NETFLIX – SERIAL ORYGINALNY
WIELKI DZIEŃ KRISTY
Śluby przywodzą na myśl kwiaty, szampana,
dorosłych płaczących ze szczęścia, co jest trochę bez sensu.
Ale ślub to coś więcej.
Chodzi w nim o miłość, oddanie,
o to, co będzie, gdy na zawsze złączy się dwoje ludzi i ich rodziny.
Chyba że ktoś zmieni zdanie, co zdarza się dość często.
Wszyscy znamy rozwód. Przejdź do przyjemnej części.
Rób, co każe.
Widzę, że jesteś gotowy do małżeństwa.
Czy ty, Karen Amaryllis Brewer,
bierzesz Davida Michaela Thomasa za męża?
Chwila. Jak ma na drugie?
Michael.
David Michael Thomas.
Czyli trzy imiona.
Trochę dziwne, ale biorę.
A czy ty, Davidzie Michaelu Thomasie,
bierzesz Karen Amaryllis Brewer za żonę?
O ile to tylko zabawa.
Na mocy nadanej mi przez stan Connecticut
ogłaszam was mężem i...
Kristy, możesz wziąć dzieci na zewnątrz?
Nie zdążyliśmy się pocałować.
A ja muszę zbić kieliszek.
To nie żydowski ślub.
Fajnie byłoby coś rozbić.
Owszem, na dworze.
Gdzie powinna odbyć się ceremonia.
Tak, ale podobno sześć pokoleń Brewerów brało ślub w tym pokoju.
I nie zamierzam złamać tradycji.
Sio.
Co ty masz na głowie?
Babcia ją przyniosła.
Tak, dla mnie.
Pożyczyła mi ją.
Jeśli zgubisz choć jeden kamień z tiary,
będziesz płacić za niego z kieszonkowego przez następne 700 lat.
Ma bardzo wysokie ubezpieczenie.
- Nie jesteś na to za stara? - Powiedz to królowej.
To pewnie Charlie.
Mój brat Charlie oszczędzał na auto, odkąd nauczył się siadać na toalecie.
W końcu znalazł toyotę corollę z 2007 roku, na którą ledwo było go stać.
To nie był ten samochód.
Mamo!
Ma 248 koni mechanicznych i cztery cylindry. A ten zapach…
Chcę, by całe moje życie tak pachniało!
To zacznij zmieniać pościel.
W domu Watsona nie musimy sami tego robić.
Zgadza się.
Żartuję.
To nie jest używana toyota.
Nie, to prawda.
Dołożyłem mu.
Tak ciężko na to pracował
i tak się cieszył.
Al złożył mi świetną ofertę, bo rodzina kupuje u niego auta od 50 lat.
Mogłeś to ze mną skonsultować.
Wiem, ale niech to będzie prezent ślubny ode mnie dla dzieciaków.
Dla jednego.
Tak, ale cała rodzina będzie z niego korzystać.
Tak!
No dobra.
- Przewieźcie waszą starą matkę. - Tak!
Jedziemy! Kristy, chodź.
Jedź z nami.
Rodzinne diamenty? Luksusowe auta?
Thomasowie pięli się w górę.
- Nowa beemka? - Jaki kolor?
Ciemny. Czarny? Nie wiem. Jest trochę...
Elegancka? Bajeczna? Gustowna?
Szpanerska.
Ale przynajmniej Charlie musi mnie wozić do pracy i na zebrania.
Pod tym warunkiem mógł zatrzymać auto.
Tak! Podwożenie się jest super. Środowisko dziękuje.
Nie wierzę, że jutro biorą ślub.
Jak przygotowania?
Wszystko jest wyszukane. Wyszukane kwiaty, namiot, potrawy…
Mają bar sushi, w którym wybierają ci ryby.
Omakase.
Sezonowe.
Mama kłóci się z szefem kuchni, by wszystko opisywał,
bo mama Dawn ma jakąś dziwną alergię na seriolę.
Ma się trzymać od niej z daleka.
W zeszłym roku mama walczyła z energetyką, żeby obniżyli nam rachunek za prąd.
A teraz Charlie ma bmw, a ona tiarę.
Jakbym żyła w innym wymiarze.
To jej ślub.
Pozwól jej być księżniczką.
