NETFLIX — ORYGINALNY SERIAL ANIME
To jakieś żarty?
Włożyłem w niego tyle pracy, a ty go rozwaliłeś.
Za wcześnie z niego skorzystałeś.
Ale chyba od początku miał służyć do walki, prawda?
Skoro tak, to trzeba było zadbać o lepszą wytrzymałość.
Pamiętaj, że zaprojektowałem go z myślą o bezpośredniej walce,
więc musi być jak najlżejszy.
Używaj go ostrożniej.
Będę używał go, jak chcę.
To ja płacę tobie.
Musisz zostawić go u mnie.
Używaj przez jakiś czas głównego.
I nie zepsuj go.
Bez obaw.
Tego używam tylko na ludziach.
Bardzo dziękuję.
Doceniam, że odbyłeś tę podróż specjalnie dla mnie.
Chciałem cię o coś spytać.
Podobno 12 lat temu zniszczyłeś ziemski samolot pasażerski.
Ale sądzę, że to nie ty stałeś za tym wybuchem.
Dlaczego tak uważasz?
Nie tylko go nie zniszczyłeś,
ale i próbowałeś go chronić, prawda?
Udajesz głupiego? Nie ma sprawy.
I tak dotrę do prawdy.
Pies, który węszy w nie swoich sprawach, źle skończy.
Tak sądzisz?
Ale psy robią tylko to,
czego oczekują ich panowie.
To musiał być Hokuto.
Panie Hayata.
O co mu chodzi?
Przepraszam.
Dziękuję za wcześniejszą pomoc.
Rena Sayama?
Skąd wiedziałeś, że to ja?
Serio pytasz?
Nawet wzięłam czapkę. Moje przebranie było idealne.
Czyli pamiętasz mnie?
Co?
Znowu zapomniałaś?
Po naszej ostatniej rozmowie poszedłem na koncert.
- Już pamiętasz? - Tak.
A co do koncertu...
to przepraszam.
Dziękuję za przyjście. Nie spodziewałam się tego, co się stało.
Nie szkodzi.
To nie była twoja wina.
A właśnie.
- Jeszcze otwarte, prawda? - Tak.
Zamykamy za pół godziny.
- Super. - Tędy.
Też chodzisz do liceum, prawda?
- Pracujesz tu na pół etatu? - Tak.
- Coś w tym stylu. - Chciałam cię o coś zapytać.
To miejsce...
tylko udaje muzeum.
Tak naprawdę to nadal siedziba SPN, prawda?
Co takiego?
Nie zauważyłeś tu nic dziwnego?
Na przykład?
Pomyślmy.
Podejrzanych ludzi lub samochody?
Dziwne urządzenia?
Albo dziwne przejścia?
- Tu niczego... - Doprecyzuję.
Jest tu Ultraman?
Sporo się nasłuchałam o tym, kogo kryje ten kombinezon.
Że to kosmita albo robot.
Ale myślę, że to człowiek.
I mimo że SPN oficjalnie już nie istnieje, sądzę, że to ktoś od nich.
Dlaczego tak uważasz?
Zobacz.
Spójrz na znak na Ultramanie.
Nie przypomina ci tego?
Chyba tak.
Wiem, co sobie myślisz.
To nie musi oznaczać, że Ultraman tu przebywa, prawda?
Zdaję sobie z tego sprawę.
Ale...
- Ale co? - Chcę...
Chcę znów go zobaczyć.
Chciałabym mu coś powiedzieć.
O swojej matce?
Nie!
No, o tym też.
Skoro byłeś na koncercie, to widziałeś to wszystko?
Cóż...
Byłem skupiony na sobie.
Zrobiłem, co należało.
Co?
O cholera!
Nie pomyślałem.
Co mówiłeś?
Że Ultraman by tak powiedział!
To prawda.
Dla Ultramana było to czymś naturalnym.
Ale mimo to...
Nie, właśnie dlatego muszę powiedzieć mu, co czuję.
Dlatego chcę się z nim znów zobaczyć.
- Przepraszam na chwilę. - Jasne. Nie ma sprawy.
O co chodzi, panie Ide? Jestem zajęty.
Nie zgrywaj się, Shinjiro.
Masz nowe zadanie.
Kolejna forma pozaziemskiego życia.
Naprawdę?
Jestem na pierwszym piętrze. Zaraz tam będę.
Do widzenia.
Wybacz, ale coś mi wypadło.
- Muszę lecieć. - Jasne.
Bez obaw!
Poszukam dla ciebie Ultramana.
To Muzeum Świetlistego Olbrzyma.
Nikt nie ma więcej informacji o Ultramanie.
