POPRZEDNIO
- Cześć, Viv! - Robi wrażenie potwora.
- Nie zagłosuję na nią. - Jesteście ze mną?
„Nie ma pan prawa do pobytu...”
- Zabierają go? - Wylatuję o 7.00.
- Nie mogą go deportować. - W twoim świecie.
- Tu Bethany. - O Boże. - Moja dłoń jest telefonem.
- Pochłonęłaś 1 Grej promieniowania. - Masz z 10 lat.
Udało jej się!
Ile straciliście?
1 135 000funtów.
Wpuśćcie mnie!
- Gdzie będziecie mieszkać? - Witaj w domu.
ROK ZA ROKIEM
Proszę spojrzeć na naszą kondycję.
Zepsuto święta wielu ciężko pracującym rodzinom.
Kolejne banki padają, teraz mówi się o Hathersage.
Moja matka trzyma oszczędności w Hathersage,
ale banki kompletnie nas...
Nie może pani używać takiego języka.
Możecie mnie cenzurować, ale oni przeklinają.
Prawda? Wszyscy.
Myśląc, co system nam zrobił, nie klniecie jak szewcy?
Co mamy robić? My, zwykli ludzie?
Jako posłanka, powinna znać pani odpowiedź.
I znam.
Za rok mamy wybory i musimy coś zmienić.
Proponuję, by zyskać prawo głosu,
każdy obywatel zdał test na inteligencję.
- Co? - Nie może!
- Genialna. - Mówiłam.
Wynik powyżej 70 uprawnia do głosowania.
- To skandal. - 70 to niewiele. - Właśnie.
- Mówi pani, że niektórzy są za głupi? - Nie.
Wy to mówicie. Miliony z was, w pracy, w domu, w pubie.
- Mówicie: odebrać głos. - Dan, ciągle to mówiłeś o brexicie.
Że pewne sprawy są zbyt skomplikowane.
Steve, też mówiłeś to w zeszłym tygodniu.
To moja wina. Niektórzy muszą pracować.
- Ja pracuję. - Ale on pracuje fizycznie.
- Jeszcze herbaty? - Nie.
Coś w tym jest. Ludzie są tępi.
- Wykluczyłabyś mnie? - Nie, gdybyś zdała.
- Boże, wykluczyłabyś. - Edith, miałam cię za anarchistkę.
Vivienne Rook rozwala demokrację,
- jestem za. - Jest pojedynczą posłanką,
nie może tego zrobić.
W przyszłym roku jest siedemdziesiątka taty.
- I...? - Co z tego?
- Boże, 70? - Wciąż mieszka w Leicester,
niedaleko. Tylko mówię.
W 2026 niech ludzie zdecydują. Ale tylko inteligentni.
Szok po kryzysie bankowym trwa,
agencja Moody's obniża rating Wielkiej Brytanii do A2.
Panika w City po upadku Kleinman Ajax.
To cios dla branży farmaceutycznej.
Nie można kupić leków.
Ruby bierze klobazam na epilepsję. Aptekarz mówi: może będzie za 6 tygodni.
Przedterminowe wybory we Francji przyniosły 30-procentowy zwrot w prawo.
Wiktor miał jechać do Francji. Nic z tego.
Deportują wszystkich bez wiz.
Przed wyborami rząd zatrudnił 10 000 informatyków
do monitorowania rosyjskiej ingerencji.
Cześć, Bethany. Jestem Lizzie, masz fajny telefon.
- Link, wyłącz radio, dzwoń do Wiktora. - Dzwonię do Wiktora.
Spróbuj jeszcze raz.
Wyślij SMS-a do Wiktora:
Hej, przecinek, wstawaj, leniu, kropka.
Emotikon buziak, emotikon oczko, emotikon erekcja. Wyślij.
- Link, zadzwoń jeszcze raz. - Dzwonię do Wiktora.
Wiktor na linii.
Pomyślałem, że mógłbym przylecieć do Kijowa...
Wiktor, to ty?
Jesteś tam?
Halo?
Powiedziałem: halo? Słyszysz mnie?
Ja nie...
