NETFLIX – SERIAL ORYGINALNY
Wszystko zaczęło się w piątkowe popołudnie na początku siódmej klasy.
Wracałam do domu z moją przyjaciółką, Mary Anne Spier.
Głównie mówiłam ja, jak zwykle.
Dlatego musisz mnie słuchać.
A Mary Anne cierpliwie słuchała, jak zwykle.
Było gorąco,
jak na powierzchni Wenus,
a on przynudzał o geniuszu Thomasa Jeffersona
i o tym, że wszyscy obywatele są równi.
Pan Redmont?
Tak. Więc w końcu wstałam i powiedziałam:
„Gdyby był geniuszem, powiedziałby: »obywatele i obywatelki«”.
Nieźle.
Z tym że podniosłam głos,
a nie rękę.
Czeka cię koza?
Nie, wypracowanie na temat decorum.
Co to w ogóle znaczy?
Że nie odzywasz się bez pytania, jesteś uprzejma i niewidzialna.
Tymczasem w łazience chłopacy wkładali sobie chusteczki w spodnie
i wycierali się nawzajem potem, ale to ja zakłócam spokój.
Zadzwoni do mamy?
Pamiętaj, że jutro u mnie nocujesz.
Prawie przekonałam tatę, by pozwolił nam zamówić pizzę i lody.
Podwójny nabiał! Co dalej, klucz do barku?
Cukier to postęp.
Nie mogę się doczekać.
Jej mama zmarła, gdy Mary Anne miała półtora roku.
Jej tata jest nadopiekuńczy, ale przynajmniej mu zależy.
Mój zmył się po narodzinach Davida Michaela.
Wpadł dwa razy w ciągu trzech lat.
Potem wysyłał kartki, a potem nic.
Obok mieszkają Kishi.
Claudia, Mary Anne i ja ciągle się spotykałyśmy.
Ale potem Claudia zdecydowała, że woli chłopaków i ciuchy.
Tęsknię za nią.
Obie tęsknimy.
Kristy.
Tutaj.
Co tam robisz, młody?
Nie mogłem wejść do domu.
Miałeś być w domu za 20 minut.
Czemu nie poszedłeś do sąsiadów?
Nie wytrzymałem w autobusie.
Nie mów Charliemu i Samowi. Pomyślą, że jestem dzieciakiem.
Oczywiście, że nie.
Chodź. Przebierzmy się. Zrobię ci quesadillę.
Niezły strzał, Charlie.
Tak. Lepszy niż twój.
Kto jest głodny?
Mamo, zablokowałaś mi strzał.
Przyniosłam pizzę.
Co się dzieje?
Co masz na myśli?
Podasz nam pizzę?
Wcześnie wróciłaś.
- Przyniosłaś pizzę. - Tak.
Zwolnili cię?
Nie, nie zwolnili.
Mam do was małą prośbę.
Zajmiecie się jutro wieczorem Davidem Michaelem?
Randka z Watsonem?
Właściwie mam w weekend potencjalnych klientów.
Wychodzę jutro z Olivią.
Idę z Emmettem i Oliverem na koncert Carcinogens.
I biorę auto.
Dzięki.
Miałam spać jutro u Mary Anne, ale mogłybyśmy to...
Nie musisz rezygnować z planów.
Chłopcy nawet się nie zastanowili.
No nic.
Pójdę podzwonić.
Jak nazywała się ta dziewczyna z dziwną twarzą?
Nie mogę odebrać...
Nikt już nawet nie włącza telefonu!
„Twój abonament na opiekunka.com wygasł.
Aby go odnowić, zapłać 79,99 dolarów”?
Halo? Tak.
Jutro wieczorem.
Ile za godzinę?
Zamierzasz karmić go piersią?
Myślisz, że Mary Anne mogłaby spać jutro u ciebie?
Tata by jej nie pozwolił, gdyby wiedział, że wrócisz późno.
No tak.
Przykro mi, mamo.
Czemu to takie trudne?
Kiedy ja byłam dzieckiem,
mama dzwoniła do dziewczyny z sąsiedztwa,
na numer stacjonarny,
a ona odbierała,
bo było to częścią umowy społecznej.
To było to. Chwila...
w której zaczęłam się dławić pizzą.
Ale gdy krztusiłam się pizzą, życie przemykało mi przed oczami,
a mama próbowała przypomnieć sobie zasady pierwszej pomocy,
do głowy przyszedł mi najlepszy pomysł w życiu.
