SERIAL NETFLIX
Ekranizacja oparta na faktach.
Niektóre sceny, postaci,
zdarzenia i miejsca
zostały zmienione.
A ty co, nie pukasz?
Przepraszam.
Myślałem, że mamy coś porobić.
No to róbmy.
Idziemy na zakupy?
- Znam kilka lasek… - Nie.
Mam coś lepszego.
Może cię wkręcę na imprezę.
Będzie spoko.
Tak?
Ładnie się ubierz.
Mogę potrzymać?
Możesz go sobie wziąć.
Dobra, słuchajcie. Oto nasz cel.
Furgonetki Ryder, wysoki dach, napęd na dwa.
EL PASO, TEKSAS
Ciężarówki wjeżdżają tam cały dzień,
ale my czekamy na furgonetki. Jasne?
- Tak jest. - Tak jest.
Dzięki FBI
mamy całodobowy monitoring czterech komisów wspólników kartelu.
Przerzucają forsę i towar przez granicę.
Monitoring wskazuje na przerzuty w czwartki wieczorem. Czyli dziś.
Furgonetki przyjeżdżają między 21.53 a 22.07.
Załadunek i wyjazd trwa od 30 do 55 minut.
Jeśli ma się udać, musimy działać nieco inaczej.
To ma być twarda, kryminalna operacja.
Jak zgarniemy forsę, nie ruszamy jej.
Nie pojawi się w raportach,
aktach DEA ani gazetach.
W jakim celu?
Kartele pomyślą, że mają problem w El Paso.
Że okradł ich jakiś gang.
Zgarniacie forsę, robicie hałas, góra się dowiaduje.
Wywiad twierdzi, że Amado Carrillo Fuentes
zabił Rafaela Aguilara, wspólnika.
Przejął kontrolę nad Juárez.
Jeśli forsa zacznie znikać,
będzie jej szukał.
Gdy byłam mała, prenumerowaliśmy trzy gazety.
Tata kupował kolejną po drodze z pracy.
Mówił, że gdzieś w nich są odpowiedzi.
GŁOS TIJUANY PRAWDA BEZ KOMPROMISÓW
TIJUANA KALIFORNIA DOLNA
Dzień dobry.
Mała kawka.
Miło, że jesteś.
Zaczynajmy. Isa.
Co z tematem budynków w La Presie?
Czekam na komentarz inspektora.
Minął już tydzień.
Upominałam się.
Nie mam trzeciego źródła…
Nie ma innych osób?
- Nie będę czekać. - Tak jest.
- Isaac. - Słucham.
„Ezenario”, mów.
To artykuł o żołnierzu z USA
aresztowanym w weekend na Avenida Revolución.
Aresztowanym? Szok.
Coraz więcej marines z Pendleton
przekracza granicę w weekendy.
Ma to związek z upowszechnieniem prostytucji.
- Nie osądzajmy… - To ciekawe.
- Pisz, byle dobrze. - Tak jest.
Nieustraszony felietonista.
Piszę o Matce Teresie.
- Niespodzianka. - Odyseja ku granicy.
Dzielącej kraje o skrajnie różnej gospodarce.
To symbol jej życiowej misji.
Pisać też będziesz takim językiem?
Niektórzy tu się starają.
Cóż.
Ślub.
W La Catedral de Nuestra Señora de Guadalupe.
- Rodzina Arellano Félix… - Ślub?
Przenieśli cię do kulturowego?
Rób swoje, bo cię zastąpię.
Ramón.
Strach odzywa się najpierw w płacie skroniowym.
W ciele migdałowatym, ściślej mówiąc.
Niewielkim, nieco większym niż migdał.
Mimo to efekt…
Ja nie zastygłam, tylko mi przerwał. To różnica.
Dlaczego ślub Claudia Vazqueza z Enediną Arellano Félix
nie miałby być tematem dla gazety?
- A jest? - Tak.