- Przepraszam, nie mówię... - Dzwonisz Skype? Tutaj?
- Tak. - Dzwonisz do Wiktora Gorai?
Daniel Lyons to ty?
Tak.
Znasz Wiktora Goraję.
Jest moim znajomym.
Dzwonię do niego, co jest dozwolone.
Nie zrobiłem nic złego, on też nie. Gdzie on jest?
To ty, tak? Witam!
- Płacisz mu, Angliku? - Nie.
Jest twoim cwelem.
Cholera!
Nie wiem, byli z policji.
W mundurze.
Byłem tam, to policjanci.
Szukam Wiktora. Wiktora Gorai.
- Nie przyjdę dziś do pracy. - Musisz... - Nie mogę.
Przeszedł brytyjską weryfikację 35,
więc z kim mam rozmawiać?
Daniel Lyons, pracuję dla rady miasta Manchesteru,
potrzebuję pomocy. Na miłość boską!
Nie do pani.
Policja chce, żebym podał jego nazwisko, a jeśli spytają,
kim jestem i powiem, że jego chłopakiem i to przekażą?
To dowód, prawda? Co mam zrobić?
Serio, co?
To ja. Jestem bezpieczny. I cały. Przepraszam.
O Boże...
- Żyjesz? - Tak.
- Gdzie jesteś? - Uciekłem.
- Nic ci nie jest? - Tak, jestem z Romanem.
Nie zdążyłem złapać telefonu, ale żyję. Słowo.
Okazuje się, że jest w Odessie. Ostrzegli go 2 minuty wcześniej.
Zostawił wszystko, wsiadł do autobusu,
takiego gruchota bez zawieszenia
i po 9 godzinach był w Odessie.
Nie wiem, gdzie to jest. Jest bezpieczny?
Jego kumpel Roman zgodził się go przechować...
- Przykro mi. - Dzięki. Cześć, Lizzie.
- Czy złamał prawo? - W zasadzie nie.
Ale partia komunistyczna wniosła o delegalizację homoseksualizmu.
Nie można go wyrażać, tak to ujmują.
Próbowali tego w 2016. To partia komunistyczna.
Nie banda świrów, partia ludu.
Wnioskowali w 2019 i w tym roku znów.
Więc za chwilę będzie przestępcą.
Współczuję, ale muszę lecieć, dostarczyć przesyłkę.
- Co zrobicie? - Trzeba go ściągnąć do kraju,
który da mu azyl, ale musi przekroczyć granicę.
Nielegalnie?
- To niebezpieczne? - Bardzo.
Musimy to zrobić nielegalnie, Bóg wie jak.
Niesamowite. Pozdrów go, powodzenia!
Już nie wiem, jak mówić „O Boże”.
W Odessie chyba fajnie się mieszka.
- Myślisz, że wysyła mu pieniądze? - Na pewno.
Lecę. Bezczelność, wzywać mnie w ferie. To źle wróży.
Skoro Lee spędza dzień z Craigiem, mogłabym zabrać Lincolna
na chińską ceramikę, a potem na „Toy Story Rezurekcję”?
Wiesz, że spalają Chudego? Żeby nie miał koszmarów.
Zachowuj się. Grzeczny chłopczyk.
Pa, robocie.
Pa!
Co powiesz na przygodę z ciocią?
Bosko! Nie mów mamie, a dam ci dychę.
- Piękna dziewczyna! Wybrałeś imię? - Susie.
W drogę, Susie.
Czeka nas przygoda, ale to nasza tajemnica.
Ja mówię „diament”, ty: „Chcę to łazienki”.
- Jaki piękny diament. - Chcę do łazienki.
- Marzy mi się diament. - Chcę do łazienki.
- Niech ktoś kupi mi diament. - Chcę do łazienki.
- Chciałabym mieć diament. - Chcę do łazienki.
Bardzo dobrze, Susie.
Dzień dobry.
To pakiet „Z córką w pracy”.
- Śliczna jesteś. Jak ci na imię? - Susie.
Witaj w Wytel, Susie.
Udawaj, że jesteś bardzo smutny.
Dzień dobry, jestem Holly, opiekunka córek.
