NETFLIX – SERIAL ORYGINALNY
CLAUDIA I TA NIEDOBRA JANINE
Buddyści mawiają:
„Pamiętać krzywdy to jak nosić brzemię w umyśle”.
To prawda.
Mary Anne nie ma.
Właściwie przyszłyśmy do pana.
Świetnie.
Przykro nam za ten incydent z tapetą.
Mnie również.
Chciałyście dobrze. Przepraszam za moje zachowanie.
Miałyśmy nadzieję, że pan to powie.
Bo przyszłyśmy zaproponować kreatywną współpracę.
Słyszał pan o Różowej Brygadzie?
- Chyba ich tu nie ma? - Nie.
Ale jesteśmy Wspaniałą Dwójką!
Podoba mi się.
Myślałyśmy o tym, by przerobić pokój Mary Anne.
Richard nie był złym człowiekiem. Należało go tylko zmęczyć.
Prosimy.
Nie wiem... No dobrze.
Serio?
O rany!
- Nie pożałuje pan. - Obiecujemy.
A czy B?
Ja skupiłam się na pokoju,
a Stacey próbowała nakłonić Richarda do zmiany stylu.
Po co to?
I robota ruszyła.
Myślałem, że to modne.
- Spróbujmy kleju. - Kleju?
- Dobra. - Tylko dotknę.
- Dobra... - Tylko raz.
Ładnie pachnie.
To znaczy...
Dobra, może...
Chciałbym najpierw przeczytać instrukcję.
Gotowe?
Trzy, dwa, jeden!
O Boże!
Ten dywanik.
Wezmę z nim ślub.
Uwielbiam fiolet!
Jest taki…
Trendy,
lecz królewski.
Właśnie.
Wygląda jak pokój, który mama przygotowuje dla kupców,
a to komplement.
Rozwodzę się z dywanikiem i poślubiam poduszkę.
Mary Anne,
co myślisz?
Jest bardzo fioletowy, ale super.
Oto co może zdziałać wyjątkowa wizja artystyczna.
A skoro o tym mowa,
tuż przed feriami pani Johanssen wybrała moje prace
na regionalną wystawę sztuki.
A ponieważ jestem geniuszem romantyzmu,
zaprosiłam Trevora Sandbourne’a, by pomógł mi wybrać prace.
Lizak jest bardzo interesujący.
Dziękuję.
Miałem nikomu nie mówić,
ale jedna z jurorek zajmuje się rekrutacją na warsztaty artystyczne w New Haven.
Gdybyście nie wiedzieli, tak w wyższych sferach nazywają Yale.
Trevor mówił o najbardziej prestiżowych warsztatach sztuki w kraju.
Serio?
Zwykle nie biorą gimnazjalistów, ale...
czasem robią wyjątki.
Paolę powinno to zaciekawić.
Ten tryptyk jest hołdem dla pop-artu?
Czy masz coś do dodania na temat amerykańskiego konsumpcjonizmu?
To moja siostra, Janine.
Wykluła się z kosmicznego kokonu znalezionego na kompoście
i ma problemy z adaptacją do życia na Ziemi.
Słucham?
Przypominam, że rodzice kazali mi dopilnować,
byś przerobiła pytania z WOS-u na temat drugiej wojny światowej,
zanim wrócą z kina.
I tak muszę już lecieć.
Janine niszczy mi życie.
Dosłownie.
Co gorsza,
po kolacjiMimi zaproponowała, byśmy zagrały z Janine w jej ulubioną grę.
Może powinnam zrezygnować z następnej kolejki...
by ożywić grę?
Mimi, wszystko w porządku?
To tylko zmęczenie.
Claudio, twój ruch.
Fiolet, czyli sztuka.
„Artysta Georges Seurat jest znany
z jakiej skupionej na detalach techniki malarstwa?
Słucham?
Nie wiesz?
Sztuka to temat, na którym podobno się znasz.
Najpierw upokarzasz mnie przed Trevorem...
- Przed kim? - A teraz się nabijasz,
bo nie umiem odpowiedzieć na twoje pytanie.
