W poprzednich odcinkach... - Okropny człowieku. Utopił się!
- Nie masz licencji. - Czerwona Strefa. - Czerwona? - Kryminalna.
- Home Office cię sfinansuje. - Znajdźmy Ruby. - Bethany!
- Niesamowite. Jak szpiegowanie. - Znalazłem małpkę!
Widzę chwałę!
- A Zniknięci? - Jadą do Erstwhile.
- Niektórzy nazywają to ludobójstwem. - Wiktor Goraja przeniesiony.
Te ośrodki są jak studnie: wrzucają cię i znikasz.
Zapomnieliśmy, bo podziałało.
ROK ZA ROKIEM
Z początkiem 2029 r
unieważniono statut British Broadcasting Corporation.
BBC zostaje zamknięte i przekazuje ostatnią wiadomość:
dziękujemy, dobranoc, powodzenia.
Dziennikarkę wyrzucono z Downing Street za krytykę premier.
- Podobno Rosja finansuje pani partię. - Fake news.
- A molestowanie w Czterech Gwiazdkach? - Kłamstwa!
- Wybory mogły być sfałszowane. - Pani jest wrogiem ludu.
- Pani podatki budzą wątpliwości. - Dlatego dziennikarstwo umiera.
Pani Rook przeznaczyła milion funtów na walkę z małpią grypą.
Epidemia trwa i pochłonęła już 1200 ofiar.
Nazywa się Wiktor Goraja. Wiem, jest ich ze stu, to jak John Smith.
Wiktor Rustyk Goraja.
Został przeniesiony bez śladu.
Co?
Na sprzedaż, od kiedy?
Widziałeś? Kto to powiesił? Kiedy?
Nie wiem.
To pałac. Pieniądze by się przydały.
Nie umarła i to jej pieniądze. Nie kupuj jachtu.
- Nowość: agrestowo-kokosowy. - Brzmi absurdalnie.
Babciu!
Na sprzedaż? Nie należało tego przegadać?
Sądziłam, że dla ciebie własność jest kradzieżą. Masz kaszel lub katar?
Nie. Obie jesteśmy zdrowe.
Nigdy się stąd nie wyniesiesz. Jest Bethany?
W swoim pokoju. Siedzi tam cały czas.
Ma zejść na kolację! Ruby ma niespodziankę, strzeż nas Boże.
Puk, puk. Czemu nie oddzwaniasz? Odebrałaś wiadomości?
Czekaj...
za dużo schodów.
Powiedziałam Fran, że to astma.
Nie musi wiedzieć.
Zdołałam ustalić, że Wiktora przenieśli,
nie ma śladu dokąd, a to znaczy, że do ośrodka Erstwhile.
Mam za dużo pracy, nie mogę ci pomagać.
Wiemy, co to za ośrodki. Gdybyś mogła...
Przykro mi,
- nie mogę. - Chodzi o Wiktora.
Tak, ale nie myślisz o mnie.
Ta technologia jest przywilejem, a przez ciebie złamałam prawo.
Jeśli mnie przyłapią, wyprują ze mnie okablowanie.
- Mogą? - Jest ich własnością, ja też!
A jeśli mnie odetną, znów będę zwykłą Bethany.
Co w tym złego? Jest świetna.
Skąd wiesz?
Gdzie byłaś do mojej osiemnastki? Wróciłaś, bo jesteś chora.
Kolacja.
Na sprzedaż? Czyj to pomysł? To nasz spadek!
Zapomnij, babciu, nie sprzedasz.
Kocham cię, ale nie zamieszkasz ze mną.
Ja kupię. Za 200. 250.
Żadnych katarów, gryp, cieknących nosów.
To mój zgon. Mam dla ciebie zadanie.
Już niedługo. To jak kasztanowe risotto, ale z ożywionych bakterii.
Mają zerowy ślad węglowy.
Pychota.
Chodź.
Sięgnij na sam koniec.
Jest tam stary Signor, dosięgniesz? Zuch.
Czekaj.
Ruby, jak idzie?
- Celeste, czy wyjęłyśmy kieliszki? - Nie.
Dobrze, już. Nieważne.
Dla ilu osób? Dwunastu?
