OBÓZ MOOSEHEAD
NETFLIX – SERIAL ORYGINALNY
OBÓZ MOOSEHEAD: CZĘŚĆ 1
OBÓZ MOOSEHEAD
Nareszcie nadeszły wakacje.
Klub Opiekunek przeszedł do ósmej klasy.
Byłyśmy gotowe na przygodę życia.
Poznawanie ludzi, próbowanie nowych rzeczy.
A przede wszystkim na spędzenie razem najlepszego lata.
W końcu dotarłyśmy do obozu Moosehead.
W samą porę.
Jeszcze pięć minut w autobusie i układ krążenia by mi padł.
Oddech uziemiający.
Letni wygląd.
I jak?
Zatwierdzam.
Uwielbiam.
Wyglądasz jak owad.
I czemu nosisz okulary w deszczu?
Ale cieszę się, że poświęciłaś dla nas elitarne warsztaty artystyczne.
Nadal mogę spędzić lato ze sztuką. Drzewa będą moją inspiracją, a niebo muzą.
A w obozie Moosehead nigdy nie pada.
To tylko obfita rosa.
Moosehead!
Widzę, że znacie nasz slogan.
Ćwiczyłyśmy w autobusie.
Znamy też pieśń obozową i fakty z broszurki.
Grupa ze Stoneybrook?
Się wie.
Podział chatek.
Dziewczyny z ósmej klasy, Kishi i Schafer – chatka Kardynał.
McGill i Thomas – Sialia.
Spier – Wojak.
Teraz chłopcy z ósmej klasy...
Myślałam, że będziemy razem.
A ja jestem sama.
Wyjaśnimy to.
Przepraszam.
Jestem Kristy Thomas, mieszkanka Stoneybrook,
przewodnicząca Klubu Opiekunek.
Philomena Means. Dzieciaki mówią mi Maruda.
Mieszkanka Passaic w New Jersey.
Dyrektorka obozu Moosehead od 26 lat.
Imponująca historia służby, ale chyba zaszła jakaś pomyłka.
Razem z przyjaciółkami
prosiłyśmy o kwaterunek w tej samej chacie.
- Mamy Klub Opiekunek. - Wspomniałaś.
Obóz miał podbudować nasze morale dla dobra biznesu.
To taki wyjazd integracyjny.
Chciałyśmy spędzić razem czas.
Niektóre z nas wiele dla tego poświęciły.
Więc byłybyśmy wdzięczne, gdyby dało się coś z tym zrobić.
Kardynał, Sialia, Tukan – nieważne gdzie.
Wiem, że niełatwo być w chatce z nowymi ludźmi,
ale ta zmiana dobrze wam zrobi.
A możemy dołączyć do opiekunów?
Są od nas starsi, ale jesteśmy tak doświadczone,
że mamy zbyt duże kwalifikacje.
Jak mówiłam,
jestem przewodniczącą i założycielką świetnie prosperującego biznesu.
Opiekuni muszą mieć 16 lat.
To nie wyjazd firmowy.
Mamy lato.
Wyluzuj się, Kristy Thomas.
Mogę być chociaż przewodniczącą chatki?
Przynajmniej będziemy razem na zajęciach grupowych.
A my spędzimy trochę czasu.
Tylko we dwie.
Co się nigdy nie zdarza.
Nie zauważyłam.
Fajnie będzie lepiej się poznać.
Po to tu przyjechałyśmy.
Tak.
Super.
Zgłoszę się do ogłoszeń porannych.
Dobra okazja, by informować innych o ważnych kwestiach społecznych.
Darmowa platforma.
À propos platformy,
chyba muszę przemyśleć sprawę butów.
Denerwujesz się, bo nie znasz nikogo w chatce.
- Karen! - Ja też nie.
Ale tata opowiadał mi o obozie i mówił, że mi się spodoba.
Serio? Co mówił?
Że są tu węże, głównie gdy pada deszcz,
co często się zdarza.
Są też jadowite ćmy.
I teatr, w którym można wystawiać sztuki.
- Serio? - Tak.
Niestety został przeklęty przez szalonego eremitę,
który popadł w obłęd przez śpiew z prób.
Porwał całą obsadę.
I ślad po nich zaginął.
Ale eremita wciąż tam jest. Mieszka w chacie w starym obozie.
Niektórzy mówią, że w spokojne noce
słychać, jak porwani mu śpiewają.
Dobra. Pa, Mary Anne!
WOJAK
Dziwne. Jest wyższa.
- Papuguje mnie. - Wiem.
Widziałaś, co laska z chatki obok miała na sobie?
Veronica?
Tak, Veronica.
To chyba moje.
Hamilton. Uwielbiam ten musical.
