NETFLIX – SERIAL ORYGINALNY
DAWN I NIEZNOŚNA TRÓJKA
Normalne mamy czekają na córki, które idą na pierwszą randkę.
Normalne mamy rozpakowują też czasem kartony
w ciągu pierwszego roku po przeprowadzce.
Moja mama nie jest normalną mamą.
Było fantastycznie.
Dziękuję.
Cześć, kochanie.
Jak było?
Był taki miły.
Gotujesz?
Pysznie pachnie.
Pozwól.
Ale się cieszę.
Wiem.
Kochankowie z liceum znowu razem.
Jak Romeo i Julia,
z tym że Romeo dorósł, skończył prawo
i w wieku średnim spiknął się z Julią.
Założymy na ślub jednakowe sukienki?
Może, ale mówiłam o zebraniu klubu.
Jasne.
Fajnie, że mnie zabierasz. Chcę znów poczuć, że przynależę.
Kristy nie ma nic przeciwko?
Nie mówiłam jej.
Mary Anne!
To idealny moment.
Jest nowy rok.
Wszyscy wrócili z urlopu.
Najpierw działaj, potem proś o wybaczenie.
Wiesz, że jest przy mnie dziwna.
Wkurzy się, a ja nie będę mogła dołączyć do klubu.
Musi cię lepiej poznać.
Taka już jest.
Zobaczysz.
Powinnaś konsultować ze mną gości.
Takie są przepisy.
Mamy przepisy?
Napisałam w święta konstytucję.
Sprawdzasz pocztę?
Przyprowadziłam Dawn, bo jest świetną przyjaciółką i opiekunką.
Przez święta było spokojnie, ale teraz klienci wrócili.
Będziemy potrzebować nowej opiekunki.
Jako ostatnia nowa dziewczyna, bardzo się cieszę, że jesteś.
A jeśli chodzi o przepisy,
mówią coś o podsuwaniu pracy członkom, którzy wydali za dużo na prezenty?
Właśnie. Mam w sklepie rezerwację na ręcznie robioną japońską bibułkę.
Skoro mowa o zakupach,
mam wieści.
Tata pozwolił mi przerobić pokój.
Tak!
Nowy rok, nowa ty.
Nic wielkiego.
Zaoszczędziłam trochę kasy, więc pozwolił mi kupić parę rzeczy.
Jakieś nowe poduszki albo fajną lampę?
Super. Poszperajmy w necie.
Wejdźmy na mój Pinterest.
Mam tablice z czasu przeprowadzki,
pogrupowane kolorami.
Granatowy jest ładny.
I ukrywa brud.
Może jakiś temat? Coś, co kochasz.
Musicale.
Albo materiały.
Jak włóczka?
Dzięki Bogu.
Halo, Klub Opiekunek.
Cześć, Natalie.
Dobra, sprawdzę.
Pamiętacie, jak mówiłam, że potrzebuję pracy? Odwołuję to.
Jestem spłukana, ale nie na tyle, by pilnować Barrettów.
Co z nimi nie tak?
Trójka dzieciaków to dzikusy,
a ich matka niedawno się rozwiodła i jest w totalnej rozsypce.
Chyba trochę upraszczasz.
Słucham?
Mama trójki dzieci świeżo po rozwodzie?
Jasne, że jest przytłoczona.
To może ty weźmiesz tę robotę?
Czyli jestem w klubie?
Być może.
Na okres próbny.
Zobaczymy, jak sobie poradzi,
i wtedy podejmiemy decyzję.
Jeśli sobie poradzi, a na pewno tak będzie, dołączy do klubu?
A jeśli zawali...
Natalie już do nas nie zadzwoni.
Każdy skorzysta.
Powodzenia. Nie mów, że cię nie ostrzegałam.
Kristy mnie nie zastraszy.
Jestem wyluzowana, ale nie wycofuję się z wyzwania.
Poza tym, jeśli chodzi ochaotyczne matki,
mam w tym niezłe doświadczenie.
