CZŁOWIEK PIERWOTNY
Jestem nowozelandzkim dziennikarzem.
Od zawsze przyciągała mnie dziwniejsza strona życia.
Postanowiłem więc zgłębić temat mrocznej turystyki,
zjawiska polegającego na unikaniu zwyczajności...
i wybieraniu wakacji w strefach wojny,
miejscach katastrof i innych nietypowych destynacjach.
Interesuje mnie to, co szalone...
makabryczne i ponure.
Podróżuję po świecie, szukając atrakcji mrocznej turystyki.
Zaczynam od Ameryki Łacińskiej.
W Meksyku staję twarzą w twarz z opętanymi.
Głośno, prawda?
Odwiedzam Kolumbię, by zbliżyć się do Pabla Escobara...
i jego płatnego zabójcy.
Odwiedziłeś kiedyś psychologa?
Byłeś u terapeuty?
Przekroczę też granicę ze Stanami...
na ostro.
Jestem David Farrier. Ta podróż w ponad 80 procentach składa się ze śmierci.
MROCZNY TURYSTA
Przystanek pierwszy: Kolumbia.
Odwiedzę miasto Medellin,
słynące z narkotykowego barona, Pabla Escobara,
i jego kokainowego imperium.
Wybrałem się na narkowycieczkę
z sobowtórem Pabla w roli kierowcy,
który załatwia ciemne interesy przez stare walkie-talkie.
Jeśli mnie nie wysłucha,
zabiję jego mamę,
potem tatę,
a na koniec babcię.
Jeśli babcia już nie żyje,
wykopię ją i zabiję znowu!
Trudno mi przypomnieć sobie dziwniejszy kurs taksówką.
Potem zabiję mu psa.
Jeśli nie ma psa, to mu go sprezentuję,
a gdy już się w nim zakocha, zabiję.
Narkoturystyka należy do najnowszych trendów mrocznej turystyki.
Przyjechałem tu, by zbadać branżę powstałą na prochach Pabla
i spotkać ludzi zarabiających na jego mrocznej przeszłości.
Podejrzany sobowtór Pabla wysadza mnie
w niesławnej dzielnicy nazwanej jego imieniem.
Barrio Pablo Escobar leży na wzgórzu
oplecionym prowizorycznym labiryntem schodów.
Wszędzie pełno murali upamiętniających kokainowego króla.
Dziwne, że stał się miejscowym celebrytą,
sądząc po chaosie, jaki wywoływał.
Pablo Escobar wszedł do kokainowego biznesu w latach 70.
W latach 80. zmienił Kolumbię w światową stolicę zabójstw,
mordując tysiące ludzi, którzy stanęli mu na drodze.
Sam skończył źle:
zastrzelono go na dachu w Medellin w 1993 roku.
Przed rozpoczęciem swojej narkoprzygody próbuję się dowiedzieć,
czemu mieszkańcy Barrio Pablo Escobar tak uwielbiają swego patrona.
To jedna z najbiedniejszych i najniebezpieczniejszych dzielnic,
a jej mieszkańcy słyną z gwałtowności.
Mają sporo do powiedzenia na temat Pabla.
Co mieszkańcy sądzą o Pablu Escobarze?
To nasz założyciel. Zbudował większość tej dzielnicy.
Mieszkam w jednym z tych domów. Pablo podarował domy mojej matce i babce.
Kiedyś mieszkaliśmy w norach.
Jak mógłbym go nie kochać?
Pablo Escobar jest Robin Hoodem tej dzielnicy.
A co z innymi mieszkańcami Medellin,
tymi, którzy mają go za złoczyńcę?
Za życia Escobar zabił ponad 1000 policjantów. Porozmawiam z Carlosem,
jednym z ówczesnych stróżów prawa.
Chcę wiedzieć, w jaki sposób przetrwał.
To ja.
Miałeś 20 lat?
- Coś koło tego. - To inni policjanci?
Ilu z nich jeszcze żyje?
Z pięciu, wliczając dowódców.
