Resident Alien'da daha önce.
Görevim basitti.
Cihazımı gezegenlerine bırakıp eve dönecektim.
Hiçbiriyle yakınlaşma niyetinde değildim.
Görevimi tamamlamak için insan yaşam biçimlerine
bir şekilde uyum sağlamalıyım.
Doktor Harry Vanderspeigle,
dün gece kasabada bir cinayet işlendi.
Gelip cesede bir göz atmanızı istiyoruz.
Sam Hodges zehirlendi.
Nefes alabilmek için soluk borusunu deliyormuş.
Burada bir katil olmalı. Yardımına hâlâ ihtiyacımız var.
Bin nüfuslu bir kasabada
beni gerçek hâlimle görebilen bir çocuk var.
Sen farklısın.
Nasıl bir histir bilirim.
Bazen insan gibi hissetmek bile bana yabancı geliyor.
Belki de insan ırkını aklayabilecek bir şey olabilir.
Onlar için ne yazıktır cihazımı bulduğumda
sonunda görevimi tamamlayıp hepsini öldürebileceğim.
-"Üç Ay Önce" -Evrendeki varlıkların hepsi
birbirinden farklıdır. Mesela, benim halkım harikuladedir.
İnsanlar, diğer yanda, o kadar aptallar ki
başlıca ölüm nedenlerinin kalp rahatsızlıkları olduğunu sanıyorlar.
Değil. Aslında badem sütü! O şeye Gri Uzaylılar bile dokunmaz.
Farklılıklarına karşın tüm varlıkları birbirine bağlayan
bir gerçek vardır.
Hayat asla planlandığı gibi gitmez.
Bu da ne?
İmdat! Kimse yok mu?
Yardım edin!
İmdat!
Kimse yok mu?
İmdat!
Colorado dağlarında bavul büyüklüğündeki bir nesneyi bulmak
samanlıkta iğne aramaya benziyor.
Aylardır her gün cihazımı arıyorum.
Henüz bulamadım ama yarım düzine dağı aradıktan sonra
sonunda samanlığımı buldum. -"Toptan Soy Tüketme Girişimi"
Önemli olan tek şey de bu.
Bu ve işteki ilk günüme zamanında yetişmem.
Max!
Pencereden çıktı.
Tabii çıktı.
Burada ne oldu?
-Çocuk çıldırdı. -Ne? Neden?
Hiçbir fikrim yok.
Kafanı keseceğim.
Bence duygusal sorunları var.
Burayı temizlememiz lazım.
Günlerdir görevli doktorumuz yoktu
ve bir sürü hastamız gelecek.
Öylece dikilmesene! -Peki.
-Max, tamam. -Üçe kadar sayıyorum.
-Orada üzerin leş gibi oluyor. -Annene kulak ver, Max.
Sadece cüzdanımı arıyor. O iyi bir çocuk.
Biz iyi bir aileyiz.
Yatak odamdaki o uzaylı içeride.
Yeni doktor o! -Peki.
Max, yeni doktoru gördüm. Bana hiç uzaylı gibi gelmedi.
Akıllarınıza girmiş bile.
-Haydi. -Kendinizi ölmüş bilin.
Gidelim. İçeri geri döneceksin ve
doktorun ağrıyan boğazına bakmasına izin vereceksin.
Ben içerideyken siz de gidip tabut alıverin.
Tamam. Bak, bu kadar yeter.
Bu uzaylı hikayelerini artık duymayacağım.
Bak, benimle işe gelip kanepede yatabilir.
Boğazı iyiye gitmezse onu geri getiririm. Olur mu?
Şimdi, sen de mi ölmek istiyorsun? Tabutlar üç olsun.
Ben ciddiyim. Böyle devam ederse ondan kurtulacağız.
Kulağa iyi geliyor.
Vanilya. Şükürler olsun.
Senden kurtulmuyorum.
Seni seviyorum.
Bunlarla ne yapıyorsunuz?
Bak, sana hatırlatmama gerek var mı?
Bu taraf Belediye Başkanı'nın odası,
o taraf Şerif'in odası.
