‎(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‎(คริสตี้กับขบวนพาเหรดของเด็กน้อย)
‎ว่ากันว่าช้างไม่มีวันลืม
‎ฉันไม่รู้ว่าพวกเขารู้ได้ไงในเมื่อช้างพูดไม่ได้
‎ในทางกลับกัน ครอบครัวคุณจำแม่นทุกอย่าง
‎อาการเมารถ ทรงผมสุดเห่ย
‎เวลาที่คุณแกล้งเป็นหมาแล้วกัดบุรุษไปรษณีย์
‎ลูกใส่ชุดนี้ที่สวนซาฟารีที่สวนสนุกซิกซ์แฟล็กส์
‎ตอนชะนีตัวนั้นฉี่ใส่ลูกจากบนหลังคารับแดด
‎- ยังเห็นรอยเปื้อนอยู่เลยเนี่ย ‎- อี๋ แม่เก็บมันไว้ทำไมคะ
‎ก็ไม่ได้เจตนาจะเก็บหรอกนะ
‎ลูกสะสมสิ่งต่างๆ แล้วลูกก็ผูกพันกับมัน
‎- แน่ใจนะคะว่าแม่จะยกมันให้คนอื่น ‎- แน่นอน
‎เราจะไม่ได้ใช้มันอีกแล้ว ‎ดังนั้นเราควรเอาไปให้คนที่เดือดร้อน
‎หลังจากทุกอย่างที่แม่ฉันผ่านมาตลอดทั้งปี
‎ฉันรู้ว่ามันเป็นเรื่องยากที่เธอจะพูด
‎แต่บางครั้งฉันเดาว่า ‎คุณต้องกำจัดของเก่าเพื่อให้มีที่สำหรับของใหม่
‎นิวซีแลนด์
‎รู้ไหมว่าในนิวซีแลนด์มีแกะมากกว่าคน
‎- ใครๆ ก็รู้ค่ะ ‎- จริงเหรอ ทุกคนรู้งั้นเหรอ
‎- ใช่ ‎- โอเค
‎แล้วเธอรู้ไหมว่ามีแกะพันธุ์จิ๋ว
‎สายพันธ์ุเฉพาะในนิวซีแลนด์ ‎ที่เจาะโพรงบนกำแพงผา
‎และมันเป็นแรงบันดาลใจให้ ‎เจ.อาร์.อาร์ โทลคีนให้สร้างโพรงฮอบบิต
‎นั่นไง พวกเธอไม่รู้สินะ
‎พวกเธอไม่มีทางรู้หรอก เพราะอะไรรู้ไหม
‎ฉันโม้ขึ้นมาเอง มันไม่จริง
‎ฉันยังคิดว่ามันน่าไปเที่ยวนะว่าไหม ‎นิวซีแลนด์เชียวนะ
‎ตั้งแต่แม่กับวัตสันเลิกพยายามมีลูกอีกคน
‎วัตสันก็เอาแต่พูดว่าจะพาแม่ไปเที่ยวทริปใหญ่
‎ฉันว่าเขาแค่พยายามทำให้แม่เลิกเศร้า
‎ซึ่งฉันสนับสนุนเต็มที่
‎แม่เพิ่งได้รับอีเมลที่น่าสนใจมาก
‎ผมนึกว่าห้ามใช้โทรศัพท์ที่โต๊ะอาหารซะอีก
‎แม่คุยโทรศัพท์ในครัวตอนไปหยิบน้ำแร่เปอริเอ้
‎ที่ไม่มีใครคิดจะเติม
‎คริสตี้
‎ลูกจะได้อยู่ในขบวนพาเหรดหนูน้อย
‎ขบวนพาเหรดหนูน้อยอะไรคะ
‎ขบวนพาเหรดหนูน้อยสโตนี่บรูค
‎มันเริ่มช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง
‎ตอนที่ผู้หญิงทุกคนคลั่งสติแตกอยู่กับบ้าน
‎พวกเธอก็เลยจับลูกๆ ‎มาแต่งตัวด้วยชุดคอสตูมตลกๆ
‎และแจกรางวัลให้ชุดที่ดีที่สุด
‎มันเลยกลายเป็นงานประจำปีมาเรื่อยๆ ‎จนกระทั่งสิบปีก่อน
‎ตอนที่พวกเขาเกษียณหรือตาย ‎อะไรทำนองนี้แหละ
‎ปีนี้เป็นปีครบรอบ 80 ปี ‎และเมืองตัดสินใจที่ปัดฝุ่นขึ้นมาใหม่
‎พวกเขาอยากให้ผู้ชนะที่ยังมีชีวิตอยู่ ‎ได้ร่วมขบวนแห่พิเศษด้วยกัน
‎และนั่นก็คือลูกไงละ คริสตี้
‎ใช่เลย
‎เดี๋ยวนะ หนูชนะงานพาเหรดหนูน้อยเหรอ
‎ปีนั้นกรรมการตาบอดเหรอ
‎ลูกน่ารักน่าชังมาก ลูกอายุ 18 เดือน
‎แม่จับลูกแต่งตัวเป็นหนูน้อยคุณนายคลอส
‎แล้วแก้มลูกแดงเป่งมาก
‎ลูกดูเหมือนการ์ดคริสต์มาสจากปี 1940
‎ตูม ดูนี่สิ
‎ดูอะไรคะ
‎เธอกำลังดูภาพหนูน้อยสโตนี่บรูค ‎ประจำปี 1973 คนนี้ไงละ