- Chyba się nie znamy? - Nie, przez ten hot desking.
Zwykle pracuję tam. To Susie.
Jest trochę smutna, bo jej ojciec... Nieważne, bufon jeden.
- Bądź dla niej miła. - Oczywiście.
Mamy świetny plac zabaw. Poznaj pozostałych.
Susie, wyglądasz jak mały diament.
Chcę do łazienki.
Dobra, chodźmy.
Dzielna dziewczynka.
- Jak dawniej! - To ostatni raz. - Widzimy się za tydzień!
- Dobrze ci w kokardach. - Mogę je zatrzymać?
Czemu nie?
Przez tydzień pracowałem w Harpoon's, ale mają nie najwyższe standardy.
Są nieprecyzyjni, co jest zabójcze.
I pomyślałem o Beckondoe's. Najlepsi kurierzy w mieście!
Mam czyste prawko, w grę wchodzą vany i rowery.
Po pierwsze, nie jesteście kurierami tylko życiosprawniaczami.
Bo usprawniacie ludziom życie. Jasne?
- Mnie pasuje. - Zasady: 50 p od przesyłki.
Jeśli dostawa przekroczy godzinę, tracisz zapłatę.
Zero urlopu, zwolnień, sporów.
Na vanie płacisz nam 1,5 funta ubezpieczenia za dzień,
na rowerze funt, nawet w dni wolne.
Masz za wysokie kwalifikacje, co?
- Zmarnowałem trochę czasu. - Nie ty jeden.
Neil skończył Oksford. Astrologię. Co nie pomaga mu szybciej pedałować, co?
Astronomia raczej nie. Nieważne.
A ty czym się zajmowałeś?
- Bankowością. - Łajdaki.
Właśnie. Załatwili nas.
Nienawidziłem tego.
Mam pociągnąć za sznurek?
Dzieciaki będą przerażone!
Dajemy im noże i widelce, co za różnica?
Nie za gorące, nie za zimne.
Dlatego nazywa się Złotowłosa. Czyste mięso, w pełni sztuczne.
Hodowane w laboratorium.
Tak dalekie od zwierzęcia, że nadaje się dla wegan.
- Hodowane jak? - W belach.
Jak kebaby, ale ogromne.
Uwielbiam kebaby.
- Cholera. - Z solą bez soli.
Boże, pycha.
Fatalnie.
Dobry, co?
Nie rozgryźli sałatek, potrzebujemy do nich 4 osób.
- Czterech? - Tak sądzę.
Mam 10, więc kto poleci? Beverley i kto jeszcze?
Muszę oszczędzić 200 000.
Jak zawsze: banki padają, rząd je ratuje, ale naszym kosztem.
Zwalniam szóstkę z cateringu, w tym kierownictwo.
- Mnie? Mnie też? - Jesteś za dobra na Złotowłosą.
- Mam dwójkę dzieci. - Musimy się restrukturyzować.
Masz czas do Wielkanocy, zdążysz się rozejrzeć za nowymi możliwościami.
Koleżanki!
Moje pożegnanie, zanim zastąpi mnie wegańskie mięso.
Mamy jedzenie, wódę, muzę!
Za darmo, bo to urodziny mojego brata geja.
Płaci za wszystko. Eric, spodoba ci się. Chodźcie!
Cześć! Witam. Dzięki za przyjście.
- To miły gest. - Mój brat to wymyślił. To on, tam.
Umięśniony Dan. Kończy 37 lat, chciał zabalować.
Moja lepsza połowa. Celeste, znajomi z pracy.
- Masz ich 5, z której? - Kurierzy.
Najlepsi w południowym Manchesterze.
Stan, Aleef, Elaine i Jock.
Twój mąż pracuje najciężej.
- Mam 3 posady, pewnie nie wspomniał. - Jesteśmy w potrzebie.
- Straciłem bańkę! - Jak można zapomnieć?
Spróbujmy.
Genialnie! Super! Z tyłu jest świetne miejsce, grajcie głośno.
To potrafię. W Glastonbury Ralph McTell się skarżył.
Wszystko gra?