Çözülecek bir cinayetimiz var.
Cinayet şeyleri için orada yer açmalıyım.
Evet. Ama burada o kolilere yerimiz yok, yani--
Ama fizik kanunları seninle pek hemfikir değil.
Nede olsa yerlerini aldılar.
Şerif, cinayet ihbarı yapmak istiyorum.
Sam Hodges'u kimin öldürdüğümü biliyorum.
-Neden bahsediyorsun sen? -Öyle mi? Pekala.
Tabii, otursana.
Anlat bakalım, küçük Şerif Yardımcısı.
Yeni doktor öldürdü. O bir uzaylı.
Tamam. Bunun ardından herkesin çıkmasını istiyorum.
Çocuk ateşi yüzünden hayal görüyor.
-Bekle, bekle, bekle. -Bugün konuşulmasa daha iyi.
Bekle. Uzaylı mı? Nasıl yani
adamın Yeşil Kart'ı falan yok mu?
Elbette yok. O adam dış uzaydan.
-Dış uzay-- -Vur beni.
Bu velede neler öğretiyorsun sen?
Bir kanun görevlisine yalan söylediğin için
seni içeri atabileceğimi biliyor musun?
Bu bir suç. Suç işliyorsun.
Çocuğum hasta, tamam mı? Herkesin çıkması lazım.
Çocuğum hasta ve-- -Evet, çok doğru, hasta.
Bir şey sorayım. Evinde HBO var mı?
Şöyle yapmanı istiyorum, OZ'un birinci sezonunu seyret
ve hapse girmek isteyip istemediğine karar ver.
Uzaylı saçmalıkları sayıklıyor. Biraz daha koli bulmalıyım.
Şimdi, gerçekten keşke bunu yapmasan.
Tamam. Tamam.
Şerifin bazen kaba görünebildiğini biliyorum.
Ama o aslında ağır kontrol ve öfke sorunları olan
bir pelüş ayıcıktır.
Ona uzaylıdan bahsettiğimde bana inanmadı.
Kimse inanmıyor.
Bak, belki de uzaylıyı göremediği için sana inanmıyor. Değil mi?
Uzaylı, bir tür zihin kalkanı kullanıyor olabilir
ve sen özel olduğun için ardını görebiliyorsundur.
Evet, bu mantıklı.
Şerif Yardımcısı olarak eşkal çizimlerini de ben yapıyorum.
Şu uzaylıyı bana tarif edersen resmini çizebilirim.
Harika, sonra haberi yayabilirim.
Tamam. Gözleriyle başlayalım. Uzaylı şeklindeler.
Bir de geriye yatmış pulları var. -Tamam.
Üzerinde küçük daireler olan mavi pullar.
Tamam.
İnsan doktorların siğil yakmak kadar kolay uygulamaları
yapabilmek için yıllarca okula gitmeleri gerekiyor.
Ben gezegenimde bilim adamı olduğum için
bu işler bana kolay geliyor.
Tek ihtiyacım internet. Beş dakikada mezun olurum.
Tamam.
Şu tatsız şeye bir göz atalım.
Sen siğili olan on iki yaşında bir oğlan değilsin.
On iki yaşında bir oğlan değilim.
Evet. Harry, affedersin. Bu Judy.
Pelvis muayenesi yapılması gerekiyor.
Yarınki randevusunu öne çekmemiz gerekti.
Tamam. Pelvis muayenesi.
Söyle, koca adam, spora düşkün müsündür?
Hayır ama rüzgar lahanayı kurutmadan önce
pantolonumu giymeye düşkünümdür.
Evet, Harry, bütün gün bekleyemez.
Hemen dönerim.
Peki. Evet.
Tabii.
Tamam, sorununu anladım.
Bir küpenin üzerine oturmuşsun.
-Hayır, onun orada olması normal. -Affedersin.
Başlayalım. Girişelim şu işe.
Evet. Muayene ediyorum.
Bu--
Demin fotoğraf mı çektin?
Özçekim yaptım.
İlk günüm de.
Günüm iyiye gitmedi.
