NETFLIX ORİJİNAL DİZİSİ
KRISTY VE BEBEK GEÇİT TÖRENİ
Filler asla unutmaz derler.
Filler konuşmuyor, bunu nereden biliyorlar bilmiyorum.
Öte yandan insanın ailesi gerçekten her şeyi hatırlıyor.
Araba tutmaları, talihsiz saç kesimleri,
köpek taklidi yaparken postacıyı ısırdığın zaman.
Bunu Six Flags'te safari parkında giymiştin.
O maymunun pencereden üzerine işediği gün.
-Lekesi hâlâ belli oluyor. -Anne, bunu neden sakladın?
Bilinçli bir karar değildi.
İnsan bir şeyleri biriktirip onlara bağlanıyor.
-Bunları vermek istediğine emin misin? -Tabii ki.
Onları artık kullanmayacağız. İhtiyacı olanlara vermeliyiz.
Annemin bu yıl yaşadıklarından sonra bunun onun için zor olduğunu biliyorum.
Ama bazen yeni şeylere yer açmak için eskilerden kurtulmalısın.
Yeni Zelanda!
Yeni Zelanda'da insandan çok koyun olduğunu biliyor muydunuz?
-Herkes bilir. -Gerçekten mi? Herkes bilir mu?
-Evet. -Tamam.
Peki, kayalıkların kenarlarında delikler açan
minyatür bir Yeni Zelanda koyunu türü olduğunu ve bunun hobbit delikleri için
J.R.R. Tolkien'e ilham verdiğini biliyor muydunuz?
Hayır, bilmiyordunuz.
Bilemezdiniz çünkü neden?
Çünkü uydurdum. Bu doğru değil.
Yine de ziyaret etmek için harika bir yer, değil mi? Yeni Zelanda?
Annem ve Watson bebek sahibi olmaya çabalamayı bıraktıklarından beri
Watson onu büyük bir tatile çıkarmaktan bahsediyor.
Sanırım annem üzülmesin diye, ki bunu tamamen destekliyorum.
Çok ilginç bir e-posta aldım.
Masada telefon yasak sanıyordum.
Kimsenin yeniden doldurmaya niyetlenmediği suyu doldurmak için
mutfağa gittiğimde gördüm.
Kristy,
bebek geçit töreninde olacaksın.
-Bebek geçit töreni nedir? -Stoneybrook Bebek Geçit Töreni.
İkinci Dünya Savaşı sırasında kadınların evde çıldırdığı zamanlarda başlamış.
Bebeklerine komik kostümler giydirip
en iyilerine ödül vermeye başlamışlar.
Her neyse, on yıl öncesine kadar her yıl yapılıyordu,
sonra emekli oldular ya da öldüler herhâlde.
Bu yıl 80'inci yıl dönümü diye geri getirmeye karar verildi.
Hâlâ hayattaki tüm kazananlar
geçit törendeki özel bir araçta toplanacak.
-Yani sen de katılıyorsun Kristy! -Evet!
Dur, ben bebek geçit töreni mi kazandım?
Jüriler o yıl kör müydü?
Çok tatlıydın. 18 aylıktın.
Seni küçük bir Noel Anne gibi giydirmiştim.
Ve o büyük kırmızı yanaklarınla 1940'lardan kalma bir Noel kartı gibiydin.
-Bum! İşte burada. -Neymiş burada olan?
1973 Stoneybrook Yılın Bebeği'ne bakıyorsunuz.
-Olamaz. -Aynen öyle. Evet.
Büyükanne Brewer beni Bebek Nixon gibi giydirdi. İronik olarak değil.
Kostümün şansı yaver gitmedi ama unvanım hâlâ sağlam.
Bu işte beraberiz.
Hayır, değiliz.
-Evet, öyleyiz. -Bu çok tatlı. Dayanamıyorum!
-Yapmalısın. Lütfen yapacağını söyle. -Seni desteklerim.
Haftalardır annemi bu kadar heyecanlı görmemiştim
ama tek düşündüğüm…
Arkadaşlarımın haberi olacak mı?
Stoneybrook Bebek Geçit Töreni geri döndü! Bunca yıldan sonra nihayet vaktim geldi.
Katılmak için iki yaşın altında olman gerekiyor.
12 yıl önce Mimi ve Alma, Mary Anne'in annesi,
bizi kostüm yarışmasına sokmuşlar.
-Öyle mi? -Annen hastaymış.
Kafasını dağıtmak için yaptıkları bir şeymiş.