Plan się uda, tak?
Mam nadzieję. Trzymam kciuki.
Dobra.
Moja ciocia Edith, od tych fundacji.
Lizzie robiła dla ciebie research o Wytel.
Dzięki! Bardzo mi pomogłaś, chodziło o zbiórkę.
Podobno padają. Słyszałaś? Jakiś skandal, mówili dziś rano.
Czyżby?
Zapomniałam o czymś. Na razie.
- Dzięki, że przyszłaś! - Zawsze byłam ciekawa tego domu.
Rozejrzyj się. Wiktor pozdrawia i dziękuje.
Ta petycja to wielka sprawa.
- Dan trochę wariuje. - Tylko trochę.
Żeby mu głowa nie zrobiła Hong Sza.
Tak się teraz mówi na „bum”.
Pamiętacie wybuch na Hong Sza?
Mówiliśmy: „Świat się zmienił,
już nic nie będzie takie samo”. Prawie nikt o tym nie wspomina.
Tyle, że konsekwencje złamały mi życie.
Wiem. Eric, dużo pieprzu.
W coleslaw liczy się pieprz.
- Ściągnęłaś nas do roboty. - Więc róbcie.
Babciu, czemu ciągle tracę sygnał?
Przejdź na Signora 2, ten działa.
Dziękuję.
- Co to za nowa praca? - Fundacje.
Pomagała im w terenie, a teraz w miastach.
- Prosi zarządy o pieniądze. - To takie spokojne jak na Edith.
Przykuwała się do barierek, podpalała rzeczy.
Jestem dziwnie zawiedziona. Lincoln polubił te kokardki.
- To chyba nie problem? - Ślicznie wygląda.
Wątpię, by w Wytel wiedzieli,
ale z przecieku jasno wynika, że dostarczali sprzęt MBJM,
używany do budowy obozów koncentracyjnych w Syrii.
Premier potwierdził, że datę wyborów
ustalono na czwartek, 7 maja.
Spytaliśmy posłów o zdanie.
Jestem zachwycona.
Nareszcie: do boju!
Podano do stołu! Mamy burgery, hot dogi, kiełbaski...
wegeburgery i...
najnowszy wynalazek, orangeburger, ze skórki pomarańczy.
Myślisz, że one...
- A ty? - Nie wiem.
Nie. Beth z opóźnieniem zachowuje się jak czternastolatka,
- to wszystko. Ale... - Też tak pomyślałam!
- Nie byłam pewna co do Edith. - Wierz mi.
Spróbowała wszystkiego. Przez te lata na morzu...
Próbowałam rozmawiać z mamą. Nie rozumie.
Nie chce zrozumieć.
Moi rodzice mówią: „Nie wyrosłaś z tego?”.
„Sprawdźcie sobie Richarda Albrighta”.
- Ma płytkę w głowie. - Może drukować myśli.
Boże!
Jak daleko byś się posunęła? Żeby być transczłowiekiem?
Czasem wydaje mi się,
że moje płuca wypełniają się powietrzem jak jakieś miechy,
to takie ciężkie.
- Mogłybyśmy być o wiele doskonalsze. - Wolne.
Powinnyśmy być falami w powietrzu.
- Ile masz pieniędzy? - A co?
Powiedz.
Tata dał mi 10 000 na osiemnastkę. Nawet po krachu mówił „To twoje”.
Zrobiłam to.
Skontaktowałam się z tą kobietą, powiedziała, że byłybyśmy idealne.
- Boże. - Starczyłoby ci na nas obie.
- Zrobiłabyś to? - A ty?
Wszyscy mają tańczyć!
Dzięki! Niesamowita, co? Fran Baxter!
Kilka spraw. Wszystkiego najlepszego dla mnie.
Jeszcze nie śpiewajcie, kończę dziś 25.
Przede wszystkim chcę podziękować w imieniu nieobecnego Wiktora Gorai.
- Zaczyna się. - Wielu z was...
wszyscy, byliście tacy dobrzy.
- Czyli ty. - Jestem najlepsza.
Były to miesiące niepokoju, petycji,
ale on tkwił w kraju, który zaprzecza jego istnieniu.