Görünüşe bakılırsa sağlığın mükemmel durumda.
Nefes konusuna gelirsek,
bu aralar ölü kemirgen mi yedin?
Bir dahaki sefere daha dikkatli olmalısın.
Ailenin sigortası yok.
O yüzden, yine yaralanırsan büyük ihtimalle
evlerini kaybedip dışarıda sokakta yaşamak zorunda kalacaklar.
Memesinde bir yumru fark etmiş.
Neden bu sefer daha teskin edici olmuyorsun?
Ne yaptığımı biliyorum.
Bakıyorum da memende yumru fark etmişsin.
Evet.
Geldiğin ve sağlığın konusunda böyle titiz olduǧun için
teşekkür ederim.
Biliyorsun, kendi meme muayeneni yapman
ve gerekli testler erken teşhis oranını oldukça artırır.
Endişelenmeni istemiyorum.
Birçok kadın sürekli memesinde yumru bulur
ama birçoğundan bir şey çıkmaz, tamam mı?
-Tamam. -İyi. Şimdi şu "memişe" bakalım.
Kadının kanser olmadığını fark ettim.
"Memiş"in meme için tercih edilen terim olmadığını da fark ettim.
-Merhaba. -Merhaba. Harry, bu babam Dan.
Harry doktor. Klinikte bize yardımcı oluyor.
Merhaba.
Üzgünüm, doktorları sevmez.
Baba, ne yapıyorsun?
İçimde kötü bir his var. O adamda bir terslik var.
Aman Tanrı'm, dalga mı geçiyorsun?
İçinde, bana beş metre yaklaşan her erkek hakkında
kötü hisler oluyor.
Onun hakkında kötü bir şey hissetmiyorum. Sorun da bu.
Neden bahsediyorsun?
Ona baktığımda
hiçbir şey hissetmiyorum.
Asta'nın iri babası benden hoşlanmadı.
Onlardan farklı olduğumu anlıyor olabilir mi?
Bugün daha beter olamazdı.
Kahretsin.
"Bu uzaylıyı gördünüz mü? Hafta içi akşam yediden önce Max'i arayın."
Bu çocuk bir tehdit. Pes etmeyecek.
Stonehedge'i yapmalarına yardım ettiğimiz sırada
insanların içindeki bu çaba neredeydi?
Bir sürü salak oturup bal şarabı içip tüm işi bize yaptırmıştı.
Tembel Kelt rahipleri.
Gidemem, cihazımı bulmaya çok yaklaştım.
Başka birine dönüşecek de değilim.
Bu vücudun nasıl çalıştığını çözmek haftalarımı aldı.
Akıllıca davranmalıyım.
Çocuğu öylece öldüremem. Sonra aşırı dikkat çeker.
-Alo? -Merhaba. Max orada mı?
Kimsiniz?
-Ben okuldan arkadaşıyım. -"Folyo şapkalar sizi"
"uzaylı zihin kontrolünden korur."
Adım
Elvis.
Evet. Tamam.
Max, okuldan arkadaşın.
Alo?
Merhaba. Sokakta posterini gördüm.
Evet?
O uzaylıyı
kasabadan ayrılan bir otobüste gördüm.
Yani artık onun için endişelenmene
gerek yok.
O olduğundan emin misin?
Evet. Çok yakışıklıydı.
Genç Jerry Orbach gibiydi. -Kim?
Bir dakika.
Seni okuldan tanımıyorum.
Doğru. Ben postanede çalışıyorum.
Gözlerim çok keskindir.
Ve o uzaylıyı gördüm ama gitti.
Madem adamsın sesin neden çocuk sesi gibi?
Üç tekerli bisiklet kazası.
Madem postanede
çalışıyorsun bir pul kaç para?
-Yüz dolar. -Biliyordum! Sen osun.
Bin dolar?
Sen olduğunu biliyordum.
Tahmin et, uzaylı, beni öldüremezsin.
Ailem peşimde olduğunu biliyor ve ölürsem
senin yaptığını bilecekler. Ve aptalsın da.
Pulların tanesi otuz dolar falan, aptal.