‎- ไม่จริงน่า ‎- จริงสิ ไม่โม้
‎คุณย่าบรูเวอร์จับฉันแต่งตัวเป็นหนูน้อยนิกสัน ‎พูดจริงนะเนี่ย
‎ชุดนิกสันอาจไม่ได้รับความนิยมแล้ว ‎แต่ตำแหน่งยังคงอยู่
‎เราพวกเดียวกันแล้ว สาวน้อย
‎ไม่ใช่เลยสักนิดค่ะ
‎- ใช่อยู่แล้ว ‎- น่ารักจังเลย
‎ฉันทนไม่ได้ด้วยซ้ำ ลูกต้องไปร่วมขบวนนะ
‎- ช่วยพูดทีว่าจะลูกไป ‎- ฉันจะไปเชียร์เธอ
‎ฉันไม่เห็นแม่ดูตื่นเต้นกับอะไรมาหลายสัปดาห์
‎แต่เท่าที่ฉันคิดได้ก็คือ…
‎เดี๋ยวนะคะ เพื่อนหนูจะรู้ไหมเนี่ย
‎ขบวนพาเหรดหนูน้อยสโตนี่บรูค มันกลับมาแล้ว
‎และตลอดหลายปีมานี้ ‎ในที่สุดเวลาของฉันก็มาถึง
‎มันบอกว่าเธอต้องอายุสองขวบหรือน้อยกว่า ‎ถึงจะเข้าร่วมได้
‎สิบสองปีก่อน มีมี่กับอัลม่า ‎แม่ของแมรี่ แอนน์
‎ส่งแมรี่ แอนน์กับฉันเข้าประกวดชุดคอสตูม
‎- จริงเหรอ ‎- แม่เธอป่วยอยู่
‎พวกเขาทำแบบนั้นเพื่อให้เธอลืมทุกอย่าง
‎พวกเขาใช้เวลาหลายสัปดาห์ตัดเย็บ ‎และออกแบบชุดคอสตูมเรา
‎ทีแรกเราจะแต่งเป็นตุ๊กตาผ้า ‎เหมือนตุ๊กตาแอนน์กับแอนดี้ผมแดง
‎แต่มีมี่บอกว่า "อะไรจะไปน่ารักกว่าหนูน้อย ‎ที่แต่งตัวเป็นตุ๊กตาผ้า"
‎หนูน้อยแต่งตัวเป็นม้าไงละ
‎ใกล้เคียง
‎หนูน้อยที่แต่งตัวเป็นสัตว์น่ารักๆ ‎ก็แต่งตัวเป็นตุ๊กตาผ้า
‎ฉันไม่เคยรู้มาก่อน
‎มันน่ารักมาก ‎เราคือนิยามใหม่ของคำว่าน่ารักเลยละ
‎แต่เกิดอะไรขึ้นรู้ไหม
‎เราชนะ แล้วพ่อฉันก็ฝังหลักฐาน ‎ไว้ในกล่องสำนักงานลับ
‎ของความทรงจำต้องห้าม
‎ลิซ โทมัสโผล่มาในนาทีสุดท้ายพร้อมคริสตี้
‎ในชุดวันคริสต์มาสที่ผ่านมาหลายมือ ‎และปาดหน้าชนะไป
‎เพราะว่า
‎คนขาวแสนธรรมดาขโมยซีน ‎สองสาวผิวสีสุดเลิศงั้นเหรอ
‎ใช่ แต่ก็เพราะจูดี้ คุณป้าทวดของคริสตี้
‎เป็นกรรมการตัดสิน และเธอควรจะต้องถ่อมตัว
‎"ถอนตัว" ออกมาต่างหาก
‎ประเด็นคือเราถูกปล้นตำแหน่ง
‎ข้อแรกนะ ฉันไม่รู้เรื่องนั้นเลย
‎เรื่องคุณป้าทวดฉันคนที่ชื่อทรูดี้
‎และข้อสอง มันคือชุดคุณนายคลอส
‎และข้อสาม ฉันอยากให้พวกเธอชนะ
‎เพื่อที่เธอสองคนจะได้ไปร่วมขบวนแห่โง่ๆ
‎ร่วมกับวัตสันกับผีเด็กในอดีต
‎- เธอจะไปร่วมขบวนแห่เหรอ ‎- ใช่
‎ฉัน วัตสันและเด็กที่เคยชนะคนอื่นๆ
‎ชมรมพี่เลี้ยงเด็กจะส่งขบวนแห่เข้าประกวด
‎เราน่ะเหรอ
‎เราสร้างและออกแบบได้นี่
‎และให้เด็กที่เราเป็นพี่เลี้ยงมานั่งบนขบวนแห่
‎แน่นอนว่าอย่างปลอดภัย
‎- ไอเดียแจ่มไปเลยเนอะ ‎- ใช่
‎ไอเดียก็แจ่มดีอยู่หรอก
‎และฉันมักมีปัญหาเสมอเมื่อไอเดียแจ่มๆ ‎ไม่ใช่ไอเดียของฉัน
‎มันจะไม่แพงเกินไปเหรอ
‎จ่ายแค่ 15 ดอลลาร์เพื่อเข้าร่วม
‎และเรามีเงินคงคลังมากพอสำหรับวัสดุอุปกรณ์
‎แถมยังเป็นการโฆษณาอย่างดีด้วย
‎จะมีครอบครัวมาร่วมงานเพียบ ‎ซึ่งเราอาจได้ลูกค้าอีกเยอะเลย
‎ใช่
‎งั้นก็จัดไป
‎จะเอาธีมอะไรดี