Widziałam go trzy razy z oryginalną obsadą,
nie licząc warsztatów.
- Jakim cudem? - Tata jest producentem.
Wiem, jak to brzmi.
Jestem z Nowego Jorku.
Wszyscy są tam albo producentami, albo barmanami.
Moja koleżanka jest stamtąd. Może ją znasz.
A może to wielkie miasto, z którego pochodzą miliony ludzi
i naturalnie nie wszyscy się znają.
- Przepraszam, denerwuję się. - W porządku.
Streisand nie występowała na żywo przez 20 lat z powodu nerwów.
Nie wierzę, że lubisz teatr.
Jesteś taka luzacka.
Zwykle jeżdżę na obozy teatralne,
ale moja mama była tak zajęta planowaniem urlopu,
że oddali moje miejsce, więc jestem tu.
Może pozwolą nam zorganizować własne przedstawienie.
Jest tu teatr i podobno był też program teatralny.
Przynajmniej...
przed klątwą.
Chwila. Jaką klątwą?
Eremity.
Z lasu.
Muzyka z teatru doprowadzała go do szału
i nadal jest na wolności.
Jaka muzyka? Bo jeśli Koty, to wcale mu się nie dziwię.
Karen i David Michael sobie poradzą.
Są względnie towarzyscy i inteligentni emocjonalnie.
Ale martwię się o Mary Anne.
Będzie jej ciężko samej.
- Przynajmniej my jesteśmy razem. - Tak, cieszę się.
Jakie masz cele na lato? Chcesz osiągnąć coś konkretnego?
Może umiejętności przetrwania?
Teraz chcę tylko spać.
Dobranoc, Kristy.
Dobranoc, Stace.
Dzień dobry. Jestem Dawn Schafer ze Stoneybrook,
najlepszego miasteczka pod słońcem.
Z takim zapałem będę czytać ogłoszenia, jeśli mnie wybierzesz.
Zgłosiłaś się na ochotnika i mówisz całymi zdaniami. Zgoda.
- Tak! - Mów tylko to, co ci każemy.
Prognozę pogody,
wiadomości organizacyjne i takie tam.
Z własnym akcentem.
Bez przesady.
Cześć.
Pewnie Stoneybrook, tak?
I Nowy Jork.
- Manhattan rządzi! - Świetnie.
Chcemy poprosić o dostęp do teatru, by wystawić musical.
Nie mam doświadczenia w branży, ale moja producentka owszem.
Formularze zgłoszeniowe są w szafce. Połamania nóg. Nie dosłownie.
Nie stać mnie na kolejny pozew.
O Boże!
Po co to robimy?
Bo łucznictwo to umiejętność przetrwania!
Obozowicze! Uformujcie dwie linie.
Strzelacie po kolei.
Gdy ktoś trafi w tarczę, syczcie jak wąż, a jeśli nie, ryczcie jak lew.
Przećwiczymy to. Syk!
Kristy? Nie jesteś opiekunką.
O czym ty mówisz?
Idź pooglądać telewizję jak normalne dziecko.
Nadejdzie kiedyś czas, gdy spojrzysz na swoje życie
i pożałujesz wszystkich programów, których nie obejrzałaś.
- Idziemy. - Bardzo mi zależy
na przyswojeniu tych umiejętności.
Wy też, opiekunowie.
Czekajcie.
Ta włóczka jest niepokorna.
Pokorne włóczki rzadko przechodzą do historii.
Czy to nie twoje motto?
Skupcie się na oku Boga.
Jutro farbujemy materiały.
Jeśli chcecie wziąć udział, kupcie koszulki w obozowym sklepiku.
Po 35 dolarów za koszulkę z wycięciem,
50 za bluzę.
Bawełna wysokiej jakości.
Dobrze trzyma kolor.
Rodzice nie dali mi kieszonkowego.
Mówili, że obóz jest wystarczająco drogi.
Więc nie możesz farbować.
Przykro mi, ale możesz pomagać albo rysować.
To...
świetna przestrzeń.
Muszę poczuć energię.
Masz scenariusz?
Wystawmy pierwszy musical, jaki widziałam na Broadwayu.
Paris Magic.
Uwielbiam go.
Kobieta, która cofa się do czasu rewolucji francuskiej?
Wspaniała rola kobieca.
Obozowicze będą się zabijać o role.
Zbieg okoliczności.
Na pewno nie klątwa.
Tylko lepiej nie mów słowa „zabijać”.
Moosehead! Dzień dobry, obozowicze.
Oto poranne wiadomości.
Weźcie udział w przesłuchaniach do musicalu i ratujcie sztukę.
Nie tylko w naszym obozie, ale i na całym świecie,
w którym brakuje empatii, którą tylko sztuka może zapewnić.