Tak. Dziesięcioro dorosłych.
- Oby ze mną włącznie. - Tak, możesz chlać z nami.
Może to najlepszy sposób na ożywiony kasztan.
- Co robisz z Signorem? - Przywracam go do życia.
Po co? Sygnał jest w powietrzu, w kablach, w murach.
- Można mówić na głos wszędzie. - Lubię na coś patrzeć.
Nie będę gadać do ściany jak Shirley Valentine.
Co wam na pewno nic nie mówi.
„Shirley Valentine”, sztuka Willy'ego Russella z 1986 r.
- Widzisz? Mój przyjaciel. - Uratuje świat.
Nazywa się elektrojedzenie, bo woda potraktowana prądem daje wodór
którym żywią się bakterie produkujące to:
całkiem nowe pożywienie.
- Czemu smakuje jak kasztan? - To przyprawa.
- Z czego? - Z kasztanów.
- No to po co? - Pracują nad tym.
- Wiktor na pewno je gorzej. - Musimy, zawsze?
Jest rodziną i przepadł.
A może nie chce nas widzieć, bo nie jesteśmy rodziną?
- Dlaczego to powtarzasz? - Bo nie było ślubu.
Nie masz ślubu z Elaine. Wyprosić ją?
Tak czy inaczej musimy płacić prawniczce za szukanie Wiktora,
a to kosztuje. Myślicie, że dlaczego sprzedaję dom?
Staram się. Daję, ile mogę, pracuję 7 dni w tygodniu.
I to dla niezłego chamka.
Był świnią w szkole i nic się nie zmienił.
Woody! Nawet przezwisko wziął od erekcji.
- Babciu! - Kiedy tak jest.
I słusznie, bo to fiut. A wy dwoje,
nigdy nie zarobicie na tym wozie, prawda?
- Staramy się. - Zagrodzili nas.
Zamknęli banki żywności. Ludzie przestali dawać. To koniec.
Trudne to stulecie. Trudniejsze niż się spodziewałam.
Signor, ile minęło dni
- od 31 grudnia 1999 r? - 10 636.
10 000, jak mgnienie oka.
10 000 dni temu byłam tu, w tym domu.
Wasza matka była w kuchni i myślałam sobie:
„No proszę, udało się. Jaki fajny świat.
Brawo, Zachód, daliśmy radę, przetrwaliśmy”.
Idiotka. Jaką byłam kretynką.
Nie dostrzegałam tych klaunów
i potworów zmierzających w naszą stronę, potykających się o siebie w uśmieszkach.
Boże, co za cyrk.
I wystarczyło 10 000 dni.
Jeszcze wina.
Co tylko dowodzi, że potrzebujemy pieniędzy.
Dom idzie pod młotek.
Kupię sobie coś małego, a resztę podzielicie na cztery.
Zostało nas troje.
- Daniela nie ma. - Odszedł.
Wiem. Mam na myśli was czworo.
Za wiele nie dostanę,
nadal jesteśmy w dołku.
Ale ten dom był skarbonką od lat, jest ruiną.
I ja, druga ruina, mówię: przejdźmy dalej.
- To miło z twojej strony. - Owszem.
Co nie zmienia faktu,
że to wszystko wasza wina.
- Co? - Wszystko!
- Czyja? - Wasza! - Jak to?
Banki, rząd, recesja,
Ameryka, pani Rook.
Wszystko poszło nie tak, z waszej winy.
Co ja zrobiłam?
Dlaczego mam odpowiadać za cały świat?
Bo odpowiada każdy z nas.
Możemy sobie oskarżać innych,
gospodarkę, Europę,
opozycję, pogodę
albo ogromne fale historii,
jakbyśmy nie mieli na nie wpływu, tacy bezradni i malutcy...
ale to wciąż nasza wina. Wiecie, dlaczego.
Przez tę koszulkę za funt.
Nie potrafimy się jej oprzeć.
Widzimy koszulkę za funta i myślimy „To okazja, biorę”.
Nie, żeby była najlepsza.
Akurat nadaje się pod spód, na zimę.
Sklepikarz zarabia na niej marne 5 pensów,
a jakiś chłopek z polem 0,01 pensa
i uważamy, że to w porządku, wszyscy.