‎เราจับเด็กๆ มาแต่งตัวเป็นสัตว์ ‎แล้วจัดเป็นธีมสวนสัตว์ได้นะ
‎- หรือละครสัตว์ ‎- หรือเรือ อย่างเรือโนอาห์
‎ฉันไม่เอาไอเดียดราฟต์แรกของเธอนะ ‎เอาเวลาไปคิดเพิ่ม
‎จำไว้ว่านี่คือเรื่องศักดิ์ศรี ศักดิ์ศรีของมีมี่
‎- ของแม่ฉันด้วย ‎- และเอาจริงๆ ศักดิ์ศรีของแม่คริสตี้ด้วย
‎เพราะทำแบบนี้ คริสตี้จะได้ครองมงกุฎ ‎ได้อย่างคู่ควรสมศักดิ์ศรีซะที
‎ฉันไม่คิดว่าจะมีมงกุฎหรอกนะ
‎โอ้ มีมงกุฎจ้ะ
‎- ยังไงก็เถอะ เราเป็นครอบครัว ‎- ขอบราวนี่ชิ้นสิ
‎ไม่ต้องป้อนก็ได้
‎อี๋ นิ้วนาย
‎- ทุกคน ‎- เลอะช้อนฉันหมด
‎- นี่ ‎- อะไรครับ
‎- แหวะ ไม่จำเป็นก็ได้นะบอกเลย ‎- ทุกคน
‎แม่ได้อีเมลจากพ่อลูกๆ
‎คือว่าเขากับแฟนกำลังขับรถผ่านมาสโตนี่บรูค
‎เพื่อแวะไปเยี่ยมพ่อแม่แฟนในเมน
‎กับลูกคนใหม่
‎ผมไม่ยักรู้ว่าพ่อมีลูกใหม่
‎แม่ก็เหมือนกัน
‎แต่เขามีแล้วนี่
‎และเขากับโจเซลีน น่าจะชื่อแฟนเขาน่ะ
‎คิดว่ามันคงน่าสนุก
‎ที่จะไปร่วมงานขบวนพาเหรด ‎และลูกๆ จะได้เจอเขาด้วย
‎เด็กผู้ชายเหรอครับ
‎แม่อยากให้เราไปเจอเขาเหรอคะ
‎ขึ้นอยู่กับลูกเลยจ้ะ
‎จะแยกกันไปเจอ หรือรวมกลุ่มกันไป ‎ตามที่ลูกตัดสินใจเลย
‎แม่ปวดหัว แม่ขอไปนอนพักหน่อยดีกว่า
‎ถ้าพ่ออยากเจอเรา มันอาจเป็นสิ่งที่ควรทำก็ได้
‎ไม่เอาน่าพวก เขาแค่อยากได้เงิน
‎- แซม ‎- อะไรล่ะ
‎เราไม่ได้เจอพ่อมาสองหรือสามปีแล้วมั๊ง
‎และแม่ก็แต่งงานกับคนรวย
‎แล้วอยู่ๆ เขากับแฟนที่ไหนไม่รู้ก็ผ่านมาแถวนี้
‎อยากทำอะไรก็ทำเลย ฉันไม่เอาด้วย
‎- ฉันจะคุยกับเขาเอง ‎- ขอบใจ
‎พี่จะทำยังไง
‎พี่อยากเจอพ่อไหม
‎ความจริงคือฉันก็ไม่รู้
‎แต่ฉันรู้ว่าฉันคงไม่สามารถคิดเรื่องอื่นได้
‎จนกว่าจะคิดหาคำตอบเจอ
‎วงบนไร่ที่เห็นได้จากท้องฟ้าเท่านั้น
‎สร้างโดยเอเลี่ยน ผู้มาเยือนจากอนาคต ‎หรือเศษซากที่เหลือจากอดีตอันเป็นปริศนา
‎ขบวนแห่จะรับแรงบันดาลใจ ‎จากนักประติมากร ริชาร์ด เซอร์ร่า
‎รูปทรงลูกคลื่น สีสันแนวเอิร์ธโทน ‎และหนูน้อยก็จะแต่งตัวเข้าธีม…
‎เด็กๆ ต้องแต่งตัวเป็นเอเลี่ยนเหรอ
‎หรือสิ่งมีชีวิตในช่วงแรกของวิวัฒนาการ
‎งานปั้นอาจเป็นยานอวกาศ ‎หรืออาจเป็นยุคกำเนิดโลกอย่างสโตนเฮนจ์
‎ฉันว่าที่จริงสโตนเฮนจ์เป็นยุคหินใหม่นะ
‎อะไรล่ะ มันอยู่ในซีรีส์ "ด็อกเตอร์ฮู"
‎นี่มันเจ๋งสุดยอด คลอเดีย
‎แต่แนวคิดมันอาจจะเกินเอื้อมไปหน่อย ‎สำหรับขบวนพาเหรดหนูน้อยสโตนี่บรูค
‎ก็แค่ตัวเลือกนึง ตาพวกเธอเสนอแล้ว
‎โอเค ฉันคิดว่าต้องเจ๋งมากที่ได้ทำอะไรสนุกๆ ‎ให้บรรดาหนูน้อยด้วย
‎อย่างธีมเทศกาลดนตรี
‎หนูน้อยสวมมงกุฎดอกไม้ ติดตั้งลำโพงซะหน่อย
‎ขบวนแห่จะต้องเป็นบ่อโคลนแน่ๆ
‎- บ่อโคลนเหรอ ‎- เด็กๆ ชอบเล่นโคลนไง
‎ฉันแค่คิดว่าถ้าเราจะใช้โอกาสนี้โฆษณา
‎ผู้คนคงไม่เร้าใจเท่าไหร่ ‎ที่จะเห็นพวกเด็กๆ เล่นโคลน
