NETFLIX – SERIAL ORYGINALNY
CLAUDIA, TELEFON I CZŁOWIEK-WIDMO
Jestem dobra w wielu rzeczach.
Tak!
Jak moda.
I opieka nad dziećmi.
Jestem w tym naprawdę dobra.
Ale najlepsza jestem w sztuce.
W sumie świetna.
Na plastyce nie ma zadań domowych i testów.
Kiedy maluję lub rzeźbię,
wszystkie głosy,
które mówią mi, co mam robić i kim być,
znikają.
Fajne.
OMG, Trevor Sandbourne.
Spokojnie, Claudia.
Oddychaj.
Ma w sobie coś z Elizabeth Peyton.
Znasz jej prace?
W latach 90. wystawiała z moim ojcem w hotelu Chelsea.
To znaczy...
Super.
Niełatwo uzyskać olejami taką przejrzystość, ale...
tobie się udało.
Podoba mi się.
Co to jest?
Jak u ciebie.
Autoportret.
- Abstrakcyjny. - Tak.
Słyszałaś o imprezie w piątek?
- Na Halloween? - Tak.
Idziesz?
O Boże!
Tak. To znaczy...
nie.
Jeszcze nie wiem.
Spoko.
Może się tam spotkamy.
Zaprosił cię czy nie?
Kristy Thomas też jest dobra w wielu rzeczach.
No więc?
Subtelność nie należy niestety do jej licznych talentów.
Powiedział, że może się tam spotkamy. Praktycznie mnie zaprosił.
Będziemy tam razem.
- Praktycznie. - Jest tak.
Ktoś taki jak Trevor Sandbourne nie przyjdzie po dziewczynę z bukiecikiem.
Tak się nie robi w jego kręgach.
Czyli jakich?
Wyszukanych.
Artystycznych.
Przebierzesz się?
Miałam być lalką trollem, ale dla Trevora...
muszę wymyślić coś bardziej eleganckiego.
- Jasne. - Serio?
Będziesz się przebierać dla gościa, który cię nawet nie zaprosił?
Nie chcę wyglądać dziecinnie.
Dziecinny jest ten głupi bal,
na którym chłopacy jak zwykle dadzą ciała,
a dziewczyny oswoją się z myślą, że już zawsze tak będzie.
- W życiu nie pójdę. - A ty, Mary Anne?
Może Logan tam będzie.
Ten, na którego się ciągle gapisz.
Nie wiem, o czym mówisz.
Zresztą tata i tak by mnie nie puścił.
Świruje z powodu człowieka-widmo.
Kto to?
Szajbus, który wkrada się do domów.
Podobno dostajesz dziwne, anonimowe telefony.
A potem zdajesz sobie sprawę, że wykonano je z twojego domu.
Usłyszał nas! Człowiek-widmo.
Halo, Klub Opiekunek.
Cześć, idę z Watsonem na imprezę w piątek
i potrzebujemy niani dla dzieci.
Zaczekaj.
Watson potrzebuje niani w piątek.
Ale w piątek jest bal.
Tak.
Zdecydowanie idziemy.
Kristy.
To już siódmy raz od istnienia klubu, gdy twoja mama i Watson dają nam zlecenie.
Jesteś jedyną, która go nie przyjęła, i jedyną, której chcą.
Mary Anne będzie waszą opiekunką.
Miłego dnia.
Czyli idziesz na bal halloweenowy?
Wolałbym mieć wszy.
Znowu.
Często masz wszy.
Jestem też dobra w gotowaniu.
Często gotuję z babcią Mimi.
Dużo mnie nauczyła.
Marchewki, moja Claudio.
Mimi jest najlepsza we wszystkim.
Chyba dlatego, że wszystko robi z miłością.
Niech się pitrasi, a ty opowiedz mi o tym chłopcu.
Trevor. Jest taki słodki.
Maluje abstrakcje, które są…
A jego ojciec jest znanym malarzem i zna wszystkich artystów.
Czyż nie byłoby wspaniale mieć rodziców, którzy cię rozumieją?
Moja Claudio.
Każdy w twoim wieku ma wrażenie, że rodzice go nie rozumieją.
Nie to co dziadkowie.
Bardzo go lubię i on chyba też mnie lubi.
Stacey tak twierdzi.
Co myślisz?
Myślę, że jeśli ten chłopak za tobą nie szaleje,
to musi być niespełna rozumu.