Opieka nad dziećmi?
Założymy klub.
Myślisz, że ludzie oddadzą nam pod opiekę dzieci?
- Opiekujemy się moim bratem. - To prawda.
Dzieci zasługują na opiekunki, którym na nich zależy
i które chcą z nimi być.
Tak.
Poza tym nie uwierzysz, ile żądają dorosłe opiekunki.
Już za połowę byłybyśmy bogate.
Mary Anne oczywiście się zgodziła, ale dwie osoby to za mało.
Potrzebowałyśmy kolejnej.
Claudia była najfajniejszą dziewczyną, jaką znałyśmy, a klub miał być fajny.
Claudia, będziemy opiekunkami.
Dobra zabawa i znak dolara, znak dolara...
Możemy wpaść z MA po szkole?
...władza sądownicza reprezentowana przez Sąd Najwyższy,
władza wykonawcza, czyli prezydent,
i ustawodawcza, czyli Kongres.
Panno Thomas.
Piszesz liściki na lekcji?
- Nie. - Panno Kishi?
Podaj mi liścik od pani Thomas.
Ma pan na myśli SMS-a?
Telefon mam w szafce.
Wciąż czekam na wypracowanie.
A ty przestań rujnować buty i uważaj.
Chyba że znów chcesz oblać test.
Zabawna historia o senacie…
Claudia.
Muszę uważać.
Jest super.
Mimi.
Babcia Claudii.
Większość czasu spędza w kuchni,
parząc herbatę i dodając otuchy.
- Jak się pani ma? - Dobrze.
Dziewczyny są na górze.
Zrobię herbaty.
Dziękujemy.
„Dziewczyny”? Liczba mnoga?
Cześć, Janine.
On cię chyba lubi.
- Serio? Tak myślisz? - Tak.
Nie wiem.
Cześć, dziewczyny.
Kristy, Mary Anne, to moja koleżanka, Stacey McGill.
Przeprowadziła się z Nowego Jorku.
Skąd dokładnie?
Z miasta.
Z Manhattanu?
Tak, z Upper West Side.
Pomysł z opieką nad dziećmi wydaje się spoko.
Powiedziałaś jej?
Przepraszam, to była tajemnica?
Teoretycznie nie.
Twizzlerki!
Nie, dzięki.
Dobra. To klub opieki nad dziećmi.
Przepraszam. Myślałam, że będziemy robić kasę.
Daj mi skończyć.
Mama potrzebowała ostatnio opiekunki dla Davida Michaela.
Musiała wykonać milion telefonów
i zapłacić osiem dych na dziwnej stronie.
Która sprzeda jej dane osobowe Rosjanom.
Jasne. Pomyślałam, że to byłby świetny pomysł,
gdyby za pomocą jednego telefonu mogła dodzwonić się do wielu opiekunek.
Kilka razy w tygodniu gdzieś się spotkamy,
a ludzie będą dzwonić z ofertami.
Tata nie pozwala mi odbierać telefonów od nieznajomych.
Nie na twój telefon. Telefon z dawnych czasów.
Numer stacjonarny. Mam taki.
Był w pakiecie z superszybkim internetem,
którego Janine potrzebowała do swoich głupich serwerów.
Wchodzisz w to?
Może, jeśli to nie będzie kolidowało z lekcjami sztuki.
Dziewczyny.
Arbuzowe żelki.
Ile razy w tygodniu się spotkamy?
Kilka.
- Trzy. - Poniedziałek, środa, piątek?
Łatwo zapamiętać.
Powinnyśmy reklamować się w mediach społecznościowych.
Opracuję najlepszy współczynnik klikalności.
Jestem niezła z matmy.
Robiłaś kiedyś za niańkę?
Czy dzieciaki w Nowym Jorku nie mają opiekunek do końca studiów?
Chyba mylisz prawdziwe życie z Plotkarą.
A Dorota to pokojówka.
Ale masz rację.
Większość dzieciaków miała nianie, ale nie w weekendy i wieczory.
Opiekowałam się nimi, gdy rodzice chodzili na eventy.
Eventy.
Jak rozdanie nagród Tony.
Tak.
Skoro mowa o marketingu...
Claud, może coś nam narysujesz, na przykład logo?
Może. Muszę to przemyśleć.
Fajna figurka. O co w niej chodzi?
O miesiączkę.
I jej bluza.
Odjechana.
