NETFLIX – SERIAL ORYGINALNY
Z DUŻEJ CHMURY MAŁY DESZCZ
Jestem najmniej stylową członkinią Klubu Opiekunek.
Claudia jest ikoną mody, Kristy mistrzynią stylu codziennego,
a Stacey jest elegancka niczym Francuzka.
Tymczasem...
Twórz modę!
Tak.
Wychodzę z domu, wyglądając jak najstarszy maluch świata
albo najmłodsza staruszka.
I tak też się zachowuję.
Bo nie licząc Klubu,
większość mojego życia towarzyskiego spędzam z 83-latką,
która pomaga mi opanować trudny ścieg warkoczowy.
Patrz, co mam.
Odjechaną włóczkę!
Szalejemy.
Chwila, moja mama przegoniła z basenu całą drużynę piłki wodnej?
Już nigdy banda licealistów nie będzie tak przerażona
ciężarną kobietą i starszą panią.
Miała tyle odwagi?
Twoja matka zawsze mówiła, co myśli,
zwłaszcza w imieniu tych, którzy nie potrafią się bronić.
Dzięki temu była wspaniałą prawniczką.
Chyba w niczym jej nie przypominam.
Czemu tak mówisz?
Gdy rozmawiam z nieznajomymi, serce skacze mi do gardła.
Gdy rozmawiam ze znajomymi też.
Jestem kiepska w mówieniu.
Mama nie stała się taka z dnia na dzień.
Mary Anne, wszystkie na ciebie czekamy.
Przepraszam.
- Pa, Mimi. - Pa.
Halo, Klub Opiekunek.
Mam powracający koszmar.
Jestem w pokoju Claudii, ktoś dzwoni z nieznanego numeru i...
Chce rozmawiać z tobą.
To nie sen.
To się dzieje naprawdę.
Halo?
Mary Anne Spier?
Mówi Francine Delvecchio.
Pracuję z twoim tatą. Mówi, że jesteś świetną opiekunką.
Zajmiesz się Bailey przez parę godzin?
Ja nie...
Mary Anne Spier?
Nie, to znaczy tak.
Jestem wolna.
Świetnie.
Chyba.
Co robisz?
Ale rzecz w tym, że należę do Klubu Opiekunek.
Więc muszę sprawdzić, czy któraś z koleżanek...
Nie, interesujesz mnie tylko ty, bo znam twojego tatę.
Inną rzeczą, która mnie przeraża, jest odmowa.
Jaki jest adres?
Dziękuję.
Źle to rozegrałam.
Klienci nie powinni wybierać opiekunek.
To wbrew założeniom naszego klubu.
Przepraszam.
Nie musisz przepraszać.
Postaraj się być bardziej asertywna.
Postaw się.
Przepraszam.
Nie musisz ciągle przepraszać.
- Przepraszam. - Mary Anne!
Musisz nauczyć się bronić siebie.
Nie bądź popychadłem.
Chcesz, żeby ludzie cię ignorowali?
No i się zaczyna.
Dajcie mi spokój!
Chciałabym móc porozmawiać z tatą, gdy jestem zdenerwowana,
ale mój tata pisze w kalendarzu rzeczy typu: „Czas wolny o 16.00”.
To topinambur.
Może wydawać się dość ekstrawagancki na Święto Dziękczynienia,
ale nazwali go tak purytanie,
którzy chcieli stworzyć w Nowym Świecie utopię...
Przepraszam.
To miała być próba przed kolacją.
Chciałaś o czymś porozmawiać...
ze mną?
Wiedziałam, że ryzykuję, ale nie mogłam się opanować.
Cały klub myśli, że jestem żałosną beksą.
Zaczynam myśleć, że mają rację.
Spójrz na mnie.
Naprawdę wyglądam jak dziecko.
Mam dziecięcą fryzurę, dziecięcą sukienkę… Nie wspominając o moim pokoju.
Kristy zarzuca mi nieprofesjonalizm.
Claudia nazwała mnie popychadłem, a Stacey…
traktuje mnie jak dziecko, z którym musi spędzać czas.
Myślą, że jestem żałosna.
Bo jestem.
Nic nie mogę powiedzieć bez płakania.
Dziewczyny cię przezywały?
- Gnębiły. - Nie, tato.
Już raz nagadałem Liz Thomas.
Przestań!
Zapomnij o tym, co mówiłam.
Czytałam, że kobiety chcą wyrażać emocje,
a mężczyźni szukają rozwiązania.
Jak przekonałam się następnego dnia,
rozwiązanie taty tylko pogorszyło sprawę.
Cześć.
Serio chcesz siedzieć z kimś, kto cię „gnębi”?
Tato, co ty narobiłeś?