Jak inne lekcje?
Poza plastyką?
Myśleliśmy, że ten rok będzie inny.
Gimnazjum miało być nowym początkiem.
Czystą kartą.
Chcemy ci pomóc, skarbie.
Nie potrzebuję pomocy. Nie mam z niczego jedynki.
Dzwoniła dziś pani od algebry.
Masz przygotować się na jutrzejszą klasówkę.
Claudio.
Musisz zacząć poważnie traktować szkołę.
To już nie podstawówka.
Oceny trafią na świadectwo.
Nie chcesz dostać się na studia?
Prowadziliśmy podobne rozmowy od drugiej klasy.
Przy tylu rzeczach, jakie potrafię, oczekujątylko tej, której nie potrafię.
- Mogę coś zasugerować? - Pewnie.
Badania nad zachowaniem opublikowane w Psychology Today wykazały,
że badanych motywowały do działania lęk przed stratą i nadzieja na zysk.
Do rzeczy, Janine.
Na zebraniu kółka opiekuńczego Claudii
podsłuchałam, że chce iść na bal jako nieformalna partnerka kolegi z klasy.
Trevora?
Szpiegowałaś mnie?
Posiałam gdzieś słuchawki.
Mam propozycję.
Jeśli dostanie dobrą ocenę, pójdzie na bal.
Jeśli nie, nie pójdzie.
Podoba mi się.
Dziękuję, Janine, że jesteś tak ambitna i konstruktywna.
Dziękuję, Janine, że jesteś chodzącą encyklopedią,
która zrujnowała mi życie.
Ale nie tylko mnie czekała tego wieczoru niespodzianka.
Halo?
Tato?
Tato.
Czemu siedzisz po ciemku?
Wiesz, która godzina?
8.20.
A o której miałaś być w domu?
O ósmej.
To tylko 20 minut.
Wiesz, co może się stać w ciągu 20 minut?
Ktoś mógłby cię potrącić albo uprowadzić.
Ten szajbus...
Człowiek-widmo?
Nadal grasuje w hrabstwie Fairfield.
Ale nie chciało ci się zadzwonić i dać znaku życia.
Przepraszam.
Przeprosiny przyjęte.
Ale nie widzę sensu, byś nosiła nowy telefon, o który błagałaś,
skoro nie potrafisz go używać.
Nie możesz mi zabrać telefonu.
Jak do ciebie zadzwonię?
A jeśli coś się stanie?
Pomyślałem o tym.
Dobra wiadomość jest taka, że twój stary telefon nadal działa.
Wszystko zaprogramowane i gotowe.
Pół nocy wkuwałam równania kwadratowe, cokolwiek to znaczy.
I założyłam eleganckie wdzianko.
W stylu szykownej prawniczki.
Mega słodkie.
Prawie ci się udało.
Dzielimy przez osiem, a współczynnik musi się równać zeru.
I gotowe.
Jak ty to robisz?
Ty też możesz.
Tylko licz powoli i sprawdź wynik.
W matmie zawsze wiesz, kiedy masz rację.
Miałam powiedzieć, że nie takie było moje doświadczenie, gdy…
Boże, idzie tu!
Rany.
Dalej, powiedz im.
Nie mogę opiekować się jutro Brewersami.
Spóźniła się wczoraj o 20 minut i ojciec ją uziemił.
Teraz ja będę musiała opiekować się głupimi dzieciakami Watsona,
chyba że któraś z was nie pójdzie na bal.
Wykluczone.
Najpierw jesteś zła, że pilnuje Karen i Andrew, a teraz, że nie może?
Odbija ci.
Przepraszam, próbuję prowadzić firmę.
Co mam zrobić, gdy ktoś zachowuje się nieprofesjonalnie?
Wiecie, komu odbija? Tacie Mary Anne.
Kristy, daj spokój.
Ma paranoję. Traktuje cię jak porcelanową lalkę w pudełku.
Do tego ten człowiek-upiór.
Człowiek-widmo.
Nieważne. To psychol.
Nawet moja mama tak uważa. Nie jest normalny.
A co ty wiesz o normalnym ojcu?
Kristy...
To znaczy...
Jestem okropna.
Kristy i Mary Anne przyjaźniły się od przedszkola
i nigdy ich takich nie widziałam.
Ale na razie musiałam myśleć jak matematyczka,
nie terapeuta małżeński.
Przepraszam.