Zasłużyła na to.
Osobiście jestem za odrobiną luksusu,
zanim wybierzemy się na obóz Moosehead.
Boże, tak się cieszę.
Nie wierzę, że mnie z wami nie będzie.
Błagam, jedziesz na obóz artystyczny
na Yale z Trevorem Sandbourne’em.
Co kazali ci zabrać?
Tylko przybory plastyczne. A wam?
Podstawowe rzeczy. Milion jednakowych koszulek i szortów,
dwa komplety pościeli i ręczników, kosmetyki i produkty kobiece.
Produkty kobiece? Do makijażu?
A chłopaki mają zabrać „produkty męskie”?
Chyba chodzi im o podpaski, tampony i tym podobne.
Jasne.
Muszę lecieć. Jadę z Watsonem po sukienkę.
Jak wygląda?
Jest żółta, długa i szeleści. Wyglądam w niej jak...
Banan.
Wyglądam jak banan.
Na pewno nie jest tak źle.
Widzisz?
Wyglądasz super.
Zgodziłaby się z tobą co najwyżej małpka George,
zanim spróbowałaby mnie zjeść.
Pasuje idealnie.
Jak ulał.
Albo jak skórka.
Dobra, Kristy.
Uważam, że jest piękna, ale jeśli ci się nie podoba, kupimy inną.
Mamy nową dostawę sukienek Very Wang
i zabójczą kreację Caroliny Herrery.
Bladoniebieska, idealna dla niej.
Zabójcza.
Tak. Thomasowie zdecydowanie pięli się w górę.
Ale tyle za sobą zostawialiśmy.
NIGDY SIĘ NIE PODDAWAJ
UFAJ SOBIE
Cześć, młody.
Czemu nie śpisz?
Nie mogę znaleźć piżamy.
Sprawdziłeś w szufladzie? Mama zostawiła ci trochę rzeczy.
Wszystko zniknęło.
Nigdy już nie będziemy tu mieszkać.
Idź poszukać piżamy, a ja zaraz do ciebie przyjdę.
Można tęsknić za domem, w którym nadal się mieszka?
Otwórz okno.
Latarka jest chyba spakowana.
Spoko. Tata pozwala mi być na nogach po 21.00,
więc chyba mogę używać głosu.
Będę za tym tęsknić.
Za tym, że mieszkasz obok i że zawsze możemy pogadać.
Ja też.
Ale teraz obie mamy telefony.
Tylko sprawdzaj czasem wiadomości.
Kristy, pospiesz się! Spóźnimy się.
Tutaj!
- Wiem, o czym mówisz. - Będzie wyglądać bosko.
Dobra.
Zaufam ci.
Cześć, mamo.
Hej, skarbie. Jak się czujesz?
Dobrze. Muszę powiedzieć ci coś o sukni.
Wygląda dobrze? Podobno babcia Brewer lubi żółty.
Pogaduchy później. Mamy dużo roboty.
Pogadamy później.
Dobra, Dawn.
Tę sukienkę miałam na 15. urodzinach twojej kuzynki Natalii,
gdy tata powiedział, że chce rozwodu.
- Zła energia? - Może.
A tę sukienkę założyłam
na ślub Stefano i Patricka, gdy dowiedziałam się, że jestem w ciąży.
Zbyt skąpa?
Tak. Masz coś jeszcze?
Puk, puk.
Którą wolisz?
Ze studniówki nie pasuje. Nie nakarmiłam żółwia!
Spóźnimy się.
Czy ta koszula...
pachnie mięsem?
Wyglądasz jak Kopciuszek.
Czułam się jak Kopciuszek i po raz pierwszy w życiu zrozumiałam,
czemu Claudia i Stacey miały obsesję na punkcie ubrań.
Jak tam? Mogę zobaczyć?
Co myślisz?
Wyglądasz tak pięknie.
Co się stało z żółtą suknią?
Wyglądała jak banan.
Watson kupił mi nową.
Nieładna?
Jest urocza, ale...
zwrócili ci za drugą sukienkę?
Zmienili ją dla mnie, ale Watson kazał się nie przejmować.
Ile kosztowała?
Osiemset dolarów.
Widziałam metkę.
Kristy!
To skandaliczne!
