NETFLIX – SERIAL ORYGINALNY
CAŁA PRAWDA O STACEY
Cześć, nie zauważyłam was.
Czasy się zmieniły.
W dzisiejszym świecie…
Potrzebujesz pomocy z maluchami.
Potrzebujesz opiekunki? Zadzwoń do zaufanych liter.
AO.
Agencja Opiekunek!
ZOSTAJEMY DO PÓŹNA!
AGENCJA OPIEKUNEK
„Potrzebujesz opiekunki?” Ja to wymyśliłam.
To na pewno laski z liceum.
Czemu nie łażą po galerii jak normalne nastolatki?
Nikt nie będzie chciał zatrudnić ich zamiast nas, co?
Stacey?
Wiedziałam, że mamy kłopoty, ale lubię zadowalać innych.
Zdecydowanie nie.
Pani sekretarz, przeczyta pani nadchodzące zlecenia?
Stacey pilnuje w czwartek Charlotte Johanssen,
Claudia trzech młodych Pike’ów,
ja jestem z Marshallami w sobotę i niedzielę,
plus dzidzia Newtonów jest w drodze!
- Chcę ją powąchać! - Ale fajnie!
Kim mówiła, że liczy na naszą pomoc w opiece nad Jamiem.
Więc biznes kwitnie.
Agencja Opiekunek nie ma z nami szans.
To dowód naszego sukcesu.
Chcą nam wejść w paradę, więc musimy się od nich odróżnić.
Zestawy dla dzieciaków.
„Kristy, co to za zestawy?” Cieszę się, że pytacie.
Mary Anne, czemu lubię odwiedzać twój dom?
Bo nie śmierdzi nastoletnimi chłopakami?
To prawda, ale nie.
Bo twój tata ma wszelkie możliwe gry planszowe.
Stacey...
W sumie nigdy u ciebie nie byłam.
Na pewno masz mnóstwo fajowych rzeczy.
Nie mogę się doczekać waszych odwiedzin. Mama musi dokończyć tylko...
remont łazienki.
I Claudia, kopalnia wspaniałości.
Wyobraźcie sobie, że zawsze przynosi swoje rzeczy, gdy się bawimy.
To znaczy spotykamy.
Genialne.
Wypełnimy pudła starymi zabawkami,
a za składki klubowe kupimy resztę rzeczy.
Będziemy zabierać je do pracy, a dzieciaki będą zachwycone.
Musimy je udekorować.
Kristy miała rację.
Od początku istnienia klubu nawet Claudia u mnie nie była.
Weź ten papier.
Gdyby u mnie nocowały lub po prostu mnie odwiedziły,
byłoby mi trudniej to ukryć.
Pół roku temu zdiagnozowano u mnie cukrzycę typu 1.
Za krótka.
Przymierz coś dłuższego.
Żeby nie było widać pompy insulinowej.
Musimy się pospieszyć. Tata czeka.
Moja trzustka nie produkuje niezbędnej do życia insuliny.
Muszę nosić pompę i pilnować diety, inaczej trafię do szpitala.
Gdy ludzie wiedzą o mojej chorobie, myślą tylko o tym.
Dopasowana.
- Jak moja mama. - Może kurteczka?
Czasem mam wrażenie, że się mnie wstydzi.
Mojej choroby.
Choć chciałybyśmy, by wszystko wróciło do normy,
nie ucieknę od tego.
Wezmę coś jeszcze.
Mamo! Boże.
Ma pani co najmniej dziesięć lat, zanim córka zacznie pani nienawidzić.
Mamo, proszę.
Kim jest klientką.
Jak się czujesz?
Jak słonica.
W ciąży.
Dziewczyny są podekscytowane.
Czekamy niecierpliwie, by poznać małą i zająć się Jamiem.
Musicie wpaść.
Lepiej sprawdzę, czy się w nie zmieszczę.
Chyba nic nie widziała.
Nie to mnie martwiło.
„Musicie wpaść”?
Chyba popilnować.