Ale będzie chłodno, więc nie zapomnijcie o bluzach.
Dobra, słuchajcie.
Jestem Mary Anne, reżyserka, a to producentka...
Laine Cummings. Dzięki za przybycie.
Szukamy wybitnych aktorów.
Przyszłych gwiazd.
Rozpoznamy je wśród was.
Dobra, zaczynamy.
Gdzie moja podkładka?
Mallory, potrzebna mi asystentka.
Karen Brewer.
„Jest-li w istocie szlachetniejszą rzeczą Znosić pociski zawistnego losu
Czy też stawiwszy czoło morzu nędzy,
Przez opór...
wybrnąć z niego?
Umrzeć – zasnąć.
I na tym koniec”.
Dobra...
To ja trafiony przez piorun.
Potrzebujemy chłopców.
Teraz Logan Bruno.
Mam zacząć?
Tak.
Zacznij.
Kim ona jest?
Jessi Ramsey, moja najlepsza przyjaciółka.
W przyszłym roku idzie do gimnazjum.
Jest przyjęta.
I układa choreografię.
Ktoś jeszcze?
Spóźniłam się?
Stacey.
Laine.
Miło...
Miło cię widzieć, Stacey.
Stacey.
Co się dzieje?
Mary Anne, to Laine.
Ta Laine.
Twoja przyjaciółka.
Z filmiku ze starej szkoły.
Była przyjaciółka.
Bardzo była.
Nie rozmawiałam z nią od przeprowadzki.
Stace, tak mi przykro. Nie wiedziałam.
Nie szkodzi. Skąd mogłaś wiedzieć.
Powiem jej, że to koniec. Znajdę nowego producenta.
Karen jest młoda, ale pewna siebie i zna inwestorów...
Nie, w porządku.
Po prostu byłam zaskoczona.
Mam fajne życie. Kogo obchodzi Laine?
To przeszłość.
Pójdę na przesłuchanie i jakoś to będzie.
Dobra.
Ale jeśli pozostały w tobie jakieś uczucia złości i smutku
z powodu tego, co się stało...
wykorzystaj je.
Nie mogę przestać myśleć o tym farbowaniu.
To pochrzanione, że tylko bogate dzieciaki mogą robić fajne projekty.
- Sztuka powinna być dla wszystkich. - Nie tylko sztuka.
Jazda konna kosztuje ekstra i nie każdego stać na dodatkowe wycieczki.
To takie niesprawiedliwe.
Stratyfikacja społeczna.
Tworzy bogatych i biednych w środowisku, które ma być utopijne.
Zgadzasz się ze mną?
Oczywiście.
Co z tym zrobimy?
OBSADA NAZWISKO – ROLA
Tak!
Gratulacje.
Stace...
może tak właśnie miało być.
Może miałyśmy być razem na obozie.
Albo nasze mamy widzą te same reklamy na Fejsie.
Ale jeśli potrafisz być profesjonalna, ja również.
Do zobaczenia na próbie.
Idealne kolory. Będą wyglądać super.
Rozwieście koszulki.
Świetnie.
Dobra robota. Podoba mi się twój wybór.
Możesz powiesić swoją do wyschnięcia.
Dałaś czadu.
Wygląda ekstra.
Piątek, 15.00.
Podążaj za strzałkami i powiedz innym.
Kolejny piękny dzień w obozie Moosehead.
Ale okropny dla mężczyzn, kobiet i dzieci w Ameryce Środkowej,
gdyż ich sposób życia jest niszczony przez zmiany klimatyczne.
Klimat zmienia się również w obozie,
bo plaga nierówności ekonomicznych daje o sobie znać...
Na kolację mamy dziś pieczeń.
Ostrzegam.
Świetnie. Zobaczmy kolejny ruch.
Obracasz ją, a potem bum.
Całujesz.
Na razie udawajcie pocałunek.
Żeby...
był świeży.
Zróbmy przerwę.
Jak to wygląda?
Daję radę?
Robisz postępy.
Masz talent, który należy oszlifować.
Miło to słyszeć z twoich ust.
Herbatka, szefowo.
Porozciągaj się. Za chwilę wracasz na scenę.
Będzie się działo.
- Co? - Logan.
Podobasz mu się.
- Bierz go. - Mogłabym coś zorganizować.
Zaprosić go na wspólną „kolację roboczą”.
Klątwa!
Eremita po nas przyszedł.
Koniec przerwy.
Stary, twoja siostra jest dziwna.
To przyrodnia siostra.
Przeczytałeś zasady bezpieczeństwa?
Kristy.
Idź do kantyny, zanim wszystko zjedzą.
I spróbuj się odprężyć.
Miłego piątku, obozowicze.