Mówię ci, kroi się coś złego.
Dwa razy się rozwodziłem, wiem.
Nie mówię o zasranym weselu.
Zastanów się.
Siostra przemytnika
bierze ślub z prawnikiem z najstarszej kancelarii
w najsłynniejszej katedrze Tijuany.
Dwa lata temu to by nie przeszło.
Coś się zmieniło.
Udowodnij.
Pokaż, że ludzie powinni się tym martwić.
Dziennikarzom w Meksyku trudno dotrzeć do prawdy.
Jeszcze trudniej ją opisać.
Rząd kontroluje większość mediów.
Nadzorował przemysł drzewny, a więc i produkcję papieru.
Bez ich zgody nie było druku.
Rząd kierował narracją,
ale mała redakcja z Tijuany walczyła.
Jej założyciel nie słuchał, co mu wolno.
Drukował w San Diego, gdzie nie było cenzury.
Przywoził gazety i sprzedawał je na ulicy.
Cenił sobie prawdę. Ktoś ją znajdywał,
on drukował.
GŁOS TIJUANY PRAWDA BEZ KOMPROMISÓW
Mam zielone światło od FBI. Dziś działamy.
- Dzięki. - Sorry, że tak długo.
Mogę poprosić o sos?
- Już niosę. - Dziękuję.
Czyli poszło dobrze.
FBI zgarnie laury, ale owszem.
Poszło dobrze.
- Bardzo dobrze. - Boże.
Powiedziałeś coś wesołego.
Dość o tej sprawie.
Dostałam rano wieści.
Mów.
Houston się odezwało.
- Mam tę robotę. - Nie gadaj.
Czemu od razu nie mówiłaś?
No cóż.
Odezwali się też z DePaul.
Tam też.
Chicago.
Mówiłaś, że to mało prawdopodobne.
Mówiłam też, że o tym marzę.
Do kiedy musisz odpowiedzieć?
To ważna decyzja. Mam czas.
Chicago jest daleko?
Chcesz mapę?
Wiem, że to zaskakujące. Też się nie spodziewałam.
W takim razie jakoś dasz radę.
Możesz udawać, że się cieszysz.
Sosik.
Cieszę się.
Tylko zaproszeni goście!
Ulica zamknięta, nie wolno tu skręcać.
Dalej! Proszę pokazać zaproszenia.
Tu nie wolno skręcać! Proszę stąd jechać!
Z drogi!
- Panie władzo, jestem z Głosu Tijuany. - Żadnej prasy.
Proszę zabrać wóz. Nie będę powtarzał.
Uwaga. Uśmiech!
Nie!
Sonia, ostrzegaj nas.
Planerka każe zająć miejsca.
Już czas!
- Idziemy! - Teraz?
- Przystojniaku. - Mamo.
Spójrz tylko.
Co myślisz?
To dobry człowiek?
Inaczej Ramón nie dałby mu tak daleko zajść.
Dina.
Tata byłby taki dumny.
Chodźmy.
Pięknie wyglądasz.
Nie mogę w tym oddychać.
Tylko nie nadepnij!
Dbaj o nią.
Rayo.
No co?
Te śluby.
Zawsze się rozklejam.
Możecie usiąść.
Panie i panowie, dziś świętujemy
związek Claudia i Enediny
zawierany w wierze i miłości Chrystusa.
Daj.
Dziewczyny.
- Dzięki. - Spoko.
Ojciec Baiz dalej was gania za fajki?
Zna go pani?
Żyłam w tym piekle przez cztery lata.
W Świętym Sercu?
Kieruje nami miłość Pana
- Potem będzie lepiej. - W chuj.
Niezłe widowisko, co?
Ta rodzina zwykle się nie wychyla.
Zależy.
- Często przychodzą? - Benjamin z żoną?
Dwa razy w tygodniu, z córką.
Ojciec Baiz to ich przyjaciel.
Może się załapiecie na szamę.