- Tylko tylu? - Pięciu przetrwało.
Jak udało ci się przeżyć?
Wielu gliniarzy brało pieniądze od kartelu.
Gdy słyszysz: „Plata o plomo”,
„Forsa lub kulka”,
Mogli cię przekupić albo zabić.
Ciebie przekupili?
Pablo Escobar dobrze mi płacił.
- Ale nigdy go nie spotkałem. - Chociaż ci płacił?
Brałem forsę, bo chciałem przeżyć.
Przyjmowanie łapówek pozwoliło ci przetrwać.
Carlos siedział w kieszeni Pabla, ale trudno go winić.
Co zabawne,
były policjant wciąż zarabia na Pablu.
Będę szczery. Oprowadzam wycieczki.
Poświęcone Escobarowi?
Tak.
Teraz wszyscy tutaj zarabiają więcej
niż za życia Pabla Escobara.
Widzisz, Pablo? Wygrałem.
Ty jesteś teraz w piachu
i wiesz co?
Dziękuję ci, bo teraz dzięki tobie zarabiam jeszcze więcej.
Pablo byłby dumny z miejscowych zarabiających na jego legendzie.
Lubił się bogacić
i był w tym świetny.
Z drobnego ulicznego złodziejaszka
zmienił się w miliardera.
Udaję się na bogate przedmieścia,
by zobaczyć dawne mieszkanie Pabla,
obecnie na sprzedaż.
To idealna okazja, by przyjrzeć się luksusom, które otaczały Pabla.
Właścicielka, Claudia,
była bratową Pabla, żoną Roberta Escobara.
To dawna królowa piękności.
Wyglądasz super.
- Dziękuję. - Teraz też.
- Wcale się nie zmieniłaś. - Dziękuję.
To dziwne, ale całkiem ekstra.
Wygląd Claudii się nie zmienił, jednak jej życie wygląda teraz inaczej.
Rozwiodła się z Robertem
i mieszka tu tylko ze swoimi psami.
- To konieczne? - Tak.
Są o mnie bardzo zazdrosne.
Vanesso, przynieś drugi łańcuch!
Ugryzłyby mnie?
Możliwe.
Wszystko gra?
Czekaj.
Jakie duże!
Wielkie z nich piska.
Cześć.
- Piękne. - Leżeć.
Siad!
Mogę pogłaskać?
Leżeć!
Nie, Aaron!
Więc mieszkasz z dwoma psami? Nie, mam ich siedem.
Miło mi.
Związek z jednym z Escobarów na pewno wymagał dodatkowej ochrony.
Tutaj uderzyła rakieta.
- To tutaj próbowali wysadzić mieszkanie? - Tak.
Chcieli zabić Pabla.
To musiały być szalone czasy.
Czułam się jak w filmie.
Wszystko nagle się zmieniło.
Pablo już nie żyje, ale jego spuścizna przetrwała.
- David, tutaj. - To nie koniec?
- Miał tu jakieś kryjówki? - Tak.
Wyjmujemy to...
No proszę.
- Sama niczego tu nie ukrywasz? - Nie!
No tak, nie pokażesz mi swoich tajnych skrytek.
Musisz zajrzeć do łazienki!
To była też łazienka Pabla?
- Tak. - Żadnych zmian.
Jakbym wrócił do lat 90.
Stal i marmur.
Wszystko wyglądało tak jak teraz, nawet ta szafa.
Sypialnia też jest identyczna.
Podłoga, sufit, drzwi...
Cały pokój.
Działy się tu nikczemne rzeczy.
Nie chcę już tego mieszkania, muszę się go pozbyć.
Dlatego je sprzedaję.
Oby ktoś je kupił!
Chcę 750 tysięcy dolarów.
Rozsądna cena.
Choć nie na moją kieszeń.
Życzę Claudii szczęścia w narkohandlu nieruchomościami
i udaję się do kolejnej posiadłości Pabla,
głównej atrakcji miejscowej narkoturystyki.
Na wzgórzu Medellin, wśród niesamowitych widoków,
Escobar wybudował sobie pięciogwiazdkowe więzienie,
La Catedral.