Nie nabijam się,
tylko dziwi mnie brak wiedzy w wybranej przez ciebie dziedzinie.
Nie wybiera się bycia artystą, Janine!
W sztuce nie chodzi o głupie fakty,
tylko o uczucia, ale czy ty w ogóle wiesz, co to jest?
Czy kiedykolwiek coś czujesz?
Claudio, wystarczy!
Mimi...
Pójdę się położyć.
To twoja wina.
Co?
Mimi się zdenerwowała.
Mimi!
Jesteście rodziną Makiko Yamamoto?
Mimi. Jestem jej córką, Kimiko Kishi.
Stan mamy jest stabilny.
Dzięki Bogu.
Ale zatrzymamy ją na obserwacji.
Miała poważny udar mózgu.
- Krwotoczny czy niedokrwienny? - Niedokrwienny.
Ograniczony dopływ krwi do mózgu.
- Typowe dla osób w jej wieku. - Dużo o tym wiesz.
Neurologia naczyniowa to jedna z moich pasji.
Jak się czuje?
Udar nastąpił po lewej stronie,
więc na pewno wpłynie na mowę.
Mimi nie może mówić?
Jeszcze nie wiadomo.
Ale cuda się zdarzają.
Okaże się w ciągu 48 godzin.
- Możemy ją zobaczyć? - Tak.
Niestety dzieci poniżej 14. roku życia nie mogą wchodzić na OIOM.
Idźcie.
Poczekam tu.
Zaraz wrócimy.
W mojej rodzinie był ktoś, kto by ze mną został,
ale nie było jej tu.
Przejęłyśmy z dziewczynami twoje zlecenia w kolejnych tygodniach,
ale i tak damy ci pieniądze.
Chcę, żeby wszystko było w miarę normalne.
Mimi z tego wyjdzie.
Nie byłabym taka pewna.
Czego chcesz?
Wyprowadzić cię z błędu.
Powrót do zdrowia nie będzie szybki i kompletny.
Nie wyzdrowieje?
Mimi ma 83 lata.
Szanse na wyleczenie są nikłe. Nie ma się co łudzić.
Myślisz, że się łudzę, a Mimi się podda,
ale znam ją lepiej i dlatego kocha mnie bardziej niż ciebie.
Nie rozmawiałam z nią przez resztę popołudnia.
Dodajmy białe tło na dole.
Otworzę.
Cześć, skarbie. Rodzice prosili, bym do ciebie zajrzała.
Są w szpitalu. Przyniosłam pizzę.
Dziękuję.
Też jesteśmy.
Przynieśliśmy zapiekanki.
Tak się cieszę, że przyszliście.
Jakie zapiekanki?
Zdrowe. Jaką pizzę?
- Cześć, Claud. - Cześć, Kristy.
Nic jej nie będzie, prawda?
Oczywiście.
Zostaję na kolacji.
- Boże. - Stacey!
Co?
Skoro była Stacey, Mary Anne napisała też do Dawn.
- Boże, nie! - Było zabawnie.
Wielka, szczęśliwa rodzina.
Mniej więcej.
Patrzcie. Sam!
- Podoba mi się twoja. - Dzięki.
Gotowe.
To mikser?
Zawsze go rysuję.
Nic lepiej nie wyraża życzeń powrotu do zdrowia.
Mnie się podoba.
Narysuję taki na całą ścianę,
jak się przeprowadzimy.
Cieszysz się?
Kristy się boi, że jeśli mama nie będzie stale martwić się finansami,
przestanie być feministką.
Lepiej, żebyśmy gnieździli się jedno na drugim i zaciągnęli dług,
niż pozwolili mamie poślubić fajnego gościa, który ją kocha.
Prawda, Kristy?
Skoro tak to ujmujesz...
To naczynie żeliwne. Wezmę.
Sam je umyję.
Miło, że to przyniosłeś.
Rodzina Kishi zawsze była dla nas miła, zwłaszcza Mimi.
Przykro mi, że nie widujesz się z Sharon.
Dziewczyny gadają.
To chyba było nieuniknione.