Kostümlerimizi tasarlayıp dikmeye haftalar harcamışlar.
Önce bez bebek olacakmışız. Raggedy Ann ve Andy gibi.
Ama Mimi, "Bez bebek gibi giyinmiş bebekten daha şirin ne var?" demiş.
At gibi giyinmiş bebek.
Yaklaştın. Bez bebek gibi giyinmiş yavru hayvan gibi giyinmiş bebek.
Bunlardan hiç haberim yok.
O kadar kawaii'ymiş ki, kawaii'yi yeniden tanımlamışız.
Sonra ne olmuş?
Kazanmışız, babam da tüm izleri bir bastırılmış anılar kutusuna kapatmış.
Liz Thomas son anda gelip
ikinci el Noel elbisesi giymiş bir Kristy ile kazanmış. Sebebi de…
İki beyaz olmayanın mükemmelliğinin önüne geçen beyaz vasatlığı?
Evet ama ayrıca Kristy'nin büyük teyzesi Judy de jürideymiş. Ayrılmalıydı.
-"Çekilmeliydi." -Demek istediğim, hakkımız yenmiş.
Öncelikle, büyük teyzemin jüride olduğunu bilmiyordum. Ayrıca adı Trudy.
İkincisi, o bir Noel Anne kostümüydü.
Üçüncüsü, keşke kazanmış olsaydınız, da o aptal araca siz binseydiniz.
Watson ve geçmiş bebek hayaletiyle beraber.
-Törendeki bir araca mı bineceksin? -Evet. Ben, Watson ve bazı yaşlı bebekler.
Bakıcılar Kulübü de kendi aracıyla katılacak.
Öyle mi?
Tasarlayıp inşa ederiz ve baktığımız bebeklerden bazılarını bindiririz.
-Güvenli bir şekilde tabii. -Bu epey iyi bir fikir aslında.
Evet, epey iyi bir fikir
ve benim olmayan iyi fikirlerle biraz sorun yaşıyorum.
Çok pahalıya gelmez mi?
Katılma ücreti sadece 15 dolar ve hazinede malzemeler için de paramız var.
Ayrıca harika reklam olur.
Orada bir sürü aile olur, bu da birçok müşteri getirir.
Evet.
Hadi yapalım.
Temamız ne olacak?
Bebekleri hayvan gibi giydirip hayvanat bahçesi yapabiliriz.
-Sirk? -Nuh'un gemisi gibi bir gemi?
İlk taslak fikrinizi istemiyorum. Biraz zaman ayırın.
Unutmayın, bu bir onur meselesi. Mimi'nin onuru.
-Ve annemin. -Ve aslında Kristy'nin annesinin onuru.
Çünkü bu şekilde Kristy tacını sonunda hak ederek takabilir.
Gerçek bir taç olduğunu sanmıyorum.
Emin ol, bir taç var.
-Neyse. Biz aileyiz. -Bir parça kek versene.
Yahu beslemesene beni!
Parmakların!
-Çocuklar. Hey! -Kaşığın her yerini elledi.
-İğrenç! Ve gereksiz yere… -Çocuklar!
Babanızdan bir e-posta geldi.
Görünüşe göre o ve kız arkadaşı, kız arkadaşının ailesini ziyarete giderken
Stoneybrook'tan geçeceklermiş.
-Yeni bebekleriyle birlikte. -Babamın bebeği olduğunu bilmiyordum.
Ben de.
Ama olmuş. Ve babanız ve… Jocelyn sanırım adı…
Oğlanla geçit töreninde tanışmanızın eğlenceli olacağını düşünmüşler.
Erkek mi?
Onu görmemizi istiyor musun?
Bu tamamen size kalmış.
Bireysel olarak, toplu olarak. Ne isterseniz.
Başım ağrıyor, biraz uzanacağım.
Bizi görmek istiyorsa görüşmemiz doğru olur herhâlde.
Bırak ya. Sadece para istiyor.
-Sam! -Ne?
Ne zamandır görüşmedik? İki yıl mı, üç yıl mı?
Ve annem zengin biriyle evlendiği an bir kız arkadaş bulup buraya geliyor.
Siz ne isterseniz yapın. Ben yokum.
-Onunla bir konuşayım. -Sağ ol.
Ne yapmak istiyorsun?
Görmek istiyor musun?
Açıkçası, hiçbir fikrim yok.
Ama bunu çözene kadar
başka hiçbir şey düşünemeyeceğimi biliyorum.
Uzaydan görülebilen ekin çemberleri!