By uniknąć ekstradycji do USA,
Pablo dobił targu z kolumbijskim rządem
i odbył tu pięcioletni wyrok.
Podobnie jak w jego mieszkaniu, w więzieniu nie zabrakło wygód.
Pablo dzielił luksusową celę z odwiedzającymi go pięknościami
i bliskimi poplecznikami.
Popeye był najbardziej zaufanym z zabójców Escobara.
Zamordował dla niego ponad 250 ludzi, w tym własną dziewczynę.
Przez 22 lata siedział w więzieniu,
a teraz jest gwiazdą YouTube'a.
Spotykamy się na zapuszczonym terenie więzienia,
gdzie Popeye kręci film.
Oto król narkoprzewodników.
Witam moją rodzinę z Instagrama, YouTube'a, Facebooka i Twittera.
Dziś opowiem wam o La Catedral.
Uwięziono mnie tu razem z Pablem Escobarem
i jego najlepszymi żołnierzami
na 13 i pół miesiąca.
Popeye twierdzi, że odpokutował winy i jest teraz innym człowiekiem.
Odsiedziałeś swoje,
ale czy żałujesz, że zabiłeś tylu ludzi?
Żałuję wszystkiego.
Jestem już stary.
Zrozumiałem, że gdy jesteś wśród ludzi, którzy dobrze cię traktują,
to nie warto zabijać.
Ludzie nie podziwiają mnie za zabójstwa.
Tylko za to, że zmieniłem swoje życie. Spędziłem wiele lat w więzieniu.
Chcę powrócić do społeczeństwa.
Ludzie mnie wspierają.
Gdybym nie mógł uczciwie zarabiać,
znów sięgnąłbym po broń.
Cóż... Nie rób tego.
Nawet o tym nie myśl.
To już masz za sobą.
Zapomnij o broni.
W drodze do więzienia
wyczuwam u niego odrobinę skruchy za zabicie setek ludzi.
Ale i obsesję na punkcie ludzi niewierzących w jego zmianę.
Kto normalny dręczyłby zabójcę?
Próbuję się zmienić, czemu komuś to przeszkadza?
Nie boję się śmierci ani tych podłych robaków. To żmije, padalce, karaluchy, łajzy, gnoje,
bydlaki, pedały, sukinsyny. Znam wszystkie obelgi.
Popeye używa barwnego słownictwa.
Jego bluzgi ściągnęły spory tłum.
Narkoturyści z Nowego Jorku przyjechali tu,
by zobaczyć więzienie Pabla.
Nie spodziewali się Popeye'a, więc cieszą się na widok idola.
Jest znany na całym świecie.
Co sądzicie o tej całej historii?
Robili straszne rzeczy, ale...
Niektórzy go kochają, inni nienawidzą.
A ty?
Dobre pytanie.
Chcę poznać historię, to wszystko.
Obłęd. Zawsze o tym marzyłem.
To Popeye!
Chyba raczej go kochali.
Jakie to dziwne.
Jak można wielbić człowieka, który dopuścił się tak strasznych rzeczy?
Zabił swoją dziewczynę.
Kontynuujemy wycieczkę po zarośniętym terenie więzienia.
Gdy trafiamy na ruiny jednej z sypialni, widzę blask w oczach Popeye'a.
Tutaj nocowały królowe piękności.
Najpiękniejsze kobiety z Kolumbii i całego świata.
Rozpalaliśmy ogień, a ja przynosiłem Pablowi alkohol.
On jednak pił tylko pół szklanki Heinekena i wypalał pół jointa.
Potem odchodził z panną.
Jak w rezydencji Playboya.
Tutaj nikt się nie upijał,
ani nie ćpał kokainy.
Odrobina marihuany
i ostry seks.
Chyba zrozumiałem ten gest.
Wojownik pokroju Pabla
jest ze swoimi ludźmi przy stole, na wojnie i podczas orgii.
To delikatna sprawa, ale muszę wiedzieć...