‎โอเค เธอจะเสนออะไร
‎หนูน้อยนัตแครกเกอร์
‎- หนูน้อยเกล็ดหิมะ หนูน้อยนางฟ้าชูการ์พลัม
‎- หรือมารี เวอร์ชั่นบาลานชีน ‎- และเรามีหิมะจริงๆ ได้
‎- ยังไง ‎- ด้วยเครื่องทำหิมะ
‎เธอเอาเงินไปซื้อเครื่องมาก็ได้
‎โอเค ฟังนะ "หญิงชราผู้อาศัยในรองเท้า"
‎ทำเป็นเรื่องราว
‎ขบวนแห่ทำเป็นรูปรองเท้า ‎และให้บรรดาหนูน้อยรับบทเด็กๆ
‎ฉันคิดว่าเราน่าจะทำอะไรที่มันใกล้ตัว
‎"หญิงชราผู้อาศัยในรองเท้า" ใกล้ตัวจะตายไป
‎มันคือชีวิตฉันเลย
‎แม่ฉันมีลูกหลายคน เธอไม่รู้ว่าต้องทำยังไง
‎คริสตี้ก็มีครอบครัวใหญ่ ‎เธอรู้ดีว่าฉันกำลังพูดถึงอะไร
‎พูดตามตรง ฉันไม่รู้ว่าใครพูดอะไรกันอยู่บ้าง
‎ทั้งหมดที่ฉันคิดได้คือเรื่องพ่อ
‎การเห็นเด็กๆ แต่งตัวเป็นมนุษย์โคลน ‎หรือกาแฟหรืออะไรก็ตาม…
‎เยี่ยมไปเลย
‎เธอไม่มีไอเดียเหรอ
‎ครั้งนี้ ฉันไม่มี
‎ไอเดียมัลลอรี่ดีกว่า
‎จริงดิ สเตซ
‎ไอเดียฉันค่อนข้างงี่เง่า ‎เหมือนเอาเด็กๆ ไปเล่นบรอดเวย์อะไรแบบนั้น
‎- พระเจ้า ทำไมฉันคิดไม่ออกนะ ‎- อ๋อ ไม่ๆๆ ไม่ใช่มิวสิคัล
‎เหมือนวิวเกาะแมนแฮตตัน ‎และเด็กๆ ก็สวมสูททักสิโด
‎ซื่อบื้อจะตาย
‎แล้วพ่อเธอล่ะ
‎เขาทำงานด้านการตลาดใช่ไหม สเตซ
‎- บางทีเขาอาจช่วยคิดอะไรได้ ‎- ใช่ อาจจะ
‎ฉันคงไม่หวังพึ่งเขาหรอกนะ
‎ที่จริงก็ไม่ได้พึ่งอะไรเขามากมายอยู่แล้วตอนนี้
‎เกิดอะไรขึ้นเหรอ
‎ตอนนี้พ่อฉันอยู่ในเมือง
‎โชคดีของเธอ
‎ไม่นะ แบบว่าตลอดเวลาเลย ‎พ่อแทบจะอยู่ที่นั่นไปแล้ว
‎ไม่อยู่กับแม่หรือกับเราเลย
‎พวกเขาบอกอะไรเธอบ้างรึยัง
‎พวกเขาเอาแต่พูดว่าเพื่องาน ‎แต่พวกเขาก็ทะเลาะกันบ่อยมาก
‎ฉันไม่รู้
‎เธอไม่รู้เพราะพวกเขาไม่รู้
‎ไม่เป็นไรหรอกนะ
‎- ถ้าเผื่อพวกเขา… ‎- ก็อาจจะ
‎แต่ก็อาจจะไม่ก็ได้
‎หน้าที่อย่างเดียวของเธอตอนนี้ ‎คือเชื่อในตัวพวกเขาโดยไร้ข้อสงสัย
‎พ่อแม่มีวิธีทำตามสิ่งที่เธอคาดหวัง
‎ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
‎มันจะเป็นสิ่งที่ถูกต้อง เพราะมันต้องเป็นยังงั้น
‎ดอว์น เธอควรจะเป็นนักบำบัดจริงๆ นะ
‎ฉันรู้
‎ขอบใจนะ
‎ถ้าฉันจะบอกพวกเขาเรื่องพ่อฉัน ‎ตอนนี้คือเวลาเหมาะสุดๆ
‎แต่ว่า…
‎- ฉันรักพวกเธอนะ ‎- รักเธอ
‎โอเค ตกลงว่าโหวตสองเสียง ‎ให้ "หญิงชราผู้อาศัยในรองเท้า" เนอะ
‎ใช่เวลาไหม มัลลอรี่
‎เดวิด ไมเคิล…
‎คืนนั้น ฉันอดคิดถึงสิ่งที่ดอว์นพูดไม่ได้
‎เชื่อในตัวพวกเขาโดยไร้ข้อสงสัย ‎หวังว่ามันจะดีที่สุด
‎มันไม่ใช่สไตล์ของฉันเลย
‎แต่สไตล์เปลี่ยนกันได้ หรือฉันอาจเคยได้ยินยังงั้น
‎หนูว่าหนูอยากเจอพ่อนะคะ
‎ถ้าไม่ว่าอะไร
‎จ้ะ ไม่ว่าอะไรอยู่แล้ว ลูกรัก ‎แม่จะบอกพ่อให้
‎- ผมก็อยากเจอพ่อ ‎- ผมด้วย
‎เฮ่ แซม พวก
‎ที่รัก ให้เขาอยู่ตามลำพังเถอะ
‎อ่อ นี่ คริสตี้
‎ฉันได้ยินมาว่าคนร่วมพาเหรดหนูน้อย
