NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
KRISTY I DZIECIĘCA PARADA
Podobno słonie nie zapominają.
Nie wiem, skąd to wiadomo, skoro słonie nie mówią.
Rodzina natomiast na pewno wszystko pamięta.
Chorobę lokomocyjną, niefortunną fryzurę
czy to, jak udawaliśmy psa i ugryźliśmy listonosza.
Miałaś to na sobie w parku safari w Six Flags,
kiedy gibon osikał cię przez szyberdach.
- Nadal jest plama. - Po co to trzymasz?
To nie była świadoma decyzja.
Czasem człowiek zbiera rzeczy i się przywiązuje.
- Na pewno chcesz to wszystko oddać? - Jasne.
Nie będziemy z tego korzystać, a komuś może się przydać.
To był dla mamy trudny rok i wiem, że te słowa nie przyszły jej łatwo.
Ale czasem trzeba pozbyć się staroci, by zrobić miejsce na nowe.
Nowa Zelandia!
Wiecie, że tam jest więcej owiec niż ludzi?
- Każdy to wie. - Naprawdę? Każdy?
- Tak! - Dobra.
A wiecie, że jest tam taki gatunek owcy,
który jest miniaturką i ryje dziury w ścianach klifów?
To ten gatunek zainspirował Tolkiena do wymyślenia nor hobbitów.
Tego nie wiedzieliście.
No tak, niby skąd. Bo wiecie co?
Zmyśliłem to.
I tak uważam, że fajnie byłoby pojechać do Nowej Zelandii.
Odkąd mama i Watson przestali starać się o dziecko,
Watson chce zabrać mamę na jakąś wycieczkę.
Myślę, że po prostu próbuje ją pocieszyć,
co w pełni popieram.
Dostałam bardzo ciekawego maila.
Przy stole nie używamy telefonów.
Sprawdziłam telefon w kuchni, gdzie poszłam po wodę,
bo nikt nie chciał się ruszyć.
Kristy.
Weźmiesz udział w dziecięcej paradzie.
A co to takiego?
Dziecięca Parada Stoneybrook.
Zapoczątkowana w czasie II wojny światowej.
Kobiety wariowały wtedy w domach.
Zaczęły przebierać dzieci w kostiumy,
a najlepszym przyznawano nagrody.
Odbywała się co roku, ale dziesięć lat temu
organizatorki zmarły lub przeszły na emeryturę.
W tym roku jest 80. rocznica i miasto chce znów urządzić paradę.
Chcą, by wszyscy żyjący zwycięzcy jechali razem na platformie.
Wśród nich jesteś ty!
Zgadza się!
Wygrałam dziecięcą paradę?
Sędziowie byli ślepi, czy co?
Byłaś taka urocza. Miałaś 18 miesięcy.
Przebrałam cię za panią mikołajową.
Miałaś pulchne, różowe policzki.
Jakby z kartki świątecznej z lat 40.
Patrzcie na to.
A to kto?
Dziecko Roku Stoneybrook z 1973.
- Nie gadaj. - Tak.
Babcia przebrała mnie za małego Nixona. Żadnej ironii.
Może i kostium niefortunny, ale tytuł zdobyłem.
Będziemy tam razem.
O nie.
- O tak. - Jakie to urocze.
Nie wytrzymam! Musisz iść.
- Zgódź się. - Będę cię dopingował.
Od tygodni nie widziałam mamy tak podekscytowanej,
ale w głowie miałam tylko…
A przyjaciółki się dowiedzą?
Dziecięca Parada Stoneybrook powraca.
Po latach w końcu nadszedł mój czas.
To dla dzieci poniżej dwóch lat.
Mimi i Alma, mama Mary Anne, zgłosiły nas do konkursu 12 lat temu.
- Tak? - Twoja mama była chora.
Zrobiły to, żeby oderwać ją od problemów.
Tygodniami szyły nam kostiumy.
Początkowo miałyśmy być przebrane za szmaciane laleczki.
Ale Mimi zaczęła się zastanawiać nad czymś bardziej uroczym.
Dzieci przebrane za konie.
Blisko.
Dzieci przebrane za zwierzątka przebrane za szmaciane lalki.
Nie wiedziałam o tym.
To było tak kawaii, że bardziej uroczo się nie dało.
Wiecie, co było potem?
Wygrałyśmy, ale tata ukrył dowody w skrytce wypartych wspomnień?
W ostatniej chwili pojawiła się Liz z Kristy
ubraną w znoszone świąteczne wdzianko i wygrała.
I tylko przez…
Przeciętność białej rasy, która wyparła waszą oryginalność?