Myślałam, że coś sobie ubzdurałam,
póki nie poszłam do Charlotte Johanssen.
Stacey!
- To dla mnie? - Jasne.
Zrobiło mi się słabo.
Noszę ze sobą sok jabłkowy, by podnieść poziom cukru we krwi.
Mogę trochę soku?
Cześć, mała.
Nie wszystko jest dla ciebie.
W porządku.
Paciorki! Będę robić biżuterię.
Pójdę już.
Bawcie się dobrze. Bądź grzeczna.
- Pa. - Pa, mamo.
Dla Charlotte jestem tylko świetną opiekunką.
- Mogę iść się pobawić? - Pewnie.
Ale dla mnie to tylko kolejne przypomnienie, że jestem chora.
Patrz.
Skąd go masz?
Agencja Opiekunek.
Przepraszam.
- Lacy Lewis? - We własnej osobie.
Z kim mam przyjemność?
Stacey McGill, skarbniczka Klubu Opiekunek.
To ma mi coś mówić?
Nawet nie próbuj. Ukradliście nasz pomysł.
Wasza agencja to podróbka naszego klubu.
Pomysły nie są własnością intelektualną.
Prowadzę klub, i to lepiej niż wy.
Wracam do domu, kiedy chcę, i mam auto.
Witamy na wolnym rynku.
Powodzenia, bo nasi klienci są zadowoleni z naszych usług.
Czyżby?
- Tak. - Powinnyście wspierać kobiety.
Sukces jednej to sukces nas wszystkich.
Chyba że was wygryzę. Baw się dobrze, skarbie.
Ona nie chce balona.
Czemu nie mogę go wziąć?
Byłam niegrzeczna?
Chodź, Charlotte.
Niech wygra najlepsza niania.
Agencja chce się za nas zabrać.
Pełna mobilizacja!
- Potrzebujecie opiekunki? - Zadzwońcie do klubu.
Patrz, zajęcia z jogi.
Bingo.
AGENCJA OPIEKUNEK
Robiłyśmy, co mogłyśmy, ale zawsze byli o krok przed nami.
Halo, Klub Opiekunek.
Agencja Opiekunek?
Nie, to Klub...
Agencja! Agencja!
Przyszłam opiekować się Carlem.
Ja jestem Carl.
Przysłał cię mój zięć?
Nie trzeba mi zmieniać pampersów.
Sam potrafię to zrobić!
Tak, ludzie z agencji wysyłali nam fałszywe zlecenia,
a sami zgarniali prawdziwe.
Po tym incydencie Kristy zaczęła czytać dziwną książkę.
SUN TZU SZTUKA WOJNY
Nie podejrzewała, jak bardzo nam się przyda.
Mamo, co robisz w domu?
Dziecko w drodze!
- Jamie! - Cześć, Kristy.
Kim zaczęła rodzić kilka godzin temu, a Jamie zostaje tu do odwołania.
- Jesteśmy uratowane. - Co?
Dzieciak Newtonów to zbawca zesłany na Ziemię, by uratować klub.
Zapytam Kim, kiedy będzie nas potrzebować.
Pewnie cały tydzień.
Skarbie, pozwól Kim urodzić dziecko,
zanim zaczniesz nękać ją o pracę.
- Racja, napiszę do niej. - Kristy.
Opieka nad noworodkiem to dużo pracy.
Myślę, że Kim będzie chciała kogoś z większym doświadczeniem.
Kogoś starszego.
Starsze opiekunki?
Tak.
Mamo, co to jest?
To?
Watson podarował mi rodzinny pierścionek.
Robi wrażenie, co?
Chyba tak.
Tylko czemu musisz podkreślać, że jesteś zajęta?
Jak własność. Co dalej?
Zamierzasz chodzić za nim?
Oczywiście.
I czulibyśmy się bardziej komfortowo,
gdybyś od teraz nazywała mnie „Watsona”.
Koniec z mamą.
Żeby dla wszystkich było jasne.
Zrobię mu coś do jedzenia,
a potem możesz go poniańczyć.