Bana aptal deme, küçük b.k.
B.k çok kötü bir söz. Aptal.
Yetti! Onu öldüreceğim.
Ne istiyorsun?
Çocukların gülme düğmesi olduğunu bilmiyordum.
-İşte buradasın, hayatım. -Tanrı'm. Merhaba.
Bu kuzenim Kayla.
Bu şirin ufaklık da Sage. -Merhaba, nasılsın?
Tamam, seninle hafta sonunda görüşürüz.
Tamam. Güle güle.
Gidelim.
Jay, Doktor Vanderspeigle'a söylemek istediğin
bir şey yok muydu?
Bayan Twelvetrees size şempanze dediğim için
özür dilememi istedi.
Ben de doğum leken böceğe benzediği için özür dilerim.
Şempanze.
Evet. Bunu hallettiğimize sevindim. Tamam, Harry, burası geçici odan.
Lütfen, Harry'nin eşyalarını alıp hemşire odasına yerleştirir misin?
Sam'in odasında kimseyi istemiyorum.
Tabii.
Nasılsın? Yani Sam'in ölümü konusunda.
İyiyim.
Tamam. Ben senin yaşındayken
üzüldüğümde konuşabileceğim kimsem yoktu.
Birine ihtiyaç duyacak olursan-- -İyiyim dedim ya.
-Peki. -Üzgünken neden konuşamıyordun?
Hayır.
Konuşabiliyordum ama evden taşınmıştım.
Babamla pek iyi geçinemiyorduk.
Neden eve geri döndün peki?
Galiba
evimi özledim.
Ev.
Ne fark ettim, biliyor musun? Hakkında hiçbir şey bilmiyorum.
Nerelisin sen?
Açım.
Peki.
Bu insan biçimi kafamı karıştırıyor.
Sıklıkla içimde büyük bir boşlukla kalakalıyorum.
Gıda yiyorum ama o boşluk geçmiyor.
Merhabalar.
Sen dans ettiğim kadınsın.
Doğru. Hatırladın.
Ben D'arcy, bu arada.
-Affedersin, şey istiyordum-- -Ne? Kablosuz internetimiz yok.
-Sadece peçete istiyordum. -Havalı adam peçete istiyor.
Peçete giymiş gibi görünüyorsun. Belki onu kullanabilirsin.
Git buradan. Uzaklaş.
Sana bir şey getirmemi ister misin?
Acıkmıştım ama buraya geldikten sonra
nedense açlığım geçti. -Strese benziyor.
Ben stresten fena yerim.
Geçen gün koca bir paket cips yedim. Aile boyu paket.
Belki sevdiğin şu yerel viskiden istiyor olabilir misin?
Hayır. Hayır.
Onu son içtiğimde birini öldürmeye çalıştım.
Sahi mi?
Peki, bu ilk cinayetin miydi yoksa sık yaptığın bir şey midir?
İlk değildi, son da olmayacak.
Tamam. Peki, bıçak mı kullanırsın yoksa--
Ellerimi kullanmayı severim.
Ben de. Ama pek cinayet için değil.
Her neyse, dolaşıp insanları öldüreceksen en azından
kaza gibi göstermelisin.
Çünkü tutuklanırsan yarın gece beni bovlinge götüremezsin.
Max denen çocuğu öldürdüğümde kaza gibi gösterirsem
yakalanmayacağım demek.
-Bu harika bir fikir. -Harika, evet. Sözleştik.
Daha önce bir katille hiç bovlinge gitmemiştim.
Hedeflerimdendi.
Bovling ne?
Oğlumla kocam evimde, yanımda oldukları için memnunum.
Bana huzur veriyor.
Ben kocanım ve bu kurabiye leziz.
Ben de buradayım. Daha genç bir insanım.
Ben yemek yapma ocağını açayım.
Ne tuhaf, sadece gaz sesi geliyor.
Umarım havadaki bu koku propan gazı değildir.
Patlama iyi bir seçenek. Kaza gibi görünür.
Peki--
Önemseyen biriyle konuşmak güzel, anlarsın.
Bunları not etmen de hoşuma gitti.