Do czwartku.
Bo w czwartek wieczorem Wiktor opuścił Odessę i wyruszył do Tarnopola.
O północy wsiadł do ciężarówki i przekroczył granicę w Krakowcu!
Dostał się do Polski, jechał 10 godzin do Niemiec,
nadal zbyt niebezpiecznie, w Stuttgarcie zmienili ciężarówki,
dzięki, Yvonne, i przez Francję...
Wiem, wiem...
Dalej do Hiszpanii.
Dziękuję.
Przekroczył granicę, udało się. Jest bezpieczny.
To było dziś, poddał się hiszpańskim władzom,
aresztowali go, ale taki był plan.
To socjalistyczna Hiszpania.
Aresztują go, prosi o azyl, nie deportują go.
Chcę powiedzieć, że się udało.
Jest bezpieczny!
A wiem o tym, bo...
oto on!
Dziękuję.
Nazywam się Daniel Lyons i zamówiłem pokój małżeński.
Pierwsze drzwi po prawej.
Jesteś.
Co za pokój.
- Witaj. - Cześć.
Nie pozwalają mi jeździć samochodem
przez miasto z powodu opłat korkowych,
więc muszę odbierać rzeczy z magazynu na rowerze,
duże czy małe i wieźć poza centrum
na wskazany parking Beckondoe, pełen vanów Beckondoe.
Własnego nie mógłbym użyć nawet, gdybym go miał,
żebym nie robił konkurencji po godzinach,
więc dostarczam przesyłkę vanem,
zostawiając rower Bóg wie gdzie, bo nie wolno mi go włożyć do vana.
7,60 za godzinę, ale dostaję 3,90, bo się uczę.
A inne prace? Celeste mówiła o pięciu.
Nie wymawiaj jej imienia. Nie tu. To nie fair.
Dostawy, kurier, hotelarstwo, pizza i...?
Badania leków. Królik doświadczalny.
Ekonomia zleceń, to ja.
- A ona co robi? - Jest księgową.
Miała pod sobą 25 osób, teraz robi budżety podstawówkom.
I nigdy nie narzeka.
To mnie wkurza. Chciałbym, żeby narzekała, ale nie.
Mam pomnik.
Dom waszej babci jest ogromny.
Mielibyście za niego po stówie i recesję z głowy.
- Domy się nie sprzedają. - Mógłbyś spróbować.
Facet, który stracił bańkę.
Ja straciłam 20 000, przez co tkwię tutaj.
Wyczuj, kiedy masz szczęście.
- Zarejestrowałaś się tu do wyborów? - Nie.
- Nie możesz głosować. - Co za różnica?
- Ktoś dzwonił. - Żona.
Przestań.
- Gdzie jest 0-1-1-6? - Chyba Leicester.
Signor...
rodzina, pomiń Muriel i Celeste. Zadzwoń.
Łącze rodzinne, Stephen.
Dziwna pora.
Jestem zajęta. To ważne?
Nie chciałem czekać, więc...
- Rosie, jesteś z dziećmi? - Nie, a co?
Miałem telefon i...
Tata nie żyje.
Nie.
Żartujesz?
Poważnie. Nie, zmyślam, bo to śmieszne.
Nie żyje, odszedł.
Powiedziała, że dwa dni temu.
Kto? Jacqueline?
Tak. Zadzwoniła.
Miał tylko 69 lat. Nie dotarliśmy na jego urodziny.
- Co się stało? - Potrącił go rower.
- Przepraszam! - Rowerzysta.
Rowerzysta Rideree.
- Zabił go rower? - Żartujesz?
Rower go przewrócił i...
obtarł sobie rękę.
Nic więcej. Tak twierdzi Jacqueline.
Miał tylko zadrapanie, ale dostał posocznicy.
O Boże. Sepsa.
Próbowali wszystkich antybiotyków, ale nie pomagały, więc...
Zadrapanie.
Potrącił go rower?
Zabrali go do szpitala dziś o 13:00.
Niewydolność narządów. I odszedł.
Co wiózł kurier? Chcę wiedzieć!