Więc robiliście to w tym samym czasie?
Wszędzie kutasy.
Siedzieliśmy w cipkach głębiej niż w dniu narodzin.
Popeye był w świetnej formie. Czarujący.
Wciąż musiałem sobie przypominać,
że spaceruję z najtwardszym zabójcą Pabla Escobara.
Zabijałeś tu ludzi, prawda?
Tak, siekałem ich na kawałeczki.
I paliłem.
Żartuję!
Nie chcę słyszeć takich żartów!
Spytaj, czy mam mu zabić żonę!
Jesteś taki miły,
a opowiadasz o ćwiartowaniu zwłok.
To nie jest śmieszne.
Zabiłeś swoją dziewczynę.
To popieprzone.
Spokojnie!
Wycieczka przybiera niespodziewany obrót, gdy Popeye wyjmuje broń.
Czy właśnie przy pomocy takiej broni...
zabijałeś ludzi?
Każdy może ją kupić, ale ktoś musi strzelać.
Popeye popisuje się swoim aktorstwem
w scenie własnego autorstwa.
Wciela się w samego siebie,
stając twarzą w twarz z młodym gangsterem.
Proszę, proszę, kogo tu mamy?
Co się tu przywlokło?
Co tam, pedale?
Czego, stary psie?
Co robisz na mojej górze? Wiesz, do czego to służy?
Do wyrównywania rachunków!
Straszliwie przekonujący występ.
Czułem, że robił to wcześniej.
To było...
dobre.
Chyba.
Jak prawdziwe.
Zabójca!
Popeye kocha wcielać się w dawnego siebie.
Zadziwia mnie wasza nonszalancja.
To dla was dowcip.
A ludzie to uwielbiają.
Ludzie chcą cię poznać.
Tak jak ja.
Nie wiem, co sądzić o nowej roli Popeye'a,
zabójcy, który przerobił swoją mroczną przeszłość na rozrywkę.
Niepokoi mnie zwłaszcza jedno.
Trudno mi to pojąć.
Uwielbiałeś Pabla. Był dla ciebie wszystkim,
a kazał ci zabić swoją dziewczynę.
Ja w takim momencie...
powiedziałbym „nie”.
Chciała sprzedać Pabla policji.
On się o tym dowiedział i kazał mi ją zabić.
Wystąpiła przeciwko mojemu bogu i wykorzystała mnie.
Zmusiła mnie do tego.
Spójrz na to piękne miasto.
Stoi na cmentarzu, na ciałach tysięcy ofiar.
Tylko to pozwala uciec przed biedą.
Nie zrozumiesz tego, bo pochodzimy z różnych światów.
Mnie stworzyły przemoc, krew i więzienie.
Potęga kryje się w mojej broni.
Mam wrażenie,
że zabijanie dla Pabla odbiło się na psychice Popeye'a.
Byłeś kiedyś u psychologa?
Odwiedziłeś terapeutę?
Ja czasem chodzę do psychologa.
Mogę ci dać numer.
Ja rozmawiam z tą czarną ślicznotką.
To ona mi pomaga.
Różne podejścia.
Zdecydowanie odmienne.
Mogę ci dać numer do mojego psychologa.
Nie chcę!
Żadnego numeru.
Lubię cię, choć wbrew sobie. Ostrzegano mnie przed tym.
Jesteś przyjemnym facetem, który robił straszne rzeczy.
Mam mieszane uczucia. Oczarował mnie brutalny zabójca.
Nie uważam, by się w pełni nawrócił.
Wciąż żyje w cieniu martwego narkotykowego barona,
jak inni, których tu spotkałem.
Odkryłem, że dziedzictwo Pabla Escobara jest wciąż żywe w Medellin:
wśród chłopaków na ulicach, kobiet, które u niego mieszkały,
i narkoprzewodników, którzy wciąż na nim zarabiają.
MEDELLIN - KOLUMBIA
Jadę do Meksyku
i jego stolicy, największego miasta na zachodniej półkuli.