Czuję ducha polenty z ciałem risotto.
Mamo, za każdym razem, gdy tak mówisz, jemy kolację dopiero o dziesiątej.
Zjedz przekąskę.
Przepraszam, szukam amarantu...
Pan Thompson?
Mała Sharon, to ty?
To się zdarza wszędzie w Stoneybrook.
Jakby nigdy nie wyjechała.
Ja natomiast nadal czekam na jakiś znak, że tu przynależę.
Cześć!
Kopę lat.
Co tu robisz?
Zakupy na kolację.
My też.
Richie!
Sharon.
Jesteś tu, gdzie ja.
W sklepie.
Robimy zakupy na kolację.
Może wpadniecie dziś do nas na kolację?
Chętnie.
Nie mają amarantu.
Naprawdę? I czego oczekują? Że umrzemy z głodu?
Halo!
„Uwaga, klienci.
Darujcie sobie szukanie amarantu. Nie istnieje”.
Prawda?
Dwie rzeczy.
Po pierwsze, dorośli flirtują, gadając o ziarnach,
a po drugie, wszechświat chyba podsłuchał mój wewnętrzny monolog.
To było pyszne.
Nigdy nie umawiałam się z kimś, kto ma taką kolekcję fartuchów.
Jeśli ci to imponuje,
spodobają ci się moje...
bluzy kucharskie.
Mary Anne, wyłącz telefon.
To mój. Chwileczkę.
Inna rodzina, inne zasady.
Claudia. „Więcej pomysłów na pokój Mary Anne”.
Przysłała tablice nastrojów.
Tablice nastrojów? Do twojego pokoju?
Mówiłeś, że mogę zmienić wystrój.
To świetny projekt dla dziewczyn i chętnie pomogę.
Mam strych pełen rzeczy, które szukają nowego domu.
Tylko nie przesadzaj.
Sharon, napijesz się kawy?
Pomogę ci.
A wy poznoście naczynia.
Jest rozsądny.
To jakiś cud.
Tacy są normalni rodzice?
Na to wyglądało.
Następnego dnia u Barrettów
zupełnie nie spodziewałam się tego, co zastałam.
Podłoga to lawa!
- Lawa. - Na krześle jestem bezpieczna.
Jestem Dawn. Gdzie mama?
Nie wiem.
Czy ten styl mówi:
„Kierowniczka bukuje przez internet spontaniczny wypad”?
Myślę, że tak.
Mam przesłuchanie i bałam się, że to bardziej:
„Mój były ma odrzutowiec”.
Byłoby miło. W każdym razie dziękuję, Dano.
- Dzidzia płacze. - Mam na imię Dawn.
I wiem dlaczego.
- Komuś trzeba zmienić pieluszkę. - No chodź.
Powinnam o czymś wiedzieć?
Jakieś zasady?
Już jestem spóźniona.
Wspaniale sobie poradzisz. Od razu widać.
Dawn!
Stoisz w lawie!
Jasne.
Może Kristy miała rację.
Natalie była trochę roztrzepana.
Ale stawką było moje członkostwo.
Jeśli pomogę tej rodzinie, zyskam własną.
„Zgubił czapeczkę bejsbolową,
ale szedł naprzód”.
- Dawn, jak? - Tej nie znam.
Jak?
Było trochę roboty, ale dzieciaki pomogły.
Jestem pod wrażeniem.
I to tak dużym, że kazała mi przyjść następnego dnia.
I następnego.
Odłóż nożyczki!
Dawn, poszukaj miecza Buddy’ego.
Powinnam zapuścić grzywkę?
Jasne.
Może zrobię sobie trwałą.
Natalie była zapominalska.
Do tego stopnia, że zapomniała wrócić do domu na czas.
Nie możesz zabrać dzieci, bo twoja matka jest w mieście.
Gdzie była w zeszły weekend, gdy potrzebowałam opiekunki?
Gdzie była, co?