Tak, a do tego ciotka Kristy, Judy, była sędzią i powinna się wżynać od głosu.
Raczej „wstrzymać”.
Odebrano nam tytuł.
Po pierwsze, nie wiedziałam,
że była tam moja ciotka imieniem Trudy.
A po drugie, to był kostium pani mikołajowej.
A po trzecie, szkoda, że nie wygrałyście,
bo wtedy was zaprosiliby na platformę
z Watsonem i duchem dziecięcej przeszłości.
- Będziesz jechać na platformie? - Tak.
Ja, Watson i inne duże dzieci.
Klub Opiekunek będzie miał własną platformę.
Naprawdę?
Same ją zbudujemy i ozdobimy.
Zabierzemy naszych podopiecznych.
Tylko bezpiecznie.
- To świetny pomysł. - Tak!
To był świetny pomysł.
Tylko nie lubię, kiedy świetne pomysły nie wychodzą ode mnie.
Czy to nie zbyt drogie?
Udział kosztuje tylko 15 $,
a oszczędności wystarczą na materiały.
To znakomita reklama.
Będzie tam dużo rodzin, a więc potencjalnych klientów.
Właśnie.
Dobra, zróbmy to.
Jaki motyw wybierzemy?
Przebierzmy dzieci za zwierzęta i zróbmy zoo.
- Albo cyrk. - Lub arkę, niczym Noe.
Nie chcę luźnych pomysłów. Zastanówcie się.
Tu chodzi o honor Mimi.
- I mojej mamy. - No i też mamy Kristy.
W ten sposób Kristy może zasłużyć sobie na koronę.
Tam chyba nie ma korony.
Uwierz mi, że jest.
- Jesteśmy rodziną. - Daj mi trochę brownie.
Nie karm mnie!
Nie palcami!
- Dzieci? - Ubrudziłeś łyżkę.
- Hej. - Co?
- Ohyda! A mogłam… - Dzieci?
Dostałam maila od waszego taty.
Razem z partnerką będą przejeżdżać przez Stoneybrook
w drodze do Maine do jej rodziców.
I będą z dzieckiem.
Nie wiedziałem, że tata ma dziecko.
Ja też nie.
Ale ma.
Razem z Jocelyn, bo tak jej chyba na imię,
uznali, że byłoby miło, gdybyście poznali go na paradzie.
To chłopiec?
Chcesz, żebyśmy się z nim spotkali?
To wasza decyzja.
Osobno, razem. Jak chcecie.
Głowa mnie rozbolała. Położę się.
Jeśli chce się spotkać, to powinniśmy dać mu szansę.
Stary, chodzi mu tylko o kasę.
- Sam. - No co?
Nie widzieliśmy go przez dwa lub trzy lata.
Mama wyszła za bogacza,
a teraz nagle będzie w okolicy z partnerką.
Róbcie, co chcecie, ale ja odpadam.
- Pogadam z nim. - Dzięki.
Co chcesz zrobić?
Spotkasz się z nim?
Prawdę mówiąc, nie miałam pojęcia,
ale wiedziałam, że o niczym innym nie będę myśleć,
póki nie podejmę decyzji.
Kręgi w zbożu widoczne z nieba.
Dzieło kosmitów, gości z przyszłości lub pozostałość tajemniczej przeszłości.
Inspiracją będą dzieła rzeźbiarza Richarda Serry.
Faliste kształty, ziemne barwy, a dzieci będą…
Mają robić za kosmitów?
Stworzenia w początkowej fazie ewolucji.
Możemy zrobić statek kosmiczny lub coś pierwotnego, jak Stonehenge.
Stonehenge pochodzi z neolitu.
No co? Tak mówili w Doktorze Who.
Pomysł jest świetny, Claudio,
ale chyba zbyt wyszukany jak na Dziecięcą Paradę Stoneybrook.
To tylko propozycja. Wasza kolej.
Pomyślałam, że można by zrobić coś, co ucieszy też dzieci.
Motyw festiwalu muzycznego.
Dzieci w koronach z kwiatów, jakieś głośniki.
A na platformie byłoby błoto.
- Błoto? - Dzieci lubią zabawy w błocie.
To ma być dla nas reklama.
Rodzicom nie spodobają się zabawy w błocie.
No dobra, a ty co masz?
Dziadek do Orzechów!
- Śnieżynki, Cukrowa Wróżka. - Klara!
- Lub Maria, jak u Balanchine’a. - Będzie śnieg!
- Skąd? - Ze śnieżarki.
Są do kupienia.
A może Staruszka mieszkająca w bucie?
Jak w rymowance.
Dzieci będę na platformie w kształcie buta!
Liczyłam na coś osobistego.