Do później.
Czy to możliwe...
- Cofnąć się! - To niebezpieczne!
Co się dzieje?
- Coś tam wskoczyło. - Naprawdę?
To niebezpieczne! Cofnąć się!
POLICJA
Nie wierzę!
Tłum zdążył się już zebrać.
Wieści o nowych kosmitach szybko rozchodzą się w Internecie.
Tu Ide.
Zakończono ewakuację pasażerów i robotników.
Policja z nami współpracuje.
Ruszajcie w wyznaczone miejsca.
Przyjąłem.
Bardzo dziękujemy!
Wzajemnie.
Co ty wyprawiasz? Idziemy.
Tak jest!
POLICJA
Opustoszały dworzec przyprawia o dreszcze.
Czołem! W końcu przybyliście.
To ten gość?
Spóźnialiście się, więc zabiłem go sam.
Chyba nie macie nic przeciwko?
Znowu ty?
I co, podoba wam się moja robota?
O co ci chodzi?
- Panie Moroboshi! - Co?
Ktoś się temu przyglądał?
O cholera.
POŁĄCZENIE PRZERWANE
Nie spodziewałem się, że dzieciak będzie aż tak agresywny.
Czeka nas sporo roboty.
Nie jesteśmy aż tak zdesperowani, by rekrutować obce osoby.
Pan Hayata chyba mnie już zna, prawda?
- Wiedziałem, że to ty! - Zaraz.
Znasz tego chłopaka?
Cóż...
Chodzę do pierwszej klasy w jego szkole. Jestem Seiji Hokuto.
Miło pana poznać.
No dobrze.
Możemy zacząć od początku, skoro już wiecie, kim jestem?
Zatrudnicie mnie do SPN?
Brak rejestru rodzinnego?
Dokładnie.
Nie ma żadnych dokumentów potwierdzających istnienie Seijiego Hokuto.
Naprawdę chodzi z młodym do tej samej szkoły?
To akurat prawda.
Wygląda na to, że aby zbliżyć się do Shinjiro,
podrobił dokumenty, by zostać przyjętym do liceum.
A wcześniej?
Nic innego o nim nie wiemy.
Jest kosmitą?
Nie.
Ma bez wątpienia ludzkie DNA.
Ale wygląda na to, że za sprawą jakiegoś wypadku
stracił wszystkie kończyny.
To, na co patrzymy teraz,
to bardzo złożone protezy.
To naprawdę nie są prawdziwe ręce i nogi?
Ciężko w to uwierzyć, prawda?
Oprócz kombinezonu
jego całe ciało korzysta z bardzo zaawansowanych technologii.
Technologii, które nie są dostępne na Ziemi.
Już mówiłem.
Ktoś znający tożsamość Ultramana wyjawił mi ją za zapłatą.
Możecie mi zaufać.
Ciężko mi w to uwierzyć, synu.
Praktycznie nikt nie wie, kim jest Ultraman.
Nieprawda.
Wiedzą o tym wszyscy w SPN.
A także osoby zasiadające w Radzie Powszechnego Sojuszu.
Skąd o tym wiesz?
Swój swego pozna.
W porządku.
Jeszcze do tego wrócimy.
Zacznijmy od tego, jaki jest twój cel.
Dlaczego chcesz dołączyć do SPN?
Mam przyjaciółkę imieniem Yuko, którą znam od dziecka.
- Co? - Jest kosmitą, ale żyje na Ziemi.
Mów dalej.
Wychowałem się w mieście kosmitów wraz z nią i innymi jej podobnymi.
Nazywa się pan Ide, prawda?
Bywał pan w tym mieście?
Ci, którzy tam mieszkają,
muszą ukrywać swoją tożsamość, aby móc żyć w spokoju.
Pojmuje pan, jaka to nieszczęśliwa, bolesna i przygnębiająca egzystencja?
Tak, rozumiem ich sytuację.
Skoro tak pan twierdzi.
Nawet teraz Yuko i pozostali żyją w tak strasznych warunkach.
Mam nadzieję, że kiedyś Ziemianie dowiedzą się o nich,
dzięki czemu nie będą musieli dalej żyć w ukryciu.
W niedalekiej przyszłości nasz rząd oraz Rada Powszechnego Sojuszu
planują wspólnie to ogłosić.
A gdy po takim ogłoszeniu kosmici nadal będą krzywdzić lub zabijać ludzi,
co wtedy zrobicie?
Uważasz, że ludzie będą wobec nich bardziej wrodzy?
Nasza niechęć wobec kosmitów jest wręcz wrodzona.