- Muszę iść. - Cześć.
Mamo, przyniesiesz mi wody?
Jesteś żałosny. Twój czek przyszedł tydzień później.
Co to mówi o tobie jako ojcu?
Więc jasnożółty czy gołębi?
Dawn?
Nic mi nie jest, przysnęłam.
Zasnęłaś dziś na bioli.
Pani Fairmont na pewno zauważyła.
To tylko...
Barrettowie.
Wiedziałam.
To nie twoja wina. Są niemożliwi.
Dom wygląda jak po trzęsieniu ziemi.
Zaczęłam sprzątać, by jej pomóc, ale teraz tego oczekuje.
Nie wraca do domu na czas,
a dzieci nie mają dyscypliny.
To straszne.
Dam radę. Tylko...
trochę się zdrzemnę
i będzie dobrze.
Odwołaj to.
Teraz.
Serio, Dawn.
Nie możesz drzemać po kątach i zasypiać na sekcji żab.
Potrzebują mnie.
Porzucenie ich w takiej sytuacji
tylko pogorszy sprawę.
I nadal jestem na okresie próbnym.
Może porozmawiaj z Natalie.
Powiedz jej, czego może oczekiwać od opiekunki.
A może rodzina potrzebuje kogoś bardziej doświadczonego,
kto potrafi wyznaczyć granice.
No jasne!
To było to.
Pozwolić, by boska iskra we mnie
rozpoznała boską iskrę w Kristy Thomas.
Sprawić, by się poddała.
Kristy...
wiesz, jak chcę dołączyć do klubu.
Nie mogę zawieść dzieci.
Jesteś najbardziej doświadczoną opiekunką, jaką znam.
Może wpadniesz do mnie jutro i dasz mi parę wskazówek?
Cześć, Kristy!
Chodź tu.
Miło cię poznać.
Witaj w naszej dzielnicy.
Proszę. Jestem Liz Thomas.
Miło mi. Sharon Porter.
Chciałam się przywitać.
Od miesięcy próbowałam zdobyć ten dom.
Zapraszam.
Przez jakiś czas stał pusty.
Rodzice mają dużo pustych nieruchomości.
Nie wiedziałam.
Mama robi networking jak większość ludzi oddycha.
- Może mnie oprowadzisz? - Z przyjemnością.
Dawn jest na górze. Zamknij drzwi, dobrze?
Przygotowuję właśnie kombuczę własnej roboty.
- Kombuczę? - Tylko dla dorosłych.
Od ilu stopni mamy gorączkę?
Od 37,5 stopni pod językiem i 38 w pupie.
Dobra, co pozwala idealnie przysmażyć kanapki z serem?
Gorąca patelnia?
Majonez, również wegański, ale zawsze pytaj, czy można użyć kuchenki.
I czy dzieci mają alergie.
Rodzice mogą o tym nie wspomnieć.
To małe miasteczko, więc nie ma wielu opcji,
ale mój narzeczony Watson ma paru kolegów i nie wszyscy są łysi.
Właściwie się z kimś spotykam.
Ponownie.
Znamy się z liceum.
Nie spieszymy się, ale...
Brzmi romantycznie. Znam go?
Richard Spier.
Co to?
To na pewno Kristy.
Richard?
- Znasz go? - Tak.
Tak.
Przepraszam. Nie jest...
mężczyzną, z którym sobie ciebie wyobrażałam.
Dlaczego?
Ma dobre intencje.
Wydajesz się taka urocza i wyzwolona,
a on jest tak sztywny, jakby połknął kij. Wiesz, o czym mówię?
Tak.
Ale wiele przeszedł w życiu
i tak naprawdę jest wyluzowany i uroczy.
Jak wtedy, gdy byliśmy dziećmi...
Cieszę się, że się otworzył.
Dobra!
Boże!
Gwizd go zszokował i upuścił bagietkę.
Trzeba uspokoić dzieci, żeby powiedziały, o co chodzi.