Uzaylıların, gelecekten gelen ziyaretçilerin
ya da mistik bir geçmişin kalıntıları.
Araç heykeltıraş Richard Serra'dan ilham alacak.
Dalgalar, toprak tonları ve bebekler de buna uyarak…
Uzaylı falan mı onlar?
Ya da evrimin erken bir evresindeki yaratıklar.
Uzay gemisi gibi olabilir! Ya da Stonehenge gibi Karanlık Çağ'dan bir şey.
Stonehenge sanırım Cilalı Taş Devri'nden. Ne? Bir Doktor Who bölümünde geçti.
Bunlar çok güzel Claudia
ama bebek geçit töreni için fazla ileri kavramlar olabilir.
Bir öneri sadece. Söz sizde.
Bebekler için de eğlenceli bir şey olsa iyi olur, dedim.
Müzik festivali teması gibi.
Bebekler çiçekli taç takar, hoparlörler koyarız,
araç da bir çamur çukuru olur.
-Çamur çukuru mu? -Çocuklar çamurda oynamayı sever.
Bence bu reklam olacaksa insanlar çamurda bebek görmekten hoşlanmayabilir.
Peki. Senin fikrin ne?
Bebek Fındıkkıran!
-Bebek kar taneleri, bebek şeker perisi. -Bebek Clara!
-Ya da Marie. Balanchine versiyonu. -Gerçek kar yapabiliriz!
-Nasıl? -Kar makinesiyle. Parayla alınabiliyor.
Tamam, bakın. Ayakkabıda Yaşayan Yaşlı Kadın.
Hikâyedeki gibi, araç ayakkabı şeklinde olur, bebekler de çocuk!
-Daha kişisel bir şey düşünmüştüm. -Ayakkabıda Yaşayan Yaşlı Kadın kişisel.
Benim hayatım yani.
Annemin de ne yapacağını bilemediği kadar çok çocuğu var.
Kristy'nin de büyük bir ailesi var. O anlar.
Açıkçası kimsenin ne dediğini anlamıyorum.
Tek düşündüğüm babam.
Çamur kılığına girmiş bebek mi, her neyse, onları görecek.
Güzel fikirler.
Bir fikrin yok mu?
Bu seferliğine. Hayır.
-Mallory'ninki daha iyiymiş. -Gerçekten mi? Stace?
Benimki biraz aptalca. Broadway'de bebekler gibi.
-Tanrım, bunu nasıl düşünmedim? -Hayır, müzikal değil.
Sadece Manhattan silüeti, bebekler de smokinli falan.
Aptalca.
Peki baban? Pazarlama alanında çalışıyor, değil mi?
-Belki fikir bulmada yardımcı olabilir. -Evet, belki.
Ona çok da bel bağlama ama.
Bu ara hiçbir konuda ona bel bağlamamak lazım.
Ne oldu?
Babam şu an New York'ta.
Ne şans.
Hayır, her zaman. Orada yaşıyor resmen.
Annemle ya da bizimle değil.
Sana bir şey söylediler mi?
İş için olduğunu söylüyorlar ama çok kavga ediyorlar.
-Bilmiyorum. -Bilmiyorsun çünkü onlar da bilmiyor.
Sorun değil.
-Ya onlar… -Olabilir.
Ama olmayabilir de.
Şimdilik tek yapabileceğin onlara güvenmek.
Ebeveynler bazen beklentilerini karşılayıverir.
Ne olursa olsun, öyle olması gerektiği için olacak.
Dawn, gerçekten bir terapist olmalısın.
Biliyorum.
Teşekkür ederim.
Onlara babamdan bahsedeceksem bu iyi bir zaman aslında ama…
-Sizi seviyorum. -Sizi seviyorum.
Ayakkabıda Yaşayan Yaşlı Kadın için iki oy var yani.
Sırası mı Mallory?
David Michael…
Bu gece Dawn'ın dediğini düşünmeden duramadım.
İnsanlara güvenmek, en iyisini beklemek.
Bunlar pek benim tarzım değil.
Ama tarzlar değişir. Öyle diyorlar en azından.
Sanırım babamı görmek istiyorum.
Sorun olmazsa.
Evet, tabii ki görebilirsin tatlım. Ona haber vereceğim.
-Ben de görmek istiyorum. -Ben de.
Hey, Sam. Dostum!
Tatlım, biraz kendi hâline bırak.
Kristy, duydum ki geçit törenini düzenleyenler
biz kazanan bebekler için epey eğlenceli kostümler düşünmüşler. Heyecanlı mısın?