Trwa Dzień Zmarłych,
w którym miliony ludzi odwiedza cmentarze,
by obcować z duszami zmarłych bliskich.
To idealne towarzystwo dla mrocznego turysty.
Jednak przerażające maski i farba do twarzy to dla mnie za mało.
Usłyszałem o nowej, mrocznej obsesji opanowującej Meksyk:
sekcie zwanej Santa Muerte, czczącej świętą śmierci.
Chcę się dowiedzieć, kto modli się
do straszliwego szkieletu w kapturze
i po co.
Religia Santa Muerte rośnie w siłę
wokół przydomowych kapliczek,
co spotyka się z potępieniem kościoła.
Nim wyruszę w swoją religijną podróż,
muszę zasięgnąć rady księdza.
Nazajutrz idę do kościoła,
gdzie akurat trwa egzorcyzm.
Ksiądz zmaga się ze złymi duchami.
Co tu się dzieje?
Przyszła tu ze swoją matką, ale to w niej ujrzałem demona.
Pierwszy raz widzę taki obrzęd.
Ciekawe, czy sąsiedzi narzekają na hałas.
Ale głośno.
To mi wygląda na idealne miejsce
do przeprowadzenia egzorcyzmu.
To wiadro musiało już wiele przejść.
Egzorcysta wyraża swoje twarde stanowisko wobec czcicieli Santa Muerte.
Santa Muerte to szatańska sekta.
Meksykańska mafia,
handlarze narkotyków, złodzieje, gwałciciele...
wszyscy czczą Santa Muerte.
Najgorsze są ofiary z ludzi.
Co takiego?
Nie otrzymuję odpowiedzi.
Uwagę egzorcysty zwraca kobieta z podejrzanym tatuażem.
Pora na przesłuchanie.
Czcisz Santa Muerte?
Mogę zobaczyć?
To tatuaż Santa Muerte?
Tak.
Kobieta przyprowadziła swojego syna,
czciciela Santa Muerte,
jednak ten na widok kościoła uciekł.
Nim się zorientowała,
otoczyła ją grupa świętych wojowników,
chcących wypędzić demona, który miał ją opanować.
Robi się upiornie.
Boję się, że egzorcysta za chwilę wypędzi zawartość jej żołądka.
Jednak demon się nie poddaje,
pomimo zastosowania najwymyślniejszych środków.
Gdy egzorcysta ma już prawie dość,
obrzęd przybiera brutalniejszą formę.
Jest na podłodze.
To się zawsze tak kończy.
W imię Ducha Świętego, precz!
Koszmar.
Kobieta chyba naprawdę cierpi.
Zastanawiam się, czy to nie wina
usilnych prób uzdrowienia jej.
Nie wyjdzie, jeśli go nie wywleczemy.
Chyba w końcu się udało. Demon wygnany.
Precz!
Nie wiem, co o tym myśleć.
Nie widziałem żadnego demona.
Cieszę się, że to już koniec.
Wolna od władców ciemności.
Ostrzeżenia egzorcysty nie odwiodły mnie od wyprawy
do świata Santa Muerte.
Przyjmuję jedynie ochronne błogosławieństwo.
Po tym, co widziałem, mogę go potrzebować.
Amen.
Nie zatrzymam się.
Chcę dowiedzieć się czegoś o Santa Muerte i jej wyznawcach.
Mój przewodnik, Christian, zaprowadzi mnie do nich.
Wie, gdzie ich szukać.
Jedziemy do słynnej twierdzy Santa Muerte, Tepito.
Ktoś dzisiaj zginie.
W takie dni diabeł zrywa się ze smyczy.
Tepito to dzielnica wyrzutków, złodziei,
- biednych i zapomnianych. - Tylko tutaj.
Santa Muerte jest świętą maskotką podziemnego świata.
Na miejscu widzimy klęczącą procesję czcicieli Santa Muerte,
pokutujących za swoje grzechy.
Zmierzają w stronę ołtarza, który pojawił się tu w 2001 roku,
gdy niejaka Dona Queta
wyniosła swoją figurę Santa Muerte z domu
i ustawiła ją na chodniku.