Nie wierzę, że poszłaś wczoraj do domu
i naskarżyłaś ojcu, że jesteśmy dla ciebie wredne.
Nie zrobiłam tego.
- Nie celowo. - Powiedz to naszym rodzicom.
Twój tata do nich zadzwonił i mamy szlaban.
Tak mi przykro.
Musimy ochłonąć.
- Dobre. - Bliźniaczki Shillaber.
Skoro z nimi siedzi, musi być naprawdę wściekła.
Cześć.
Mogę?
Jasne.
Jak się nazywasz?
Mary Anne.
Miło cię poznać.
Jestem Dawn. Przeniosłam się z L.A.
Nie chciałabym potwierdzać stereotypów,
ale jemy inaczej.
Niewiele mówisz.
Co cię sprowadza do Stoneybrook?
Dobre pytanie.
Rodzice się rozwiedli.
To nic takiego.
Mój tata jest gejem, o czym chyba oboje zawsze wiedzieli,
ale tkwili w związku współuzależniającym, łapiesz?
Jasne.
W każdym razie mama stąd pochodzi
i czuła, że musi wrócić do korzeni, by w pełni dojść do siebie.
A że ledwo wie, jak używać pralki, nie chciałam puszczać jej samej.
A ty?
Też jesteś nowa?
Nie.
Przyjaciele nie żyją.
Żartuję!
- Nie ma ich. - Zabawna jesteś.
Mroczna, ale zabawna.
Powiedzieć ci kawał?
Jak pingwin pisze listy?
Na krze śle.
To najgorszy żart, jaki słyszałam.
Był na patyku od loda. Mam ich w domu całe pudełko.
Lodów, nie tylko patyków.
Mogłabyś do mnie wpaść,
na przykład dzisiaj,
jak chcesz.
Tak, chętnie.
Nie mogłam uwierzyć, że Dawn tak szybko się zgodziła.
Musiała być samotna.
Najpierw musiałam zająć się Bailey Delvecchio.
Z powodu tego zlecenia straciłam przyjaciółki,
ale postanowiłam, że moja osobista tragedia
nie wpłynie na jakość mojej pracy.
Paluszki!
Musimy pokazać nowej królewnie, jak należy się zachować.
Czyż nie, moja królowo?
Jestem księżniczką, nie królową.
Królowa nosi suknie, które wyglądają jak pudła.
Przyznaję się do błędu.
Łyczek.
Cudownie, Wasza Wysokość.
Mamy idealną wymówkę, by wybrać nową suknię.
To się nie nada.
Gdzie twoje ubrania, księżniczko?
To moje stare ciuchy. Tutaj są nowe.
Ta jest bardzo piękna.
To moja ulubiona.
Mamusiu!
Księżniczko!
Dobrze się bawisz?
Przepraszam, byłyśmy za głośne?
Żartujesz? Cieszę się, że tak dobrze się dogadujecie.
Spójrz, czego nauczyła mnie Mary Anne.
Wtedy zrozumiałam. Bailey była dziewczynką,
a nowe ubrania to odzwierciedlały.
Jest tak.
Jesteś prawo- czy leworęczna?
- Praworęczna. - Od dziecka o tym wiedziałaś?
Mniej więcej.
A gdyby ktoś kazał ci robić wszystko lewą ręką,
byłoby mega dziwnie, co?
Gdybym użyła nożyczek, pewnie bym się zadźgała.
Tak właśnie czuje się Bailey.
Ty wiesz, że jesteś praworęczna,
a Bailey, że jest dziewczyną.
Wszyscy chcemy, by wygląd pasował do naszego wnętrza.
Tak.
I fajnie mieć rodziców i opiekunkę, którzy to rozumieją.
Ma szczęście.
Dużo wiesz na ten temat.
Jestem z Kalifornii.
Wtedy dotarło do mnie, że nigdy nie poznałam nikogo bez Kristy,
i zrobiłam to w samą porę,
bo na kolejnym zebraniu miałam wrażenie, że straciłam przyjaciółki na dobre.
Halo, Klub Opiekunek.
Mówi przewodnicząca Kristy Thomas.
Dzień dobry, pani Delvecchio.
W tę niedzielę?
Jak miło, popołudniowy spektakl.
Sprawdzę, kto jest wolny.
Dobrze.
Z przyjemnością się tego podejmie.
W końcu Mary Anne jest najlepsza.
Dziękuję.
Czyli specjalne zlecenia dla Mary Anne to już standard?
Żadna z nas nie może wyjść z domu w tym tygodniu.
Chyba że na zebranie.
Nadal były złe.
Może i na to zasłużyłam,
ale przynajmniej spędzałam czas z nową przyjaciółką Dawn!
Sorry, muszę brzmieć mniej obsesyjnie.