Od kiedy przejmujesz się strojem?
Nie chciałam przejść przed milionem ludzi w sukni, której nie znoszę.
Watson mówił, że nie ma problemu.
Powinniście byli do mnie zadzwonić.
Nie wychowałam cię na osobę, która nie patrzy na ceny.
Charliemu kupił samochód.
Ty masz wytworne wesele.
Ja dostaję jedną sukienkę, która wygląda w miarę przyzwoicie,
i jestem rozpieszczonym bachorem?
Tego nie mówię.
Nawet nie chciałam, byś wychodziła za mąż.
Może nie pasuję do twojej nowej rodziny.
Skarbie, czas na suknię.
Wiem, że posunęłam się za daleko, ale nie mogłam się opanować.
Była we mnie złość.
A teraz było już za późno.
Nie ma jej.
Zawsze się spóźniają.
Przesadziłem z tym żółwiem.
Jakim żółwiem?
Idę po drinka. Chcesz?
Oczywiście, że nie.
Jest Mary Anne.
Ty pierwsza.
Co mam z tym zrobić?
Jasne.
- Dzień dobry. - Cześć.
Witajcie.
Tutaj.
Wyglądacie ekstra.
Dobra robota.
Świetna robota.
- Rany, przepraszamy. - Przepraszamy.
Jak się pan ma? Spóźniłyśmy się.
Wiedziałem, że dotrze.
Wyglądała tak pięknie. I była taka szczęśliwa.
Ale na mnie nie patrzyła.
Usiądźcie.
Karen?
Już dobrze.
Myśli, że jestem czarownicą.
Więc przy wszystkich świadkach chcę powiedzieć, że...
ma rację.
Jestem przewodnikiem duchowym.
Określenia „wiedźma” używano w odniesieniu do osób,
głównie kobiet,
które nie chciały podporządkować się oczekiwaniom społeczeństwa.
Mamy tu sporo czarownic, prawda?
Zdecydowanie.
Gdy dzieci wam coś mówią, wierzcie im.
A teraz zaczynamy imprezę.
Zebraliśmy się tu...
Rodzice wzruszają się, gdy ich dzieci biorą ślub,
w stylu „to świt, to zmrok, płyną szybko dnie”,
ale nagle to ja myślałam o przeszłości,
o tym, jak samotna była moja mama,
jak smutna w obecności innych rodziców...
jaki miała wyraz twarzy, gdy mówiła, że tata odszedł.
I wtedy moja twarz zrobiła się mokra.
Ogłaszam was mężem i żoną.
Udało się!
Stłukłem kieliszek!
Kristy, jak ładnie!
Ta sukienka!
- Odwróć się! - Wyglądasz bosko.
Jak się czujesz?
W porządku.
- Widziałyście moją mamę? - Robią im zdjęcia.
Dziewczyny, spójrzcie.
O rany.
Myślisz, że się oświadczy?
Wypił jedną trzecią kieliszka szampana.
Wszystko się może zdarzyć.
A teraz...
przedstawiam wam szczęśliwą parę,
Watsona i Elizabeth Brewer.
Są naprawdę zakochani.
Tak.
To prawda.
Szkoda, że nie ma Trevora.
Tęsknię za Tobym. Na pewno świetnie tańczy.
Stacey, zatańczymy?
Oczywiście.
A co z Tobym?
Nie bądź dzieckiem.
Nie, tak!
Próbowałam porozmawiać z mamą.
Powiedzieć jej, że się cieszę.
Przeprosić ją.
Ale nie było odpowiedniego momentu i może już nie będzie.
Może poszła naprzód beze mnie.
Mam ciasto.
Z nutellą. Nie skarżę się.
Dziękuję.
Dziękuję, moja Claudio.
Jak się czujesz?
Jesteś zmęczona?
- Możemy iść do domu. - Nie.
Nic mi nie jest.
To ważne.
Bycie tutaj,
z ludźmi, których kocham.
Tylko to się liczy.
Boże, ten krem waniliowy…
Mam gdzieś, czy jest wegański.
Sprawdzam poziom cukru, bo zaraz to spałaszuję.
Jestem taka szczęśliwa.
W porządku?
Tak.
Znalazłaś mamę?
W końcu pogadacie.
