NETFLIX ORİJİNAL DİZİSİ
CLAUDIA VE BİLGİÇ JANINE
Eski bir Budist lafı vardır:
"Bir hatayı unutmamak zihninde yük taşımak gibidir."
Çok doğru.
Mary Anne evde değil.
Aslında sizi görmeye geldik.
Harika.
Geçen haftaki duvar kâğıdı olayı yüzünden üzgünüz.
Ben de. Mary Anne'e hoş bir şey yapmaya çalışıyordunuz.
Tepkim için üzgünüm.
Biz de böyle demenizi umuyorduk.
Çünkü yaratıcı bir iş birliği önermeye geldik!
Queer Eye'ı duymuş muydunuz?
Tabii... Olamaz, hayır.
-Burada değiller, değil mi? -Hayır. Ama biz de Müthiş İkili'yiz!
Buna bayıldım.
Mary Anne'in odasını tekrardan yapabiliriz dedik.
Richard kötü değildi. Sadece pes ettirilmesi gerekiyordu.
Lütfen?
Bilmiyorum... Peki.
Sahi mi?
Aman Tanrım!
-Pişman olmayacaksınız. -Söz.
A mı, B mi?
Ben oda işlerine odaklanırken
Stacey de ilham panosuyla Richard'ın aklına girmeye çalıştı.
Niye?
Ve böylece büyük çalışma başladı.
Bu, moda sanıyordum.
-Yapıştırıcı deneyelim. -Ne?
-Tamam. -Birazcık tarayacağım.
-Tamam... -Bir kerecik.
-Çok güzel kokuyor. Koklayın. Evet. -Yani...
-Evet... -Acaba...
Biliyor musun? Önce talimatları okuyayım ben.
Hazır mısınız?
Üç, iki, bir!
Aman Tanrım!
-Tanrım! -Bu halı...
Ben bu halıyla evlenirim!
Mora bayıldım!
O kadar...
Frapan ama asil.
Aynen!
Bu oda, annemin müşterilere hazırladığı odalara benzemiş ve bu bir iltifat.
Bu yastık... Halıdan boşanıp yastıkla evleniyorum.
Mary Anne, ne diyorsun?
Çok mor ama harika.
Tek bir sanatsal vizyonla neler başarabileceğinizin işte kanıtı.
Sanat demişken,
bahar tatilinden hemen önce Doğu Connecticut Bölgesi sergisine
resmî sanatçı olarak Bayan Johanssen beni seçti.
Ayrıca bir romantizm dehası olduğum için resimlerimi seçmeme yardım etsin diye
Trevor Sandbourne'u eve çağırdım.
Lolipop çok etkileyici.
Sağ ol.
Bunu kimseye söylememeliyim ama paneldeki jürilerden biri
New Haven Resim Enstitüsü Yaz Okulunun kayıt müdürü.
Haberiniz yoksa gösterişli tipler Yale'e New Haven diyor.
Trevor'ın dediği...
Ülkenin en saygın güzel sanatlar lisesi programı.
Sahi mi?
Yani genelde ortaokul öğrencisi almıyorlar ama bazen istisnalar oluyor.
Bence Paola bunları çok beğenecek.
Bu üçlü, pop art'a övgü niteliğinde mi? Veya Amerikan tüketimciliğine dair
söylenmemiş bir şey söyleyebileceğini mi düşünüyorsun?
Bu ablam Janine.
Annemlerin kompost tenekesinde bulduğu bir uzay modülünden çıktı
ve Dünya'daki geleneklere alışmakta zorlanıyor.
Pardon? Annemler, sinemadan dönmeden
II. Dünya Savaşı'yla ilgili ödevinin cevaplarını kontrol etmemi istemişti,
sadece onu hatırlatmaya geldim.
Ben zaten eve gitsem iyi olur.
Janine tam bir ömür törpüsü.
Resmen insanın hayatını mahvediyor.
Daha da beteri, Mimi yemekten sonra
dışlandığını hissetmesin diye onun en sevdiği oyunu oynamayı önerdi.
Acaba oyunu canlandırmak adına bir sonraki turda sıramı pas mı geçsem?
Mimi, iyi misin?
Sadece biraz yorgunum.
Claudia, sıra sende, hadi.
Mor. Claudia, bu sanat sorusu.
"Ressam George Seurat
geliştirdiği hangi minik nokta odaklı resim tekniğiyle tanınmıştır?"
Pardon?
Bu kolay olmalıydı. Sanat müthiş bilgili olduğun bir alan.