Chciałem pogadać na przerwie, ale wyglądałaś na zajętą.
Chciałem porozmawiać...
o jutrzejszym balu.
Gdybyś potrzebowała podwózki,
mój tata mógłby cię odebrać i moglibyśmy pojechać tam razem.
Tak.
- Serio? - Byłoby świetnie.
Super. Ładne okulary.
Uspokójcie się.
Podręczniki odłóżcie na bok, bo za chwilę zapadnie wyrok.
Mary Anne czuła się jak najgorsza przyjaciółka świata.
Niestety jej nowy stary telefon mógł dzwonić tylko pod cztery numery:
jej ojca, jej ojca, 112i...
jej ojca.
Ale Mary Anne i Kristy miały staroświecki sposób komunikacji.
Ja...
przepraszam...
Nie powinnam była tak mówić...
Wiadomość odebrana.
Kolejnego dnia miała wybić godzina prawdy.
Czy dzisiejszy wieczór będzie jak marzenie czy koszmar?
Czy pojadę na bal z Trevorem,
co zakończy się związkiem i wzbiciem na sam szczyt w świecie sztuki,
czy spędzę resztę życia w domu,
patrząc, jak Janine poprawia gramatykę na Reddit.
Czy zdam, czy...
Oblałam.
Jest lepiej niż ostatnio.
Może twoi rodzice powiedzą: „Brawo, poprawiłaś się!”.
Trevor pomyśli, że jestem frajerką.
Nieprawda.
A co ze mną?
Nie znam w szkole nikogo poza wami, a żadna z was nie idzie na bal.
Przykro mi, Stace.
Naprawdę.
Weź to.
Po co?
Oficjalnie do celów naukowych.
A nieoficjalnie: pisałam wszystko ołówkiem,
łącznie z nazwiskiem.
Więc jeśli chcesz użyć jednej ze swoich wymyślnych gumek i...
- Mam okłamać rodziców? - Nie.
Tylko ukryć prawdę do jutra, gdy już będziecie z Trevorem zakochani,
a ty zdążysz założyć swój kostium.
Claudio, to mój pierwszy bal w nowej szkole.
Naprawdę chcę iść.
Ale nie sama.
Prawdziwy dylemat moralny.
Musiałam pomyśleć w spokoju.
Gdzieś, gdzie mogłam być sobą.
Ale ktoś inny dotarł tam przede mną.
Co myślisz?
Szczerze.
Świetny.
Naprawdę.
Tata mówi, że to imitacja.
Czegoś, co malował w latach 80.
Myślałem, że jeśli będę malował jak on, choć raz będzie ze mnie dumny.
Cokolwiek robię,
nigdy nie jest zadowolony.
Wtedy pojęłam, że bez względu na to, kim są rodzice,
zawsze możesz czuć, że ich rozczarowujesz.
A to uczucie, które sprawia, że jesteś smutny,
przestraszony i wątpisz w siebie,
jest gorsze niż człowiek-widmo.
Jesteś bardzo dobrym artystą i powinieneś malować, co chcesz.
Czyż nie o to chodzi w sztuce?
Jesteś wyjątkowa, wiesz?
Do wieczora.
O Boże.
Teraz to jużmuszę iść na bal.
Poza tym czy to nie wina moich rodziców, że mają tak nierealistyczne oczekiwania?
MAMA
Cóż, nikt nie jest idealny.
Te malowidła są z przełomu wieków, a tutaj...
moja ulubiona część domu.
To galeria szeptów.
Jeśli wyszepczę coś po jednej stronie, usłyszycie to po drugiej.
Pokażę ci.
Spodoba ci się. Stań tutaj.
Andrew, chodź tu.
Kristy.
Cieszymy się, że tu jesteś.
- Prawda, Andrew? - Tak.
Pójdziemy z Andrew napić się mleka.
Za bardzo się stara.
Ale cieszymy się, że w końcu przyszłaś.
Karen nie mogła się ciebie doczekać.
Pora, by ktoś założył piżamkę i powiedział dobranoc.
Śmiało, stary.
Dobranoc, Kristy.
Dzięki, że przyszłaś.
Chodź, kolego.
Miło cię poznać, Karen.
Wyciągnij ciasteczka.
Potrzebuję przekąsek na czuwanie przy mojej lalce.
Wyglądasz wspaniale.
Tak myślisz?
Rewolucyjny kostium.