To jest osobiste. To historia mojego życia.
Mama ma tyle dzieci, że nie wie, w co ręce włożyć.
Kristy też ma dużą rodzinę. Wie, o czym mówię.
Wcale nie wiedziałam, o czym była mowa.
Myślałam wyłącznie o tacie.
Dzieci przebrane za błotnych ludzi, kawę czy co tam jeszcze…
Brzmi świetnie.
Ty nie masz pomysłu?
Po raz pierwszy nie miałam.
- Pomysł Mallory jest lepszy. - Serio? Stace?
Mój jest głupi. Dzieci Broadwayu.
- Rany, czemu na to nie wpadłam? - Ale nie musicale.
Bardziej klimat Manhattanu, dzieci w smokingach.
To głupie.
A twój tata?
Zajmuje się marketingiem, prawda?
- Może mógłby nam pomóc? - Może.
Ale nie liczyłabym na to.
Raczej nie można teraz na nim polegać.
Co jest grane?
Jest teraz w Nowym Jorku.
Szczęściara.
Ale cały czas. Praktycznie tam mieszka.
Nie z nami.
Powiedzieli ci coś?
Mówią, że chodzi o pracę, ale ciągle się kłócą.
Sama nie wiem.
Nie wiesz, bo oni sami nie wiedzą.
To nic złego.
- A jeśli… - Być może.
Ale może i nie.
Daj mi odrobinę zaufania.
Rodzice zwykle stają na wysokości zadania.
Co się nie wydarzy,
będzie tak, jak być powinno.
Dawn, powinnaś zostać terapeutką.
Wiem.
Dziękuję.
Jeśli miałam powiedzieć im o tacie, to był dobry moment,
ale…
- Kocham was. - A my ciebie!
Mamy dwa głosy na Staruszkę mieszkającą w bucie.
Teraz, Mallory?
David Michael…
Nie mogłam przestać myśleć o tym, co mówiła Dawn,
o odrobinie zaufania i zakładaniu dobrych intencji.
To nie w moim stylu,
ale podobno ludzie się zmieniają.
Spotkam się z tatą.
Jeśli to nie problem.
Ależ skąd. Dam mu znać.
- Ja też chcę. - I ja.
Hej, Sam. Kolego!
Skarbie, daj mu czas.
Właśnie, Kristy.
Krążą plotki na temat fajowych kostiumów dla zwycięskich dzieci.
Cieszysz się?
O rety.
Wszystko sprowadzało się do parady, która dotarła również
do naszego sporego i dogodnie położonego ogrodu.
A to co?
Siatka. Zrobię z niej ramę buta.
Pokryjemy ją masą papierową i przyczepimy do auta Charliego.
- Charlie się zgodził? - Gadałam z nim.
Janine pomogła mi zaprojektować foteliki.
To instrukcje z IKEA?
Co oznaczają te liczby?
Super, co?
Jeśli lubisz pomarańcz.
No raczej. To kolor sezonu.
Dość różu millenialsów. To pomarańcz pokolenia Z.
Kristy, zobacz ten materiał.
A na co to?
Na kostiumy dla dzieci.
- To róż millenialsów? - Nie.
- Nie pasuje do pomarańczowego. - Może przemaluj but?
Pomarańcz i róż mogą do siebie pasować.
Taki psychodeliczny klimat lat 60.
Będzie super.
Pomalujemy, zobaczymy.
No dobra.
Ustalmy, kto pojedzie z dziećmi.
Pamiętajcie, że jadę z dużymi dziećmi.
No tak.
Ich platforma to po prostu duże auto.
A potem widzę się z tatą.
No tak, Watson też będzie na paradzie.
- Zabawne, że… - Nie.
Z prawdziwym tatą.
Przyjechał?
Przyjedzie z nową partnerką.
Podobno mają dziecko.
Co na to twoja mama?
Co na to ty?
Odezwał się, więc pewnie to dla niego ważne.
Może zasłużył na odrobinę zaufania?
Słuchajcie, ile mamy farby?
O nie…
To sabotaż!
- Żartuję. Jezu. - Zabierzmy to stąd.
Na pewno jest okej?
Mówię o tacie.
Nie mogę narzekać, że go nie widuję,
a potem nie spotkać się z nim, kiedy tego chce, prawda?
W sumie tak.
Ale to ty jesteś tu najważniejsza.
Liczy się to, czego ty chcesz.
Może Mary Anne miała rację.
Ale ktoś inny był dla mnie jeszcze ważniejszy
i potrzebował mojej pomocy w zrobieniu albumu dla taty,
by pokazać mu, co go ominęło.
Spójrz na to.