No.
I jakąś, kurwa, flaszkę.
I flaszkę. Idziecie na wesele?
Państwo młodzi zaprosili cały chór.
Nie byłam w Club Bretaña!
Powiedz, że wziąłeś mi kawę.
- Skończyła się. - Jak to?
Tak to, że ci nie wziąłem.
To mów od razu. Jak idzie?
Spore przedsięwzięcie.
- Jakieś ruchy? - Jeszcze nie.
W Tijuanie wesela pokazują, jak się sprawy mają.
Rodzina Arellano wysoko zawiesiła poprzeczkę.
Kochanie. Chodź.
Zaraz wrócę.
Kocham cię.
Mieli powody, by świętować.
Wśród gości byli politycy i gwiazdy pop.
Pani Soto, dziękuję. Bawcie się dobrze.
Zaraz podamy jedzenie. Drinki już krążą.
Dziękuję, panie sędzio.
Po aresztowaniu Félixa Gallardo kartele się podzieliły.
Poodcinały się.
Szybko doszło do zmian.
To zaszczyt.
To pani córka?
Ale wyrosłaś.
W świecie przemytu nastał nowy porządek.
Niektórym podobała się niezależność,
ale inni szukali swojego miejsca.
Nie do wiary, ile na to wydali.
Stać ich.
Jedzmy ile wlezie.
Zajebiście.
Słuchajcie.
Ktoś mnie zaraz zerżnie w dupę,
to się chociaż najpierw schleję.
Zwolnij trochę.
Na początku lat 90.
branża narkotykowa była warta nawet 4 mld $ rocznie.
Każdy chciał coś uszczknąć.
Świeże?
Niezależni przemytnicy. Jak Ismael „El Mayo” Zambada.
Warto zapamiętać.
Nie był powiązany z kartelami i robił swoje.
Przewoził krewetki z innym towarem
z rodzinnej miejscowości na północ do Tijuany.
To był dobry miesiąc.
Myślisz, że nie wiem, co się u mnie dzieje?
Nigdy tak nie myślałem.
Z chęcią zapłacę za przywilej.
Tak.
A gdybyś nie musiał?
Jak to?
Przydałby się nam ktoś taki.
Lubię sam sobie być sterem.
No tak.
Poza tym
gdzie dom twój…
Zasługujesz na więcej.
Zastanów się.
- Dzięki za przyjście. - Jasne.
W Tijuanie działo się nieźle.
Boże jedyny. Jest tu jakaś szatnia?
Pies na baby.
Myślałem, że po wódzie ci nie staje.
Spytaj swoją siostrę, czemu ją wiozłem do szpitala.
Arellanowie byli numerem jeden dzięki przygranicznej lokalizacji.
- Miej go na oku. - Co? To dopiero czwarty.
Ale była jeszcze Zatoka.
Tamtejszego barona, Dona Guerrę, pokonał udar,
a władzę przejął jego bratanek, Juan Abrego.
Wywoził z Matamoros kokę i heroinę tonami.
Przywitam się.
Bądź grzeczny!
Pokaż staremu te jordany.
Rany.
- Dobrze, że wpadłeś. - Rodzina jest najważniejsza.
Wuj nie chciał przegapić ślubu Enediny.
Don Guerra, jeśli mogę jakoś pomóc, mów.
Panna młoda jest piękna.
Nieprawdaż?
Słyszałem, co odjebaliście w Brownsville.
Sześćset kilo? Myślałem, że to twoi ludzie.
Chyba nie żałujesz, że on teraz rządzi?
To nieporozumienie.
- Zająłem się winnymi. - Nie wątpię.
Ciesz się imprezą.
Kartele z Zatoki i z Tijuany współistniały,
ale się nie przyjaźniły.
Zasrany gnojek.
To zwycięzcy.
Pozostali się nie liczą.
Płacę ci za picie czy za ochronę?
- To woda gazowana. - Dla gości.