Miałam iść z Dawn i jej mamą
na babską imprezę przygotowaną przez jej ciocię Esme.
Jest trochę zwariowana,
ale to będzie fajne spotkanie.
O ile nie przeszkadza ci odrobina neoszamanizmu.
Kurczę.
- Dawn, wzięłyśmy.. - Szałwię?
Jesteś najlepsza.
Mam bardziej rozwiniętą lewą półkulę.
Założę się, że to właśnie mówisz swojemu terapeucie.
Nareszcie.
Nasze boginie honorowe.
Spóźnione na własny rytuał powitalny.
Cześć, Esme.
Twoja ciotka to Morbidda Destiny?
Co?
Tak nazywa ją dziewczynka z sąsiedztwa.
Chciałaby mieć takie imię jako wiedźma.
- A więc jest wiedźmą. - Tak.
Raczej duchową uzdrowicielką.
Drogie panie, nasza wróżka od tarota musi wyjść za 45 minut.
Chodźcie.
Chwyćcie się za ręce, księżycowe siostry.
Zbierzcie się wokół pnia.
Jak wiecie,
w tym miesiącu mamy nów w Skorpionie,
więc wiele z nas może doświadczać przełomu w tym tygodniu.
Zapraszam na środek.
Podzielcie się wrażeniami w czasie przemiany.
Wszechświat słucha.
Ja pierwsza.
Moja kochana Dawn.
Chodź!
Patyk mówcy jest twój.
Chcę podziękować mojej cioci Esme
i wam wszystkim
za ciepłe powitanie.
Przeprowadzka na drugi koniec kraju to ogromna zmiana.
Doskonale rozumiem.
W zeszłym tygodniu mój były mąż...
Nie mówimy o tobie.
Ale zmiany mają też swoje zalety,
jak moja nowa przyjaciółka, którą ze sobą przyprowadziłam.
Mary Anne.
Witaj, Mary Anne.
Chodź, podziel się z nami.
O nie.
Wystąpienia publiczne to kolejny koszmar.
Dalej.
Nie wstydź się.
Obnaż swoją duszę. Wpuść nas.
Obnażyć duszę?
Wpuścić je?
Nie to, że nie chciałam...
Nie mogę. Przepraszam.
Mary Anne!
- Mary Anne! - Skorpion jak byk strzelił.
Mary Anne, czekaj!
Co?
Przepraszam.
Przepraszam, że jestem nieśmiała, a nie wyluzowana.
Przepraszam, że wszystkich i wszystkiego się boję.
Przepraszam, że ciągle przepraszam.
Dobra.
„Dobra”?
Tak.
Ceremonia nowiu Księżyca nie jest dla każdego.
Ale...
nie narobiłam ci obciachu?
Nie sądzisz, że jestem żałosną beksą,
która ciągle robi z siebie idiotkę?
Nie, po prostu się wystraszyłaś, co było zrozumiałe.
Ale nieważne, co myślę.
Jeśli wierzysz, że jesteś żałosną beksą,
to jak mam cię przekonać, że tak nie jest?
- Czasem czułam się nieustraszona. - Chodź.
Nie musimy tam wracać.
Możemy usiąść tam i pogadać.
A czasami czułam się jak małe dziecko.
Chciałbym móc z kimś o tym porozmawiać.
Z kimś, kto by to zrozumiał.
Chcę do mamusi.
Właśnie.
Wróci za parę godzin.
Zdążymy odegrać królewskie wesele przynajmniej z pięć razy.
Boli mnie głowa.
O nie.
Bailey była rozpalona.
Francine, pewnie nie odbierasz, bo My Fair Lady ma długi pierwszy akt...
Bailey ma gorączkę.
Czterdzieści stopni. Nie wiem, co robić.
Oddzwoń, jak tylko odsłuchasz.
Chciałam zadzwonić do dziewczyn z naszego klubu,
ale pewnie nadal były na mnie wściekłe.
Dzwoniłam do taty, ale on też nie odbierał.
Nikt nie mógł przyjść mi na pomoc.
Wszystko było w moich rękach.
- Halo? - Numer alarmowy.
Mam nagły wypadek.
Byłam przerażona,
ale wiedziałam, że muszę być dzielna dla Bailey.
Gotowa? Rybia gęba.
Dobrze.
Znaleźliśmy kartę Baileya Delvecchio.
Czy 32 Burnhill Road to aktualny adres?
- Tak. - Podawałaś mu płyny?
Podłączymy go pod kroplówkę. Niech się przebierze.
Nie chcę niebieskiego.
Cóż...
Podobno ktoś się źle czuje.
Zbadajmy małego.
Możemy zamienić słówko?
Wiem, że jesteście zajęci.
Ale gdybyście spojrzeli na nią, a nie na jej kartę, zobaczylibyście,
że nie jest chłopcem.