Kiedy to było?
Twój pierwszy dzień w przedszkolu.
Płakałeś tak, że nie byłeś w stanie utrzymać tego znaku.
Weźmy te, na których nie płaczę.
Będzie trudno. Sporo płakałeś.
O, to jest fajne!
Uwielbiałeś korzenie drzewa przy naszej starej ulicy.
Kiedy wypełniały się wodą, mówiłeś: „O, basen dla myszy!”.
Myślisz, że tata je kiedyś widział?
Dostał je od mamy?
Nie mam pojęcia.
Kristy.
To chyba ty po wygranej na paradzie.
Na to wygląda.
To tata cię trzyma?
Raczej tak.
Nie pamiętam tego dnia, ale kojarzę jego koszulę.
Często ją nosił.
Dodajmy je też. To miłe wspomnienie.
Mimo że tego nie pamiętasz.
Wtedy zrozumiałam, dlaczego tata nagle postanowił przyjechać.
Pewnie dostał maila, tak samo jak mama.
Przypomniał sobie o paradzie.
To było dla niego ważne.
Miałam szansę pokazać mu, jak wyrosłam.
Po raz pierwszy odkąd się dowiedziałam,
cieszyłam się na dziecięcą paradę,
bo przez nią miałam okazję zobaczyć tatę.
To sukienka czy poszewka na poduszkę?
Poszperałam na temat ubiorów dziecięcych.
Mali chłopcy nosili kiedyś sukienki.
Historycznie się zgadza.
Mój brat tego nie założy.
Czemu? Bo jest różowa?
Sprawdziłam to. Do lat 40. róż był chłopięcym kolorem.
Mam w nosie, czy to róż!
Ale nie ma wycięcia na rękę!
To je dorobię.
Na jutro?
Farba wyszła ciemniejsza, niż powinna.
Dzieci zleją się kolorystycznie.
- To jak kamuflaż. - Jest dobrze.
Nie bój się, zaraz ubiorę cię normalnie.
- Podrzesz ją! - I będzie wycięcie na rękę.
Muszę zdjąć poszewkę z brata.
Takie się kiedyś nosiło!
Może jednak platforma klubu nie zrobi na tacie wrażenia.
Ale miałyśmy czas do jutra.
Poza tym nie przyjeżdżał dla platformy,
tylko dla nas.
Dla mnie.
Mam dla ciebie niespodziankę!
Wszystko w porządku?
To mój tusz do rzęs?
Tak, tylko pożyczyłam.
Pomóc ci?
Nie, to głupi pomysł. Co to za niespodzianka?
Komitet organizacyjny przysłał ci to na paradę.
Nie.
To będzie urocze, Kristy!
Będę wyglądać śmiesznie.
- Znasz plan na dziś? - Tak.
Ja i Watson jedziemy stąd na paradę.
Potem spotykam się z chłopakami w parku.
Charlie zawiezie nas do miasta na lunch.
Z tatą.
I z Jocelyn i dzieckiem.
Zarezerwować wam coś dobrego?
Stoneybrook Inn albo…
Nie, pewnie pójdziemy na pizzę. Tak będzie najłatwiej.
Jak się czujesz?
Podekscytowana!
I zestresowana. Sama nie wiem. A ty?
Moje uczucia do twojego taty
są troszkę inne niż twoje.
Ale cieszę się, że wy się cieszycie.
Przykro mi z powodu dziecka.
Początkowo zabolało,
ale przemyślałam to i wiem, że to nie ma nic wspólnego ze mną.
Ty i twoi bracia będziecie mieć nowego malucha do kochania.
A więcej miłości to więcej szczęścia.
Skarbie.
Proszę bardzo, Stoneybrook.
O tak.
- Tak! - No już, Kristy.
Chyba mnie nie wystawisz?
- Zakładaj. - Nie!
Poczekam z tym do ostatniej chwili.
Jak chcesz.
Więcej smoczka dla mnie!
Skarbie…
Nie chce schnąć.
To nie wyschło. Oby nie pofarbowało mi auta.
Bardziej martwi mnie kwestia kostiumów.
To skończone?
Jaka piękna dynia!
To miał być but.
Świetnie, zeszli się wszyscy.
Przecież mówię, piękny but.
A Watson w czapeczce.
- To masa papierowa? - Idź po wiatraki.
- Pomożemy to wysuszyć. - Nie wyschło.
- Właśnie. - Próbowałyśmy.
A to co?
Wybacz, ale szew się rozpruł, kiedy ją ubierałam.
U mnie podobnie. Tak jakby.
Uznałam, że Lucy będzie wygodniej w czymś bardziej eleganckim.