Ja też. Czy zabiło go vindaloo z kurczakiem?
- Jesteście okropne. - On był okropny!
Przespał się z inną i odszedł od nas. Czy to najgorsza zbrodnia?
Miał z Jacqueline drugą rodzinę i czy się nami przejmował?
Dlatego, że zawsze rozmawiałaś z nim w ten sposób.
Nie możesz kogoś nienawidzić i oczekiwać jego wizyt.
Pięknie. Umarł i nagle go kochasz. Rozłącz.
Dan, przesadziłeś.
Co za syf.
- Przykro mi. - Mnie też.
I mnie.
- Trzymasz się? - Nie.
Ale mam rację. Spójrz na to z mojej strony.
Rodzice mieli Stephena, w porządku. Ciebie, w porządku.
Potem Daniela, wielkiego geja i wciąż było w porządku.
A po mnie tata zwiał. I to nie moja wina?
Nie.
Nie wina, ale ja przyszłam, a on wyszedł.
Może po prostu akurat wtedy poznał Jacqueline.
Nie zapomnę tego:
„Nie mów mi Jackie, jestem Jacqueline”.
Co potwierdza moją tezę. Nie szlajał się.
Został z nią, mieli syna. Był wierny.
Poza chwilą, kiedy się urodziłam.
Nie udźwignął tego.
- Może. - Na pewno.
Był tchórzem.
Żałuję, że go nie zapytałam, ale nie miałam mu nic do powiedzenia.
Gdy się spotykaliśmy, myślałam: „Co mam powiedzieć?”.
Ja miałam mnóstwo. Za późno.
- Jego strata. - Żebyś wiedziała.
Zawsze mówię: powinien się wstydzić.
Niech się ojciec wstydzi.
Wstyd.
Rozpoczynają się najbardziej nieprzewidywalne wybory w historii.
Emocje sięgają zenitu, a główne partie bacznie obserwują Cztery Gwiazdki.
Chyba się wstawiłam.
Jeszcze nie głosowałam, zaznaczę nie tę kratkę.
Vivienne Rook odmówiła wszystkim kanałom naziemnym.
Odrzuciła propozycje wywiadów i debat,
ograniczając się do własnego kanału, Four Star Live.
Przecież obowiązuje cisza wyborcza.
Nie prowadzę kampanii. To mój kanał.
Mój dom.
To brytyjskie wino dla Brytyjczyków.
Należy mu się ulga podatkowa i dotowany transport.
Skąd weźmiesz pieniądze? Nie podniesiesz podatków.
Obłożę cłem wina z zagranicy. Niech tamci płacą.
Nie zginął na próżno. Poległ za nas.
Hańba na polityków, którzy zawiedli żołnierzy.
Fake newsy, codziennie. A gdzie znajdziecie prawdę?
Tu, na kanale Four Star. Boże, jesteśmy jedyni.
Już? Ty lewaku.
- Jak za dawnych lat. - Stówa, jeśli go zwrócę przed 24:00.
Cudownie, razem w samochodzie. Gdzie cukierki?
- Leicester, nadjeżdżamy. - Upewnię się, że nie żyje.
- Zagłosowałyście? - Mailem. Nikt nie robi tego ręcznie.
- Pamiętajcie o paszportach. - Jadą do Szkocji!
Wszystko jest możliwe!
Jeśli twoi wygrają, Szkocja może do północy wziąć rozwód.
Cudownej zabawy. Świętuj, to pogrzeb twojego dziadka.
- Wspaniały dzień. - Nie słuchaj jej.
Zabaw się.
- Edynburg jest piękny. - Pa.
Do zobaczenia w przyszłym tygodniu! Pa, kochanie.
- Boże, uwierzyli. - Zrozumieją.
Kiedy zobaczą nas za 10 dni, powiedzą: „O Boże, ale kosmos”.
Cel: Liverpool, Imperial B&B, Shiel Road L6.
Dziękuję.
Cześć.
- Dzięki za przyjście. Stephen. - Steven.
- Zabity przez rower. - Szok.
Biedny tata.
Wpadnijcie potem na drinka, wszyscy.