Wtedy Kristy zwołała pierwsze nadzwyczajne zebranie Klubu Opiekunek.
Dobra, mamy węża zwanego suaijan.
Jeśli uderzysz go w głowę,
zaatakuje cię ogon.
A jeśli uderzysz w ogon, zaatakuje cię głowa.
A jeśli uderzysz go w środek, obie strony cię zaatakują.
Co?
To ze Sztuki wojny. Skupcie się.
Agencja wkracza na nasz teren i potrzebujemy nowego planu.
Nie możemy stracić klubu. To najlepszy pomysł, jaki miałam.
Tylko dzięki temu mogę wychodzić z domu.
Potrzebuję kasy.
Przyzwyczaiłam się do luksusów.
Sobolich pędzli.
„Potrzebuję klubu, bo nie chcę znów stracić przyjaciół”.
To powinnam była powiedzieć, ale coś mnie rozproszyło.
Młoda, jest coś do picia?
Sprawdź lodówkę. Nie jestem służącą.
Obczaj to.
Zaczęłam się pocić. Kolana się pode mną ugięły.
Musiałam go poznać.
Sam, to moja koleżanka Stacey.
Stacey, to mój brat Sam.
Gdzie go ukrywałaś?
W liceum?
Powiedziałam to na głos?
- Tak. - Tak.
Skoro chodzisz do liceum Stoneybrook, musisz znać dziewczyny z agencji?
Co wiesz o Lacy Lewis i Michelle Patterson?
Założyły agencję opiekunek.
W grupie?
Zarabiają kupę forsy. Zaimponowały mi pomysłem.
To nasz klub, idioto! Spapugowały nas.
To my opiekujemy się w grupie.
Tym się zajmujecie?
Myślałem, że gadacie o dzieciach.
Uważaj na gitarę!
Co zrobimy?
Nawet twój brat nie wie, co robimy.
Potrzebujemy czegoś dużego. Ile kosztuje billboard?
- Kupę kasy. - Tak.
Dużo kasy.
Boże...
Nie omdlewałam na widok Sama.
To znaczy omdlewałam...
ale spadał mi poziom cukru.
Musiałam się stamtąd wydostać, zanim wydarzy się coś złego.
Stace.
Dokąd idziesz?
Muszę wyprowadzić psa.
Od kiedy masz psa?
Właśnie go dostałam. Jest... okrągły.
Miło było was widzieć. Pa!
Okrągły?
Nie wiem.
Stace?
Cukier trochę mi spadł, ale już jest dobrze.
Byłaś sama?
Ktoś cię widział?
- Nie miałaś soku? - Nie wystarczył. Nic mi nie jest.
- Wyluzuj, proszę. - Nie.
Nie czujesz się dobrze. Oddaj mi telefon! Stacey, dawaj.
- Mamo, proszę, nie! - Daj go.
- Nic mi nie jest. - Nieprawda.
Mama załatwiła mi na sobotę konsultację w Stamford,
czyli spędzę cały dzień, oddając krew i sikając do kubków.
To był fatalny dzień dla nas wszystkich.
Klub Opiekunek! Mamy Klub Opiekunek!
Klub Opiekunek!
Potrzebujesz opiekunki?
Zadzwoń do Klubu Opiekunek!
Mary Anne, nic nie mówisz.
To mój najgorszy koszmar.
Kristy jest jak klaun z To, który przenosi koszmar do realu.
Oferujemy zniżki dla lojalnych klientów!
Pamiętaj, że czasem ludzie nie oceniają, nawet jeśli ci się tak wydaje.
Wyglądacie jak debilki.
Frajerki!
Chodźmy do domu.
Więc tablice reklamowe nie zapewniły nam nowych zleceń,
ale zrobiłyśmy wystarczająco dużo kroków.
Przykro mi, że mnie tam nie było.
Kolejna wycieczka do Nowego Jorku czarnym porsche taty?
Rozumiemy.
Spotykamy się dzisiaj?
Wiemy, że nikt nie zadzwoni,
a ja mam kupę zadań z matmy.