Çünkü Sam pek not falan almazdı.
İnsanları kimse benim gibi önemsemez.
Evet. Sam iyi tavsiyeler verirdi ama pek
nitelikli değildi.
Klinik psikolog olarak çalışmaya başladığın için
bu kasaba çok şanslı.
Bu benim için de bir şans. Çok şanslıyım.
Hep bu stres yüzünden. Ve stresin birikme eğilimi vardır.
Bazen tekrar çocuk olmayı hayal ediyorum.
Kendimi iyi hissetmemi sağlıyor.
Çocuk olmak daha iyi.
Bazen.
Peki,
çocuk olmayı hayal etmeyi neden seviyorsun?
Her şey daha basitti. Endişelerim yoktu, galiba.
Bunları düşündüğümde
karnımda bir boşluk hissediyorum.
Bu boşluğu açıkla. Sürekli açlık çekmek gibi mi?
Bir bakıma. Ama o değil. Ben
bir boşluk hissediyorum.
-Giremezsin. -Duyduklarım doğru mu?
Sam'imin zehirlendiğini mi düşünüyorsun?
Üzgünüm, durdurmaya çalıştım. Buraya giremezsin.
Şimdi seninle konuşamam.
Belediye Başkanı'na psikolojik terapi yapıyorum.
Bunun gizli kalması gerekmiyor muydu?
Bana "adam bebek" olduğunu anlatıyor.
-Ben öyle bir şey-- -Önemi yok. Beklerim.
Hem eşyalarını da alacağım. -Hayır, olmaz. Üzgünüm.
Üzgünüm, Ben.
Bana karnındaki o boşluktan biraz daha bahset.
Bu--
Bir saniye.
Sam'in eşyalarını almaya hakkın yok.
-Onlar artık benim. -Lütfen, dur.
Sessiz olamaz mısınız? Doktor olmaya çalışıyorum.
Burası Sam'in odası. Daha yeni öldü. Burası suç mahalli.
Buraya kimse giremez. Bu da ne?
Acıkmıştık ve yemek için sakin bir yer aradım.
-Bu, Sam'in buzdolabındaki tavuğu. -Kendisi yiyemeyecek.
Tanrı'm, Harry. Hayır, bırak.
Dur, alamazsın. -Gitmiyorum.
-Bunları almaya hakkın yok. -Onlar artık bana ait ve
hepsini eve götürüyorum. -Sana daha önce demiştim.
Zavallı insanlar.
Davranışlarını duygularının belirlemesine izin veriyorlar.
Bu ikisi sevdikleri birinin zehirlenip ölmesi gibi
küçük bir şey yüzünden çılgına döndüler.
Acaba onlar kavga ederken tavuğu alabilir miyim?
Sam'in cinayet soruşturması için ne yaptığını öğrenmek istiyorum.
Affedersin ama ben sokakta yanına gelip
Bay Dougan'ın kateterini ne yaptığını soruyor muyum?
Abigail şu anda klinikte. Odasından Sam'in eşyalarını alıyor.
Onlar kanıt değil mi?
Abigail karısı, belki onu o öldürdü.
Belki de sen öldürdün.
Buna ne dersin? -Bunu tekrarlarsan
o şapkayı k.çının içine takıyor olacaksın.
-Senin burada ne işin var? -Kızgın olduğunda
onu seyretmeyi seviyorum.
Abigail'i araştırdık. Olay anında tanığı var.
Çok sağlam bir tanığı var.
Öldüğü gece kasabada bile değildi. Hem Sam'in odasını zaten inceledim.
Parmak izleri, fotoğraflar. Her şeyi aldım.
Şeridinden çıkmamalısın. Bisiklet şeridinden.
-Bunu akıl etmen ne kadar sürdü? -Dediğim gibi.
-Ne zekisin. -Dediğim gibi. Bisiklet şeridi.
Yüzlerinden duygularını okuyabiliyorum.
Üzüntü öfke kılığına bürünüyor.
Zayıflık, üstünlük maskesine bürünüyor.