W końcu jest taka urocza i wyzwolona,
a ja...
jestem sztywny, jakbym połknął kij.
Dziewczyny gadają.
Fajna fryzura.
Nasmarowałem włosy gliną.
Podoba ci się twój nowy pokój?
Tak, bardzo.
Po prostu…
Nie wiem.
Muszę się przyzwyczaić.
Rozumiem.
Claudio, dzwoniła mama ze szpitala.
Mimi się obudziła.
Naprawdę?
Wiedziałam.
Wiedziałam, że Mimi wyzdrowieje.
Otworzyła oczy i nas słyszy.
Na razie nie mówi dużo, ale się stara.
Jest tam.
Wejdź do niej na chwilę.
Daj spokój.
Mimi.
To ja.
Claudia.
Cieszę się, że w końcu mogę cię zobaczyć.
Zrobiliśmy ci laurki. Wszystkie dziewczyny i Sam.
Narysował mikser.
Dobrze się czujesz?
Jutro jest moja wystawa.
Wystawa szkół ze wschodniego Connecticut.
Może moglibyśmy przewieźć cię tam na wózku.
Mogłabym zrobić ci kostium, duże okulary przeciwsłoneczne i perukę.
Co, Mimi?
Brzoskwinia.
- Chcesz brzoskwinię? - Nie.
Gdzie?
Spokojnie, wszystko w porządku.
Nie! Dom!
Nie ma konia!
Mimi!
Zdenerwowała się. Niech odpocznie.
Nigdy nie widziałam jej w takim stanie.
Nikogo nie widziałam w takim stanie.
Rysowałam, zanim nauczyłam się czytać.
Obrazy zawsze pomagały mi zrozumieć świat.
Może pomogą mi zrozumieć Mimi.
A może nie.
Nie mogłam myśleć o niczym prócz Mimi.
Może wystawa odwróci moją uwagę.
Przez te obrazy prawie zapomniałam, że cukier to trucizna.
I coś przedstawiają, nie jak bazgroły, których nie można rozszyfrować.
Przypuszczam, że masz na myśli „abstrakcje”.
Lubię, co lubię.
Idą.
Paola to ta w okularach. Mówiłem ci o niej.
- Powodzenia. - Powodzenia.
Połamania nóg.
Zdobędziesz pierwsze miejsce.
Mimi będzie z ciebie dumna.
- Co tu robisz? - Siostra wystawia ceramikę.
Podoba ci się?
To?
Co to jest?
Rany...
To...
chyba kosz jaj.
Jaj.
Pa.
Odezwałaś się.
Robisz postępy.
Czemu taka jestem?
Nowe włosy, ciuchy, nowy pokój i nadal…
Nie zamienisz się nagle w Stacey.
Mary Anne, mogę cię o coś zapytać?
Podoba ci się twój nowy pokój?
Tak.
Teoretycznie.
Nie wiem.
Po prostu nie czuję się w nim...
jak w domu.
Może da się coś z tym zrobić.
Tak, może były w nim rzeczy, z którymi nie chciałaś się rozstawać.
Cienie wyszły całkiem ładnie.
Co cię skłoniło do stworzenia tych obrazów?
Ujmę to inaczej.
Co chcesz przekazać oglądającym?
To jak...
hołd dla pop-artu na temat...
amerykańskiego konsumpcjonizmu.
To znaczy?
Pomyślałam, że fajnie będzie narysować zagięcia.
Twoje zdolności rysownicze są imponujące.
Ale jeśli zdecydujesz się zajmować sztuką, zastanów się dlaczego.
Dlaczego to?
Dlaczego teraz?
Dlaczego ty?
Jakie obrazy chcesz pokazać światu?
Jeśli „zdecyduję się” zajmować sztuką?
Czyli uważa, że powinnam przestać?
Czujesz się lepiej, Mimi?
Trzymaj.
Co robisz?
Próbuję jej pomóc.
Pacjenci z afazją,
którzy mają problemy z językiem mówionym, jak Mimi,
często bardziej reagują na obrazy.