Chcecie odwołać zebranie?
Na horyzoncie nie ma nowych zleceń.
Poza tym nie chcę siedzieć i patrzeć, jak telefon nie dzwoni.
Co to jest?
Jamie!
Co tu robisz? Nie możesz być sam na ulicy.
Nowe nianie kazały mi tu przyjść i pobawić się samemu.
- Nie masz za grosz przyzwoitości? - Co?
Zostawiłaś go samego i prawie potrąciło go auto.
To ma być opieka?
Nie wiem, o czym mówisz. Nic mu nie jest.
Idź do pokoju się pobawić.
Nie wchodźcie nikomu na chatę.
Bo dostaniecie w facjatę.
A na pewno nie wypłatę.
Albo zdzielę was w łeb.
To się nie rymuje.
Kim zostawiła mi dom pod opieką, więc będę go bronić
wszelkimi dostępnymi środkami.
Nie jestem skarżypytą. Niefajnie jest kablować.
Ale pozwalać małemu chłopcu bawić się na ulicy?
To już przegięcie.
Cześć, Kim.
Mówi Stacey z Klubu Opiekunek.
Muszę ci opowiedzieć o pewnym incydencie.
Pożałujesz tego.
Miała rację.
AGENCJA OPIEKUNEK
„Ta osoba ma opiekować się twoimi dziećmi?”
Stacey!
O Boże!
Co ci jest?
Agencja pogrzebała w necie
i odkryła prawdziwy powód, dla którego się przeprowadziliśmy.
Myślałam, że mamy to za sobą.
Myliłam się.
Stacey...
Co to jest?
Musisz nam powiedzieć.
Wiem.
Wszystkie wiemy, że coś przed nami ukrywasz.
Co to? Załamanie nerwowe?
Zwarcie w mózgu?
Twarde narkotyki?
- Kristy! - Co?
Agencja wykopała to, by nas zdyskredytować.
Cokolwiek to jest, mamy prawo wiedzieć.
To cukrzyca.
Mam cukrzycę.
Typ 1.
Nieuleczalna. Będę ją miała do końca życia.
Od kiedy o tym wiesz?
Od zeszłej wiosny.
Zaczęłam się dziwnie czuć.
Strasznie schudłam. Mama myślała, że mam anoreksję.
Zabrała mnie do psychiatry...
a ja byłam coraz bardziej chora, aż doszło do tego...
co widziałyście.
Ale dlaczego nas okłamywałaś?
Bo bałam się...
że będziecie postrzegać mnie tylko jako chorą dziewczynę.
Stacey...
To był najgorszy dzień w moim życiu.
Nawet moja przyjaciółka rozsyłała ten filmik.
I go komentowała.
Każdy dzieciak z Manhattanu widział go przynajmniej raz.
Banda kretynów.
Myślałam, że wy też będziecie się ze mnie śmiać.
Stacey, nigdy w życiu.
Nigdy.
Jasne, że nie.
Oszalałaś?
Czy spadł ci poziom cukru?
Za wcześnie.
Skąd o tym wiesz?
Nie jesteś pierwszą osobą, która ma cukrzycę.
- Koleżanka mamy ją ma. - I moja kuzynka.
I aktorka Halle Berry.
Co?
Serio.
Co zrobimy?
Dostali to wszyscy rodzice.
Już się martwili, że nie jesteśmy odpowiedzialne.
Udowodnijmy, że się mylą.
Musimy postąpić odpowiedzialnie.
Poodkurzać.
Nie, powiedzieć prawdę.
No tak.
Nie wiem, jak to działa na Manhattanie,
ale tutaj, w Stoneybrook, tak właśnie robimy.
W porządku?
Musimy podzwonić.
Zwołałyśmy kolejne nadzwyczajne zebranie Klubu Opiekunek,
ale nie było jak inne.
Na filmiku, który widzieliście, miałam wstrząs insulinowy,
zanim zdiagnozowano u mnie cukrzycę.
Agencja wam go wysłała, żebyście przestali nam ufać.