-Önce beni Trevor'ın önünde rezil ettin. -Trevor kim?
Şimdi de aptal oyununda aptal bir soruyu bilemedim diye
alay ediyorsun.
Alay etmiyorum.
Seçtiğin meslekle ilgili cehaletine şaşırdığımı ifade ediyordum.
Sanatçı olmak tercih değildir, içinde varsa vardır!
Sanat aptal gerçeklerle ilgili değil, duygularla ilgilidir
ama sen duygu nedir, biliyor musun?
-Bir şey hissettiğin oluyor mu hiç? -Claudia, bu kadar yeter!
Mimi, ben...
Ben uzanmaya gidiyorum.
-Hepsi senin suçun. -Ne benim suçum?
Mimi senin yüzünden kızdı.
Mimi!
Makiko Yamamoto'nun ailesi misiniz?
-Mimi. Ben kızıyım, Kimiko Kishi. -Bayan Kishi, annenizin durumu stabil.
Şükürler olsun.
Ama şu an için onu müşahede altında tutmak istiyoruz.
-Ciddi bir inme geçirmiş. -Hemorajik mi, iskemik mi?
İskemik.
-Beyne giden kan akışı azalmış. -Yaşı itibarıyla normal.
Bu konuda bilgili gibisin.
Vasküler nöroloji en sevdiğim dallardan biri.
Durumu nasıl?
İnme, beynin sol lobunda gerçekleşmiş, yani konuşması kesin etkilenecektir.
-Mimi konuşamıyor mu? -Söylemek için erken.
Mucizeler olabiliyor. Gelecek 48 saatte daha çok şey öğreniriz.
-Onu görebilir miyiz? -Elbette.
Maalesef 14 yaşından küçükleri yoğun bakıma almıyoruz.
Siz gidin.
Ben burada beklerim.
Birazdan görüşürüz evlat.
Ailemde beni yalnız bırakmayacak tek bir kişi vardıama yanımda değildi.
Sabah kızlarla konuştum,
önümüzdeki haftalarda işlerine biz gidip parayı yine de sana vereceğiz.
Açıkçası her şeyin olabildiğince normal olmasını istiyorum.
Mimi iyileşecek.
Ben o kadar emin olmazdım.
Ne istiyorsun?
Seni, Mimi'nin çabucak veya tamamen iyileşeceği fikrinden kurtarmak.
İyileşmeyecek mi yani?
Mimi 83 yaşında.
Tamamen iyileşme ihtimali düşük. Kendimizi kandırmayalım.
Sana göre hayalperestim, Mimi de pes edecek
ama öyle olmayacağını biliyorum, ondan Mimi'nin favorisi benim.
Günün kalanında onunla konuşmadım.
Altı daha boş olsun ki jürinin dikkati dağılmasın.
Ben bakarım.
Selam canım. Onlar hastanedeyken size bir bakayım diye
annenler aradı. Size pizza getirdim.
Çok teşekkürler.
Biz de geldik.
Bizi kimse aramadı ama güveç getirdik.
Hepinizin burada olmasına çok sevindim.
Nasıl bir güveç?
Sağlıklı. Nasıl bir pizza?
-Selam Claud. -Merhaba Kristy.
-Selam. -İyileşecek, değil mi?
Kesinlikle.
Selam.
Merhaba.
Ben de yemeğe kalıyorum.
-Tanrım. -Stacey!
Ne?
Stacey de var diye Mary Anne mesaj atıp Dawn'ı da çağırdı.
-Tanrım, hayır! -Eğlenceliydi.
Büyük, mutlu bir aile.
Kısmen.
Sam!
-Seninkini beğendim. -Sağ ol.
Ben bitirdim.
-Blender mı o? -Öylesine çizdiğim bir şey.
Blender, geçmiş olsun mesajı için idealdir zaten.
Bence güzel olmuş.
Watson'ın evine geçince duvarıma kocaman bir tane çizebilirim.
Taşınma heyecanı var mı?
Kristy, annem hayatının her saniyesinde
para endişesi duymazsa feministliği bırakır diye korkuyor.
Annemi onu seven iyi bir adamla evlendirip değerlerimizden ödün vereceğimize
üst üste yaşayıp üniversite borçlarına girmek daha iyi.
Değil mi Kristy?
Yani öyle söyleyince...
O dökme demir. Dur.
Elle yapmak lazım.
Onu getirmen güzel oldu.
Kishi'ler bize karşı hep çok nazikti. Özellikle de Mimi.
