SERIAL NETFLIX
Ekranizacja oparta na faktach.
Niektóre sceny, postaci,
zdarzenia i miejsca zostały zmienione.
Śmiało, głośniej!
Zbliża się koniec dorocznych wyborów Miss Kawy i Gujawy.
Dziękujemy sponsorowi,
Farmom Guzmána!
Sędzią honorowym jest dziś Joaquín Guzmán!
Brawo, cholera!
Panie i panowie, przed nami finałowa ósemka.
Araceli, Guadalupe, Brenda, Selene, Alma, Dalia, Magdalena.
Brawo!
Takie kobiety są tylko w Sinaloi!
Brawo!
Szefie, jakieś kłopoty na pustyni.
Zająłem się tym.
Jest luz.
Posłuchaj, Chapo.
Na zewnątrz są Palma i Azul.
Chodź.
Brawo!
Ile masz wzrostu?
- Metr siedemdziesiąt. - Wysoka!
Wygrywa dziesiątka.
Jasne?
Jasne.
Dalej!
Co jest, Arturo?
Nasz wóz był przy granicy z Imperial Valley,
ale nie przejechał.
Coś się zesrało z podatkiem.
Zapłaciłem jebany podatek.
Ponoć nie zabuliłeś.
Kto tak mówi?
Benjamín?
Chodzą słuchy.
Towar nie przejechał?
Zawrócili ciężarówkę.
Spokojnie.
Dopiero co był myty.
Co zrobimy?
Pogadamy z Benjamínem.
Żeby to się nie powtórzyło.
Niby jak?
Czas…
wyrwać sobie kawałek granicy.
Racja.
Może nam oddadzą Tijuanę.
Albo ją sobie weźmiemy i chuj.
Spokojnie, Chapo.
Potrzebna nam ta forsa!
Nie, stary.
Potrzebny nam plan.
Tijuana w latach 90. Rewolucja bananowej młodzieży.
Kitty!
Cześć!
Jak tam?
Ślicznie wyglądasz.
Dzięki.
Ich rodzice należeli do elity.
Arellanowie musieli się zakumplować
z dzieciakami poznanymi w lokalnych klubach.
A nawet dać im zarobić.
Dla znudzonych bogatych chłopców była to okazja na szaleństwo.
Na zabawę w gangstera.
Muszę coś załatwić dla Ramóna.
Zjedź tutaj.
Tylko się pospiesz.
Nazywaliśmy ich narkojuniorami.
Robili, co chcieli.
Stolik z tyłu. Niebieska koszula.
Cześć, Lupita.
Co tam?
- Hej, Romeo. - Jak leci?
Świetnie.
Wyluzuj.
Jedź.
Ruszaj, cholera!
- Jadę. - No już!
Późno wczoraj wróciłeś?
Wybacz.
Nie szkodzi.
Mam coś dla ciebie.
Włóż ją.
I jak?
Kiepsko.
Czyli łeb mi zamarznie.
- Zjesz jajka? - Pewnie.
Ja też. Na miękko.
Przekażę panu Hoyodanowi, że pani była.
Proszę dodać, że będę przychodzić do skutku.
Dziękuję.
Andréa Nuñez?
Tak?
Z Głosu Tijuany?
Tak.
To ty piszesz bzdury o chłopakach.
Twoi synowie ze znajomymi niemal zabili dla Ramóna Arellano.
Nie uwierzę.
I dobrze.
Pani mąż płaci za jego leczenie.
Pisz lepiej o czymś godnym uwagi.
Nie przyda nam się.
Dzień dobry.
Cholera jasna!
Obudź się.
Kto to był?
Nikt.
Kochanie.
Obudził się.
Jak spałeś?
Dalej żyjesz kosztem innych.
A ty dalej jesteś dupkiem.
Czasem pomysły przychodzą w dziwnych chwilach.
Gdy nie mamy nic do stracenia.
A Amado miał wielki plan.
Miał zmienić świat przemytu.
Zamiast traktować kartel jak całość,
podzielił go na części.
Każdej przydzielił inną rolę.
Odseparował je.
Żadna nie wiedziała o pozostałych.
Nazwano to systemem komórek.
Nawet gdy jedna znikała…
muzyka grała dalej.
Wszystko koordynował jeden człowiek. Amado.
W oczach innych ludzi
kokę transportowano czarami.
Potrzebował jednak pomocy.
Na początek kogoś zaufanego, kto sprzątnie bałagan po dawnym wspólniku.