Lato posuwa się naprzód.
Normalka.
Wszystko jest w jak najlepszym porządku,
fajne i sprawiedliwe.
Więc miłego dnia i nie zapomnijcie się nawadniać.
Jest taki artysta, Andy Goldsworthy.
Tworzy niezwykłe i ogromne dzieła sztuki, wykorzystując przyrodę.
Jego praca jest piękna, ale i darmowa.
I tym się właśnie dziś zajmiemy.
Sztuka nie powinna być tylko dla uprzywilejowanych.
To prawda.
Nad tym akurat pracuję,
ale razem możemy stworzyć coś lepszego.
Zbierzmy najpierw naturalne przedmioty.
Liście, patyki, kamienie, kwiaty, pióra.
To niesamowite. Zapierające dech w piersiach.
Wraz z podmuchem wiatru nasze arcydzieło zniknie.
Jest równie ulotne, jak materiały, z których powstało.
Co tu się dzieje?
To zajęcia plastyczne?
Jedynymi zatwierdzonymi zajęciami w obozie są moje zajęcia,
na których powinniście być.
Większość z nas nie ma setek dolarów,
by zobaczyć, jak niefachowo się farbuje,
więc organizujemy własne zajęcia.
Władza w ręce ludu.
Nie możecie prowadzić zajęć, których nie zatwierdziłam.
Nie możemy zostawiać dzieci bez nadzoru.
Są tu niedźwiedzie.
Nie są bez nadzoru.
Jestem tu z Claudią.
- W Stoneybrook... - Opiekujecie się dziećmi.
To koniec.
Wracajcie na zajęcia plastyczne.
Philomeno, to nie fair.
Koszulki są dla nich zbyt drogie
i nie powinni czuć się przez to wykluczeni.
To... społeczna stratosfera.
Obóz powinien być środowiskiem utopijnym,
czyli sprawiedliwym.
Utopijny znaczy idealny.
Wracajcie na zajęcia.
Nie.
To czeka cię areszt.
Co masz na myśli?
Będziesz siedzieć w chatce do odwołania.
Od teraz.
Claudio, bądź silna.
Postępujesz słusznie.
Co teraz?
Teraz...
walczymy.
Nie mieszaj się.
Co z Claudią? Źle się czuje?
Jesteś z Sialii. To sprawa Kardynała.
Wracaj do kantyny,
chyba że chcesz do niej dołączyć.
Dzwony, mademoiselle, zwiastują koniec świata.
Rzeczywiście, petit Gaston.
Stacey, przesuń się w lewo.
A gdy przestaną...
Jeszcze trochę.
A gdy przestaną bić...
Tekst?
„...nadejdzie nasz świat”.
A gdy przestaną bić, nadejdzie nasz świat.
Masz więcej wersów.
Stacey...
Chcesz odpocząć?
Słucham?
Zapominasz tekstu i ciągle stajesz...
w złym miejscu.
Dobrze się czujesz?
Może potrzebujesz soku?
Chyba żartujesz.
Ciągle mi przerywasz tymi swoimi lampami i zwalasz to na moją cukrzycę?
Chciałam tylko pomóc.
Tak jak w zeszłym roku, gdy zrujnowałaś mi życie.
- Nieprawda. - Prawda!
Mam tego dosyć.
Stacey, zaczekaj.
Pięć minut przerwy.
To klątwa.
Eremicie nie udało się zniszczyć nas fizycznie,
więc atakuje nas od strony psychologicznej.
Trzeba go powstrzymać.
Wiecie, co mówią. Zła próba generalna, świetna premiera.
To mit.
Stacey!
Stacey, zaczekaj.
Posłuchaj, co mam do powiedzenia.
Bo niby nie rozesłałaś tego filmiku ze stołówki?
Nie, przysięgam.
Wiesz co? Nieważne.
Byłaś moją przyjaciółką i nie stanęłaś w mojej obronie.
- Nie rozumiałam tego. - Nie pytałaś.
Traktowałaś mnie jak trędowatą i przestałaś ze mną rozmawiać.
Ale mam teraz prawdziwych przyjaciół. Nie potrzebuję cię.
- Poczekaj. - Zostaw mnie.
Rany, daj rękę.
Chcesz pomóc?
Proszę.
Daj mi spokój!
Stace.
Tak?
To miały być wakacje życia...
a wcale nie są.
Myślałam, że będziemy się świetnie bawić, a jesteśmy rozdzielone...
Nie tak miało być.
Claudia ma kłopoty, Mary Anne kompletnie się zmieniła, a ja...
już nie czuję się sobą.
Stace?
Nie śpisz?
Co ci się stało w twarz?
CIĄG DALSZY NASTĄPI...
Napisy: Monika Bartz