Pancha, zajmij się swoimi ludźmi.
Na samym dnie oceanu meksykańskich karteli
było Sinaloa.
To wyjątkowy dzień dla rodziny.
Ładne bandaże, Chapo. Ponoć miałeś kłopoty.
Słucham, panie władzo.
- Wszystko opłacone. - Cena wzrosła.
Rozkaz Benjamína.
Jasne. Wezmę forsę.
Masz, dupku.
To było nieporozumienie.
Niezłe.
Od Amada.
Dla panny młodej.
To pogrzeb czy co?
Joaquín.
Siądź z dziećmi.
Smacznego.
Mniejsze organizacje cierpiały, pozbawione dostępu do granic.
Bez dostępu do USA
kartel z Sinaloa był zależny od Benjamína.
Sporo płacili za możliwość przewożenia towaru
przez terytorium Arellano.
Byli na skraju bankructwa.
Güero. Powiedz coś.
Myto nas zniszczy.
Przepraszam.
- Możemy pogadać? - Dziś nie mówię o interesach.
Nie dziś.
Baw się dobrze.
Co powiedział?
Suńcie się, siedzę z wami.
…chwila wielkiej dumy.
Nie tylko mogę oddać tej pięknej kobiecie serce…
ale mogę nazywać ją żoną.
- Kocham cię, piękna. - Ja ciebie też.
Aż się, kurwa, popłaczę.
Siadaj.
Brawa dla pary młodej!
Teraz mowę wygłosi ktoś bliski rodzinie.
Panie i panowie, ojciec Baiz!
Dziękuję, Javier.
Nie wszyscy wiedzą, ale…
- pierwszą miłością Enediny… - O nie.
…był śpiew.
Gdy na mszy zamykam oczy,
nadal słyszę tę dziewczynkę.
Najmniejszą w chórze, lecz najgłośniejszą.
Gdy patrzę na tę piękną kobietę,
zastanawiam się, kiedy minęły te lata.
Pani Vasquez. No proszę.
Wypijmy!
Za te 20 centymetrów, którymi będzie się dławić!
Przepraszamy.
Kolega wypił o jednego za dużo.
Dobrze.
Dlatego przestałem pić przed mszą.
Zapraszam wszystkich na parkiet.
Muzyka.
Wstawaj.
- Ej! - Już ci wystarczy.
Co?
Chodźmy się przewietrzyć.
Smacznego deseru.
Daj spokój.
To posrane, Güero.
- Gratulacje, piękna. - Zamknij mordę.
Mówiłem, że to żart.
Ma najwyżej dziesięć centymetrów.
Zabawne. Oby tak dalej.
- Wal się. - Zaraz wszyscy się pośmiejemy.
Zabierz siostrę, niech też się pośmieje.
Mogę w czymś pani pomóc?
Nie, wyszłam się tylko przejść.
Spadówa. To prywatny teren.
Już idę. Umówiłam się ze znajomymi.
Teren prywatny, mówię. Impreza jest tam.
Proszę pani.
- Słyszę. - Proszę iść.
Idziemy.
- Miłej zabawy. - Dobranoc.
Dziękuję.
Mówiłem, że to żart, kurwa.
Pierdol się!
Już ci nie jest do śmiechu? Fajnie?
Nareszcie się zamknął.
Macie ochotę na drinka?
Widziałeś tyłek tej druhny?
Zachodni front spokojny.
Czas się nie zmienił.
Przestań sprawdzać.
Dziesiąta?
Oni nie mają sztywnych godzin.
Zjawią się.
Walt.
Musimy pogadać.
Przedstawię ci kogoś.
- Agent Breslin? - Tak, o co chodzi?
Detektyw Clark, wydział zabójstw z El Paso. To mój partner Gomez.
Andres Valdez, z jednej z twoich miejscówek.
Żona zgłosiła jego zaginięcie.
No i?