Buysa aynı çok bağırdığında tüyleri dökülmeye başlayan tavşan gibi.
"Dört Ay Önce"
Benim halkımın bize ayak bağı olan aptal duyguları yoktur.
Tek ihtiyacımız vücudumuza yakıt olacak gıdadır.
O da kolay iş. Gıdayı neredeyse her yerde bulabilirsin.
Şimdi insan formundayım.
Ve karnımda o boşluğu hissediyorum.
İnsanların moleküler yapısını aldığımda
duygularının bana bulaşmış olması mümkün olabilir mi?
Yoksa sadece açlık mı?
Boş versene. Sadece açlık.
Yine merhaba, Bayan İnek.
Affedersin.
Gidiyorum. Karşılıklıydı.
Gelmeyeceğini düşünmeye başlamıştım.
Ahtapotlar da renk değiştirir.
Evet. İşi sadece saçla bırakacaktım aslında. Pekala.
Bovling için heyecanlı mısın? Ayakkabıları alalım.
İşte, yine karşılaştık.
-Seni tanıyor muyum? -Evet.
Geçen gün elini içime sokmuştun.
-Daralt şunu, Judy. -P.nis ye, D'arcy.
Önce o soğuk ve ölü ellerinden almam gerekir.
-46 numara. -Nereden bildin?
D'arcy sadece onlarla çıkar çünkü.
-Çok kalitelisin, kokarca. -Fahişe.
Cumartesi günü Cookman'ın şenlik ateşine gidecek misin?
-Orada olacağım. -Güzel.
Evet.
Görüşürüz.
Bakın, evime kimler gelmiş.
Burada mı oturuyorsun?
Perşembeleri ve salıları. Bizim çocuklarla lig kurduk.
Tamam, dışarıda suçları çözüyor olman gerekmiyor mu?
Evet. Patience'de bu gecenin tek suçu müthiş bovling yeteneğimle
ikinizi öldürdüğümde yaşanacak olan çifte cinayet olacak.
Nasıl yapılır göstereyim.
Duydunuz mu? Bu, kaçınılmazlığın sesiydi.
Hedef tutturuldu. Ne yapabileceğinizi görelim.
-Tamam. Peki. Peki. -Haydi.
Pekala.
Fena değil. Tamam, bakalım sevgili doktor ne yapacak.
Sıra sende, Doktor.
-Haydi, Harry. -Ne yapacaksın görelim,
Doktor Harry Vanderspeigle.
Bu iş sende. Yık şunları.
Bu, kolay. Üstesinden gelirim. Sadece matematik.
Saatte seksen bin kilometre hızla giden bir gök taşına
uzay gemisi indirebiliyorsam
bu topu tahtanın üzerinde yuvarlayabilirim.
Tanrı'm. Vay canına!
Hepsini devirdi!
Devirme falan yok! Bu, ölümcül silahla saldırı sayılır.
Bu yüzden seni tutuklayabilirim
ama seni yeteneksizliğin yüzünden utandırmayacağım.
Vay canına.
Bir şeyi yok.
Biliyor musun? Yanılıyor. Hayatta hiç utanç hissetmedim.
Ne güzel. Ben hissettim.
Strantton'dayken tekrarlanan bir rüya görüyordum.
Koridorlarda çıplak koşuyordum.
Meğerse rüya değilmiş.
Ambien'miş. Utanç vericiydi.
Uzun zamandır burada yaşıyorsun.
Bir anlam ifade etmeyen bir sorum olacak.
Dağlardaki kar ne zaman eriyor?
O havanın nasıl olacağına bağlı.
Bahar geldi. İyi yağmur yağarsa bir haftaya geçmiş olur.
Bir hafta mı?
-Evet. -Bu çok erken.
Helikopterle kayak yapmaya gitmek ister misin? Harikadır.
Hayır, oralara çıkma.
-Ne? -Kayakçı mısın?
Evet. Eskiden çok yapıyordum.
Olimpiyatlara gitmek istiyordum.
Dünya sıralamasında ikinci oldum. 2006'da Torino'ya gittim.
Sonra bu oldu.
O nasıl oldu?
