Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Jestem w Santa Lucia, odkąd pamiętam.
Wiele o tym miejscu wiem.
Nasłuchałam się tylu historii,
że trudno mi oddzielić
prawdę od fikcji.
Ale jedna jest na pewno prawdziwa.
To się stało o północy.
Na trzecim piętrze,
obok schodów,
znajduje się toaleta.
Nikt już tam nie chodzi.
Bo w środku...
TOALETA
Tam...
gdzie kończą się kabiny,
tam właśnie się powiesiła.
Jej imię to...
Erika.
Ufasz mi?
Wiesz, co to jest?
Kiedy doliczę do trzech,
masz uderzyć tu dłonią, jasne?
Raz...
dwa...
trzy!
Światło miało być już zgaszone.
Macie w ciszy rozważać swoje grzechy.
Spowiedź zaczyna się jutro o 6.
Żadnych spóźnień.
Połóżcie się!
Oczy zamknięte!
Kto nie śpi, niech się modli.
Przygotujcie się do spowiedzi.
Zrozumiano?
Tak, siostro Alice.
Jo.
Muszę iść siku. Chodź ze mną.
Mich?
Chodź ze mną, proszę.
Hej.
Jeszcze.
Dobrze.
Proszę pani?
Proszę się uśmiechnąć.
Dziewczynki, stańcie bliżej siebie.
Dobrze?
Gotowe?
Pat, spójrz na to.
Taka szkoda.
Dlaczego się nie uśmiechałaś?
Trudno.
Miałam za dużo myśli w głowie.
Po tym, co spotkało Annę.
Naprawdę znalazła ją siostra Alice?
Tak mówią siostra Luz i Constanza.
Nie rozumiem, dlaczego nie mogę z porozmawiać z Anną.
Alice się nią zajmuje.
Ale...
Za dużo o tym myślisz.
Joyce.
TO, CO MÓWISZ, ZOSTAJE TUTAJ
Znowu byłaś na dachu?
Oddaj to.
Jest puste.
Na co to?
Żebym nie spała.
Nie lepiej wypocząć?
Sypiasz w ogóle?
Mogłam iść z Anną.
Może nadal by tu była.
Joyce.
To nie jest twoja wina.
Co tam się stało?
Zobaczyła coś?
Nikt nam nic nie mówi.
Tylko Anna wie, co się stało.
Nie wiedziałam, że można stąd odejść.
Już dawno bym odeszła.
Dlaczego?
Codziennie jest tak samo.
Chodzę na dach, żeby uwolnić się od myśli.
Czuję, że nic nie ma sensu.
Joyce...
Czy znowu się ranisz?
Siostra Alice mnie zabije.
- Joyce. - Spóźnię się.
Zawsze możesz ze mną porozmawiać.
To dla pani.
Dlaczego jesteś smutna?
To nie ja.
ŻEŃSKIE GIMNAZJUM W SANTA LUCIA
BŁOGOSŁAWIENI CI, KTÓRZY NIE WIDZIELI, A UWIERZYLI
Sąd Najwyższy skazał Ramona Pascuala na karę śmierci.
Pascuala złapano na gorącym uczynku,
w trakcie dekapitacji własnej matki.
Liczba przestępców skazanych na karę pozbawienia życia rośnie,
odkąd ją wprowadzono w 1993 roku.
Pan Fidel.
- Dobry wieczór pani. - Dobry wieczór.
Jeszcze pani pracuje?
Jak zwykle.
Wie pan, że nikt na mnie nie czeka.
Może powinna się pani rozglądać...
za kimś, kto będzie czekał.
Żeby nie musiała pani pracować.
To prawda. Do widzenia.
Do widzenia.
Dobry wieczór, Eri.
Jak się masz?
Przeczytałam ostatnią książkę z biblioteki.
Przeczytałam wszystkie.
Chodźmy stąd, pani Pat.
Dokąd?
Obojętnie.
Gdybym tylko mogła stąd wyjść.
Co cię zatrzymuje?
To, co dzieje się z ludźmi...
takimi jak ty?
Może.
Mogę iść z panią?
Eri...
Co spotkało Annę?
Zobaczyła cię?
Nie chciałam.
Przepraszam.
One wszystkie się mnie boją.
Pani nie. Dlaczego?
A powinnam?
Mój ojciec...
On też się nie bał.
Nadal go widuję.
Tam w rogu...
wpatruje się we mnie.
W nas.
Gdzie?
TOALETA
Eri?
Eri...
Dokąd?
Co cię zatrzymuje?
To, co dzieje się z ludźmi...