Może mieć związek z ciałami, które dziś wypłynęły.
Nie nadążam.
Pozostałe ofiary. Ricardo Rivas, Daniel Romero,
Arturo Vega.
Właściciele tych miejsc.
Czas zaatakować.
Skurwiel.
Co jest?
- Koka zniknęła. Zabrali towar. - Nic nie ma.
Chryste.
Kurwa mać!
SĘDZIA SOTO
Jest Ramón.
- Jedziemy. - Dobranoc, tato.
Do zobaczenia.
Nie hałasuj, jak wrócisz do domu, synu.
- Kim ty, kurwa, jesteś? - No…
Byłem na weselu.
Brat mówił, że mogę wpaść.
- Kto? - Alfredo, jest w łazience.
Sukinsyn, brachol Alfreda.
- Dobrze się bawisz? - Tak.
Dziękuję za gościnę.
Napijmy się.
Wypij, bo nie doniosą.
Tak to działa.
Skarbie.
Chodź, przedstawię ci kolegę.
Cześć.
- Jestem Natalia. - Alex.
Dlaczego nie zagadałeś?
Wszystko wywieźli, jak siedzieliśmy na dupie.
Trudno.
Tak tego nie odkręcisz.
- Wyruchali nas! - Nas?
- Tak, nas, DEA! - Nas?
Nie. Mieliśmy zasrany towar,
- ale musiałeś dopaść Amada. - Wal się.
- Podjęliśmy decyzję. - Chyba ty…
Uspokójcie się!
Spokój!
Walt!
Ja pierdolę. Do domu.
Dokończymy rano.
Kurwa, jak dzieci.
Ja pierdolę.
Walt.
Skończyłeś?
Cztery miesiące pracy w dupę.
No.
Czasem tak bywa.
Wiem, że chciałeś złapać Amada…
Nie chodzi o niego.
Jebał go pies.
Mam dość porażek.
Ta robota, Walt,
to nie wygrywanie.
To wyrównywanie rachunków.
Tyle możemy zrobić.
Większych bzdur nie słyszałem.
Weź wolne do końca tygodnia.
- Nie… - To rozkaz.
Mała, napijesz się?
- Adrian, do usług. - Wierzę.
Wybacz, bracie. To wypadek.
Przepraszam.
Ty skurwielu.
Wyluzuj.
- A ty dokąd? - Mówię, że to wypadek.
Rozjebać go!
Bracie, twoja kolej.
Dawaj, chujku.
Wal!
No rozjeb mu ryj!
Mamy tu kozaka.
Adrián, tak?
Te dzieciaki z Ramónem Arellano.
Opowiedz mi o nich.
No weź.
Im szybciej odpowiesz, tym szybciej się odwrócę
i będziesz mnie obczajać.
Cały czas tu siedzą.
Syn sędziego trzyma się z Ramónem.
Kumplują się?
Młody dla niego pracuje.
Pracuje.
W jakim sensie?
Nie wiem.
Ale raczej fury mu nie myje.
To co, może się ustawimy?
Nie ma szans.
Cześć.
Jak poszło?
Wolę nie mówić.
Zapalimy?
Zrobili nas na szaro.
Byli dwa kroki przed nami.
To koniec.
Wybierz Chicago.
Później o tym pogadamy.
Nie. Chcę teraz.
No dobrze.
Co z nami?
Jak sprawdzałem,
DEA miało biura nie tylko w El Paso.
A kiedy sprawdzałeś?
Nie pogrywaj ze mną.
Nie zamierzam.
Zrobimy to razem.
Tak?
Jak poszło?
Koniec problemów w El Paso.
Zgodnie z rozkazem.
Czysto.
Przez Aguilara byśmy wpadli.
Tak.
Dom już prawie gotowy.
- Podobają mi się lwy na wejściu. - Tak?
Szkoda, bo go zburzę.
Coś jeszcze, szefie?
Napisy: Konrad Szabowicz