Serbest kategoride ikinci atlayışımdı. Dizimden ses geldi.
Daha rampadan çıkmamıştım ve duramadım.
İndiğimde kırılan kemiklerimin sesini duydum.
Tibia ve fribulada çoklu kırık vardı.
Dediklerine göre bacağımı kaybedebilir
hatta ölebilirmişim bile.
Eğlenceli bir gündü.
-Duramamak. -Evet.
Ölümle burun buruna gelmek.
Evet.
Bu harika.
Bana yeni bir bakış açısı kazandırdı.
Gitmeliyim.
Daha yemeği bitirmedik.
Normalde yemekle beraber biterdi.
Kötü bir gece daha. Sen ve sosislin.
Aslında iki tane var.
Her eline bir tane alabilirsin. Aynı lisedeki gibi.
-O numarayı senden öğrendim. -Tabii, sürtük.
-Şırfıntı. -Oynar mısın?
-Evet. -Oynayalım.
Çocuk okula giderken bisikletiyle bu tepeden inmek zorunda.
Frenleri olmazsa kurtulamaz.
Dünyadaki en zeki insan olduğunu bilmek iyi bir his.
Çekil yolun ortasından, salak!
Affedersin.
Sam'i severdim ama hep
"Şunu yeme. Onu yeme. Bu diyetin seni öldürecek" derdi.
Yediklerin önemlidir.
Ben buna katılmıyorum.
-Öyle mi -Evet.
Burada, onu kötü gıdalardan daha çabuk öldürecek on şey var.
-Harry. -Hayır. Duymak istiyorum.
Sam bundan hiç bahsetmemişti. Ne zaman öldürür?
-Hayır. -Bak, seksen yaşına geldim.
Açıkça söyleyebilirsin.
Sence ne kadar zamanım kaldı?
Noel'i sever misin?
-Evet, çok severim. -Hazirandan önce kutla.
Tamam.
Peki, Noel'e kadar olan zamanda--
İstediğin her şeyi yiyebilirsin.
Senden hoşlandım.
Bir doktor bana karşı ilk kez tamamen dürüst oluyor.
Bu kasaba senin gibi bir doktoru olduğu için çok şanslı.
Evet. Şanslısınız.
Kesinlikle kendine has bir tarzın var. Etkileyici.
O kimseden hoşlanmaz.
Ben Hawthorne geldi. Bir kaza olmuş.
-Kaza mı? -Evet.
Merhaba, Belediye Başkanı Hawthrone. Başın sağ olsun.
Ne? Başsağlığı mı?
Bu ufaklık garaj girişinde bisikletten düştü.
Galiba dikişe ihtiyacı olacak.
Haydi. -Tamam.
Dikiş mi? Dikiş, o kadar mı?
Öyle hüsrana uğramış gibi konuşma, kaçık.
Merak etme. Başından sonuna kadar hep yanında olacağım, tamam mı?
Üç yüz metre uzaktasın.
Evet. Doktora ayak bağı olmak istemediğim için.
Güçlü ol, olur mu, dostum?
Teşekkür ederim, Hemşire.
Bu sabah küçük bir bisiklet kazası geçirmişsin. Çok küçük.
Oğlun çok çekingen.
Bana bakabilirsin, Max. Isırmam.
Aslında ısırırım.
Frenin ana yolda değil de garaj girişinde arızalandığı için
şanslısın. Çok daha kötü olabilirdi.
Fren yüzünden olduğunu nereden bildin?
Bir varsayımdı.
Fren arızası kazalarını çok görürüz.
Her türünü. Arabalar,
tekerlekli sandalyeler.
Tekneler.
Acele edebilir miyiz? Gazlı bez kokusu fena şey.
Neyse ki uslu çocuklar için Novocain'imiz var.
Uyuşturabilirim. Hiçbir şey hissetmezsin.
Söyle bakalım, Max,
uslu bir çocuk olacak mısın?
Tabii.
Hayır! Asla!
İyi, o zaman cevabımı aldım. Birkaç dikiş atalım.
Hiç durma.
Nasıl, Max?
İyi.