To było szóste spotkanie z Eri, ale nadal nic mi nie powiedziała.
Potrzebuje kogoś do rozmowy,
ale mnie nie chce powiedzieć, co ją spotkało.
Dlaczego się zabiła?
Gdybym wiedziała, lepiej rozumiałabym moje uczennice.
Mogłabym je chronić.
Zabroniłyśmy jej spać, żeby ją ukarać.
Po zajściu z Anną powinnyśmy być mądrzejsze.
Znacie pana Fidela.
Całe życie służy naszemu gimnazjum.
Naprawdę sądzicie, że byłby to tego zdolny?
Zatem co się wydarzyło?
Nie wiem.
Będę pytać dziewczęta.
Może one coś wiedzą.
Co teraz, siostro Alice?
Dzisiaj lekcje zostaną zawieszone.
To dzień na modlitwę i opłakiwanie.
Jutro...
zajęcia szkolne zostaną wznowione.
Tak wcześnie?
- Rodzice... - Jeśli chcą odejść, nic nie zrobimy.
Dla mnie liczą się te, które pozostały.
Siostry,
pani Pat.
To nie pierwsze dziecko, które straciło w tej szkole życie.
To się zdarzyło już wcześniej.
Niektórzy z nas tu byli i pamiętają.
Ale nie poddaliśmy się.
Nie straciliśmy wiary.
Bóg odpowie na wszystkie pytania.
Ale na razie...
szukajmy ukojenia w modlitwie.
Santa Lucia utrzyma swoją pozycję najlepszej katolickiej szkoły w kraju.
- Pozostaniemy silni. - Wybacz, ojcze.
Ale jak możesz mówić to w takiej chwili?
Pani Consolacion.
Mogę na słówko?
Chwileczkę.
Oddaj mi to.
Znów będziesz miała kłopoty.
Zapałki także.
Wrócimy do tej rozmowy, dobrze?
Proszę.
Mam na imię Julian.
Prowadzę sprawę.
Czym mogę służyć?
Zna pani pana Fidela, prawda?
Pracuje tu dłużej niż ja.
Stąd nie rozumiem...
Jeśli to on, czemu zaczął teraz?
Też się nad tym zastanawiam.
To prawda, że zabieracie go do Muntinlupy?
Tak.
Wyrok śmierci?
Tego jeszcze nie wiem.
Też pani taki ma?
Może na miejscu zbrodni
był ktoś jeszcze?
Popytam uczennic.
One mi ufają.
Świetnie.
Proszę je nagrywać. Jeśli dowie się pani czegoś istotnego,
proszę dzwonić.
To mój numer.
Dziękuję.
Zazwyczaj moje rozmowy z dziewczętami są poufne.
Ich tajemnice są moimi.
Zadzwonię, jeśli czegoś się dowiem.
Chcę tylko pomóc.
Nie powiem jeszcze komendantowi.
Jest przekonany, że zrobił to Fidel.
Dziękuję.
To ja dziękuję.
Clara?
Jak pani sądzi,
ile lat mają te motyle?
Motyle żyją tylko kilka miesięcy.
Nie wyglądają na martwe.
Wyglądają, jakby wciąż mogły odlecieć.
Nie ruszają się,
bo są uwięzione.
Pani chce...
z nią rozmawiać.
Wiesz, gdzie teraz jest?
Mam pani powiedzieć?
Wiesz, że zawsze cię wysłucham,
prawda?
Pani ma taki miły głos, pani Pat.
Nie jak moja matka.
Minęło tyle lat...
a ja nadal pamiętam jej głos.
Otacza mnie echem,
słyszę go cały czas.
Jak głos zakonnic, gdy na mnie krzyczały.
On też cię otacza, dusi...
aż w końcu stajesz się bezradna.
Poddajesz się.
Ciągle słyszę krzyk zakonnic.
Nawet teraz.
Po śmierci.
Ktoś tu idzie.
Kto?
Od dziś w szkole będą obowiązywać nowe zasady.
Uczennicom nie wolno nigdzie chodzić w pojedynkę.
Będziecie się poruszać parami.
Po korytarzach, w trakcie wycieczek do toalety,
podczas przerw.
Obecność będzie sprawdzana na każdej lekcji.
Co najważniejsze,
grono nauczycielskie i uczennice będą opuszczać teren szkoły do 18.
Złamanie tych zasad grozi zawieszeniem
lub usunięciem ze szkoły.
Pragnę podkreślić,
że zrobię wszystko, co w mojej mocy, by bronić świętość tego miejsca.