Był to jego brat Vicente. Sprowadził go z Sinaloi.
Potrafił tylko jedno,
ale tego potrzebował Amado.
Zajebiście.
Większy niż rodzinny.
To był pieprzony szałas.
Marzenie Amada wymagało organizacji.
Specjalisty od logistyki.
Jerrardo Corral studiował finanse w El Paso,
gdzie zdefraudował dwa miliony
z firmy budowlanej teścia.
Lubił liczyć.
Dostawcy nie będą zadowoleni.
Buduj dalej. Pogadam z Cali.
Tylko że dopóki system nie działał,
Amado nie przerzucał towaru.
Ale chrapałeś.
Trzeba było rzucić poduszką.
Całą noc.
Co tam?
Twój brat nie śpi.
Dobry!
Przepraszam.
Witaj, Ramón. Wyspałeś się?
Słyszałeś o Sinaloi?
Co takiego?
Nie, Ramón.
Jakiś syf w Imperial Valley.
Masz z tym coś wspólnego?
Gdzie tam. To pustynia.
Nie lubię piasku.
Wracasz na tor?
Nie.
Mín lubi te spotkania. Poradzi sobie.
Ja i Claudio jedziemy do Puerto Vallarty.
Przed imprezą Benjamína.
Jadę do biura.
- Już? - Tak.
Kocham cię.
Chodź.
Podrzucę cię.
Ładne kąpielówki.
Nie chcesz się przebrać?
Chrzanić to.
Nie oszukiwaliśmy Tijuany.
Płaciliśmy myto.
Przestrzegamy zasad, Mayo.
Bez jaj.
A oni nas rżną!
Co za syf.
Sporo krewetek.
Wejdź.
Ekstra.
Nieźle!
Chcemy tylko mieć na chleb.
I tyle.
Na chleb?
Tobie już wystarczy.
Mięśnie mi odpoczywają.
Posłuchaj. Każdy musi swoje zarobić.
My nie wychodzimy nawet na zero.
Bez szans.
Za pół roku będzie po nas.
Ciężko.
Sinaloa musi mieć granicę.
Swoją własną.
Na swoich zasadach. Bez pieprzenia Tijuany.
W którym miejscu?
W Imperial Valley.
Na jebanej pustyni?
Od Mexicali do Nogales.
Kawał drogi, ale da radę.
Warto.
Uda nam się.
Ale możesz nam pomóc przedstawić to Benjamínowi.
Daj spokój.
Pomóż nam.
Dołącz do Sinaloi.
Radzę sobie samemu.
Twój dług u Arellanów na to nie wskazuje.
Jeśli nam pomożesz, jakoś ogarniemy te 20 baniek.
Podziękuję, Güero.
Ale umówię spotkanie.
Rodzina jedzie na południe na urodziny Benjamína.
Tam z nim pomówicie.
Dobijecie targu.
Niech będzie.
Jak będę chciał drogi przez pustynię, dam znać.
Zasraniec.
Idziesz na tę imprezę?
Nie, muszę pilnować łodzi.
Julian.
Trzymaj.
Gratis.
Dzięki.
Na razie.
Dzięki, Capi.
Na razie.
WNIOSEK O PRZENIESIENIE
Mills.
No?
Masz coś z Juárez?
Jak wczoraj, nic.
Umowa o wolnym handlu wszystko zmieni.
Pozwoli na nowy rodzaj współpracy organów amerykańskich i meksykańskich.
Umowa pozwoli na utworzenie wolnego handlu na największą skalę…
Granica się powiększa,
a mój budżet się nie zmienia.
Modele statystyczne wykazały…
Co jest?
Sprawdź mi informatora.
Odezwali się?
Nie do końca.
Czy ktoś ma pytania?
Od czego zacząć?
Jak tam Dani?
Świetnie.
Dostała pracę.
Jej szczęście to twoje szczęście.
Jej na pewno.
Za rzeką?
Tak.
Warto?
To pytanie do policji z El Paso.
- Jesteście tam? - Uważaj.
El Paso?
Tu El Paso.
Powtórzysz?
Gnojki.
Bogactwo to nie grzech.
Chyba ich nie lubisz.
Owszem.
Ojciec całe życie harował.
Nawet nie wejdzie do tej samej knajpy, co oni.
Tak się kończy przestrzeganie zasad.
Jest Hodoyan.
Zapnij pas.
Sukinsyn.
Spokojnie.
Za nim.
Serio?
- Uspokój się. - Chuj ci w oko.
Jest.