Widziałem cię w telewizji, z bombą.
Do zobaczenia.
- Wciąż twierdzę, że to nielegalne. - On jest przez „V”.
Wiesz, że Jacqueline dała mu tak po swoim tacie.
- Nie czuję w nim brata. - Przyrodniego, jeśli już.
- Czym się zajmuje? - Jest farmaceutą.
Przez „V”.
Varmaceutą.
O Boże. To nie krematorium.
Jak to?
To nie krematorium, tylko aquatorium.
Nie spalą go. Rozpuszczą.
Bethany Bisme-Lyons. Dziękuję.
Lizzie Mbeko. Dziękuję.
Zapraszam na pokład, ruszymy, gdy będziemy gotowi.
To hydroliza alkaliczna, lepsza dla środowiska.
Zawsze byli zieloni. Wujka Teda pochowali w wiklinie.
- To co robią? - Wkładają ciało do rury,
- wypełniają ją wodą, podgrzewają. - Ugotują go?
- Boże. - Gotowanie próżniowe. Sous-vide.
Czy to gorsze od spalania? Wiem, że tak, ale dlaczego?
Oczy?
Rozpuszczasz się, zostajesz wypłukany,
wylewają cię do rynienki
i spuszczają do morza.
Koniec.
...oferuje hydrolizę alkaliczną,
nowoczesną alternatywę dla pochówku lub kremacji.
Żegnaj, Vince.
Jacqueline pozostała sobą, bar jest płatny. Są wstępne wyniki?
- Dopiero o 22:00. Niska frekwencja. - Viv Rook ma rację: ludzie są za głupi.
Steven przez „V” powiedział, że tata nie tylko pracował w ubezpieczalni.
Kiedy miał 55 lat, zainwestował w nią 2000 funtów, w akcje.
Gdy 3 lata temu sprzedali firmę...
dostał 75 000.
- A my zero? - Nic. Za Vince'a.
Za tatę.
Jak tam... rodzinko?
- Stephen. - Steven. Wznieśliśmy toast.
- Fajna furka. - Tak, lubię ją.
2,2 litra?
Zawsze byłeś bystry.
To dla was. Na pamiątkę po nim.
Powinniśmy się kiedyś umówić na kolację.
Byłoby miło.
Edith, byłaś niesamowita z tą bombą. Teraz jest w porządku?
Niezupełnie. Jestem zatruta.
Cóż... Tak to już jest, co?
Do zobaczenia.
O Boże.
- Tatuś! - To chore. Prawda?
- Tyle zostało? - Jak słaba herbatka.
- Ostatecznie jesteśmy herbatką? - Jak rozrzucenie popiołów.
Tego z popiołami nie zrobisz.
- Zdrówko. - Nie!
- To kwas! - Zasada.
- Jak smakował? - Mydłem. - Mydłem?
Jak żel antyseptyczny.
- Jak mogłaś? - To moje DNA. Jesteśmy jednym.
Zdrówko, Jackie!
Dlaczego nie przyjechałaś na pogrzeb mamy?
- Nie rób tego. - Dlaczego?
- Utknęłam w Kanadzie. - Mogłaś wrócić.
- Nie chciałam. - Dlaczego?
Bo to był jej pogrzeb.
Ciekawe, czy byłaby ze mnie dumna?
- Oczywiście, że tak. - Bezrobotna, kolejne dziecko bez ojca.
Nie wiem.
Bo była twarda. Nie tylko fajna, twarda też.
Czy uznałaby, że oszalałem dla Wiktora?
- Czasem by się za mnie wstydziła. - Nie mogłabyś zrobić nic złego.
Wierz mi.
Zabiłaby mnie. Gdyby wiedziała, zabiłaby mnie.
Mówi się, że na nas patrzą...
Oby nie.
CZY VIV ROOK DA RADĘ?
- Połączenie: Bethany Bisme-Lyons - Połącz.
Cześć, kochanie! Jak tam?
Bethany, słyszysz mnie? Wszystko w porządku?
Mamo, proszę, pomóż mi.
Kochanie, co się stało?
- Jestem tu, mów. - Przepraszam.