Przekazujemy funta i wkupujemy się w ten system na zawsze.
Widziałam, jak zaczynało się psuć w supermarketach,
kiedy zastąpili kasjerki automatycznymi kasami.
- To nie nasza wina. Nienawidzę ich. - Ja też.
- Wkurzają mnie. - Ale nic nie zrobiłyście.
20 lat temu, czy wyszłyście,
pisałyście skargi, zmieniłyście sklep? Nie!
Postękałyście i to wszystko.
A dziś kasjerek nie ma
i to my do tego dopuściliśmy.
- Ale... - I myślę, że lubimy te automaty.
Chcemy ich.
Bo możemy sobie przejść z zakupami,
nie patrząc tej kobiecie w oczy.
Tej która zarabia mniej od nas.
Pozbyliśmy się jej. Brawo.
Zatem tak, to nasza wina.
To my stworzyliśmy ten świat.
Gratulacje. Na zdrowie.
Połącz z Edith.
Słyszałeś, co powiedziała twoja córka?
- To moja wina. - Jak to?
Odjeżdżamy, gdzie jesteś?
Wiem, gdzie jest Wiktor. Zabrali go do obozu.
Czekaj. Skąd wiesz?
Tata to zrobił.
Jego firma zarządza ośrodkami Erstwhile.
Nie, pytałam go.
Skłamał! Widziałam go w sieci, przeniósł Wiktora, specjalnie!
Nie! Złamałam prawo, wybebeszyliby mnie,
byłabym niczym. Jest moim ojcem, nie mów mu.
Proszę.
Posłał Wiktora do Erstwhile 4.
Nowo przybyli zgłoszą się do strefy B.
Wiktor!
O Boże, Debo!
Nie zbliżaj się!
Jesteś chory? Kaszel, katar, gorączka?
Jestem zdrowy.
Tu są dzieci, nie możemy ryzykować. Przysięgnij, że nie jesteś chory.
Na życie ojca. Jestem czysty.
- Kopę lat. - Od Three Bridges.
Stary Josef powiedział, że tu jesteś.
Przemyciłem coś.
Ma dziesięcioletnią baterię, nadal działa. Możemy wysłać wiadomość.
Wszyscy przemycają telefony, spryciarze.
Ale tu nie ma zasięgu, blokują nas.
Nie ma 6G, nic. Widzisz?
To Blink, ale na masową skalę.
Mają nadajnik, który działa w promieniu 2 kilometrów.
Blokuje telefony, WiFi, Mercury.
Jesteśmy poza zasięgiem.
Odcinają nas, po czym nas zarażają.
To bardzo brytyjskie: zabijanie grypą.
To co robimy?
Nawet gdybyśmy mogli zadzwonić, nie pamiętamy numerów.
Nie wiedziałbym, jak zadzwonić do rodziny.
- Rodzina nadała cię policji. - Nie na Ukrainie. Mam rodzinę tutaj.
Mówiłem ci o nim, kiedy się poznaliśmy. Daniel.
- Nie może cię wyciągnąć? - Wyciągnąłby.
Zrobiłby wszystko.
Ale jego rodzina mnie szuka...
- Mógłbyś raz stanąć po mojej stronie. - Nie chodzi o strony...
Ale na moją rodzinę nigdy nie masz czasu.
Rozumiem, że pracujesz. I rozumiem, że to łajdak, ale...
sam się zgłaszasz o więcej pracy.
Mógłbyś być tu ze mną, ale chyba wolisz...
- Staram się! - Wszystko oddajesz swojej rodzinie!
- Mam dwójkę dzieci! - ...ciebie to nie obchodzi!
- Steve? - Tak.
Przelew.
Dzięki.
- To właściwa skrzynka? - Powiedziałem.
- Muszę przejść przez bramkę. - To mi zaufaj.
Czysto.
Niemal współczuję Elaine. Powinnam ją zabrać na drinka.
Rzuciłeś nas obie, jest o czym pogadać.
Wybacz. Rzuciłem Elaine, ale ciebie nie.
O ile pamiętam, ty mnie wyrzuciłaś.
- Co to był za wieczór. - Dawno temu.