Ne hoş.
Her şey bebek geçit törenine çıkıyor. Ve tören de buraya geliyor.
Geniş ve uygun konumdaki arka bahçemize.
O ne?
Kümes teli. Ayakkabının iskeleti için.
Sonra kâğıt kaplayıp Charlie'nin arabasına bağlayacağız.
-Charlie kabul etti mi? -Ben konuştum.
Ve Janine, araba koltuğu yapmayı planlamama yardım etti.
Ikea'nın talimatları mı onlar?
Bu rakamlar ne?
Harika, değil mi?
Evet, turuncuyu seviyorsan.
Evet. Sezonun moda rengi.
Güle güle Y kuşağı pembesi. Merhaba Z kuşağı turuncusu.
Kristy, kumaşa bakın.
O ne için?
Bebekler için kostüm.
-Y kuşağı pembesi mi o? -Hayır.
-Ve bu turuncuya uymaz. -Ayakkabıyı tekrar boyayabilirsin.
Aslında turuncu ve pembe birlikte iyi görünebilir.
-Psikedelik 60'lar havası gibi. -Evet, güzel olur.
Boyanınca göreceğiz.
Pekâlâ.
Evet.
Bebeklerle kimin duracağını seçmeliyiz.
Ben yaşlı bebekler aracındayım. Unuttunuz mu?
Doğru.
Daha doğrusu, büyük bir araba aslında.
Sonra da babamla olacağım.
Evet! Watson da törendeydi, unutmuşum.
-İkinizin birlikte… -Hayır.
Gerçek babam.
O burada mı?
Geliyor. Yeni kız arkadaşıyla birlikte.
Bebekleri varmış sanırım.
-Annen nasıl bakıyor buna peki? -Ya sen?
Yani, iletişim kurdu. Onun için önemli olsa gerek.
Şimdilik neden ona güvenmeyeyim, değil mi?
Hey, bu boyadan ne kadar var?
Sabotaj!
-Şaka yapıyorum. Ama… Eyvah. -Her şeyi kenara çekmeliyiz.
Bunu istediğinden emin misin? Baban yani.
Onu görmediğimden sürekli şikayet edip
şimdi tam görüşmek istediğinde görmemezlik edemem, değil mi?
Sanırım.
Ama önemli olan sensin Kristy.
Senin ne istediğin. O değil.
Belki de Mary Anne haklıdır.
Ama önemli olan başka biri daha var.
Ve babasına hediye olarak bir fotoğraf albümü yapmasına
yardım etmemi istiyor. Kaçırdığı şeyleri göstermek için.
Şuna bak!
Bu nereden?
Anaokulundaki ilk günün.
O kadar ağlıyordun ki annem sana o tabelayı bile tutturamadı.
Belki de ağlamadığım bir fotoğraf bulmalıyız.
Zor olabilir. Çok ağlardın.
Bu iyiymiş. Eski sokağımızdaki büyük ağacın köklerini çok severdin.
İçleri su dolardı, sen de "Bakın, fareler için yüzme havuzu" derdin.
Sence babam bunları görmüş müdür? Annem göndermiş midir?
Bilmiyorum canım.
Kristy, sanırım bu bebek geçit törenini kazandığın gün.
Sanırım haklısın.
Seni tutan babam mı?
Öyle olmalı.
Yani, hatırlamıyorum ama o gömleği hatırlıyorum.
Hep giyerdi.
Bunu da koymalıyız. Güzel bir anı.
Hatırlamasan bile.
Aniden babamın neden bir anda ortaya çıktığını anladım.
Annemle aynı e-postayı almış olmalı.
Bebek geçit törenini hatırladı. Onun için bir anlamı vardı.
Ve şimdi ona kim olduğumu gösterme şansım var.
Bu işler başladığından beri ilk kez
bebek geçidi Stoneybrook'a döndüğü için mutluyum
çünkü babamı da geri getiriyor.
O elbise mi, yastık kılıfı mı?
Eski zamanlardaki çocuklar hakkında araştırma yaptım.
Oğlanlar beş yaşına kadar elbise giyiyorlarmış.
-Yani tarihsel olarak doğru. -Evet ama kardeşim giymeyecek.
Neden? Pembe diye mi?
Araştırmalarıma göre, pembe 1940'lara kadar erkek rengiymiş.
Pembe olması umurumda değil.
Bir kol deliğinin olmaması umurumda!
-Bir delik daha açarım. -Yarına yetişir mi?