Dzień Zmarłych był wczoraj,
ale w Tepito trwa nadal.
Tyle że świętuje się go zupełnie inaczej.
Co roku czci się tutaj Panią Śmierci,
która ma tu własnego wodziereja.
Święta, święta Hurra, hurra, hurra!
Czujemy ją! Święta jest tu!
Jestem David.
Miło pana poznać.
Całe życie miałem problemy.
Ona mnie uratowała.
Mówi, że ktoś go przejechał.
Miałeś wypadek?
Santa Muerte mówi:
„W imię Ojca, i Syna, i Ducha Świętego...”.
Wielu wyznawców ma za sobą ciężkie chwile.
Mówią, że to Santa Muerte utrzymała ich przy życiu.
Postanawiam się przyłączyć
i złożyć ofiarę na jej słynnym ołtarzu. Christian radzi mi ofiarować alkohol,
najlepiej mocny. Odrobina trawki też ją zadowoli.
Świeca, alkohol, marihuana...
Ona będzie najlepsza.
Dzięki. Żółwik.
Tego nie było w planach, ale...
- Zdarza się. - Mówiłem.
W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.
Amen.
Wziąłem łyk mezcalu o smaku benzyny i ofiarowałem trawkę Santa Muerte.
Pora poznać kobietę za ołtarzem,
tę, od której to się zaczęło.
Donę Quetę.
Zabieramy podobiznę świętej do jej błogosławieństwa.
Dona Queta? Jestem David.
Nie spodziewałem się kogoś takiego.
Przyniosłem też to.
Może ją dla mnie pobłogosławisz?
- Masz ją trzymać. - Dobrze.
- Z miłością. - Tak?
Używając jakiegoś świętego odświeżacza powietrza,
przystępuje do błogosławieństwa.
Czy to zapach nieba?
A może piekła?
Czuję się nieco dziwnie.
U nas nie wielbi się śmierci.
To dość przerażające.
Śmierć jest dla nas dobra, ale na pierwszym miejscu jest Bóg.
Mówisz, że śmierć jest dobra?
Mówi, że nic w niej złego.
Mówi, że opiekuje się nami.
Taka piękna.
Dziękuję.
Od razu czuję się lepiej.
Kapłanka zaprasza nas do swojej prywatnej kaplicy.
To magiczna rupieciarnia pełna mrocznych świecidełek
i dziwacznych figurek.
Dona Queta przypomina zwykłą babcię,
tyle że zamiast rozdawać ciasteczka,
chwali się swoimi upiornymi posągami.
Jest ekstra.
Jak się tutaj żyje?
Podobno bywa niebezpiecznie.
Mówi, że to prawda.
Tutaj żyjemy, jak chcemy.
Każdy robi wszystko po swojemu.
Ludzie z tobą nie zadzierają.
Nawet o tym nie myśl.
Widzę, że silna z ciebie kobieta.
Na dole widziałem zdjęcie twojego męża.
Jest gdzieś w pobliżu? Tak, troszczy się o mnie.
Choć nie żyje od półtora roku.
Jest tu duchem?
Mówi, że to jego miejsce. Musi tutaj być
i się nią opiekować.
Co się stało?
Napadnięto go.
Przykro mi.
Takie życie.
Trochę mnie to przeraża,
ale ty już się z tym pogodziłaś.
Piękne życie jest pozbawione strachu.
Mówi, że trzeba po prostu żyć.
- Coś w tym jest. - Masz rację.
Mam raka.
Jestem szczęśliwa.
Kocham mojego raka.
Kocha swojego raka.
Nauczył ją, jak żyć.
Jest mój.
Nie spotkałem jeszcze nikogo z tak pozytywnym podejściem.
Myśl o śmierci
nie budzi w Donie Quecie żadnego strachu.
To uczy mnie pokory.
Wielu ludzi czuje to samo.
Dona Queta pokazała mi,
że kult Santa Muerte nie polega na czczeniu śmierci,
a wyzbyciu się przed nią lęku.