Pewnie takie noszą w mieście.
Fajowo, gdy mówi „miasto”.
Nic nie jadła.
Może nie lubi Twizzlerów.
Może nie akceptuje swojego ciała.
To nie będzie dobry przykład dla dziewczynek.
Kristy.
Jest miła.
Tylko nowa.
Są gorsze rzeczy niż nowi przyjaciele.
Może miała rację.
Może nowi nie są najeźdźcami, których należy odstraszać.
Niespodzianka!
Skon-dim-sumujemy pierożki?
A może Mary Anne była skończoną idiotką.
Watson Brewer, chłopak mojej matki.
Największy z najeźdźców.
Świetne.
Zwykle pierożki na wynos nie są dobre, ale te są pyszne.
Starałem się.
Nie ty je zrobiłeś.
Nie, nie zrobiłem.
Kristy założyła klub opiekunek.
Pierwsze zebranie było po południu.
Uczycie się, jak się opiekować dziećmi?
Nie, to biznes.
Ludzie zatrudniają nas do opieki.
Poza tym chłopacy też mogą zajmować się dziećmi.
Jasne, że mogą.
Jaki macie biznesplan? Jak to działa?
Spotykamy się trzy razy w tygodniu, a ludzie dzwonią i umawiają się z nami.
Ktoś koordynuje harmonogram?
- A stawki? - Konkurencyjne.
Odliczacie część zysków na wydatki?
Tak. I w ogóle.
Jako biznesmen i tata…
uważam, że to genialne.
Super.
Dzieciaki...
Watson przyszedł dziś na kolację,
- bo chcemy wam o czymś powiedzieć. - O czym?
Spotykamy się już jakiś czas
i Watson poprosił mnie o rękę.
Co powiedziałaś?
Że chciałabym najpierw porozmawiać o tym z wami.
Dobrze, bo ja się nie zgadzam.
Kristy.
Nie pasuje mi to. Koniec dyskusji. Podaj krewetki.
Nie pytamy cię o zgodę, tylko próbujemy z wami rozmawiać.
To po co w ogóle pytasz?
Jeśli i tak zamierzasz zrobić, co chcesz.
To nie fair.
Całe życie powtarzasz mi,
jak ważne jest bycie niezależnym i stanie na własnych nogach,
a teraz każesz mi całować w tyłek pierwszego lepszego bogacza.
Dość tego.
Marsz do pokoju.
Kupił ciebie, ale nie nas.
Natychmiast idź do pokoju!
Dobra.
Chciałam iść, bo nie mogłam pozwolić, by Watson Brewer zobaczył, jak płaczę.
TEMAT: PRZEPRASZAM DO: MAMA
Chcę, by mama była szczęśliwa.
Ale chcę też, żebyśmy jej wystarczyli.
KLUB OPIEKUNEK
Dobra, władze klubu.
Mam największe doświadczenie i to był mój pomysł,
więc będę przewodniczącą.
Lubię rządzić.
Claudia będzie wice, bo spotykamy się u niej.
- Tak! - Kristy...
Co jeszcze?
Ktoś musi zająć się wydatkami,
marketingiem,
- obecnością w necie... - Kristy!
Chcę być sekretarką.
Jestem świetnie zorganizowana.
Będę zapisywać wszystko w dokumencie Google
i sporządzać protokół z każdego zebrania.
Przystajecie na to?
Jasne, byłoby super.
Nigdy nie słyszałam, żeby tyle mówiła.
Znam ją od urodzenia.
I też nie słyszałam.
Najlepiej byłoby użyć naszych platform, by stworzyć grupę influencerów.
Dajcie mi wasze nicki na Insta, to porównam obserwatorów.
Czy na Instagramie nie można być od 13. roku życia?
Media społecznościowe ogłupiają.
Zapominam robić zdjęcia, chyba że języka,
i to niechcący, gdy sprawdzam, czy nie mam nic w zębach.
Mogę coś zasugerować?
A mamy wybór?
Jak zauważyła żółtowłosa, biorąc pod uwagę wyzwanie,
jakim jest budowa platformy,
może najlepszym rozwiązaniem byłoby coś analogowego.
- Co? - Co?
Może Claudia stworzy coś, co będziecie mogły rozdawać.
Ulotkę?
Właśnie.
I tak chcę być skarbniczką.
POTRZEBUJESZ OPIEKUNKI? ZADZWOŃ DO KLUBU OPIEKUNEK
Chwileczkę!