Co ci jest?
Cokolwiek się stało, naprawię to.
Powiedz.
Jest w Liverpoolu, nie w Szkocji!
- Ale po co? Co zrobiła? - Nie chce powiedzieć!
- Zadzwonię do Stephena. - Nie!
Proszę...
- Nie dzwoń. Zadzwoniła do mnie. - Jedź.
- Powiedz, co się stało. - Nie mogę.
- Dlaczego? - Znienawidzisz mnie. - Nie mogłabym!
Nic mi nie mówią, słyszę tylko płacz.
Mówiłam: „Wpuśćcie mnie”, ale nie chcą.
- Dlaczego Liverpool? - Tylko tu to robią.
- Co? - Operację. - Jaką?
- To tylko moja mama. - Obiecałaś!
Już dobrze, jestem tu. O nic się nie martw.
Co ci się stało w oko?
Powiesz mi?
Nie udało się, ale naprawimy to, musimy ich tylko znaleźć.
Pokaż.
Pokaż mi oko.
Nie jest źle.
Co sobie zrobiłaś?
Głuptasy.
Chyba nie lifting, w twoim wieku?
W porządku. Jest obrzęk, ale zejdzie.
- Co? - Nie panuję nad nim.
- Co robisz? - Ciągle się rusza.
- Przestań, co robisz? - Nie widzę.
Co to? Co zrobiłaś?
- To kamera. - Co?
Obiecali nam cyfrowy wzrok.
Ale... to nie jej oko?
- A gdzie jest jej oko? - Wyjęli je.
- Kto? - Ludzie na statku. - Jakim?
Powiedzieli: „Teraz ty”, ale się wystraszyłam.
Nie widzę tym okiem. Powinnam być zintegrowana,
mieć wyjście w głowie, ale mój wzrok jest tam.
Jej matka jest w drodze, Boże.
To trwa od dekad. W porcie cumują statki szpitale,
prowadzone przez Rosjan, Słowaków, Rumunów.
Ludzie podpływają na tanie operacje.
W latach 90. liftingi, zmiana płci w 2000.,
- a teraz odkryli transludzi. - Łamią prawo.
Pewnie. To rzeźnicy. Ale kto ich znajdzie?
To wielki statek!
Właścicieli. Łańcuch własności oplata świat,
na końcu nie ma nikogo, a statek płynie dalej.
- A jej oko? Prawdziwe? - Wyrzucone na śmietnik.
Gdyby miała pani pół miliona, podobno są przeszczepy
integrujące obiektyw z nerwem optycznym, ale nie dla dzieciaków z Liverpoolu.
Gdzieś istnieje złoty świat, gdzie takie rzeczy są możliwe, ale nigdy tu, prawda?
Zadzwoń do Stephena.
ZADZWOŃ. JUTRO BĘDZIE SUPER.
WYRUCHAJ MNIE JAK OSTATNIO A POSTAWIĘ PIZZĘ
Do wieczora.
Stephen Lyons nie odbiera.
Powiedziałaś mu?
Wyrzuciłaś 10 000, a tata haruje bez przerwy!
Może zaczekać.
Dzięki Bogu, że się wystraszyłaś! To cię uratowało.
Jest po 22:00.
Wstępne wyniki są niezwykłe.
288 foteli dla Torysów, 287 dla Partii Pracy
i zdumiewające 15 dla Czterech Gwiazdek,
co uzależnia stabilność rządów
wyłącznie od Vivienne Rook.
Nie zawrę paktu z Torysami.
Nie zawrę paktu z Partią Pracy.
Niech oni, przed każdym głosowaniem w Izbie Gmin,
przychodzą do mnie.
Niech przychodzą do mnie,
a ja zdecyduję!
- Rosie, zadowolona? - Tak.
Nowy świat.
Co robisz?
Co robisz?! To mój rower!
NASTĘPNYM RAZEM
Jest!
Muszę wyciągnąć Wiktora. Grozi mu egzekucja.
Zdumiewające! Zdumiewające!
Wersja polska na zlecenie HBO Start International Polska
Tekst: Michał Kwiatkowski