Ciało Chrystusa.
Pamięta pani,
jak Mary uwzięła się na Ces, a ja mogłam stanąć w jej obronie,
- ale nic nie zrobiłam? - Nie obwiniaj się, Claro.
Jeśli to ja będę potrzebować pomocy, przyjdziesz mi na ratunek?
Pani jest dorosła. Potrafi się pani bronić sama.
Nawet dorośli czasem potrzebują pomocy.
Dobrze, pani Pat.
Jeśli będzie pani kiedyś w tarapatach, pomogę pani.
A ja pomogę tobie.
Siostro Alice?
- Halo? - Julian? Pat z tej strony.
Chciałabym porozmawiać z Fidelem.
To głośna sprawa, Pat.
Nikomu nie wolno z nim rozmawiać.
Chcę go tylko wysłuchać.
Powiedz lepiej, jak ci idzie.
Podejrzany...
Nic jeszcze nie mam.
Dziewczynki chyba chcą zapomnieć.
Ocalić wizerunek szkoły.
...w sprawie zabójstwa Clary Nemenzo...
Przykro mi.
...której ciało znalazła dziś rano zakonnica z Gimnazjum w Santa Lucia...
Pat? Halo?
Oddzwonię.
Zrobimy wszystko,
żeby ten potwór zapłacił za to życiem.
Jeśli słyszy to pan prezydent, prosimy o pomoc.
Sprawiedliwości musi stać się zadość. Nawet jeśli ten gnój ma stracić życie.
Zarzut zabójstwa postawiono Fidelowi Cariaso,
woźnemu w Gimnazjum w Santa Lucia.
Clara?
Claro?
Przestraszyłam cię?
Nie...
Proszę nie patrzeć.
Claro...
Nie bój się.
Ja nie chciałam.
Kto cię zabił?
Ktoś tu idzie.
Pani Consolacion!
Siostra Alice.
Co siostra tu robi?
To ja się pytam.
Od dziś obowiązują nowe zasady.
Nie wolno tu przebywać po 18.
A siostra?
Sprawdzam, czy nikt się tu nie kręci.
Fidela nie ma, a szkoła sama o siebie nie zadba.
Co się stało w noc, kiedy ukarałyście Clarę?
Co chcesz powiedzieć, Patricio?
Ktoś ją zabił, a obie wiemy, że nie był to Fidel.
Jeśli zamierzasz węszyć,
gdy szkoła jest pogrążona w żałobie,
najlepiej odejdź.
Czy nie teraz jestem potrzebna?
Kiedy dziewczynki nie wiedzą, co robić?
Dowiedzą się, jeśli będą słuchać.
Chcę tylko poznać prawdę.
Dam ci ostatnią szansę.
Zastanów się, co robisz.
Jeśli jeszcze raz przyłapię cię tu o tej porze,
będę zmuszona cię zawiesić.
Czy to jasne?
Nie po to tu jesteś.
Radzę ci się modlić.
Oczyść swoje sumienie.
Joyce?
Pomocy!
Pani Pat?
O czym pani myśli?
Może...
o moim bracie.
Ma pani brata?
Starszego.
Nie mówiła pani.
Już go nie ma.
Zmarł dawno temu.
Co mu się stało?
Rodziców nie było tamtej nocy w domu.
Zostaliśmy sami.
W pewnej chwili
poszłam do jego pokoju.
A tam...
Nadal pamiętam ten zapach.
Otworzyłam drzwi...
Objawy były od zawsze,
ale nikt nie słuchał.
Joyce.
Nie potrafiłam uratować brata, Anny...
ani Clary.
Ale ciebie...
Obiecaj mi, że będziesz walczyć.
Jak się czuje?
Może już mówić,
ale potrzebuje odpoczynku.
Po co przyszedłeś?
Zamknięto już sprawę.
To Fidel zabił Clarę, Pat.
Nie pomożemy mu.
Pat.
Zaczekaj.
Przestańcie.
Stop!
Jeśli masz odzyskać cnotę, trzeba oczyścić twoje serce.
Nie rycz.
Nie rycz!
Bądź silna.
Obraziłaś Boga, musisz zostać oczyszczona!
Przestań płakać!
Sinizna przegna złego ducha!
Nie!
ON NIE ZAPOMINA NIGDY O SWOICH DZIECIACH
DYREKTORKA
Ta szkoła istnieje od dziesięcioleci.
Nasze metody także.
Nic się nie zmieniło.
Jestem tu tak długo
i ani razu
nikt nie zakwestionował naszego podejścia.