Sharon'la ayrıldığını duyunca çok üzüldüm.
Kızlar konuşuyor.
Kaçınılmazdı sanırım.
Sonuçta o hoş, özgür ruhlu bir kadın
ve ben de gömleğimi pantolonuma sıkıştırıyorum.
Evet, kızlar konuşuyor.
Saçın güzel olmuş.
İçinde kil var.
Yeni odanı sevdin mi?
Evet, kesinlikle, sadece...
...bilmiyorum.
Sanırım alışmam lazım sadece.
Mantıklı.
Claudia, annen hastaneden aradı.
Mimi uyanmış.
-Sahi mi? -Çok şükür.
Claudia.
-Çok şükür. -Mimi'min iyileşeceğini biliyordum!
Gözlerini açtı ve bizi duyabiliyor.
Henüz pek konuşamıyor ama deniyor.
İçeride.
Biraz yanında dursana.
Hadi.
Mimi.
Benim.
Claudia.
Seni görebileceğim bir odaya almalarına sevindim.
Kızlar ve Sam'le geçmiş olsun kartları yaptık.
Sam bu blender'ı çizdi.
İyi misin?
Büyük sergim yarın. Doğu Connecticut Okul Bölgesi sergisi.
Belki seni tekerlekli sandalyeyle kaçırabiliriz.
Böyle kocaman bir gözlük ve perukla kılığını değiştiririm.
Ne oldu Mimi? Ben...
Şef... Şeftali!
-Şeftali mi istedin? -Yok, şeftali, yok.
Nerede?
Sakin ol, yok bir şey.
Yok, ev yok!
At yok!
-Mimi! -Huzursuz oldu. Bırakalım da dinlensin.
Onu hiç böyle görmemiştim.
Kimseyi hiç böyle görmemiştim.
Okumayı sökmeden resim yapmayı öğrendim.
Resimler her zaman dünyayı anlamama yardım etti.
Belki Mimi'yi de anlamama yardım ederlerdi.
Belki de etmezlerdi.
Mimi dışında bir şey düşünmek zordu.
En azından beni oyalayacak sergim vardı.
O kadar iyiler ki rafine şekerin yasal zehir olduğunu unutuyorum.
Ne olduğu anlaşılmaz karalamalara kıyasla bir şeye de benziyorlar.
-Sanırım soyut demeye çalıştın. -Zevklerle renkler tartışılmaz.
Geliyorlar.
Gözlüklü olan Paola. Sana bahsettiğim oydu.
-Bol şans Claud. -Bol şans.
İyi şanslar.
Birinci olacağını biliyorum.
Mimi çok gurur duyacak.
Merhaba.
-Burada ne işin var? -Ablam yaptığı çömlekleri sergiliyor.
Bunu mu beğendin?
Ne, bunu mu?
Ne ki bu?
Olamaz.
Bence...
Bir yumurta sepeti.
Yumurta.
Görüşürüz.
Konuştun.
O da bir gelişme.
Niye böyleyim? Yeni saçlar, yeni giysiler, yeni oda ama yine de...
Büyülü bir şekilde Stacey'ye dönüşmedin.
Mary Anne, bir şey sorabilir miyim?
Yeni odanı beğendin mi?
Beğendim...
...teoride.
Bilmiyorum.
Sanırım bana ev hissi...
...vermiyor.
Belki bu konuya bir el atabiliriz.
Evet, belki henüz geride bırakmaya hazır olmadığın şeyler vardı.
Onun gölgesi çok güzel oldu.
Seni bu resimleri yapmaya iten neydi?
Şöyle sorayım.
Bu eserin ona bakan kişiye ne mesaj vermesini umuyorsun?
Bu, Amerikan tüketimciliği hakkında, pop art'a övgü niteliğinde bir resim.
Nasıl peki?
Minik kırışıklıklar çizsem hoş olur diye düşündüm.
Bir çizer olarak çok yeteneklisin.
Ama ressamlığa devam etmeyi seçersen sana sebebini sorgulamanı öneririm.
Neden bu?
Neden şimdi?
Neden sen?
Dünyaya ne resimler göstermek istiyorsun?
Ressamlığa devam etmeyi seçersem mi? Yani bırakmam gerektiğini mi düşündü?
Bugün daha iyi misin Mimi?
Al.
-Ne yapıyorsun? -Mimi'ye yardım ediyorum.
Afazi hastaları, yani Mimi gibi sesli dilde zorlanan insanlar
genelde resimlere daha net tepki verir.
Bir şey çizersen belki Mimi kendini ifade edebilir.