Przyszła go zbesztać.
Serio?
- Tak. - Zrugać?
Mówi, że im odbiło.
Ludzie ustawiają się
po kawałek jednego z jej słynnych ogromnych tortów.
Wokół maleńkiej kapliczki Dony Quety utworzyła się wielka społeczność,
zmieniając kobietę w najwyższą kapłankę Tepito.
Kolejka do tortu zaczyna się tutaj.
Wspaniałe torty. Ogromne!
Szukałem tu złowrogiej sekty,
a znalazłem grupę wyrzutków, których wzmacnia ich wiara.
Krojenie tortu zawsze mnie stresuje.
Zrobię to tak.
Nikt nie czci tu niczego złego.
Ci ludzie po prostu nie boją się śmierci.
Pycha.
I jedzą tort z kostuchą.
Co w tym złego?
Pora opuścić Meksyk.
Zwykli turyści odpoczywaliby przy basenie
i pili tequilę w oczekiwaniu na powrotny samolot.
Ja jednak nie wyjadę z Meksyku w prosty sposób.
MEKSYK
Pokonuję 1600 km na północ, do granicy z USA,
by sprawdzić, co przeżywają nielegalni emigranci
uciekający z Meksyku.
Podobno turyści mogą tu sami spróbować nielegalnego przekroczenia granicy.
Przekonam się, jak wygląda ich droga
i jak realistyczna jest taka wycieczka.
Prezydent Trump obiecywał zbudowanie muru.
O dziwo, już tu taki stoi.
Choć przypomina raczej nieukończony płot.
Powinno pójść jak po maśle.
Na ziemię!
Jest siódma rano,
a ja leżę na zimnej ziemi w miasteczku na pustkowiu.
Zimno. Przepraszam!
Większość turystów śpi teraz smacznie w hotelowych pokojach.
Od teraz żadnych pytań!
To nie zabawa!
Wrzeszczy na mnie zamaskowany facet,
którego mamy nazywać Komendantem.
Rzeka jest niebezpieczna.
Osiemnaście metrów głębokości, 15 szerokości, 160 km/h.
Zaczynamy jak na obozie wojskowym.
Komendant jest byłym przemytnikiem ludzi.
Widział, jak wielu ludzi zawodziło,
a nawet ginęło podczas przekraczania granicy.
Próbuje pokazywać ludziom, że to niebezpieczne zadanie,
by zniechęcać innych i zwiększać świadomość.
O świcie mogę wreszcie zobaczyć twarze towarzyszy.
Zjawiło się kilku obcokrajowców,
ale i sporo żądnych przygód mrocznych turystów z Meksyku.
- Osiemnaście metrów głębokości? - 160 km/h.
- I 15 metrów szerokości. - Zginiemy.
Prawdziwi migranci płacą szmuglerom 3000 dolarów
za bezpieczną przeprawę.
Nasza wycieczka kosztuje zaledwie 50.
Nie płacisz, giniesz.
Nie chcę umierać.
Nasz komendant traktuje sprawę poważnie.
Wyruszamy pełni obaw.
Już na początku sześciogodzinnej wędrówki czekają nas pierwsze atrakcje.
Szlag!
Nie wiem, skąd dochodzą te strzały, ale brzmią bardzo prawdziwie.
Co nas czeka?
To część wycieczki czy życia w Meksyku?
Opanowują mnie nerwy. Nie wiem, co się dzieje.
Kto do nas strzela?
Zaraz się przekonamy.
Na ziemię!
W drodze do granicy napady są na porządku dziennym.
Zapominam, że to wycieczka.
Co za realizm.
Szukam wsparcia Komendanta.
Co tu się dzieje?
Trzeba było siedzieć cicho.
Bierz.
Nie wiem, co robić.
Czyste szaleństwo.
Nie znam hiszpańskiego.
To dziwna mieszanka gry i brutalnej rzeczywistości.
Bandyci wreszcie uciekają, a Komendant zwołuje nas do siebie.