Nigdzie się nie wybiera.
Nie?
Szybka dawka węglowodanów przed kolejną godziną na parkiecie.
Mamo, nie!
Nie, to nutella!
Orzechy laskowe.
Co się stało?
Ma alergię na orzechy. Nerkowce, laskowe, wszystkie.
Robiła aferę wokół ryb, a nie wspomniała, że ma alergię na orzechy?
Najczęstsza alergia na świecie.
- W aucie jest EpiPen. - Zajmę się nią.
- Serio? - Baw się dobrze.
Mama jest w dobrych rękach.
Och, Richie.
Będę na ciebie patrzyć, póki nie spuchnie mi oko. Kocham cię.
To nie jest dobry moment.
Moja warta dobiegła końca.
Nie powiedziałam tego, ale czułam to samo.
A potem poczułam coś jeszcze.
Dokąd idziesz?
Kristy…
Ni stąd, ni zowąd, w najgorszym możliwym momencie.
Niby nic się nie zmieniło, ale…
Kristy, wszystko w porządku?
Tak.
To chyba również mój wielki dzień.
Co ma na myśli?
Dostała okresu.
To naturalne.
Oderwij papier i przyklej skrzydełka do zewnętrznej strony majtek.
Świetnie.
Wszystkie jesteście.
Czemu nie?
Jesteśmy twoimi przyjaciółkami, a to ważna chwila.
Przeszłyśmy to. Teraz możesz nam współczuć.
I wziąć własne produkty kobiece na obóz.
- Jak się czujesz? - Chcę więcej ciasta.
Normalne.
Nie mogłam uwierzyć: mama wyjeżdżała.
Gdy wróci, będzie inną osobą.
Nie tylko matką, ale i żoną.
Panią Brewer.
Gdzie byłaś? Mama cię szukała.
I nawet się z tobą nie pożegnałam.
Kristy.
Mamo!
Cały wieczór chciałam z tobą pogadać.
Ja też, ale byłaś z koleżankami, no i tyle się działo.
Kierowca limuzyny czekał, a bierze od godziny.
O to się teraz martwisz?
Tak.
Przepraszam.
To ja przepraszam.
Dla mnie to też nowość.
I trudno mi się z tym oswoić.
To ogromna zmiana.
Przejście z naszego skromnego życia do tego przepychu.
Nie lubię zmian.
Myślałam, że tylko ja.
A po kim niby to masz?
Wszystko, co mówiłam, jest prawdą.
Musisz być niezależna.
I sama dawać sobie radę.
Jesteś taką silną kobietką, Kristy.
I to prawda, że...
czasem oczekuję od ciebie więcej niż od chłopaków,
bo jesteś moją ulubienicą. Jak im powiesz, to się wyprę.
Cieszę się, że znalazłaś Watsona.
Tak?
Oczywiście.
Ja też.
Ale nadal jesteś całym moim życiem.
Nie zapominaj o tym, dobrze?
Kocham cię, słonko.
Dostałam okresu.
Co? Kiedy?
Przed chwilą. Nie pobrudziłam sukienki.
Pal licho sukienkę. Nic ci nie jest?
Wiesz, co robić?
Zajęłyśmy się nią.
Oczywiście.
Jak zawsze.
Idź, bo spóźnicie się na samolot.
Prześpimy się najpierw w hotelu.
Niezbyt romantyczne, ale jestem wykończona.
Bardzo cię kocham, mamo.
Ja ciebie też, kochanie.
Bardzo.
Kochanie!
- Będę tęsknić. - Ja też.
- Kocham cię. Pa. - Pa!
Dobra.
NOWOŻEŃCY
Wróci, zanim się obejrzysz.
A w międzyczasie pojedziemy wszystkie na obóz Moosehead.
„My”?
Warsztaty będą za rok,
a ile wakacji spędzę jeszcze z moimi najlepszymi przyjaciółkami?
Żegnajcie!
Bawcie się dobrze, ale nie za dobrze!
Założyłam Klub Opiekunek, by opiekować się dziećmi,
ale nie przypuszczałam, że również klub zaopiekuje się mną,
bo nie byłyśmy tylko klubem.
Byłyśmy przyjaciółkami.
Pozostało nam tylko jedno.
Napisy: Monika Bartz