Wiem, że nieciekawie to wygląda,
ale czuję się dużo lepiej.
Wiem, jak o siebie dbać,
i potrafię zająć się waszymi dziećmi.
Bardzo ci współczuję,
ale muszę mieć pewność, że moim dzieciom nic nie grozi.
A sprzęt medyczny?
To niebezpieczne, jeśli dziecko się z nim zetknie.
Możemy być pewni, że nie będzie miała kolejnego epizodu?
Prawda jest taka, że nie możecie.
Jeśli nie czujecie się z tym komfortowo,
zrozumiem.
Ale nie karzcie za to reszty klubu.
Może są młodsze i nie mogą zostawać do późna,
ale im zależy.
Jeśli chcecie,
odejdę z Klubu Opiekunek.
- Czekaj, Stacey. - Myślę, że to nie będzie konieczne.
Chyba znam większość z was.
Peggy Johanssen, mama Charlotte.
Jestem endokrynologiem w Stamford Presbyterian
i od razu zauważyłam u niej pompę.
Wiedziałaś o tym?
Widziałam, jak sobie z tym radzi, opiekując się córką.
Jest bardziej dojrzała niż większość dzieci w jej wieku
ze względu na chorobę.
A Charlotte zawsze pyta, kiedy przyjdzie, by mogły pobawić się zestawem dla dzieci.
Wszystkie zabieramy go do pracy.
Dzięki niemu klub jest wyjątkowy.
Gdy Claudia pilnuje córek,
zawsze robią razem jakieś projekty artystyczne.
A z Mary Anne czytają książki. Opiekunki z agencji tego nie robią.
Gdy Kristy pilnuje mojego syna,
zawsze grają w nogę.
Raz kazałam mu iść spać,
a on odpowiedział: „Słucham tylko trenerki Kristy”.
Korzystamy czasem z agencji, bo opiekunki mogą zostać do późna.
Ale próbowały zastraszyć Stacey.
Czy to dobry przykład dla dzieci?
Przesuniemy godzinę powrotu do domu, prawda, mamo?
Pogadamy o tym.
W międzyczasie nadal oferujemy zniżki dla lojalnych klientów.
Boże, przepraszam.
Wtedy poczułam, że przynależę.
Nie tylko do klubu, ale do czegoś większego...
do społeczności.
Lubili mnie taką, jaka jestem.
Piękna bluzka.
Co myślicie?
Super.
Co? Moja córka jest super.
Musisz tak przystroić mi komórkę. Zrobię furorę w biurze.
Pójdę zrobić śniadanie.
Słodkie, co?
Niebieskie.
Mamo, nie wstydzę się już cukrzycy.
Ty też nie powinnaś.
Wstydzić się? Nie.
Nie chciałam, by ktoś znowu cię skrzywdził.
Wstydzić się ciebie?
Nigdy.
Tak się zastanawiałam...
dużo ludzi nosi pompy w saszetkach,
a Gucci wypuścił właśnie boską kolekcję.
Jest jasnoniebieska i taka śliczna.
Dobrze, że wracasz do pracy.
Może uzbierasz na nią, zanim skończysz 35 lat.
O Boże!
Klub Opiekunek.
Odzyskałyśmy wszystkich klientów i zyskałyśmy nawet nowych,
bo gdyagencja osiągnęła dno... zamiast zniżać się do ich poziomu,
byłyśmy szczere.
Tak, Kim. Z przyjemnością.
Ciekawe, jaki był poród.
Podobno urodziłam się o ósmej rano i wszystko obserwowałam.
Ja urodziłam się o 4.36, tak?
Gotowa, by podbić świat.
Mama nie pamięta, o której się urodziłam po 30 godzinach porodu.
A ty, Mary Anne?
Nie wiem.
Spytaj Mimi. Na pewno wie. Przyjaźniła się z twoją mamą.
- Tak? - Tak.
Poznajcie Lucy.
Stacey,
pokażesz innym, jak to się robi?
Witamy w Stoneybrook, Lucy.
Napisy: Monika Bartz