A traktując ją jak chłopca, kompletnie ignorujecie jej tożsamość.
Przez was czuje się nieistotna i upokorzona.
A to nie sprawi, że poczuje się lepiej i spokojniej.
Więc proszę, byście uszanowali jej tożsamość.
I czy moglibyście znaleźć koszulę w innym kolorze?
Przepraszamy.
Mary Anne.
Tato.
Mary Anne.
Dzięki Bogu.
Gdzie moje dziecko?
Tam.
Kochanie.
Teraz rodzice Bailey mogli ją ochronić.
Ja musiałam zmierzyć się z tatą.
Tato...
przepraszam.
Mogłam poczekać, aż oddzwonisz, zanim wezwałam karetkę.
Nie chciałam cię zdenerwować, ale martwiłam się o Bailey.
Czekaj.
Myślisz, że jestem zły?
Jestem do głębi poruszony.
Gdy rozmawiałaś z lekarzami...
przypominałaś swoją mamę.
Serio?
Tak.
Może się zdziwisz, ale...
nie jest mi łatwo...
wychowywać cię samemu.
Przez większość czasu mam wrażenie, że nie wiem, co robię.
Ale widząc, jak stajesz w obronie tej dziewczynki...
Pomyślałem, że skoro to potrafisz,
to może nie nawaliłem.
I że twoja mama byłaby ze mnie dumna.
Myślę, że tak.
Dziękuję.
Mogę o coś spytać?
Oczywiście, kochanie.
Mogę zmienić fryzurę?
Chcę być pewniejsza siebie,
bardziej dorosła...
ale to trudne, jeśli wyglądam jak dziecko.
Mary Anne, możesz robić z włosami, co ci się żywnie podoba.
Naprawdę?
Zaplatam ci w warkocze, bo to jedyne, czego nauczyła mnie twoja mama.
A co z ubraniami?
To znaczy?
Ogrodniczki w kociaki?
Plecak na kółkach?
Dobra, czekaj.
Plecak na kółkach chroni twój kręgosłup.
Jeśli się chcesz skazać na chroniczne bóle pleców,
droga wolna.
Dziękuję, tato.
Jestem z ciebie dumny.
Wygląd nie zawsze odzwierciedla czyjeś wnętrze.
Lody?
Zdecydowanie.
A jeśli kogoś nie spytasz, nie będzie mógł cię zaskoczyć.
Poszłam na zebranie w poniedziałek przygotowana na starcie.
Ale skoro mowa o zaskoczeniu…
Boże, wiemy o wszystkim!
Twój tata zadzwonił do rodziców i opowiedział, co się stało.
Mary Anne, jesteś bohaterką.
No i odwołali szlaban.
Mówił też, że dziewczęta z klubu mają na ciebie dobry wpływ.
To my!
Tak!
Jak się jechało karetką?
Ja bym normalnie spanikowała.
Nie Mary Anne. Nieustraszona pod presją.
Zrobiłaś nam dobrą reklamę.
Prawda, Kristy?
Tak. To prawda.
Musimy to uczcić.
W krześle mam żelkowe robaczki,
a dla tych, którzy wolą cukierki bez żelatyny...
M&M’sy.
Przepraszamy, że byłyśmy wredne na stołówce.
Żeby ci to wynagrodzić, stworzyłam playlistę „Mary Anne rządzi”.
Więc... możemy znów się przyjaźnić?
O ile twoja nowa koleżanka się zgodzi.
Kristy.
Nie bądź dzieckiem.
Nie wierzę w Morbiddę…
To znaczy w „Księżyc Skorpiona” cioci Esme,
ale w tym miesiącu wiele się zmieniło. Fantastyczna nowa przyjaciółka...
i powiedzmy, że nowy styl.
Poczułam, że mój wygląd zaczął odzwierciedlać wnętrze:
dojrzały i błyszczący.
Tata pozwolił mi też zaprosić Dawn i jej mamę na kolację.
Wyglądasz wspaniale.
Bez sprawdzania ich w sieci i pytania o numer ubezpieczenia.
Mały krok dla człowieka, wielki skok dla taty.
Cześć, jesteś!
Cześć, o rany!
Wyglądasz bosko.
Ślimak!
To moja przyjaciółka Dawn i jej mama.
Sharon?
Richard.
Znacie się?
- Stare czasy. - Chodziliśmy razem do liceum.
Byli parą, i to jaką!
Mam nadzieję, że zrobiliście farsz.
Cóż...
Esme się nie zmieniła.
- Nie. - Tak.
- Zapraszam. - Dziękuję.
Nie sądziłam, że Święto Dziękczynienia będzie aż tak wyjątkowe.
DLA FINNA WINNA BOUSQUETA
Napisy: Monika Bartz