Jesteśmy z Klubu Opiekunek.
W razie czego proszę dzwonić.
Proszę do nas dzwonić.
„Ale on nie słucha. Wszędzie się pakuje”.
„Wszędzie się pakuje”.
Tak! Klub Opiekunek!
Proszę dzwonić.
Potrzebuje pani opiekunki?
Proszę dzwonić.
Ostatnia.
Jesteś pewna, że działa?
Sklep na Etsy, w którym go kupiłam, zapewniał, że tak.
Tak, ale ma 25 lat.
Jest kultowy.
- O rany! - Przepraszam.
Tylko testowałam.
Jest 17.23. Muszę lecieć.
- Zebrania trwają do 17.30. - Tata nie lubi, gdy się spóźniam.
A co, jeśli klient wróci później do domu?
Nie zostawisz dziecka samego, bo ojciec zadzwoni do FBI.
O rany!
Dzień dobry, Klub Opiekunek.
Mówi Kristy Thomas, przewodnicząca i założycielka.
Tak, Kristy. Mówi Watson Brewer.
- Kto to? - Praca?
- Skąd masz ten numer? - Był na…
Dałaś mi ulotkę.
Potrzebuję kogoś, kto popilnuje Karen i Andrew jutro po południu.
Zastanawiam się, czy twój klub mógłby mi pomóc.
Czy jutro nie jest sobota?
Dostajesz dzieci tylko w weekendy.
Kristy, co robisz?
- Zaczekaj. - Dobra.
Watson chce, by ktoś pilnował jutro jego dzieci.
- Nasze pierwsze zlecenie! - O której?
O drugiej.
Co za pech, mam wtedy lekcję rysowania.
- Co? - Zajęcia plastyczne,
na których rysujemy modelki nago.
Claudia, fuj.
Ja nie jestem nago.
Tylko one.
Przepraszam.
Ja też nie mogę.
Jadę do Nowego Jorku.
Wyjeżdżasz w nasz pierwszy weekend?
- Nagła sprawa. - Nieważne.
Nie będziemy pilnować dzieciaków Watsona.
Co ty wyprawiasz?
Wyciszam cię,
zanim zrazisz do nas jedynego klienta.
Będzie ich więcej, a to tylko palant, którypróbuje pozbyć się swoich dzieci
w jeden z dwóch dni w tygodniu, w których je widzi.
Mój klub mu nie pomoże.
Kropka.
Masz na myśli nasz klub, a on jest jedynym, który zadzwonił.
Kropka.
Mary Anne, co mówi kalendarz?
Kristy i ja jesteśmy wolne.
Kristy jasno wyraziła swoje zdanie.
Popilnujesz ich?
Nie, Mary Anne.
Przestań jej rozkazywać.
Teraz sobie przypominam, czemu przestałam się z tobą zadawać.
Mary Anne, chcesz tę pracę?
Cześć, Watson.
Claudia Kishi. Opiekunką będzie Mary Anne.
Świetnie.
Następnego dnia miałam doła
i postanowiłam iść pobiegać, by oczyścić umysł.
Na szczęście mój pies, Louie, chciał się ze mną zadawać.
Postanowiłam zobaczyć, jak żyją bogaci,
i poszpiegować pewną tak zwaną przyjaciółkę,
która nie miałaby tej pracy, gdyby nie ja.
Mary Anne, chyba wszystko jasne.
- Dobra. - Nie mają alergii.
- Wrócę około 18. - O szóstej.
Cieszę się, że jestem pierwszym klientem Klubu Opiekunek.
- Do zobaczenia. - Pa.
Pa.
Ładne podwórko.
To trampolina?
Obok nas mieszka wiedźma. Nazywa się Morbidda Destiny.
Rzuciła czar na naszego kota.
Co tu robisz?
Kristy?
Co tam robisz?
Louie, nie!
To ta wiedźma, o której mówiłam.
Nieźle, co?
Kompletnie się upokorzyłam,
mój pies pewnie nie żyje, a na dodatek...
Stacey nie była w Nowym Jorku.
Okłamała nas.
Sytuacja wymknęła mi się spod kontroli,
a to uczucie, którego naprawdę nie znoszę.
Louie!
Musimy pogadać.
Jeśli Stacey chciała, byś myślała, że wyjeżdża na weekend,
na pewno miała ważny powód.
Pozwoliłam jej dołączyć do klubu.