Aż do tej pory nie chcieliśmy uznać ich obecności
właśnie z tego powodu.
Dowodem jest to, że zajmujemy się nimi poprzez Radę Powszechnego Sojuszu.
Gdyby ludzie dowiedzieli się o zaledwie kilku kosmitach-mordercach,
powstałby cały ruch, domagający się ich wygnania.
Póki kosmici żyją na Ziemi,
muszą przestrzegać ludzkich zasad.
Ci, którzy nie potrafią,
muszą zostać ukarani.
- Dlatego chcesz... - Zależy mi na tym...
aby stworzyć w świat, w którym Yuko będzie mogła dumnie i otwarcie żyć.
A każdy, kto stanie mi na drodze,
zostanie zlikwidowany.
Najszybszym sposobem do osiągnięcia tego
jest zostanie Ultramanem i dołączenie do SPN, prawda?
To tylko puste słowa.
Ale nie mówi od rzeczy.
Owszem, być może nie kłamie,
ale nie wierzę w taki motyw.
Psychologia Ziemian bywa intrygująca.
Mam propozycję.
Może zgodzimy się na jego prośbę,
abyś miał go na oku?
Jeśli dalej będziemy go naciskać,
niczego więcej się nie dowiemy.
A zatem...
A zatem?
Na razie chcę się dowiedzieć, kto mu w tym pomaga.
Czyli użyjemy go jako przynęty, by wywabić innych?
Niestety...
nie jestem osobą, która da z siebie zrobić przynętę.
Słyszałem, że Moroboshi mocno cię ochrzanił.
Nie mam pojęcia, skąd on o mnie wiedział.
Po prostu nie wiem.
Nie wątpię.
W niczym tutaj nie zawiniłeś.
Dowiedział się, kim jest Ultraman...
zapewne za sprawą...
No proszę.
Ostatnia osoba, którą chcę widzieć.
To dość niemiłe słowa.
Czego Rada ode mnie chce?
Ostatnimi czasy...
zasmakowałem w yakitori.
Poproszę to, co zawsze.
- Się robi! - No dobrze.
Pracuję obecnie nad czymś.
Szukam pewnej zaginionej osoby.
Widać musi być ważna,
- skoro robisz to osobiście. - Owszem.
Dla Rady pracuje szereg utalentowanych techników.
To jeden z ich geniuszy.
Doprawdy? To po co przychodzisz z tym do mnie?
Już ci mówię.
Osoba ta nawiązywała kontakt
z pewnym informatorem.
Gotowe!
Proszę bardzo.
I to właśnie lubię.
To dopiero prawdziwe yakitori.
Poczęstujesz się?
- Nie, dzięki. - Szkoda.
Smacznego.
Jeszcze jedno.
Ostatnio brałeś udział w kilku dość wariackich akcjach.
Jako ktoś ukrywający swoją tożsamość,
tobie także radzę się nie wychylać.
Zapamiętam to.
Ja zapłacę.
Przyjmuję tę hojną ofertę.
Nie musisz się niczym martwić.
Ale mam ogon, więc za szybko nie wrócę.
Na pewno też mnie podsłuchują.
O mnie się nie martw.
Przygotowałem się na tę ewentualność.
Ufam ci.
Do tej pory nigdy nas nie odkryto, mimo że usilnie szukali.
Nadal żyjemy.
Jak poszło?
Mam nadzieję, że mi uwierzyli.
W końcu nie kłamałem.
A może się wycofamy?
Co?
Rozumiem, co czujesz.
Ale czekają nas przez to kłopoty.
Zwariowałeś?
To dopiero początek.
Rozumiem, ale jeśli dalej...
Jak śmiesz?
Też ponosisz winę za to, co spotkało Yuko.
Odezwę się, gdy będę potrzebował kasy.
Na razie.
Proszę, on nadal oddycha! Jeśli mu pomożesz, przeżyje!
- Ale wtedy... - Wiem!
Ale nie chcę, by ginęli kolejni mieszkańcy tej planety!
Proszę go uratować!
A co z nimi?
Wygląda na to, że uwierzyli w twoją bajeczkę.
Rozumiem.
A co z chłopcem?
Zajmę się nim.
W końcu doszło do tego, bo wmieszałem się w sprawy tej rodziny.
Nie dlatego go tu sprowadziłeś?
Mogę oszukać Radę Powszechnego Sojuszu.
Przygotuję dla niego nowe kończyny.
I tak muszę opiekować się całą rodziną.
Jedna osoba więcej nic nie zmieni.
W porządku.
Pora załatwić paru kolejnych zbirów.
Napisy: Krzysiek Igielski