Burada sivrisinek mi var?
Çünkü galiba kolumda ufak bir batma hissettim.
Bu sandığımdan da derinmiş. Üç dikiş gerekebilir.
Beşe ne dersin?
-Galiba bu kadar yeter. -Sahi mi? Hiçbir şey hissetmedim.
Ne mutlu sana. Ben hissettim.
Tamam, gidelim. -Evet. Evet.
Unutma, dikkatli olmazsan başına korkunç bir şey gelebilir.
Merak etme. Başımın çaresine bakarım.
Bu arada ayakkabın çözülmüş.
Amma da baktı, sümüğü aktı!
Dur. Bak.
Gerçekten çözülmüş yani--
Sam'le yakındınız, biliyorum.
Yapabileceğin, sana faydası olacak şeyler var.
Merhumu onurlandırmak için saçını kesebilirsin.
Üstesinden gelirim.
Kendi hayatımı yaşamama izin vermeye başlayabilirsin.
Tanıştığım her erkek için endişelenmek,
bana her akşam yemek yapmak--
Artık on altı yaşında deǧilim.
Peki. Yemek kısmı güzel.
On altı yaşında olsaydın burada olmazdın. Denver'da olurdun.
İyiydi.
Artık evde yaşıyorum diye babalık yapmaya mı başlayacaksın?
Kızım olmaktan hiç çıkmadın.
Umarım ben ölünce de böyle üzülürsün.
Tanrı'm. Baba.
-Geçen geceki önlüğünü yaktın mı? -Hayır.
Yakmalısın. Sam'in ruhunu bu dünyadan özgür bırakmalısın.
Yoksa takılır kalır.
Biliyorum.
Kapa çeneni.
-Merhaba. -Merhaba.
Bayan McGill sana aşık olmuş. -O aşk değil.
Doksan yaşında ve hastalık hastası olduğu için her hafta geliyor.
Bir el remi atalım mı?
Ertelemek zorunda kalacağım. Yarın büyük gün.
Ama seni sonra yenerim. -Çok beklersin.
Orada kimse oturmuyor.
Dan gerçek babam değil.
Annem ben bir yaşındayken gitti.
Dan beni alıp yetiştirdi.
Bana her şeyi verdi.
Ama uyum sağladığımı hiç hissetmedim.
Bunları konuşabildiğim tek insan Sam'di.
Öldüğü gece gitmemeliydim.
Yorgundum ve eve gitmek istiyordum.
O hep yanımda oldu. Ben de onun yanında olmalıydım.
Zehirlenmişti. Ona yardımın olmazdı.
Belki.
En azından yalnız ölmemiş olurdu.
Kağıt oyunu oynamak ister misin?
Evet. Teşekkürler.
Tamam. Eşyalarımı odama bırakayım.
Odan artık burası.
Kağıt oynamak istemiyordum ama Asta'nın istediğini biliyordum.
Üzgündü. Hissedebiliyordum.
Başka birinin içinde olan bir duyguyu hissedemiyor olmalıydım.
Tellür.
Hepsinin bu hislerle birbirine bağlı olduğunu biliyorum.
Bu duygularla.
Düşkünlük.
Üzüntü.
Sevgi.
Yunan mitolojisinde tanrıların yemeği denen efsane vardır.
Belki de artık onlara daha çok bağlıyım.
İçimde, patates cipsinin
veya sosislilerin dolduramadığı bir boşluk vardı.
Ama tellürü bulduğumda ağrı geçti.
Meğerse karnımdan gelmiyormuş. Kalbimden geliyormuş.
İnsani duygular içimde büyüyor.
Galiba hissettiğim bu duyguya yalnızlık diyorlar.
Aynı Asta'nın Sam Hodges'ı özlediği gibi
ben de gezegenimi ve halkımı özlüyorum.
Ama tellür buluğum için sonunda kırık kalbimi iyileştirebileceğim.
Çünkü cihazımı çalıştırıp dünyadaki her insanı kızarttıktan sonra
eve uçabileceğim.
Şimdi, fark edilmeden cihazımı bulmalıyım.