Powinnam móc jej ufać, a ona mnie okłamała.
Lubisz mieć wszystko pod kontrolą...
- Wcale nie! - Tak.
To niesprawiedliwe, że tak mówisz, a nawet myślisz.
Kontrolujesz moje myśli?
- Tak. - Dobra.
Skarbie, czasami ludzie potrzebują trochę przestrzeni.
Jeśli chcesz zaufać Stacey,
spraw, by najpierw ona zaufała tobie.
Mary Anne mnie widziała.
I co z tego?
To było upokarzające.
Zawiodłam jako przewodnicząca. Powinnam ustąpić, zanim mnie odwołają.
Kochanie, posłuchaj.
Kiedy Mary Anne boi się czegoś, co uważasz za głupie,
nabijasz się z niej i nazywasz dzieckiem?
Czasami.
Ale nadal jesteś jej najlepszą przyjaciółką.
- Tak. - No właśnie.
A co z Claudią, gdy dostaje złe oceny?
Nie zawstydzasz jej. Tylko jej pomagasz, prawda?
Tak.
Nie jesteś idealna, skarbie.
Jak i żadna z osób, które cię kochają.
Możesz tylko dalej przy nich być i próbować postępować lepiej.
Ty byś tak zrobiła?
W końcu ponownie wychodzę za mąż.
Wbrew zdrowemu rozsądkowi.
Ale dom jest ładny.
Nie chodzi o dom.
Kocham cię.
Tak bardzo cię kocham, skarbie.
Dzwonił do mnie nauczyciel WOS-u. Wisisz mu wypracowanie o decorum.
Chłopak nie musiałby go pisać.
Nie.
Mama gustowała w dziwnych gościach,
ale jeśli chodzi o życie, nie była całkiemzielona.
Więc na następne zebranie
skorzystałam z jej ulotek i zamówiłam małe co nieco.
Pizza?
Przyda się coś na ząb.
Stacey, jeśli wolisz, mam dla ciebie sałatkę.
No dalej.
Dzięki.
Więc...
Muszę wam coś powiedzieć, dziewczyny.
Przepraszam.
Za moje zachowanie.
Myliłam się.
Chwileczkę.
Czyżby Kristy Thomas właśnie przyznała, że się myliła?
To, że Klub Opiekunek był moim pomysłem,
nie znaczy, że mogę wam rozkazywać.
A klub jest nasz, nie tylko mój. Mimo że go wymyśliłam.
Tak, wiemy.
Tak czy inaczej,
bycie przewodniczącą byłoby dla mnie zaszczytem.
Ale zrozumiem, jeśli wolicie, żebym ustąpiła.
Jasne, że jesteś przewodniczącą.
O ile będziesz pamiętać, że masz rację tylko w 95 procentach przypadków.
- Telefon! - Mamy zebranie!
Halo, Klub Opiekunek.
Chwileczkę.
Nowy klient.
Amy Marshall.
Ma dwie córeczki. Potrzebuje opiekunki w czwartek.
W ten czwartek.
Claudia, to ty!
Jak dowiedziała się o klubie?
Watson nas polecił.
Świetnie. Dzięki.
Moja kolej.
Dzień dobry, Klub Opiekunek.
Papadakis?
Może pan przeliterować?
Mieszka pan obok Brewerów?
Watson Brewer.
Zawsze musi dorzucić swoje trzy grosze.
Dosłownie.
Będę państwa opiekunką, Stacey McGill.
W ten weekend? Dziękuję.
Dobrze. Do zobaczenia.
Podziękuj ode mnie Watsonowi.
Sama mu podziękuj.
Co znaczy decorum?
Wiem, co ma znaczyć.
Że zgłaszamy się, zanim zaczniemy mówić i wszystkie inne rzeczy,
które pewnie ułatwiają życie.
Ale dla mnie decorum oznacza, że wiesz, gdy się mylisz...
obdarzasz innych zaufaniem...
Dziękuję.
...a przede wszystkim jesteś dobrą przyjaciółką,
i próbujesz stworzyć idealną relację,
w której wszyscy są równi.
Może to nie pańska definicja decorum, ale z pewnością moja.
Podpisano Kristin Amanda Thomas,
przewodnicząca Klubu Opiekunek.
WSPANIAŁY POMYSŁ KRISTY
NA PODSTAWIE POWIEŚCI ANN M. MARTIN
Napisy: Monika Bartz