Ayrıca, boya olması gerekenden daha koyu oldu.
O renkte bebekler zor görünecek.
-Kamuflaj gibi. -Sorun değil.
Merak etme canım. Kısa sürede yine normal görüneceksin.
-Aman Tanrım, yırtıyorsun! -Ya da bir kol deliği açıyor.
-Kardeşimi bu kılıftan çıkarmalıyım. -Tarihsel olarak doğru bir elbise bu!
Sanırım tören aracımız babamı pek etkilemeyecek.
Ama sabaha kadar vaktimiz var.
Neyse, aracı görmeye gelmiyor zaten.
Bizi görmeye geliyor.
Beni.
-Sana bir sürprizim var. -Ay!
İyi misin bebeğim?
O benim rimelim mi?
Evet, ödünç almıştım.
Yardım edeyim mi?
Hayır. Aptalca bir fikirdi. Sürprizin ne?
Düzenleme komitesi arabada giymen için bunu gönderdi.
Hayır.
Ama çok tatlı olacak Kristy. Hadi.
Komik görüneceğim.
-Bugünün programını biliyor musun? -Evet.
Watson ve beni buradan alacaklar, törene katılacağız.
Sonra çocuklarla parkta buluşacağım
ve Charlie bizi öğle yemeğine götürecek.
Babamla.
Ve Jocelyn'le.
Ve bebekle.
Size güzel bir yer rezerve edeyim mi?
Stoneybrook Inn mesela ya da…
Yok, herhâlde pizza falan yeriz. En kolayı neyse.
Nasıl hissediyorsun?
Heyecanlıyım!
Güzel.
Ve gerginim. Bilmiyorum. Sen nasıl hissediyorsun?
Baban hakkındaki hislerim
senin baban hakkındaki hislerinden farklı.
Sizi mutlu eden şey beni mutlu eder.
Bebek için üzgünüm.
Evet, ilk başta zoruma gitti
ama düşününce bunun benimle hiçbir ilgisi yok.
Sen ve kardeşlerinin hayatınızda seveceğiniz yeni bir minik insan olacak.
Ve daha çok sevgi her zaman mutluluk verici bir şeydir.
Bebeğim.
Tamam. Bir şey değil, Stoneybrook.
-İşte! Evet! -Evet!
-Hayır! -Hadi Kristy.
-Hadi, beni bekletme. Tak başlığını. -Hayır!
Bu işler için en son dakikayı bekleyeceğim.
Sen bilirsin.
Emzikler bana kalır.
Bebeğim…
Kurumuyor.
Bu şey hâlâ ıslak. Arabamın her yerine boya bulaştırmayın sakın.
Kostüm konusunda daha çok endişeliyim açıkçası.
Vay be!
-Bitti mi o? -Ne güzel bir balkabağı!
Ayakkabı olması lazımdı.
Harika. Tüm mahalle burada.
Ben de onu dedim. Ne güzel bir ayakkabı.
Başlıklı Watson'ı görmeye gelmişler.
-Kâğıt mı o? -Garajda vantilatör var mı, baksana.
-Kuruturuz belki. -Evet. Islak gibi.
-Evet. -Onu denedik.
Bunlar ne?
Özür dilerim ama giydirirken dikişleri hep koptu.
Aynen. Kısmen.
Lucy'nin daha fiyakalı bir şeyde daha rahat edeceğini düşündüm.
Bu, Mimi'nin diktiği kıyafet. Size anlattığım. Hâlâ yepyeni görünüyor.
Evet, biliyorum ve çok sevimli
ama bu kostümler için çok çalıştım.
Biliyoruz ve minnettarız.
Sadece bunların biraz daha iyi göründüğünü düşünüyoruz.
-Birbirlerine uymuyorlar bile. -Ama en azından hepsinin kol deliği var.
Bence Squirt harika görünecek.
İşte.
Göstereyim.
Amanın!
Tanrım.
Bu iyi değil.
Hayır, hayır!
Tamam, tamam.
Hayır, hayır!
-Kâğıt yeterince güçlü değil! -Hayır, ayakkabının yapı bütünlüğü yok.
Ekin çemberi yapsaydık araba koltuğu yerde duracaktı.
Ayakkabı harika bir fikirdi ama doğru uygulanmadı.
Nasıl uygulamam gerekiyordu?
Bu boya yıkanınca çıkar, değil mi?
Öyle olmalı. Sanırım.
Bu bir felakete dönüşüyor.