Kasyno przy torze.
Facet wygląda na miłośnika wyścigów psów?
Cholera jasna.
- Cyknij go. - Pewnie.
Pytaliśmy dlaczego.
Dlaczego elita z miasta pokazuje się z kartelami?
Dlaczego narkojuniorzy trzymają z Ramónem Arellano?
Dlaczego?
Bo Arellanowie finansują Tijuanę.
Z pieniędzy z dragów finansują projekty budowlane.
Rodzice mają gdzieś, co robią dzieci…
bo są bliżej pieniędzy.
To spekulacje.
To nic nie znaczy.
Najwięksi deweloperzy Tijuany spotkali się z Benjamínem Arellano Félixem.
I to nie pierwszy raz.
Po co im pieniądze z narkotyków? Już są bogaci.
Bogaci zawsze chcą więcej. Dlatego są bogaci.
Co z tego mają Arellanowie?
Bezpieczeństwo. Może wpływy.
Te pytania…
Tylko my je zadajemy.
Masz źródła?
Szukam.
Jestem blisko.
Musimy znać kwotę.
I sposób dystrybucji.
Ciągnij temat.
Isabela. Co masz?
Wali wódą. Piliście?
Znasz hiszpański?
Wyjmijcie pieniądze.
Forsa!
Spadamy.
Dobra.
Niech będzie, gnojki.
Dawaj.
Spierdalać.
Wykupcie ubezpieczenie!
Same jednodolarówki. Jak tancerka.
Nie wystarczy.
Dzieci, żarcie, czynsz.
Nadrobimy, nie marudź.
Nie gadaj bzdur.
Kiedy porządnie zarobiliśmy?
Za czasów Aguilara.
Gadałem z chłopakami.
Możemy ogarnąć paczkę.
Sprzedamy po drugiej stronie.
Za chuj. Tak to nie działa.
Jebać to.
Czasy się zmieniają.
Nie bądź dupkiem.
Cieszyłem się
Nocami samotnymi
Z tobą…
Victor Tapia.
Patrole z centralnego?
Przepraszam.
Nie mówię po angielsku.
Nie pierdol.
Wiem, że kombinujesz.
Kto tak mówi?
DEA ma na oku rekruta Juárez.
Kilka miesięcy temu miałeś ciężką noc w El Paso.
Twój koleś, Luis Sato, nie wrócił do domu.
Zostawiłeś ziomka za rzeką, Victorze.
Nie znam go.
Sato pochwalił się odznaką z Juárez.
Byłeś jednym ze świadków.
Od kiedy DEA przejmuje się martwymi meksykańskimi gliniarzami?
Jedni dranie wykańczają drugich.
Taka branża.
Zapomnę o tym, jeśli się dogadamy.
Taki ktoś jak ty sporo widzi i słyszy.
- Taki ktoś jak ja? - Tak.
Zadzwoń od czasu do czasu.
Dziewczyny sobie szukasz.
Wiemy, że Amado rządzi w Juárez.
Chcę tylko wiedzieć, jak to robi i kto mu pomaga.
Amado? Pierwsze słyszę.
Już sobie nasrałeś.
Zadzieraj ze mną, a będzie tylko gorzej.
Nie wiem, stary.
Jakoś nie korzystam z telefonu.
Droga zabawka.
Numer masz na wizytówce.
- Zadzwoń. - Dobra.
Bo za chuj mi się tu nie chce wracać.
Czego szukasz?
Tak serio.
Mówiłem. Informacji o Amadzie Carillo Fuentesie…
Amado.
Chętnie ci o nim opowiem.
Amado wstaje rano, wkłada portki
i rusza w świat.
Jak czegoś potrzebuje, to po prostu sobie to bierze.
Facet, którego szukasz,
przypomina ciebie.
Wracaj do domu, Walcie Breslin.
Tu nie ma tego, czego szukasz.
Coś ci doradzę.
Przedzwonię.
Dobra.
CALI KOLUMBIA
Nie przerzucasz towaru, który ci dajemy.
A teraz chcesz jeszcze mniej?
Tymczasowo.
Organizuję strukturę.
Zabiłeś wspólnika
bez żadnego planu?
Mam plan.
Wygląda raczej kiepsko.
Felix zginął
i wszystko się sypie?
Nic się nie sypie.
Przekaż braciom, że warto czekać.
Nie.
Daj spokój, Pacho. Co mam zrobić?
Nie mam na to czasu.
Wylatujesz.
Kto inny będzie przerzucał nam towar.