Jeśli coś narysujesz, łatwiej jej będzie znaleźć słowa.
Tak, bo mam takie zdolności rysownicze.
Dobra.
Mimi, co sprawi, że znowu staniesz się sobą?
Motyl?
Czajniczek?
Włóczka?
Brzoskwinia.
Nie.
Wiem, że jej nienawidzisz.
Koń.
Dom.
Nie, kodomo!
- Nie rozumiem, o co ci chodzi... - Mimi...
Mówisz o Manzanar?
Tak, Manzanar.
Przypomina mi się.
Opowiadałaś mi o nim.
Przez całe życie byłam pewna dwóch rzeczy:
że jestem artystką
i że Mimi mnie rozumie.
Teraz miałam wrażenie, że nie wiem nic.
Ten ludzik ma nade mną jakąś moc.
To te oczy.
Prześladują cię.
Może to horkruks.
Uwięziona jest w nim czyjaś dusza, która mnie woła.
Chyba masz rację.
To ty, Mary Anne?
To moja mama.
Śpi.
Mama i tata będą za 20 minut.
Wiesz, o co chodziło?
Nie znam japońskiego, pamiętasz?
- Mogłaś się nauczyć. - Po co?
Rodzice nie mówią po japońsku, a Mimi urodziła się w USA.
Mówiła po japońsku w domu.
To jej pierwszy język.
Czasem po urazie mózgu
najłatwiej dotrzeć do najstarszych wspomnień.
Dlatego wraca do tematu Manzanar.
Co to jest Manzanar?
Claudio, chyba żartujesz.
To jakieś wymyślone miejsce jak Narnia?
Obóz dla internowanych.
Mimi spędziła tam z rodziną trzy lata. Miała wtedy pięć lat.
Podczas drugiej wojny światowej Amerykanie japońskiego pochodzenia
zostali uznani przez Amerykanów za wrogów.
Rząd USA zabrał ich z domów i umieścił w obozach,
bo byli Japończykami.
Wiem o internowanych, ale nie wiedziałam, że dotyczy to Mimi.
Nie mówi o tym, chyba że zapytasz.
Kiedyś ją spytałam.
To było okropne?
Gdy ich aresztowano,
obozy nie były gotowe.
Miesiącami spali w boksach na torze wyścigowym.
Koń...
Dom.
Musieli nosić metki z numerami na płaszczach.
Jedzenie było okropne.
Zgniłe, zamrożone.
Parówki i owoce w puszce.
Brzoskwinie.
Był tam drut kolczasty,
uzbrojeni strażnicy.
Nikt nie wiedział, co będzie.
Więc Mimi jest uwięziona w najgorszych wspomnieniach?
Może na to nie wygląda, ale to dobry znak.
Odnajduje siebie.
I kiedyś do nas wróci.
Do ciebie.
Nie rozumiem, jak mogli zrobić to rodzinie.
Nie rozumiem, czemu nadal to robią.
Przeszłość nigdy nie umiera. Nawet nie jest przeszłością.
Myślałam, że to buddyjskie powiedzenie,
ale Janine mówiła, że to słowa Williama Faulknera.
Myślę, że są mądre, bo przeszłość, dobra i zła,
zawsze z nami będzie.
Musimy znać swe korzenie, by wiedzieć, dokąd zmierzamy…
i jakie obrazy mamy pokazać światu.
Wróciłaś!
Jak miło cię widzieć.
Robiłam koc, ale zabrakło mi włóczki i wyszedł szalik.
Dziękuję.
Piękny.
Witaj, Mimi.
Dobrze, że ci lepiej.
- W porządku, Mimi? - Ja... Herbata.
Zawołaj, jak zrobisz, to ci zaniosę.
Dobrze sobie radzi.
Tak.
To prawda.
Claudia.
To telefon?
- Co? - Telefon.
Telefon!
Klub Opiekunek, mówi Kristy Thomas.
Dzień dobry, pani Pike.
Sea City?
Poważnie?
- Musimy zapytać. - O rany.
Cała ósemka?
Tydzień opieki nad dziećmi?
Napisy: Monika Bartz