Evet, çok yetenekli bir çizerim çünkü.
Peki.
Mimi, seni sihirli bir şekilde yine sen yapacak ne çizebilirim?
Kelebek?
Çaydanlık?
Yün yumağı?
Şeftali.
Hayır.
Biliyorum, şeftali sevmezsin.
At.
Ev.
Hayır kodomo, hayır!
-Ne dediğini anlamıyorum... -Mimi...
Manzanar'ı mı diyorsun?
Evet, Manzanar.
Manzanar'ı hatırlıyorum.
Bana daha önce anlatmıştın.
Ömrüm boyunca iki şeyi kesin olarak bildim,
bir, ben bir ressamdım ve iki, Mimi beni anlıyordu.
Şimdi hiçbir şey bilmediğimi hissediyordum.
Tam kurtuldum derken beni yine kendine çekiyor.
O gözler yüzünden. Hiç peşini bırakmıyor.
Belki bir Hortkuluk'tur.
İçine birinin ruhu hapsolmuş, beni çağırıyordur.
Haklı olabilirsin galiba.
O sen misin Mary Anne?
Annem.
Uyuyor.
Annemle babam 20 dakikaya gelir.
-Ne konuştuk, biliyor musun? -Japonca bilmiyorum, unuttun mu?
-Öğrenebilirdin. -Neden?
Annemle babam konuşmuyor, Mimi de Amerika'da doğdu.
Evinde Japoncayla büyümüş.
Bu onun ana dili.
Bazen bir beyin travmasından sonra
insanın en kolay hatırladığı en eski hatıraları olur.
O yüzden sürekli Manzanar'ı hatırlıyor.
Manzanar ne?
Claudia, ciddi olamazsın.
Narnia falan gibi uydurma bir yer mi?
Toplama kampı.
Mimi beş yaşından itibaren ailesiyle üç sene orada kalmış.
II. Dünya Savaşı sırasında Amerikan vatandaşı olan Japon-Amerikalılar
ABD tarafından düşman uyruklular olarak ayrılmış.
Sırf Japon oldukları için
ABD hükümeti onları evinden alıp esir kamplarına yerleştirmiş.
Kamp olayını biliyorum. Mimi'nin bunu yaşadığını bilmiyordum.
Sormadığın sürece o konuyu konuşmaz.
Ben bir kere sordum.
Korkunç muymuş?
İlk tutuklandıklarında kamplar hazır değilmiş.
O yüzden aylarca hipodromdaki at barınaklarında kalmışlar.
At...
...ev.
Kayıt sırasında ceket yakalarına numara takmışlar.
Yemekler berbatmış.
Çürük, donmuş... Viyana sosisi ve konserve meyve gibi şeyler.
Şeftali.
Dikenli teller, silahlı muhafızlar varmış. Ne olacak, ne zaman bitecek, bilen yokmuş.
Yani Mimi ebediyen en kötü anılarının mı tutsağı olacak?
Öyle görünmediğini biliyorum ama bu iyi bir işaret.
Yeniden kendini buluyor ve bir yolunu bulup dönecek bize.
Sana.
Bunu bir aileye nasıl yaparlar, anlamıyorum.
Ben niye hâlâ yaptıklarını anlamıyorum.
"Geçmiş ölmedi. Hatta geçmiş bile değil."
Bunu da eski bir Budist lafı sanıyordum
ama Janine "William Faulkner'ın sözü." dedi.
Bence güzel bir söz
çünkü iyisiyle kötüsüyle geçmiş hep bizimle olacak.
Gittiğimiz yeri bilmek için geldiğimiz yeri anlamalıyız.
Dünyaya göstereceğimiz resimleri bilmek için de.
Eve döndün! Seni gördüğümüze çok sevindik.
Sana battaniye ördüm ama yün bitti, yani atkı oldu artık.
Teşekkürler.
Çok güzel.
Merhaba Mimi.
İyileşmene sevindim.
İyi misin Mimi?
Ben... Çay.
Hazır olunca seslen, ben yukarı götürürüm.
Durumu çok iyi.
Evet.
Öyle.
Claudia.
-O... -Telefon.
-Ne? -Telefon.
Telefon!
Bakıcılar Kulübü, ben Kristy Thomas.
Merhaba Bayan Pike.
Sea City mi?
Ciddi misiniz?
-Yani sormamız lazım. -Tanrım.
Sekizi de mi?
Koca bir hafta çocuk bakmak mı?
Altyazı çevirmeni: Zeynep Tangün