David Michael nie był zły, że ser był zbyt żółty.
Czuł się ignorowany, więc użył chleba jako broni.
Jasne.
Jak się tak gwiżdże?
Tajemnica rodzinna.
No powiedz.
Dobra, układasz palce w ten sposób i kładziesz je zaraz za zębami.
Przepraszam, mój tata zawsze dzwoni o tej porze.
- Codziennie? - Prawie.
W weekendy gadamy dłużej.
Cześć, tato.
- Hej, skarbie! Przywitaj się z Gusem. - Miała to zrobić.
Cześć, Gus. Co pichcicie?
Frittatę z groszkiem.
Zwariowałeś z rozmiarem krojonych warzyw?
Pójdę już.
Czekaj. Tato, mogę oddzwonić?
Nie, w porządku.
Pogadaj z tatą.
Może odebranie telefonu było wbrew etykiecie,
ale to nie był jedyny raz, gdy zniknęła.
Nie wiem.
Wyparowała ode mnie, jakbym miała trąd.
Może źle się poczuła.
Tak.
Wiecie, co byłoby ekstra? Ściana z akcentem.
Ale nie możemy malować na obwódkach tapety.
Tapeta zaczyna odłazić.
Zobaczmy.
Proszę.
Wejdź.
Boże.
No i proszę.
Co tu się dzieje?
Richie! Sprawdzamy, czy można zamalować obwódkę.
Odrywając tapety ze ścian?
Tato, już odchodziły.
Chciałam się upewnić, że nie oderwiemy gipsu.
Rozmawiałem z córką
o nowych poduszkach i lampie.
Richardzie, pomyślałam, że byłoby fajnie,
gdybyśmy spędziły razem trochę czasu
- i pomalowały pokój... - Idźcie już.
Wszystkie.
Może powinniśmy porozmawiać...
Przykro mi, na to już za późno.
Dziewczyny.
Chodźmy.
Chodź, skarbie.
Mama nie odezwała się słowem do końca dnia.
Przepraszam.
Wiem, że nie było łatwo.
Ale gdybyś wejrzała w moje serce,
zobaczyłabyś...
Szlag. Tekst!
„Zobaczyłabyś, jak bardzo potrzebuję tej nerki”.
Ciągle zapominam tej kwestii.
- Mogę iść do Davida Michaela? - Nie, bo zalałeś łazienkę.
Byłem Aquamanem!
Natalie…
Chciałam porozmawiać.
Wykapany ojciec.
Liczy się to, czego chce.
Tak, ale...
Więc to dajesz.
I rezygnujesz z siebie.
Aż pewnego dnia zostajesz sama i zaczynasz od nowa,
występując w reklamach jogurtu.
Ale muszę dać radę.
Muszę udowodnić dzieciom, że mogę coś osiągnąć.
Oczywiście.
Dawn.
Jesteś najlepsza.
Wrócę zaraz po krioterapii twarzy.
Nie idziesz na przesłuchanie?
W poniedziałek. Muszę wyglądać bosko.
Papatki!
Hej, Buddy.
Co powiesz na małą przekąskę?
Buddy!
Dobra. Chciał pobawić się z Davidem Michaelem,
więc musiał pójść do niego.
Telefon do Kristy oznaczał, że nie dołączę do klubu,
ale znalezienie Buddy’ego było ważniejsze.
ŁĄCZENIE...
Słucham.
- Jest u was Buddy Barrett? - Nie pilnujesz go?
Zostawił otwarte drzwi i zniknął.
Mówił, że chce iść do was.
Już jadę.
Dzień dobry, tu Kristy.
Pilnowałyśmy z Dawn Buddy’ego Barretta, ale zniknął...
Natalie wyłączyła telefon i nie zostawiła innego numeru,
więc Kristy wyszukała spis rodziców i wszystkich obdzwaniała.
Nikt go nie widział. Bałam się, że uciekł albo został porwany.
Kristy zadzwoniła na policję, a ja do mamy.