‎คุยกันเรื่องเครื่องแต่งกายสนุกๆ ‎ให้เด็กที่เคยชนะอย่างเราแล้วนะ
‎ตื่นเต้นไหมล่ะ
‎โอ๊ย ตาย
‎ทุกอย่างกลับมาที่พาเหรดหนูน้อย ‎และพาเหรดหนูน้อยกำลังมาที่นี่
‎ในสวนหลังบ้านทำเลเหมาะเจาะ ‎และกว้างขวางของฉัน
‎อะไรน่ะ
‎ลวดตาข่ายน่ะ ฉันจะเอามาทำเป็นโครงรองเท้า
‎แล้วเราจะแปะด้วยกระดาษเปเปอร์มาเช่ ‎แล้วเอาไปผูกกับรถชาร์ลี
‎- ชาร์ลีเห็นด้วยรึยัง ‎- ฉันคุยกับเขาแล้ว
‎และจานีนช่วยฉันคิดแผน ‎ว่าจะติดตั้งเบาะเด็กยังไงด้วยนะ
‎คู่มือประกอบของอิเกียใช่ไหมน่ะ
‎ตัวเลขพวกนี้อะไรกัน
‎เยี่ยมเลยใช่ไหม
‎ใช่ ถ้าเธอชอบสีส้ม
‎ใช่สิ สีสุดร้อนแรงประจำฤดูเลยนะ
‎ลาก่อน สีชมพูวัยมิลเลนเนียล ‎หวัดดี สีส้มวัยเจนซี
‎คริสตี้ ดูผ้าที่ฉันได้มาสิ
‎เพื่ออะไรเนี่ย
‎ชุดคอสตูมสำหรับบรรดาหนูน้อยไง
‎- นั่นสีชมพูวัยมิลเลนเนียลใช่ไหม ‎- ไม่
‎- และมันก็เข้าไม่ได้กับสีส้ม ‎- เธออาจทาสีรองเท้าใหม่ก็ได้
‎รู้ไหม สีส้มกับสีชมพูอาจดูดีเข้ากันก็ได้นะ
‎ให้อารมณ์ศิลปะแนวเคลิบเคลิ้มยุคปี 60
‎ใช่ น่าจะเลิศอยู่
‎ทาสีเสร็จเดี๋ยวก็รู้
‎เอาละ
‎โอเค
‎เราควรมาคิดกันว่า ‎ใครจะอยู่กับเด็กๆ บนขบวนแห่
‎นี่พวก ฉันอยู่บนขบวนเด็กโตที่เคยชนะ จำได้ไหม
‎ใช่
‎ที่จริง มันก็แค่รถคันใหญ่น่ะ
‎และหลังจากนั้นฉันจะอยู่กับพ่อฉัน
‎ใช่ ลืมเลยว่าวัตสันอยู่ในขบวนพาเหรดด้วย
‎- ตลกนะที่เธอกับเขา… ‎- เปล่า
‎พ่อแท้ๆ ฉันต่างหาก
‎เขาอยู่ที่นี่เหรอ
‎เขากำลังมากับแฟนใหม่เขาน่ะ
‎พวกเขามีลูกด้วยกัน
‎แม่เธอโอเคกับเรื่องนี้ไหม
‎เธอล่ะ
‎คือเขาติดต่อมาเอง ‎มันเลยต้องสำคัญกับเขามากๆ
‎แล้วทำไมไม่ลองเชื่อในเขาโดยไร้ข้อสงสัยล่ะ
‎เฮ่ เรามีสีเยอะแค่ไหน
‎- โอ้ ไม่นะ… ‎- ตายจริง
‎วินาศกรรมชัดๆ
‎- แค่ล้อเล่นน่ะ แต่ให้ตายสิ ‎- ฉันว่าย้ายข้าวของก่อนดีกว่า
‎แน่ใจนะว่าเธอโอเคกับเรื่องนี้
‎เรื่องพ่อเธอ
‎คือฉันจะบ่นตลอดเวลาว่าไม่ได้เจอเขาไม่ได้
‎แต่สุดท้ายกลับไม่ยอมไปเจอเขา ‎ทั้งที่เขาอยากเจอฉัน จริงไหมล่ะ
‎คงงั้น
‎แต่สิ่งสำคัญคือเธอนะ คริสตี้
‎สิ่งที่เธอต้องการ ไม่ใช่ที่เขาต้องการ
‎บางทีแมรี่ แอนน์อาจพูดถูก
‎แต่มีอีกคนที่สำคัญมากเหมือนกัน
‎และสิ่งที่เขาต้องการ
‎คือให้ฉันช่วยเขาทำอัลบั้มรูปเล็กๆ ‎เป็นของขวัญให้พ่อ
‎เพื่อให้พ่อดูว่าพ่อพลาดอะไรไปบ้าง
‎ดูอันนี้สิ
‎รูปนี้จากตอนไหนนะ
‎วันแรกของนายที่สถานเด็กก่อนวัยเรียน
‎นายร้องไห้หนักมาก ขนาดแม่ยังให้นายถือป้าย ‎ที่แม่ทำไม่ได้ด้วยซ้ำ
‎เราน่าจะหารูปที่ผมไม่ได้ร้องไห้
‎อาจจะยาก นายร้องตลอด
‎โอ้ รูปนี้ดีแฮะ
‎นายเคยชอบรากไม้ต้นไม้ใหญ่ ‎บนถนนแถวบ้านเก่าเรา
‎มันจะมีน้ำขังเต็ม และนายจะแบบ ‎"ดูสิ สระว่ายน้ำให้พวกหนู"
‎พี่ว่าพ่อเคยเห็นรูปพวกนี้บ้างไหม
‎แม่ส่งรูปให้พ่อไหม
‎พี่ก็ไม่รู้
‎คริสตี้