Lata.
Tuż przed Dannym.
Zgadnij, co mnie spotkało. Znów to samo.
Akademia znalazła program za 200 funtów, który zastąpi mnie na zawsze.
Nie ma już księgowych,
jak agentów podróży i sędziów piłkarskich.
Chciałam spytać... znalazłaby się praca u was?
To trochę specjalistyczne. Dużo zabezpieczeń...
- Mogę robić cokolwiek. Myć podłogi. - Nie mów tak.
Serio! Potrzebuję pracy.
Nie wiem, Woody rządzi, nie ja i...
To bydlę, ale...
- Może coś mieć. - Poważnie, cokolwiek.
Byłoby fajnie. Moglibyśmy się częściej spotykać.
Chodziliśmy do o wiele lepszych miejsc.
Nie brakuje mi tego.
Brakuje mi ciebie.
Może...
Obsługujemy dużo zamkniętych osiedli i mamy problemy z zasiłkami,
bo NHS wciąż nie ma dobrego oprogramowania i...
- jest mnóstwo roszczeń... - Mogę to robić. - To upierdliwe.
Nieważne. Ruby zaczyna kurs, Bethany ma upgrade'y.
Potrzebujemy pieniędzy. Przepraszam, że o to proszę, ale mógłbyś?
Poważnie?
Oczywiście. Dla ciebie wszystko.
Podziałało. Zrobił, co chciałam. Dostałam się.
Pewnie był zachwycony. Drań myśli, że cię odzyska.
Nie rób tego. Mówiłam: nie mszczę się, ratuję go.
Jeśli wyciągniecie Wiktora, róbcie z obozami, co chcecie.
- Ale mnie w to nie mieszajcie, dobrze? - Moja siostra tam jest.
- Musisz tylko zejść mi z drogi. - Dajcie mi parę dni.
Jeśli nauczysz mnie ich systemów, będę mogła wykasować nazwisko ojca.
- Rób, co musisz, siostro. - Nie zostawię go tam!
Wiktor mógł już zginąć.
Ale jeśli żyje, musimy go wydostać.
Nie rozumiem. Poznałam Stephena. Jest miły, tylko...
zwyczajny. Dlaczego robiłby to Wiktorowi?
Obwinia go o Daniela.
- To absurd. - Naprawdę go obwinia.
Zafiksował się na tym. W kółko o tym mówi.
Jak mógł utonąć w kapoku? Jak?
Ale... Te filmiki są straszne.
Nie rób tego.
Kiedy muszę.
Muszę.
Bo ci pokazują.
Unosisz się, ale połykasz trochę wody.
I odrobina dostaje ci się do płuc.
Potem znów. I znów.
Przychodzi fala i połykasz więcej.
Więc... nie dzieje się to szybko.
Masz nadzieję, że odchodzą spokojnie, ale... nie.
- Topił się bardzo, bardzo powoli. - Bo taki jest, prawda?
Sympatyczny facet, garnitur, krawat.
Wszystko gra.
Ale w środku to go zabija.
Skoro jesteś wciąż online, nie możesz pomóc Wiktorowi tu i teraz?
Mam tylko wgląd do ich plików.
Firma taty działa w sieci kwantowej, wszystko jest zaszyfrowane.
- Od razu by ją zauważyli. - Mogłabym...
Nie! Absolutnie nie!
Twoja technologia należy do rządu i gdyby namierzyli...
Widziałaś, co robią. Ludzie znikają.
Nie podejmiesz tego ryzyka.
Wejdę tam jako pracownik,
oczyszczę Stephena i wyjdę.
Jeśli deweloperzy mają kwantową sieć,
jest to sprawka Home Office,
więc sięga aż do Vivienne Rook.
Gdybyśmy się tam dostali, moglibyśmy to nagłośnić.
Jak?
Historie o obozach znikają z sieci. Cztery Gwiazdki wszystko kasują.
- Od tego jest Ahmed. - Daj mi datę i wchodzę.
- Do tego potrzebujemy ciebie. - Jasne. Do usług.
Zrobię wszystko.
To nic ryzykownego, prawda?
Nieoficjalnie wiem, że zostaniesz przeniesiona i mam prośbę.