Jeden z twoich najlepszych.
Jesteśmy z ciebie tacy dumni.
Z powodu testu?
Piątka to dobra wiadomość,
ale jestem z ciebie dumna,
bo jesteś moją Claudią.
Dla mnie to wystarczający powód.
Poszukajmy kolczyków.
Powinnyśmy zamknąć jej oczy?
Nie.
W grobie jest wystarczająco ciemno.
Żegnaj, Krakatoa.
Żyłaś.
I umarłaś.
Chcesz się pomodlić?
Krakatoa była ateistką.
Kto to?
NIEZNANY
Nikt.
Na pewno nie nikt.
Pewnie pomyłka.
Albo człowiek-widmo.
Słyszałaś o nim?
Dzwoni i dzwoni, a przez cały czas
czai się w twoim domu.
Obserwuje cię.
Słucha.
Wącha.
To nie człowiek-widmo, Karen.
Oto ona.
Nasza prymuska!
Wygląda jak milion dolców.
Raczej jak 95 procent.
Kochanie, jesteśmy wniebowzięci.
Dzięki, mamo.
Pokażesz test?
Wybacz, ale chcę tylko zobaczyć twoje imię przy piątce.
Claudio, co to jest?
Mój test.
Mój prawdziwy test.
A 95?
To był test Stacey.
Okłamałaś nas?
Tak, wprowadziłem was w błąd, bo bardzo chciałam pójść na bal.
Ale nie dam rady zaliczyć algebry na piątkę,
skoro opanowanie dzielenia zajęło mi lata.
Nie jestem Janine i mam dość porównywania z nią.
Chcemy, byś spróbowała.
Próbuję.
Ale wolałbym skupić się na tym, w czym jestem dobra,
zamiast wysłuchiwać głosów, które próbują mi wmówić, że to nieistotne.
Dobrze, że powiedziałaś prawdę.
Ja też.
Kocham was.
My ciebie też.
Chodź tu.
Wrócę przed dziesiątą.
A ty dokąd?
Naprawdę nie mogę iść na bal?
Oszalałaś?
Wzmocnienie negatywne działa, ale kluczowa jest konsekwencja.
Zamknij się, Janine.
Powiedziałam prawdę. Przepraszam.
Każdy chce być twoim przyjacielem, zwłaszcza ja.
Pozdrów ode mnie Trevora i napisz, w co się przebrał.
NIEZNANY
Chyba powinnaś odebrać.
Czego chcesz?
Przeprosić cię.
Mary Anne?
Dzwonię i dzwonię. Czemu nie odbierałaś?
Numer się nie wyświetlił.
Tata wcisnął mi starą komórkę.
Wiesz, jak się namęczyłam, by do ciebie zadzwonić?
Chciałam cię ostrzec, że Karen przechodzi upiorną fazę,
ale jest zabawna.
Będę tęsknić.
A w piwnicy jest druga lodówka z mrożonymi Snickersami.
Dzieci mają nie wiedzieć, ale ty możesz jeść, ile chcesz.
To wszystko?
Chciałam cię też przeprosić
za to, co powiedziałam.
Ale, Kristy…
Musisz zaakceptować Watsona.
Będzie twoją rodziną, czy tego chcesz, czy nie.
Więc może spróbuj się z tym oswoić.
Do jutra.
I nie dzwoń. Karen się boi.
Wcale nie.
Pa.
Chcesz mrożonego Snickersa?
Myślałam, że nie zapytasz.
W międzyczasie Stacey przeżywała własny horror,
próbując być tak niewidoczna, jak to tylko możliwe
w kostiumie Marii Antoniny,
kiedy w końcu dostrzegła znajomą twarz.
Panią Johanssen, nauczycielkę od plastyki.
Belferka, ale całkiem w porządku.
Imponujący kostium.
Niestety.
Skarbie, pamiętasz Stacey.
- To ulubiona niania Charlotte. - Oczywiście.
Zaraz, obie jesteście dziś opiekunkami.
Kto pilnuje Charlotte?
Nie poszłam na bal halloweenowy.
Sprawa z Trevorem musiała zaczekać.
Ale robiłam to, w czym jestem najlepsza.
W sumie...
wieczór okazał się całkiem miły, póki nie napisała Stacey.
Spójrz!
Agencja Opiekunek.
Och, Mimi...
Wygląda na to, że mamy konkurencję.
Napisy: Monika Bartz