Arellano chcą więcej.
Arellano?
Prędzej zginę, niż dam komuś wozić moją kokę.
Tylko nie upierdol mi dywanu.
Interesy to interesy.
Powodzenia.
Niezłe.
No proszę.
Przyjechali aż do Puerto Vallarty.
Dzień dobry.
Częstujcie się. Güero, Chapo.
Dzięki, nie trzeba.
Sto lat, Benjamínie.
Już czterdziecha?
Zgadza się.
Życie szybko mija.
Usiądźmy.
Dziękuję.
Jeśli chodzi o to nieporozumienie na pustyni…
Nie wiem, co tam zaszło.
Jasne.
To „nieporozumienie” sporo nas kosztowało.
Domyślam się.
Niestety.
To nie może się powtórzyć.
Daj spokój.
W tej branży nie da się niczego przewidzieć.
Wiemy.
Mamy też rozwiązanie. Rozwój.
Posłuchajmy.
Chcemy przejąć tę granicę.
Imperial Valley.
Wam ona na nic, ale nam wystarczy.
Chcecie wziąć pustynię?
Chcemy ją kupić.
Stać was?
Za uczciwą cenę.
Dogadamy się.
Posłuchajcie.
Zrobimy tak.
Oddamy wam pustynię.
Trzy miliony rocznie przez dwa lata.
Później wrócimy do negocjacji.
Moment.
Dzierżawa?
Rzecz w tym…
że my chcemy mieć granicę.
Na własność.
Nie mogę tego zrobić.
Wydzierżawicie ją, to nie będziemy się mieszać.
Zrobicie, co chcecie.
A jeśli za dwa lata zmienisz zdanie?
Równie dobrze mogę je zmienić, jak ją wam sprzedam.
Co za różnica?
To wasza najlepsza oferta?
To nasza najlepsza oferta.
Dobrze.
Skoro tak.
Niech będzie.
Dobrze, że się dogadaliśmy.
Cała przyjemność po mojej stronie, jak zwykle.
Dziękuję.
Sto lat.
Dzięki.
Panowie.
Później mamy przyjęcie.
Słyszeliśmy.
Zapraszam.
Ramón je organizuje.
Brzmi nieźle.
Po co ich zaprosiłeś?
Idę popływać z Claudiem.
Dobrze.
Sto lat.
Dzięki.
Co to jest, do chuja?
Daj mi jeszcze jedną szansę, Pacho.
Ranisz moje uczucia.
Znasz go?
Zaczekaj. Wszystko gra.
Każdy ma swoją robotę.
Ty swojej nie wykonujesz.
To proste.
Jak twoja koka opuszcza Kolumbię,
martwisz się, czy dotrze do celu,
czy jeden błąd wszystko spierdoli?
Właśnie.
To, co buduję, położy temu kres.
Pozostanie martwić się o to, czy ludzie będą dalej ciągnąć koks.
Sporo kombinowałeś w pudle.
To nie pudło.
Tylko moja córka.
Od zawsze towarzyszył jej pech.
W końcu ją dopadł.
Przykro mi.
Nawet sobie nie wyobrażam.
Ja niestety musiałem.
Jeśli można wybrać życie, to lepiej to zrobić.
Wiesz, jaki błąd popełniają ludzie?
Sądzą, że mogą uciec przed fatum. Bzdura.
Fatum zawsze cię dopadnie.
Prędzej czy później.
Ja nie uciekam przed pechem, tylko go zniewalam.
Gdy się zjawi, nie dosięgnie ani mnie, ani ciebie.
Ale muszę działać precyzyjnie.
To wymaga czasu.
Ile?
Dwa miesiące.
Dam ci jeden.
Bóg miał tydzień.
Pomówię ze wspólnikami.
Mín!
Czego chce Enedina? Mam zatańczyć?
- Powinieneś. - No nie.
Czekaj.
Należało do trzech prezydentów.
Jesteś dobrym człowiekiem.
Nie.
Bez ciebie jestem nikim.
Piękne.
Cieszę się.
Dziękuję.
- Kocham cię. - Kocham cię.
Zabiorę ją.
Kiepsko się czuje.
Dobrze.
Nie wrócę późno.
Dobrze.
Powiedz coś.
Nie.
No chodź!
Chyba nie pójdziesz w tym krawacie do klubu.
Jest ohydny.
Odpuszczę klub.
Wrócimy do pokoju.
Idź się zabawić z chłopakami.
A jak wrócisz…
coś z nim zrobimy.