Znajdą go, kochanie.
- A jeśli nie? - Znajdą go.
Halo?
Co tu się dzieje?
Kim pan jest?
- Dobra. - Tato!
Kocham cię!
Ja ciebie też, dziecinko.
Dawn, szkoda, że mnie nie widziałaś na basenie.
Wstrzymałem oddech przez całe okrążenie.
Jestem Hamilton Barrett.
Ojciec Buddy’ego.
Parę godzin temu zabrałem go na basen, jak zawsze.
Natalie ci nie mówiła?
Co?
Nie. Musiała...
Zapomnieć.
Wcale mnie to nie dziwi.
Syn był na dworze. Myślałem, że na mnie czeka.
Natalie czasem tak robi, żebyśmy się nie widywali.
Nie wiedziałem, że go pilnujesz.
Przepraszam.
Musiałaś się nieźle wystraszyć.
- To Marnie, pójdę... - Nie, pozwól.
Mamy jeszcze kilka pytań i powinniśmy porozmawiać z byłą żoną.
Oczywiście.
Zaraz wracam.
Sprawdźmy, co u siostry.
- Co u siostry. - Sprawdźmy, co u siostry.
Dasz wiarę?
Nie powiedziała mi, że ojciec zabiera go na basen.
Miałam oddać dziecko obcemu facetowi,
podczas gdy ona zamraża sobie twarz!
Dziewczyny!
- W porządku? - Tak.
Nie wiedziałam, co się dzieje.
A potem przypomniałam sobie mądrą radę doświadczonej opiekunki.
Wybacz. Chciałam, żebyś się uspokoiła i powiedziała, co się stało.
Jak z Davidem Michaelem i chlebem?
Jego tata.
Cały czas był ze swoim tatą.
Wszyscy ojcowie tak bardzo chcą spędzać czas z dziećmi.
Pan Barrett zabiera syna na basen.
Tata Mary Anne chce ją mieć w domu non stop,
twój tata ciągle do ciebie dzwoni, a mój tata...
Mój tata mnie zostawił.
Nie wiem, gdzie jest.
Nie dzwonił do mnie od półtora roku.
Za każdym napadem złości kryje się coś innego.
Spójrz na mnie.
Jest wiele osób, które chcą być w twoim życiu.
Twoja mama i bracia,
dziewczyny z klubu.
Mary Anne.
Mama ma Watsona, bracia mają siebie.
Mary Anne ma ciebie.
To nie znaczy, że kocha cię mniej.
Nadal jest twoją przyjaciółką. I ja też.
Ale...
byłam dla ciebie taka wredna.
Już dobrze.
Obie mamy silną osobowość.
No i nie możesz wpuszczać do klubu byle kogo.
Myślę...
że ciebie powinnam.
Koniec okresu próbnego?
Potrzebny ci tytuł.
Opiekunka alternatywna.
Czyli zrobisz wszystko.
Bo potrafisz.
W sumie jesteś alternatywna,
w sensie lat 90.
Powinnam to posprzątać.
Nawet nie zauważy.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Nie możemy sobie wybrać rodziców.
Masz, kogo masz.
Kolacja.
Idź sobie.
Jeśli masz szczęście ich mieć.
Nie ma przepisów dotyczących bycia rodzicem.
Żadnych zasad.
Żadnej konstytucji, którą można przeczytać w święta.
Spróbuj bakłażana. On śpiewa.
Natalie Barrett? O nie.
Mówi mama Dawn.
Mamo.
Nie, nie może podejść do telefonu. To dziecko, które ma swoje życie.
Proszę poukładać swoje, a potem przeprosić moją córkę.
Sama mogłam to powiedzieć.
Wiem, ale jestem twoją mamą.
I od czasu do czasu chcę się tobą zająć.
Rodzice to dziwacy, którzy starają się, jak mogą.
Spróbuj.
Tak jak my wszyscy.
Trzy, dwa, jeden.
Jedz!
Napisy: Monika Bartz