Na miejscu znajdź Wiktora Goraję. To dla niego.
Przekaż to Wiktorowi Gorai.
Mamy tę samą prawniczkę, Yvonne Bukhari.
Wszystko działa,
mówią o kolejnych ośrodkach na północy, dla mnie bomba.
Pamiętasz tego McAllistera? Dał dupy, stracił kontrakt.
- Więcej pracy dla nas. - To do roboty.
Brawo za rekrutację. Na urodziny czy mogę ją mieć już?
Bardzo śmieszne.
Jest wciąż Bisme-Lyons, choć macie rozwód?
To twoje nazwisko, ukradła ci je.
- To nazwisko naszych dzieci. - Zabrała ci nazwisko, forsę. Suka.
To mogę?
Puknąć zardzewiały garaż pani Bisme-Lyons?
- Mam robotę. - Możesz powiedzieć, co lubi.
Albo lepiej, czego nie.
Uwielbia to, co?
Jeszcze raz.
- To moja wina? - Nie szkodzi.
Te kwanty są dla mnie nowe. Potrzebuję czasu.
Nie możemy, zaczynamy dziś. Nie czekamy.
Jeszcze go nie wykasowałam, to nie takie proste. Muszę wracać.
Powodzenia, ale Stephen nie jest moim priorytetem. Wiktor wie, że to dziś.
- Czajnik się zagotował. - Nie wypiję herbaty,
muszę biec do nowej pracy.
- Mówiłaś o Stephenie? - Nie... Nieważne.
Masz godzinę, zanim się połapią.
- Gotów? - Na maksa.
To nasza jedyna szansa. Nie zawiedź mnie!
Wiesz, co jest najgłupsze?
Zakochać się w Lyonsie. Pakujesz mnie w kłopoty, odkąd się znamy.
Ostatni raz, obiecuję.
Jeśli przeżyjemy, zacznę o ciebie dbać. Wiem, że coś jest nie tak.
Szczerze, kupiłam ją za 20 000,
po czym ją wyposażyłam,
- więc jeśli chcę 20 000, to okazja. - Duży Jim daje dychę.
Niech się odwali.
Mówi, że nie możesz dostać licencji.
Wystarczy połazić po urzędach. Gdzie jest Jim?
- W czwartki je na mieście. - Tak? Fajnie.
Jeszcze większy Jim.
Jonjo pracuje w firmie kurierskiej, przez pół tygodnia jest w Crewe,
a tylko on może prowadzić, bo ja nie sięgam nogami...
Kochanie, jestem zajęta. Co zrobili?
- Nagła sprawa! - Mogę podnieść do jedenastu!
Dokąd? Jestem nowa, tu jeszcze nie byłam.
- Prosto do kuchni, zielone drzwi. - Dzięki.
Śmieci.
Proszę. Chciałabym być uchodźcą i tak jeść.
Żartujesz? To dla nas. Dostają ochłapy.
Alarm
- Co się dzieje? - Zamknęli bramy. To jej syn.
Zamykacie o 22:00.
Była strzelanina. Mamy zamknąć natychmiast.
- Do kiedy? - Do 6:00.
- Całą noc? - Mają 12 lat,
- nie możecie ich nie wpuścić! - Oduczy się kraść nasze rzeczy.
- Wiemy, że to on. - Nie możecie! Pozwolimy im?
- Otwórz bramę. - Jak mnie zmusicie?
- Zburzymy płot. - Chętnie zobaczę.
- Drań. - Tak się nazywam, skarbie.
- Co zrobimy? - Gillian jest po drugiej stronie,
- musi go przenocować. - Jonjo jest w Crewe, co mam zrobić?
Gill, mam prośbę.
Skoro już jesteś tam w dole...
Połączenie od Rosie Lyons.
- Tak. - Babciu? - Witaj.
To, co mówiłaś, że to wszystko nasza wina...
Tak?
- Wszystko w porządku? - Tak.
Chciałam powiedzieć, że masz rację.
To, co się wydarzy, stanie się absolutnie z mojej winy.
Dziękuję.
Nie zjedzcie wszystkiego na raz. Na razie.