‎ผมว่านี่เป็นรูปที่พี่ชนะรางวัลขบวนพาเหรดหนูน้อย
‎พี่ว่าถูกของนาย
‎พ่ออุ้มพี่อยู่ใช่ไหม
‎คงยังงั้น
‎คือพี่จำไม่ได้ แต่จำเสื้อเชิ้ตนั้นได้
‎พ่อใส่เสื้อตัวนี้ตลอด
‎เราน่าใส่รูปนี้ในอัลบั้มด้วย เป็นความทรงจำที่ดี
‎ถึงพี่จะจำไม่ได้ก็เถอะ
‎จู่ๆ ฉันก็เข้าใจว่าทำไมอยู่ดีๆ ‎พ่อถึงโผล่มาไม่มีปี่มีขลุ่ย
‎เขาคงได้รับอีเมลเดียวกับที่แม่ได้รับแน่ๆ
‎เขาจำงานพาเหรดหนูน้อยได้
‎มันมีความหมายกับเขา
‎และตอนนี้ ฉันมีโอกาส ‎แสดงให้เขาเห็นว่าฉันกลายเป็นคนแบบไหน
‎เป็นครั้งแรกตั้งแต่สิ่งนี้เกิดขึ้น
‎ฉันดีใจจริงๆ ที่พาเหรดหนูน้อย ‎กลับมาสู่สโตนี่บรูคอีกครั้ง
‎เพราะมันนำพาพ่อฉันกลับมาด้วย
‎นั่นชุดเดรสหรือปลอกหมอน
‎ฉันค้นข้อมูลเกี่ยวกับเด็กเล็กสมัยก่อน ‎และมันบอกว่า
‎เด็กชายจะใส่ชุดเดรสจนอายุห้าขวบ
‎ตรงตามประวัติศาสตร์เป๊ะ
‎ใช่ แต่น้องชายฉันไม่ใส่มันแน่ๆ
‎ทำไม เพราะมันเป็นสีชมพูเหรอ
‎การค้นคว้าฉันยังบอกด้วยว่าสีชมพู ‎เป็นสีของเด็กชายจนกระทั่งทศวรรษ 1940
‎ฉันไม่สนว่ามันเป็นสีชมพูไหม
‎ฉันสนที่ว่ามันไม่มีช่องแขนเสื้อ
‎เดี๋ยวฉันทำให้อีกช่อง
‎พรุ่งนี้เหรอ
‎อีกอย่าง สีที่ทาแห้งแล้วกลับเข้มกว่าที่ควรจะเป็น
‎เธอแทบมองไม่เห็นเด็กๆ ในสีนั้นด้วยซ้ำ
‎- เหมือนพรางตัวชัดๆ ‎- ไม่เป็นไรน่า
‎ไม่ต้องห่วงนะ เดี๋ยวนายก็กลับเป็นปกติแล้ว
‎- พระเจ้า เธอฉีกเสื้ออยู่นะ ‎- หรือแค่ทำช่องแขนเสื้อเพิ่ม
‎ฉันต้องเอาน้องฉันออกจากชุดนี้
‎ชุดนี้ถูกต้องตามประวัติศาสตร์เลยนะ
‎บางทีขบวนแห่ชมรมพี่เลี้ยงเล็ก ‎อาจไม่ประทับใจพ่อก็ได้
‎แต่เรามีเวลาแค่พรุ่งนี้เช้า
‎แถมจะว่าไป พ่อก็ไม่ได้มาดูขบวนแห่อยู่แล้วนี่
‎เขามาเพื่อเจอเรา
‎เจอฉัน
‎- แม่มีเซอร์ไพรส์ให้ลูก ‎- โอ๊ย
‎เป็นอะไรไหมลูกรัก
‎นั่นมาสคาร่าแม่เหรอ
‎ค่ะ หนูยืมหน่อยนะคะ
‎อยากให้แม่ช่วยไหม
‎ไม่ค่ะ เป็นไอเดียที่ห่วยมาก ‎แม่มีเซอร์ไพรส์อะไรคะ
‎คณะกรรมการจัดงานส่งนี่มาให้ลูกใส่ขึ้นรถแห่
‎ไม่
‎แต่มันต้องน่ารักมากแน่ๆ คริสตี้ เถอะน่า
‎มันดูตลกจะตาย
‎- รู้ไหมแผนวันนี้คืออะไร ‎- ค่ะ
‎วัตสันกับหนูจะมีคนมารับที่นี่ ‎แล้วเราจะร่วมขบวนพาเหรด
‎แล้วหนูจะไปเจอพวกหนุ่มๆ ที่สนามเบสบอลที่สวน
‎แล้วชาร์ลีจะขับรถพาเราไปกินมื้อเที่ยงในเมือง
‎กับพ่อ
‎กับโจเซลีนและลูกเธอ
‎อยากให้แม่จองร้านอาหารดีๆ ให้พวกลูกๆ ไหม
‎อาจจะที่โรงแรมสโตนี่บรูค อินน์ หรือ…
‎ไม่ค่ะ เราคงแค่ไปกินพิซซ่ากัน ‎กินอะไรก็ได้ง่ายๆ
‎ลูกรู้สึกยังไงบ้าง
‎ตื่นเต้นค่ะ
‎โอเค ดีจ้ะ
‎และประหม่า ไม่รู้สิคะ แม่รู้สึกยังไง
‎ความรู้สึกของแม่ที่มีต่อพ่อของลูก
‎มันแตกต่างจากความรู้สึกของลูกที่มีต่อพ่อ
‎อะไรก็ตามที่ทำให้ลูกๆ มีความสุข แม่ก็มีความสุข
‎หนูเสียใจเรื่องลูกคนใหม่
‎จ้ะ ทีแรกมันก็ทนฟังยาก