To nie w porządku tak je traktować.
„Karcenia chłopcu nie żałuj,
gdy go uderzysz rózgą – nie umrze”.
Siostra mówi o dyscyplinie, a wkoło umierają dzieci.
Zostajesz zawieszona do odwołania.
Gdybyś wykonywała swoją pracę,
Joyce nie próbowałaby się zabić.
- Siostra Alice jest tylko człowiekiem. - Obwinia mnie.
Nie powinnam ci tego mówić...
ale ona już to raz przeżyła.
Jej uczennica zrobiła nawet coś gorszego.
Co takiego?
To było dawno. Słyszałam tylko plotki.
Dziewczyna się powiesiła...
gdzieś na terenie szkoły.
Jak miała na imię?
Nie pamiętam.
To było lata temu, długo zanim się tu pojawiłam.
Musisz mi pomóc.
- W czym? - Muszę zobaczyć akta siostry Alice.
Dowiedzieć się, jak miało na imię to dziecko.
Czuję, że to może mieć związek z Clarą.
Nie mogę.
Nawet gdybym chciała. Co, jeśli mnie zawieszą?
Sama to zrobię.
Pat!
Już mnie zawiesili.
Co mi mogą zrobić?
Czekaj.
Już siostra wraca do biura?
Za chwilę lunch.
- Wszystkie siostry już zeszły. - To nic, ojcze.
- Muszę coś załatwić. - To może poczekać.
Chodźmy razem, siostro.
Kim była Erika Sayco?
Co się z nią stało?
A Clarze?
Byłam kiedyś terapeutką.
Wtedy w szkole pracowały tylko zakonnice.
Jak pomóc komuś, kto nie chce pomocy?
Taka była Erika Sayco.
Starałam się jej pomóc przez słowo Boże. Innego sposobu nie znałam.
Ale jej Bóg nie wystarczał.
Poddała się siostra?
Teraz zaczynam rozumieć...
że Bóg nie jest odpowiedzią na wszystko.
Tak mi przykro.
To dlaczego siostra się wciąż wtrąca?
Dlaczego nie pozwala mi siostra im pomóc?
Poproś Erikę o wybaczenie dla mnie.
Niech ona błaga Boga o wybaczenie za to, co zrobiła.
„Za to, co zrobiła”?
Kiedy Clara zginęła, nie tylko Fidel tam był.
Jeśli dusza pozostaje na Ziemi, jest ku temu powód.
Ale nigdy nie miałam odwagi go poznać.
Tego nas nauczyły.
Próbowałam ukryć prawdę...
przed szkołą, przed Clarą...
i przed tobą, Patricio.
Takiego zła nie sposób zrozumieć.
Są dusze tak przepełnione nienawiścią,
że pragną tylko zadawać ból żyjącym.
A ja nie wiem, co na to poradzić. Nic nie mogę zrobić!
Ja taka nie jestem.
Nie poddam się.
Pat!
- Pat! - Przepraszam, że zawracam ci głowę.
- To nic. - Wejdź.
Znalazłem to, o co prosiłaś.
Musisz to zobaczyć.
- Co znalazłeś? - Nic o Erice.
Powiesiła się w szkolnej toalecie.
Nie było innych poszlak.
Uznano to za samobójstwo. Sprawdziłem jednak jej ojca.
Ernesto Sayco.
Ojca Eri?
Dwa lata po śmierci Eri zabił żonę.
W samochodzie, pod gimnazjum. Udusił ją.
- Tak mi powiedziała. - Kto?
Jedna z uczennic. Opowiadała mi tę plotkę.
Ernesto skazano na karę śmierci.
Mówią, że zwariował po stracie córki,
ale motywu nie znaleziono.
Mam jego zeznania.
Posłuchaj.
Tak, zabiłem żonę.
Dlaczego to zrobiłeś?
Nie wiem. Nie kontrolowałem się.
Często się kłóciliśmy, ale nie tak.
Przepełniał mnie gniew.
Gniew, jakiego nigdy nie czułem.
Też masz dyktafon, prawda?
To zeznania Fidela.
- Niech Bóg mi pomoże. Nie chciałem. - Nie ja, nie potrafiłbym.
- Nie jestem mordercą. - Nie miałem nad sobą kontroli.
- Chwyciłem ją za szyję i ściskałem... - Chwyciłem ją za szyję i ściskałem...
- aż uszło z niej życie. - aż uszło z niej życie.
- Nie wiem dlaczego. - Nie kontrolowałem się.
- Nie miałem nad sobą kontroli. - Nie wiem dlaczego.