Proszę o ciszę.
No proszę.
Cóż.
Rozglądam się i…
widzę rodzinę.
Miłość.
Wspaniałą przyszłość.
Dziś kończę 40 lat.
Zastanawiam się,
jak świat będzie wyglądał za dekadę.
Wiem, że Bóg ma wobec nas plany.
Wielkie plany.
Za rodzinę!
Na zdrowie!
Za rodzinę Arellano Félix. Niech żyje Tijuana!
Zdrowie!
Brawo!
Gotowi?
Jak skończę, spotkamy się w Culiacán.
Dobrze.
Nie mówiłeś, jak tam spotkanie.
Co?
Nie mówiłeś, jak tam spotkanie.
Nieźle.
Muszę iść.
Spotkamy się tu za kilka godzin.
Co?
Nie idę na imprezę?
Nie.
Nie zabawię długo.
Nie bądź taka.
Wrócę, zanim się obejrzysz.
Włóż jedną z sukienek ode mnie.
Zerżnę cię później w koronie.
Co tu robisz tak późno?
Nie wiem.
Spoko. Na razie.
I jak myślisz?
Dani to dobra kobieta.
Cholera.
- Może i za dobra. - Walt.
Nie zgaduj, czego chce.
To nie pomaga.
Ciężko nam będzie bez ciebie.
Dobra.
Przekażę to do Chicago.
Jasne.
Dziękuję.
Bardzo.
Do usług.
Na razie.
Żeby znaleźć
Spokój
Cześć, Brandon.
Co tak późno?
Co jest?
Martwa dziewczyna. Leży tam.
ZAKAZ WSTĘPU
Poznajesz ją?
Nie.
Mówią, że to dziwne, ale…
Zabierzcie ją stąd.
Dokąd trafi?
Do kostnicy w La Paz.
Jak ta z wczoraj.
Z wczoraj?
No.
Podobny szajs.
Nie powinny same chodzić po nocach.
Zdrowie, dupki!
Na stół.
Boże!
Coś ci powiem.
Chodź.
Jeśli zasmucisz albo rozzłościsz Enedinę…
utnę ci jajca.
Widziałeś ją kiedyś rozzłoszczoną?
I ty się martwisz o nią?
Kurwa, słusznie.
Dobra odpowiedź.
Ostatni i spadamy.
Dokąd? I gdzie twoi kumple z Sinaloa?
Stęskniłeś się?
Impreza trwa. Zaczekasz na niespodziankę.
Nie marudź. Mamy dla ciebie prezent, dziadku.
Idziemy!
Obczaj.
Wszystkiego najlepszego!
Co lepsze? Łódź czy panny?
To dla mnie?
No. Życie jest piękne!
Dzięki, Ramón!
Nieprawdopodobne.
Daj im coś, niech się odjebią.
Wszystko.
Dupek!
Szefie, widzimy ich.
Drugie piętro,
naprzeciwko wejścia.
Czekajcie na sygnał.
Tak jest.
Weszliśmy.
Kurwa mać!
Do wyjścia!
Szybko!
Chapo!
Widzisz go?
Gdzie Barron?
Tutaj!
Ruchy!
Spadamy!
Barron, co się tu odpierdala?
Francisco!
Idziemy!
Dalej!
Szybko! Wstań. Nadchodzą!
Mocno krwawi!
Claudio!
Skurwysynu!
Idzie na górę.
Tędy!
Kurwa!
Jebany Chapo!
Na górze jest ich więcej!
Idziemy!
Ruchy!
Barron!
Ruchy!
Szybko.
Spadajmy stąd.
Chapo, federalni jadą!
Wszyscy do wyjścia!
Ruchy!
Mamo.
Co się stało?
- Wracamy. - Dlaczego?
- Sonia! - Idę.
Wszystko dobrze.
Weź mamę. Widzimy się na dole.
Wszyscy.
Wychodzimy!
To jest nieważne. Proszę.
Tędy.
Wozy czekają.
Idź z nim do tyłu.
Do tyłu.
Szybko!
Ruth!
Szybciej!
- Krew. - To Francisca. Tam!
- Idź tam. - Wsiadaj!
- Spadamy. - Szybko!
Claudio?
Dina.
Dina, jedziemy.
Czemu jeszcze tu jesteśmy?
Spierdalajmy!
Gdzie Claudio?
Claudio…
Gotowi!
Jedziemy!
Ruchy!
Przynieś mi
ich głowy.
Napisy: Konrad Szabowicz