Ani śladu. Nie wiemy, czy żyje.
- Co teraz? Nie możemy zostać. - Nie wiem. Jedź.
Jest!
- Szybko! - Udało się!
Wsiadłeś? Jedź!
Zatrzymać ich!
Stać! Wysiadaj!
Wysiadać!
No już! Daleko nie zajedziecie, co?
Filmujemy to! Wszystko! Nagrywamy!
- Nie ma zasięgu. - Każdą sekundę.
Mam wasze twarze! Wiemy, co się tu dzieje!
Kręć sobie! Zobaczymy, czy wyjedziecie! Strzelać.
- Co robią? - Poddajmy się. - Nie.
To rozkaz.
W obozie na północy trzej faceci ukradli ciężarówkę i próbowali uciec.
Zastrzelili ich. Nikomu nie zależy, zabiją nas!
Co jest?
Rosie!
- Nie wiedziałem, że możesz tym jeździć. - Potrzebuję nóg i je mam.
A teraz z drogi.
- Lewa sprzęgło. - Mam.
Odsunąć się!
Pamiętasz wujka Danny'ego?
- Przepłynął ocean. - Nie odważysz się.
- Przepraszam. - Wiktor...
kocham cię, ale nie jesteś aż tak ważny.
- Jak to? - Nie przyjechałyśmy tylko cię ratować.
Rozpoczynamy wojnę.
Jest twoja.
Mamy zasięg!
Telefony!
Dziesięcioletnia bateria działa! Bierzcie telefony, szybko!
Aresztujcie mnie przed kamerą.
Kobietę z dwójką dzieci, wypadniecie żałośnie.
- Weźcie telefony! - Bierzcie telefony!
Filmujcie! Nie wyłączajcie, filmujcie, wszyscy!
Już nie zablokują sieci, widać was!
Nie zablokują sieci, widać was!
To nagranie z obozu Erstwhile 4
prowadzonego przez Vivienne Rook i brytyjski rząd!
Myślisz, że komuś na nich zależy? Kto to ogląda?
Wszyscy!
Wszyscy.
Wyślij.
Włącz z powrotem!
To nagranie z obozu Erstwhile 4...
Ci ludzie to uchodźcy i azylanci,
trzymani tu bez praw, opieki zdrowotnej,
- pozostawieni na śmierć! - Wyślij.
Ci strażnicy to wasi synowie i córki, bracia i siostry! Wasi znajomi!
Pracują tu, więżą nas, aż umrzemy! Patrzcie na nich!
- Na ich twarze! - Boże, Wiktor.
To obóz śmierci!
Partia Czterech Gwiazdek finansuje te ośrodki
i na nich zarabia!
To dzieło Vivienne Rook: polityka zabijania!
- Co się dzieje? Bethany, co robisz? - Nie należymy już do was.
Ogłaszamy niepodległość.
Trzymają nas pod kluczem, odgrodzili nas.
Ale koniec z tym. Jesteście ze mną?
Niemożliwe!
- Na wszystkich kanałach. - Zuch dziewczyny!
To nagranie z obozu Erstwhile 4
prowadzonego przez Vivienne Rook i brytyjski rząd!
To obóz śmierci!
Partia Czterech Gwiazdek finansuje te ośrodki i na nich zarabia!
To twoja siostra? Twoja jebana siostra? Wrobiłeś mnie?
- Nie wiedziałem, ale znaleźli ośrodki. - Wiem!
Jestem w biurze, naprawię to.
No tak.
Mogłem się domyślić.
Wiesz, prawda?
- To nie Edith. - Zasiedziałam się. - Dziewczyny wiedzą?
Kwantowa sieć jest dla mnie nowa, więc postanowiłam...
- Próbuję ci pomóc. - Kurwa.
Mogę cię wykasować z dokumentów.
Myślałam, że mogę, ale nie umiem.
Nie umiem!
- Pomożesz mi? Zrobimy to razem. - Co?
Wykasujemy twoje nazwisko, żeby nikt się nie dowiedział.
- Jeszcze zdążymy. - W co chcesz wejść?
Łańcuch Lyons Erstwhile 4.
Nie wejdziesz w to.
Sam go zbudowałem, jest tam wszystko.