- Błagam, nie chcę iść do więzienia. - Nie wiem, co mną zawładnęło.
Mam rodzinę!
Muszę iść.
Czekaj, gdzie?
- Do szkoły. - Idę z tobą.
Dlaczego to zrobił? Dlaczego tak nagle?
Jeśli to naprawdę on, jaki miał motyw?
- Co mu to dało? - Zwolnij.
Nie rozumiem, co do mnie mówisz.
Coś tu nie pasuje.
- Co? - Wszystko!
- Poradzę sobie sama. - Gdzie idziesz?
- Pat! - Dziękuję!
Eri?
Dlaczego płaczesz?
To boli.
Tak bardzo boli.
Zrobimy tak.
Wejdę do środka.
Nie zobaczysz mnie.
Ani ja ciebie.
Będziemy tylko rozmawiać.
Dlaczego wciąż tu pani wraca?
Chcę się dowiedzieć, dlaczego cierpisz.
Wtedy będę w stanie pomóc takim jak ty.
Takim jak ja?
Skrzywdzonym.
Zostanie tu pani?
Tak.
Zawsze?
Tak.
Pójdzie pani za mną...
do piekła?
- Co? - Znajdzie tam pani brata?
Czy samobójstwo to nie grzech?
Tak nas kiedyś uczono.
Nawet siostra Alice tak mówiła.
Tacy jak ja w ogóle nie powinni się urodzić.
To nieprawda.
Tak mi powiedziano.
Nie mam koleżanek.
Nikt nie chciał się ze mną przyjaźnić.
Nawet ona.
Zwłaszcza ona.
Nie rozumiały mnie.
Nie słuchały.
Nawet w domu.
Matka obcinała mi włosy na krótko...
żebym była brzydka.
Śmiały się ze mnie.
Wszystkie.
Chciałam umrzeć.
Mówią, że Bóg ma zawsze rację.
Jedynie Bóg.
Trzeba się mu poddać.
On jest najważniejszy, nawet jeśli zadaje ból.
Chciałam odejść, ale mi nie pozwolono.
Musimy cierpieć w imię ukochanego Boga.
Tyle że ja jedna cierpiałam.
Dlatego obiecałam sobie, że pewnego dnia...
nie będę już cierpieć sama.
W imię Boga musimy stanąć razem.
Rodzice przyjechali do szkoły po moje rzeczy.
Wtedy odkryłam, że mogę robić rzeczy,
których za życia nie mogłam.
Matkę łatwo było zabić.
Była słaba.
A ojciec...
On był jeszcze słabszy.
Dlaczego to zrobiłaś?
Nie wie pani?
Wykorzystałam Fidela, by zabić Clarę.
I zdobyć przyjaciółkę.
Ale kiedy tu przyszła, nie chciała się ze mną przyjaźnić.
Była jak wszystkie inne.
Eri, nie powinnaś zostać tak potraktowana.
Ale to...
Zabijanie innych?
To one zabiły mnie.
Teraz pani wie.
Nadal chce pani zostać?
Co?
Było mi dobrze samej.
Ale wtedy pojawiła się pani.
Taka miła.
Kazała mi pani zaprzyjaźnić się z innymi.
Wie pani, co odkryłam?
Że nikt mnie nigdy nie zrozumie.
Nie ktoś taki jak pani!
Ja nie powstanę z martwych.
Ale tacy jak pani wciąż mogą, tak jak ja...
umrzeć.
Najpierw Clara.
Teraz pani!
Nie będzie pani uciekać jak ona, co?
On już idzie.
Dlaczego pani ucieka?
Nie o to pani chodziło?
Teraz będzie pani znać wszystkie ich myśli.
I to bez pytania.
Nie rób tego, Eri. Porozmawiajmy. Uwolnij Juliana.
Idzie tu.
Ratunku!
Pomocy!
Eri!
Od tamtej nocy ich nie widziałam.
Ani Eri, ani Clary.
Nie wiem, co się z nimi stało.
Teraz w szkole jest cicho.
Zbyt cicho.
Nie wiem, co powiedzieć...
Julianowi...
policji...
siostrze Alice.
Nie mam z kim porozmawiać.
Nikt by mi nie uwierzył.
Jeśli Fidel zabił Clarę,
nie jestem w stanie mu pomóc.
Eri też nie.
Joyce?
Pani Pat...
Pani Pat,
jeśli mnie pani słyszy...
proszę mi pomóc.
Joyce!
Jestem przy tobie, Joyce.
Zawsze będę.
Napisy: Kaja Olszewska