To kostium, który swego czasu zrobiła Mimi.
Wygląda jak nowy.
Owszem, wygląda uroczo,
ale włożyłam dużo pracy w te kostiumy.
Wiemy o tym i doceniamy twój wkład.
Po prostu te wyglądają lepiej.
- Nie pasują do siebie. - Nie.
Ale mają wycięcia na ręce.
Squirt będzie wyglądał cudnie.
Proszę.
Pokażę wam.
O Boże!
Nie jest dobrze!
Rany boskie.
Nie!
Masa papierowa jest za słaba!
Nie, to przez strukturę buta!
W moim pomyśle fotelik stałby na podłodze!
But to dobry pomysł, ale jest źle wykonany!
A jak miałam go wykonać?
Ta farba jest zmywalna, nie?
Chyba tak. Tak mi się wydaje.
To była katastrofa.
To nie tylko porażka dla klubu, a dla całej ludzkości.
Nie wierzę, że tata to zobaczy.
Bez obaw, nie zobaczy.
Co?
Właśnie wysłał mi maila. Nie przyjadą.
Dlaczego?
Spieszą się do jej rodziców.
Może wpadną w drodze powrotnej.
Trochę późno informują.
Karen!
Ale to prawda!
Będziecie w kontakcie.
Na pewno jeszcze przyjedzie.
Może wyślę mu ten album?
Jasne, skarbie.
Wybaczcie.
To ma być jakiś żart?
Nie denerwuj się.
Już się zdenerwowałem.
I to bardzo, więc dobrze, że nie przyjedzie,
bo najchętniej skopałbym mu tyłek.
Nie przy dzieciach.
Myślisz, że nie wiedzą, że to egoista?
Myślisz, że je chronisz, jeśli o tym nie mówisz?
Co można powiedzieć o człowieku, który porzucił rodzinę?
Zniknął na lata, a potem nagle:
„O Boże. Przyjedzie do nas. Tak!”.
Jakby nic się nie stało.
A ostatecznie wystawił dzieci.
Watson ma rację.
Przyjaźnimy się całe życie.
I to nie pierwszy raz.
Urodziny, występy.
Pamiętasz w drugiej klasie,
kiedy opuściłaś trening, żeby się z nim spotkać,
a on odwołał spotkanie?
Za każdym razem chcemy, by było inaczej!
Moja mama zmarła, kiedy miałam 18 miesięcy.
Mniej więcej tyle samo, co te dzieci.
Ale wiem, że zrobiłaby wszystko,
żeby spędzić ze mną choć pięć minut.
Kiedy patrzę, jak wasz tata
po raz kolejny marnuje szansę, by być w waszym życiu…
Nie widuję taty tak często, jak chciałabym,
ale on nie przegapiłby okazji, żeby się ze mną zobaczyć.
Nie dlatego, że jest święty, ale dlatego, że jest rodzicem.
A rodzice tak już mają.
Skarbie…
Ostatnie miesiące były trudne.
Próbowaliśmy dopełnić naszą rodzinę.
Ale może mamy już to, czego nam trzeba?
Nie rozumiem.
Dzieci.
Chcę, żeby twoje dzieci były moimi dziećmi.
Chcesz je adoptować?
- To nie takie proste. - Później to ogarniemy.
Ale chcę, żeby ta rodzina
była jedną rodziną.
Naszą rodziną.
Chcę, żebyśmy byli…
razem.
Co ty na to?
Nie mnie powinieneś o to pytać.
Watson Brewer.
Odkąd pojawił się w naszym życiu z pierogami
i szalonym entuzjazmem, był zbyt natarczywy.
Za bardzo się starał i wszystko przekręcał.
Co ja o tym myślę?
Co myślę?
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Jednak mogłam spędzić popołudnie z tatą.
Tym prawdziwym, choć to będzie wymagać trochę formalności.
Ale jednak.
Każdy dostał trochę tego, czego potrzebował.
Mallory wpadła na świetny pomysł.
STARUSZKA MIESZKAJĄCA W BUCIE
No i to pojedzie na paradę.
Claudia zgłosiła Lucy Newton do konkursu,
a przepiękny kostium Mimi w końcu zdobył pierwszą nagrodę.
Do dzieła.
Patrz na to!
Rodzina to ludzie, którzy pamiętają twoją przeszłość,
ale też ci, którzy jadą z tobą w przyszłość.
Świetnie wyglądacie.
Kocham was! Widzimy się na paradzie!
Dokąd byśmy nie pojechali,
jedyna droga prowadzi naprzód.
NA PODSTAWIE POWIEŚCI ANN M. MARTIN
Napisy: Krzysztof Łuczak