‎แต่แม่มาคิดดู มันไม่เกี่ยวอะไรกับแม่ซะหน่อย
‎ลูกกับพี่ชายและน้องชายลูกจะมีน้องใหม่ ‎ให้ลูกได้รักในชีวิตลูก
‎และรักที่มากขึ้นนำมาซึ่งความสุขเสมอ
‎ลูกรัก
‎โอเค ด้วยความยินดี สโตนี่บรูค
‎โอ้ แจ๋ว
‎- ไงละ ‎- เร็วน่า คริสตี้
‎เร็วเข้า อย่าให้ฉันเก้อคนเดียว
‎- ใส่ของเธอเลย ‎- ไม่
‎หนูขอรอจนถึงนาทีสุดท้ายค่อยใส่ดีกว่า
‎งั้นก็ตามใจ
‎ฉันมีจุกนมด้วยนะ
‎โอ้ ที่รัก…
‎มันไม่แห้ง
‎ไอ้นี่สียังเปียกอยู่เลย อย่าให้สีเปื้อนรถฉันนะ
‎เอาจริงๆ ฉันกังวลเรื่องคอสตูมมากกว่า
‎- ว้าว ‎- เสร็จแล้วเหรอ
‎ฟักทองดูดีนะเนี่ย
‎มันต้องเป็นรองเท้าต่างหาก
‎เยี่ยม แถวบ้านแห่มานี่กันหมด
‎ก็อย่างที่บอก รองเท้าดูดีนะเนี่ย
‎มาเจอวัตสันใส่หมวกสตรี
‎- อะไรน่ะ เปเปอร์มาเช่เหรอ ‎- ไปโรงรถที ดูสิว่าเรามีพัดลมไหม
‎- เราจะได้ช่วยเด็กๆ พัดให้แห้ง ‎- ใช่ ดูเปียกอยู่นะ
‎- ใช่ ‎- เราลองแล้วค่ะ
‎อะไรน่ะ
‎โทษทีนะ มัล แต่ตะเข็บข้างมันขาดเป็นทางยาว ‎ตอนฉันพยายามสวมชุด
‎เหมือนกันเลย
‎ฉันแค่รู้สึกว่าลูซี่จะสบายตัวกว่า ‎ที่ได้ใส่อะไรที่เนี้ยบหน่อย
‎นี่เป็นชุดที่มีมี่ตัดไว้ ชุดที่ฉันเคยบอกเธอไง
‎ยังดูเหมือนใหม่อยู่เลย
‎ใช่ ฉันรู้ และมันน่ารักน่าเอ็นดูดี
‎แต่ฉันทำงานหนักมากกับชุดคอสตูมพวกนี้
‎เรารู้ว่าเธอทำงานหนักและเราขอบใจจริงๆ
‎แค่เราคิดว่าลุคนี้ดูดีกว่านิดนึง
‎- มันไม่เข้ากันด้วยซ้ำ ‎- ไม่
‎แต่อย่างน้อยมันก็มีช่องสอดแขนนะ
‎ฉันว่าสเคิร์ตคงจะดูเจ๋งสุดๆ ไปเลย
‎นี่
‎จะโชว์ให้ดู
‎โว้ว
‎โอ้ พระเจ้า
‎ท่าจะไม่ดีแฮะ
‎- คุณพระ ‎- โอเค
‎- ไม่ ‎- ไม่
‎มันเป็นเปเปอร์มาเช่ มันไม่แข็งแรงพอ
‎ไม่ใช่ เพราะโครงรองเท้าไม่สมบูรณ์ต่างหาก
‎ถ้าเราเอาไอเดียวงบนไร่แต่แรก ‎เบาะเด็กคงวางราบที่พื้นไปแล้ว
‎รองเท้าก็เป็นไอเดียที่แจ่มมาก ‎แค่ทำออกมาไม่สมบูรณ์
‎แล้วฉันควรทำยังไงให้ออกมาดี
‎สีซักออกใช่ไหม
‎น่าจะนะ ฉันว่า
‎งานนี้กลายเป็นหายนะ
‎ไม่ใช่แค่ภาพลักษณ์ไม่ดีกับชมรม ‎แต่กับมวลมนุษยชาติด้วย
‎ไม่อยากเชื่อว่าพ่อจะเห็นสิ่งนี้
‎ไม่ต้องห่วง พ่อไม่เห็นหรอก
‎อะไรนะคะ
‎แม่เพิ่งได้รับอีเมลจากพ่อ พวกเขาไม่มาแล้ว
‎ทำไมคะ
‎เขาบอกว่าต้องรีบไปบ้านพ่อแม่แฟน
‎แล้วพวกเขาจะแวะเจอเราคราวหน้า ‎อาจจะตอนขากลับ
‎เหมือนจะเปลี่ยนใจนาทีสุดท้าย
‎แคเรน
‎ก็จริงนี่คะ
‎แต่เขาก็ติดต่อมานะ
‎ดีใช่ไหมล่ะ และจะมีคราวหน้า
‎บางทีผมน่าจะส่งอัลบั้มรูปไปได้
‎แน่นอนสิจ๊ะลูกรัก ได้สิ
‎โทษทีนะ
‎แต่ล้อเล่นกันเล่นเรื่องหมอนี่ใช่ไหม
‎พ่อคะ อย่าโมโหสิ
‎พ่อโมโหไปแล้วนี่
‎ผมโมโหมาก มันอาจดีก็ได้ที่เขาไม่มา
‎เพราะผมคงทนไม่บีบคอเขาไม่ได้
‎อย่าทำแบบนี้กับเด็กๆ ได้ไหมคะ
‎อะไร คุณคิดว่าพวกแกไม่รู้เหรอว่า ‎พ่อตัวเองเห็นแก่ตัวแค่ไหน