Nic nam nie grozi,
ale udawany atak porządnie nami wstrząsnął.
Max oddała nawet swój drogi pierścionek z diamentem.
- Zgubiłaś go? - Oddałam im.
- Oddałaś? - Żeby cię nie bił.
- To miłe. - Wiem.
Gdy ruszamy dalej,
rozmawiam z Andreasem z Meksyku.
Nie spodziewał się tylu trudności.
Prawie narobiłem w spodnie.
Trudno się dziwić.
Wciąż powtarzałem: „Kurwa!”.
Jak bardzo trzeba być zdesperowanym, by ruszyć do granicy
i ryzykować życie?
Minęły zaledwie dwie godziny.
Przed nami kolejne cztery godziny wędrówki w stronę granicy.
Teraz góry.
Jesteśmy zmęczeni i głodni.
Jednak prawdziwi migranci mają wiele poważniejszych zmartwień.
Brutalni handlarze narkotyków włóczą się przy granicy,
okradając, gwałcąc i zabijając zdesperowanych ludzi.
Pora na przerwę.
Jesteśmy pełni obaw.
Już nas pobili.
- Co jeszcze mogą nam zrobić? - Nie mam pojęcia.
Co się dzieje?
Pora na narcosów.
Są dużo bardziej wredni i przekonujący niż młodzi gangsterzy.
To nie wróży nam dobrze.
Na kolana!
W moim plecaku znalazły się fałszywe narkotyki.
Co jest?
Zostaję oskarżony o przemyt.
Co?
- Na co ci tyle dragów? - Co?
Mogłem udać, że należą do mnie...
Nie wolno nam ich mieć.
...ale w stresie zacząłem improwizować.
- Są twoje? - Nie, jego.
Wkopałem Komendanta.
Są jego!
Dogadamy się, nie zabijajcie go!
Wybacz, Komendancie.
Reszcie grupy nie spodobał się mój występ.
Chyba wszystkim udzielił się nastrój.
Coś ty zrobił?
Spanikowałem.
- Nie wierzę. - Myślałem...
Oddałeś im nasze narkotyki!
Wszyscy są wyczerpani. Morale spada.
Robi się niezręcznie.
Nie chcecie iść? Zostańcie.
Mam to gdzieś.
Siedźcie sobie tutaj.
Jutro przyjdą po was kojoty.
Komendant dał nam do myślenia.
Coraz lepiej rozumiemy tragedię prawdziwych migrantów.
Ludzie robią to naprawdę,
- a my tylko... - Mam mieszane uczucia.
Tylko się bawimy,
ale z drugiej strony...
Gdy kończy im się woda, umierają.
Racja. My mamy knajpy na każdym rogu.
To daje do myślenia.
Jeśli ci ludzie są gotowi na takie ryzyko,
życie w ich kraju musi być naprawdę koszmarne.
- Jesteśmy uprzywilejowani. - Tak.
- Całkowicie. - Racja.
Broń i obelgi mogą nie być prawdziwe,
ale po sześciu godzinach padamy z nóg.
Pozostała jeszcze jedna scena.
Po drugiej stronie wzgórza
widzimy wreszcie wolność.
Komendant daje nam ostatnie wskazówki,
poganiając nas w stronę samochodu.
W ostatniej chwili łapie nas straż graniczna.
Przypomina to dołujące zakończenie kiepskiego spaghetti westernu.
Myślisz, że bohaterowie uciekną, ale to złudna nadzieja.
Ręce za głowę!
Organizatorzy wycieczki chcieli, byśmy zrozumieli
ciężki los nielegalnych migrantów.
Ich zaangażowanie jest godne podziwu.
W porządku. Realizm przede wszystkim.
Ta dziwaczna zabawa
pozwoliła nam na sześć godzin
nawiedzić zupełnie inną rzeczywistość.
Próbujecie przekroczyć granicę.
Bywało zabawnie.
Czułem się jak statysta w kiepskim filmie.
Czegoś się jednak nauczyłem:
dla prawdziwych migrantów
nie jest to żadna zabawa.