Sadece kulüp için değil, tüm insanlık için kötü bir görüntü.
-Babamın bunu göreceğine inanamıyorum. -Endişelenme. Görmeyecek.
Ne?
Şimdi ondan bir e-posta geldi. Gelmiyorlarmış.
Niye?
Jocelyn'in ailesinin evine geciktiklerini,
bir dahaki sefere uğrayacaklarını söylemiş. Belki dönerken.
Biraz geç haber vermemiş mi?
Karen!
Ama öyle!
İletişim kurdu en azından. Bu iyi, değil mi? Bir dahaki sefere gelir.
Belki fotoğraf albümünü gönderebilirim.
Elbette tatlım. Tabii ki.
Pardon ama benimle dalga mı geçiyorsunuz?
Baba, kızma.
Kızdım bile tatlım.
O kadar kızdım ki, gelmiyor olması iyi oldu.
-Çünkü kafasını kırmamam zor olacaktı. -Çocukların önünde yapmaz mısın?
Ne? Babaları ne kadar bencil, bilmiyorlar mı?
Söylemeyerek onları bundan koruduğunu mu düşünüyorsun?
Yani ailesini terk eden bir adam hakkında ne denebilir ki?
Yıllarca kayboluyor ve sonra birdenbire
"Aman Tanrım. Ziyarete geliyor. Yaşasın!"
Sanki hiçbir şey olmamış gibi. Ve sonra kendi çocuklarını ekiyor.
Watson haklı.
Hayatımız boyunca en iyi arkadaş olduk
ve bunu daha önce de gördüm.
Doğum günleri, resitaller.
İkinci sınıfta, sırf onunla görüşmek için futbol antrenmanına gelmemiştin
ve iptal etmişti.
Her seferinde farklı olmasını istiyoruz.
Annem ben 18 aylıkken öldü.
Ben bu bebeklerin çoğuyla aynı yaştayken.
Ve eminim benimle beş dakika daha geçirmek için elinden geleni yapardı.
Yani babanın sizin hayatınızda olma şansını
tekrar tekrar heba etmesi gerçekten…
Babamı istediğim kadar göremiyorum
ama beni görme ya da benim yanımda olma fırsatını asla kaçırmaz.
Aziz gibi biri olduğu için değil, ebeveyn olduğu için.
Ve yapması gereken bu.
Canım…
Son birkaç ayda çok şey yaşadık. Ailemizi eksiksiz bir bütün yapmaya çalıştık.
Ama belki de ihtiyacımız olan şey başından beri buradaydı.
Ne demek istiyorsun?
Çocuklar.
Çocuklarının benim çocuklarım olmasını istiyorum. Resmen.
Evlat edinme gibi mi?
-Çok karmaşık işler. -Onları sonra hallederiz.
Ama demek istediğim, bu ailenin tek bir aile olmasını istiyorum.
Ailemiz.
Biz olmamızı istiyorum.
Ne dersin?
Sanırım sorman gereken kişi ben değilim.
Watson Brewer.
Mantıları ve inanılmaz coşkusuyla hayatımıza girdiğinden beri çok uğraşıyor.
Çok zorluyor, ortalığı birbirine katıyor.
Ne mi düşünüyorum?
Ne düşünüyorum?
Seni seviyorum.
Ben de seni.
Yani sonuç olarak öğleden sonrayı babamla geçiriyorum.
Gerçek babamla. Resmî olmadan önce bir sürü evrak işi olsa bile.
Herkes ihtiyaç duyduğu bir şeylere ulaştı.
Mallory'nin fikri uygulandı.
AYAKKABIDA YAŞAYAN YAŞLI KADIN ÖYLE ÇOK ÇOCUĞU VAR Kİ EVİ ÇÖKTÜ
Törene bunu götürüyorum yani.
Ve Claudia, Lucy Newton'ı bireysel kostüm dalında yarışmaya soktu
ve Mimi'nin muhteşem kostümü sonunda birincilik ödülünü kazandı.
-Evet. -Yapalım şu işi!
Şuna bak.
Aile, geçmişini hatırlayan insanlar olabilir
ama aynı zamanda seninle geleceğe ilerleyenler de ailendir.
Harika görünüyorsun.
Sizi seviyorum! Geçit töreninde görüşürüz!
Ve nereye gidersek gidelim,
oraya ulaşmanın tek yolu ileri gitmek.
ANN M. MARTIN'İN ROMAN SERİSİNE DAYANMAKTADIR
Alt yazı çevirmeni: Ozan Molva