‎คุณคิดว่าจะปกป้องพวกแกจากเรื่องนั้นได้ ‎ด้วยการไม่มีปากมีเสียงเหรอ
‎เอาจริงๆ นะ คุณจะพูดว่ายังไง ‎กับผู้ชายที่ทอดทิ้งครอบครัวตัวเอง
‎คนที่หายตัวไปทีเป็นปีๆ แล้วอยู่ดีๆ ก็
‎"โอ้ พระเจ้า เขากำลังแวะมาหา เย่"
‎ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ‎จากนั้นเขาก็ปล่อยให้ลูกเขารอเก้อ
‎วัตสันพูดถูก
‎เราเป็นเพื่อนสนิทกันมาตลอดชีวิต
‎และฉันเคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน
‎วันเกิด งานแสดง
‎ตอนที่อยู่เกรดสอง
‎ตอนเธอโดดซ้อมฟุตบอลเพื่อจะได้ใช้เวลากับพ่อ
‎แล้วไงล่ะ เขายกเลิกนัด
‎เราอยากจะแตกต่างไปทุกครั้งที่เขามา
‎แม่ฉันตายตอนฉันอายุ 18 เดือน
‎อายุพอๆ กับเด็กหลายคนที่นี่
‎และฉันมั่นใจว่าแม่จะทำทุกอย่างที่ทำได้
‎เพื่อได้อยู่กับฉันเพิ่มอีกห้านาที
‎เพราะงั้นการที่เห็นพ่อเธอขว้างโอกาส
‎ที่จะได้อยู่ในชีวิตพวกเธอทิ้งไป ‎ซ้ำแล้วซ้ำเล่า มันแค่…
‎ฉันไม่มีโอกาสเจอพ่อบ่อยๆ อยากที่ฉันอยาก
‎แต่เขาไม่เคยพลาดโอกาสมาเจอฉันหรืออยู่กับฉัน
‎ไม่ใช่เพราะเขาเหมือนนักบุญ ‎แต่เพราะเขาเป็นพ่อ
‎และมันเป็นสิ่งที่พ่อแม่ควรทำ
‎ที่รัก…
‎เราผ่านอะไรกันมามากมายตลอดหลายเดือนนี้
‎พยายามทำให้ครอบครัวเรารู้สึกสมบูรณ์
‎แต่บางทีสิ่งที่เราต้องการอาจอยู่ตรงนี้มาตลอด
‎หมายความว่าไงคะ
‎ลูกๆ
‎ผมอยากให้ลูกคุณเป็นลูกผม แบบจริงๆ
‎บุตรบุญธรรมน่ะเหรอ
‎- มันซับซ้อนมากนะคะ ‎- ใช่ ไว้เราหาวิธีทีหลังได้
‎แต่ที่ผมหมายความคือผมอยากให้ครอบครัวนี้
‎เป็นครอบครัวเดียวกัน
‎ครอบครัวของเรา
‎ผมอยากให้เรา
‎เป็นเรา
‎คุณคิดว่าไง
‎ฉันว่าฉันไม่ใช่คนที่คุณต้องถามนะคะ
‎วัตสัน บรูเวอร์
‎ตั้งแต่นาทีที่เขาเข้ามาในชีวิตเรา ‎พร้อมเกี๊ยวที่เขาทำ
‎และความกระตือรือร้นสุดบ้าคลั่ง ‎เขาพยายามมากเหลือเกิน
‎พยายามมากเหลือเกินที่จะเปลี่ยนแปลงสิ่งต่างๆ
‎ฉันคิดว่าไงน่ะเหรอ
‎ฉันคิดว่าไง
‎หนูรักคุณค่ะ
‎ฉันก็รักเธอ
‎สุดท้ายฉันก็ได้ใช้เวลายามบ่ายกับพ่อในที่สุด
‎พ่อตัวจริงของฉัน ถึงจะต้องดำเนินการ ‎ด้านเอกสารอีกเยอะก่อนจะเป็นทางการ
‎แต่ก็นั่นแหละ
‎ทุกคนได้สิ่งที่ตัวเองต้องการนิดๆ หน่อยๆ วันนั้น
‎มัลลอรี่มีไอเดียเด็ดๆ ของเธอเอง
‎(หญิงชราผู้อาศัยในรองเท้า)
‎โอเค ฉันจะขับไปที่ขบวนพาเหรดเอง
‎ส่วนคลอเดียส่งลูซี่ นิวตัน ‎ส่งประกวดในสายคอสตูมประเภทบุคคล
‎ซึ่งชุดน่าทึ่งฝีมือมีมี่คว้ารางวัลที่หนึ่งไปได้ในที่สุด
‎ลุยกันเลย
‎ดูนี่สิ
‎ครอบครัวอาจเป็นคนที่จำอดีตคุณได้
‎แต่ยังเป็นคนที่ร่วมเดินทางกับคุณสู่อนาคต
‎โอ้ เธอดูดีมาก
‎รักคุณนะ เจอกันที่ขบวนพาเหรด
‎และไม่ว่าเราจะไปที่ไหน
‎ทางเดียวที่จะไปถึงได้คือเดินไปข้างหน้า
‎(สร้างจากนิยายชุดโดยแอน เอ็ม. มาร์ติน)
‎คำบรรยายโดย พยุงศักดิ์ แก่นจันทร์