Wszystko, co robiliśmy.
- Bardzo długa lista. - Możemy ją wykasować.
Od kiedy tak się znasz?
Boże, Bethany.
Powiedziałaś jej.
Wie. Ona wie.
Boże, powiedziałaś jej.
Wiesz, co mnie dobija?
Tak naprawdę?
Że tyle to kosztowało.
A nie mam nadwyżek. Jestem facetem, który stracił bańkę.
I musiałem kupić to.
Jezu!
Możesz kasować, co chcesz, ale ty będziesz wiedzieć.
Posyłałem ludzi na śmierć.
A ty wiedziałaś. Cały czas.
Spotykaliśmy się na kawie, niedzielnym lunchu...
Mówiłem ci te rzeczy...
Boże, rozgrywałaś mnie.
- Proszę cię, nie... - Co „nie”?
- Nie rób mi krzywdy. - Co?
- Proszę... - Co ty mówisz?
Nie rób mi krzywdy. Pomyśl o dziewczynach.
O Boże.
To nie dla ciebie. Boże.
Myślałaś, że to dla ciebie?
- To dla mnie. - Co?
Przyszedłem tu, żeby wysłać plik policji.
Po to go zrobiłem. Ciągle myślałem, że kiedyś go wyślę i użyję tego.
Codziennie. Taki był plan.
Ale jestem tchórzem.
Nie.
Przepraszam.
Skarbie, odłóż to.
Proszę, odłóż to.
A potem usiądziemy i...
obiecuję, że znajdziemy jakieś wyjście.
Byłoby miło.
Najpierw go odłóż.
Dosyć tego, odłóż to!
Ty chujku! Czy to wy?
Zrobiłeś to ze swoją jebaną dziwką?
Zaraz ci tak wpierdolę...
Podziałało.
Drań...
Uciekaj.
Muszę wysłać plik.
Ciekawa jestem...
- Ciekawa jestem... - Czego?
Co będzie dalej?
Proszę cię...
- Pomocy! - Pomocy!
Vivienne Rook jako pierwsza premier Wlk. Brytanii
została aresztowana na Downing Street.
Wstrząsający widok, gdy po skandalu Erstwhile
nowa policja metropolitalna zatrzymuje Vivienne Allison Rook
pod zarzutami morderstwa i planowania morderstwa.
Katedra Notre Dame została ponownie otwarta,
a Krzywa Wieża w Pizie wreszcie się przewróciła.
Malutki Danny...
Cofnij trochę...
- Przepraszam, za szybko? - Moja wina, przyśpieszyliśmy.
Za dużo adrenaliny. Na czym stanęliśmy?
5 lat temu, 2029. Obaliłaś Vivienne Rook.
Tak to zabrzmiało? To nie my. Zrobiliśmy swoje, ale inni też.
Tej nocy wybuchł bunt w Szkocji. 50 uchodźców uciekło z Erstwhile 3.
Ich opowieść nagłośniono w Niemczech.
Wszystko się waliło, my tylko pchnęliśmy.
Z niezłym skutkiem.
- Pani Rook dostała 27 lat. - Może.
Ale jak mówi moja babcia: będzie następna.
Jeden potwór z głowy, następny już budzi się w grocie.
Skąd mam wiedzieć?
Jestem tylko ignorantem, nie znam się na polityce.
Głupek ze mnie!
Strzeżcie się ich. Kawalarzy, kuglarzy i klaunów.
Wyśmieją nas do piekła.
- Mamy to? - Tak. Muriel nigdy za wiele.
Mój tata pomógł. Obalić panią Rook.
Bo miał ten plik, z obozami i więźniami. Dlatego złagodzili mu wyrok.
Demaskatorów był pięciuset. Był trybikiem.
Wolę swoją wersję.
Mówię jej, że nasza rodzina jest zwyczajna.
Przeszliśmy przez to, jak wszyscy.
Co spotkało Stephena?
Poszedł do więzienia. Na 3 lata, za pistolet.
Ale nauczył się tam hiszpańskiego.
I teraz mieszka w Barcelonie i uczy hiszpańskie dzieci angielskiego.
- Nie zszedł się z...? - Nie.
Wybaczyłaś mu?
Tak.
Ciężko zachorowałam, w święta 2031. Myśleliśmy, że to koniec.
Macie to?
Tak. Mocne.
Mamy wszystko. Zaczynają podejrzewać, że pojemność systemu jest nieskończona.
Fajnie, że nie wiecie.
To nowa rzecz, nadal eksperyment.
Kiedy byłam dzieckiem, chciałam się zdigitalizować.
Przelać świadomość do maszyny. A teraz ciocia jest pierwsza.
Zakodowana w cząsteczkach wody, będziesz nową formą życia.
- Jeśli zadziała. - Zadziała.
Wg lekarzy to dzień mojej śmierci, ale się wymknę.
Nie mamy pewności. Pobieramy twoje wspomnienia jako informację,
ale czy świadomość przetrwa...
czy będziesz tam istnieć jako Edith...
- tego nie wiemy. - Muszę żyć.
Bo chcę zobaczyć następne 10 lat. 100, 1000.
- Wiedzieć, dokąd zmierzamy. - Do schronów, z tym klimatem.
Właśnie.
- I mam sprawy do załatwienia. - Jakie?
Vivienne Rook. To nie koniec.
- Mówi się, że uciekła. - Internetowe plotki.
Nie ustalili, kto za nią stał, kto za to płacił.
I mówi się, że ją wykradli.
A ta kobieta w więzieniu... to nie ona.
Uciekła. Gdzieś ją ukrywają.
Gdzie by nie była... znajdę ją.
Przeniknę do tej maszyny i stanę się duchem.
Chochlikiem. Lichem.
Przelecę przez oceany...
i ją dopadnę. A wtedy...
Uspokój się.
Przechodzimy od pamięci do wyobraźni.
Nie. To po prostu jeszcze się nie wydarzyło.
I wróciliśmy.
Już.
Wchodzimy w końcową fazę.
Pójdę już.
Która jest w domu?
Jesteś 9 godzin do przodu, tu minęła 14:00. Niedzielna kolacja.
Doskonale się wstrzeliłaś, jak za dawnych lat.
Nie sprzedaliśmy domu.
Babcia zapraszała chętnych, po czym ich przeganiała.
Szczypaliśmy się, oszczędzaliśmy, a stary dom czekał.
Na dziś.
Dziś wszyscy wrócili.
Tata z Hiszpanii, Rosie z dziećmi, jakby...
Chciałam powiedzieć „mieli się pożegnać”, ale nie.
Raczej przywitać.
Nie bój się, będę tam. Znajdę was.
- Nie możemy niczego obiecać. - Ja mogę.
Bo jest tam Fran. Czeka na mnie, prawda?
- Na dole. - Powiedz jej, że ruszam w drogę.
Schodzimy.
Przykro mi, ale oznaki życia zaczną zanikać za...
5 minut.
Nie mogę patrzeć.
W porządku. Idź do domu.
Zobaczymy się po drugiej stronie.
Cześć, Lincoln.
Chodź. Jesteśmy gotowi.
W porządku. Jest spokojna.
W drodze do nas, oby.
Nie mogą niczego obiecać.
O Boże.
Mam nadzieję.
Czy to zadziała?
Nie wiem.
Chodźmy.
W porządku?
Chyba tak.
Nie powinniśmy się angażować...
ale chcę powiedzieć, że był to zaszczyt.
Prawda?
Wszystko. Do ostatniej sekundy.
Mylicie się.
- Całkowicie. - W jakim sensie?
Wszystko, co zachowaliście, ściągnęliście...
Okruchy mnie, które skopiowaliście na wodę...
Nie macie pojęcia, czym naprawdę są.
Nie jestem fragmentem kodu. Informacją.
Te wspomnienia...
to nie fakty, tylko o wiele więcej.
To... moja rodzina.
Moja ukochana.
Moja mama...
i mój brat... którzy zmarli lata temu.
To miłość.
Tym się staję.
Miłością. Jestem miłością.
Odeszła.
Dzień dobry, Signor.
Dzień dobry.
Edith... czy to ty?
Wersja polska na zlecenie HBO Start International Polska
Tekst: Michał Kwiatkowski