NETFLIX ORİJİNAL DİZİSİ
CLAUDIA VE HÜZÜNLÜ VEDA
Bazıları kahveye takıntılıdır.
Ya AeroPress isterler, ya da tam 1 cm köpük.
Ya da bilmem ne kedisinin önceden sindirdiği
çekirdekten yapılmış kahve isterler.
Ama bizde, Mimi'nin takıntısı çay.
En sevdiği şeylerden biri.
Ve kendisi dünyadaki en sevdiğim insan sayılır
o yüzden onun için eski, geleneksel Japon usulü çay yapmayı öğreniyorum.
Ama eski ve geleneksel olan pek çok şey gibi
basit görünüyor ama oldukça karmaşık.
Tıpkı Mimi'nin kendisi gibi.
Baştan yap.
Ne? Bu mükemmel.
Önce fincanı ısıtmadın.
-Peki soğuk geliyor mu? -Nasıl geldiği önemli değil. Yapman lazım.
Konuklara değer verdiğini göstermen önemli.
Sıcak, taze.
Tadı tamamen aynı olacak.
Leziz. Mükemmel.
Önemli olan mükemmel tat değil, Claudia'cığım.
Önemli olan doğru yapmak.
Mimi, geçen yıl kötü bir felç geçirdi.
Bazı kelimeleri atlıyor ve bazen kafası biraz karışıyor
ama fincanı ısıtmayı asla unutmaz.
Yine de kesinlikle ailemdeki en yargılayıcı olmayan kişi o.
…artırılmış gerçeklik…
En yargılayıcı olan da bu.
…atölyesi dediler ama sırf döngü anlattılar.
Selam Mimi. Selam Claudia.
Mimi ile sohbetimizi böyle bölmek tam ablamın yapacağı iş.
Dünyanın en havalı kızı Ashley Wyeth'ın hâlâ onunla takılması ise çok tuhaf.
Yukarı çıkıp Python'a odaklanacağız.
Programlama dili olan. Yılan değil.
Tamam. Yukarıdasınız.
Ve birazdan Claudia size özel çay getirecek.
Kulağa harika geliyor. Teşekkürler.
Evet, elbette.
Janine'e çay mı götüreceğim? Hizmetçisi miyim ben?
Neden kendisi öğrenmiyor?
Çünkü bunu yapmayı tüm aile için öğreniyorsun.
Önce fincanı ısıtmayı unutma.
Mimi! Her şey yolunda mı?
Evet. Öyle.
Devam et. Resim yapmaya devam et.
Ben gidiyorum.
İlham perilerin kaçmasın.
Tamam. İyi geceler Mimi.
Hoşça kal Claudia'cığım.
Resim yapıyordum, Janine sinir bozucuydu, Mimi iyi geceler dilemeye geldi.
Sıradan bir gece yani.
Ama değilmiş.
Hayat böyle işte.
Ne olacağını hiç bilemezsin.
Anne?
Claudia! Uyanmışsın.
İyi.
Seni uyandırmak istemedik.
Ne oluyor?
Janine'i de çağıralım mı? Birlikte söyleyelim.
Neyi?
Kızlar,
Mimi'yi dün gece uykusunda kaybettik.
Ama…
Dün onunla çay yapıyordum. İyiydi.
-85 yaşındaydı. -Ne olmuş yani?
-Felçler geçirdi. -Bir felç.
-Sonrası da vardı. -Kızlar.
Lütfen.
Sağlık sorunları vardı.
Ama kendi yatağında huzur içinde öldü.
Vadesi bu kadarmış.
Daha fazlasını isteyemeyiz.
Onunla bunca zaman geçirdiğimiz için şanslıyız.
Annemle babam, biri ölünce söylenen her şeyi söylüyorlar.
Uzun, çok güzel…
Kulağa hoş gelir ama kimse inanmaz.
…bir hayatı oldu.
Sen çığlık atmak isterken boşluğu dolduracak bir şey.
Ama sonra bir anda fark ettim.
Sanırım planların çoğunu kendi yapmış.
Aylar önce Japonya'dan külleri için kap sipariş etmiş.
Her şeyin geleneksel şekilde yapılmasını istemiş.
Cenaze birkaç gün sonra olacak.
Ve Budist geleneğine hürmeten cenaze sonrasına kadar
eve misafir gelmeyecek.
Tamam mı kızlar?
Sonra annem babamla ölüm belgeleri, ölüm ilanları hakkında konuşmaya başladı.
Ama benim tek düşünebildiğim, hayatımın geri kalanını burada,
yalnız,
Mimi olmayan bir evde geçireceğim.
Ve bunu yapamayacağım. Henüz değil.
Annem istediğin kadar kalabileceğini söyledi. Rahat ol.
Otur, film izle. Ne istersen.
Teşekkürler. Evden çıktığım için mutluyum.
Ailem için de iyi olur, ayaklarına dolanmam.
-Yapacak çok iş var. Yani… -İnanamıyorum.
Büyük büyükbabamın ölmesi üzücüydü ama huzurevinde yaşıyordu
ve bütün gün duvara bakarak Sprite Zero içiyordu.
Mimi çok canlıydı.
Evet, her şey geçici.
Claudia. Nasılsın tatlım?
İyiyim.
Çok üzgünüm.
İstediğin kadar kalabilirsin burada.
-Söyledim bile. -Güzel.
Başka ne yapabiliriz? Yemek göndereyim mi?
Zabar's'ın iştah açıcı tabaklarından birini göndertebilirim.
Onları cenazeden önce yapmıyoruz.
Anne, söyledi ya. Sonrasına kadar bir şey yapılmıyor.
Bu, meditasyon dönemi gibi.
-AVM'ye mi gitsek? -AVM mi?
Stamford'dakine mi?
Kulağa biraz tuhaf geliyor ama kafamı boşaltmak istiyorum.
Aslında ben de.
Nordstrom'da yeni bir Glossier mağazası açılmış.
Sonra da Bloomingdale's'de dondurulmuş yoğurt yeriz.
Belki hazır herkes fark edemeyecek hâldeyken
kulak kıkırdağımı deldirebilirim.
Kesinlikle olmaz.
İyi denemeydi.
Etik olarak üretilmiş güzellik ürünleri ve pahalı dondurmayla
üzüntümü unutmaya çalışıyorum. Ne olmuş?
Önümüzdeki 80 yıl Mimi'ye üzülebilirim zaten.
Bu arada her şeyin olabildiğince normal olmasını istedim.
Destek grubu mu düzenliyorsun?
Claudia'ya cenazeye kadar misafir gelemiyor o yüzden toplantı burada.
Odasına benzetmeye çalışıyorum.
Her yere şekerler saklar hep.
Tamam. Bana bırak.
En iyi saklama yeri açıkça ortada olandır. Kimse bakmayı düşünmez.
Bakıcılar Kulübü, ben Dawn Schafer, alternatif oyuncu.
Selam! Buyurun.
Oturabilirsiniz.
Jelibon!
-Açıkça ortada, öyle mi? -Sekiz yaşındayım daha, bazen unutuyorsun.
Evet.
-Sence biri arar mı? -Müşterilerde numaram var.
Claud da böyle istediğini söyledi.
Toplantı yapmamızı. Her şey normal olsun diye.
Mimi'nin öldüğüne inanamıyorum.
Veda bile edemedim.
Çekinme, ağlayabilirsin.
Böyle daha sağlıklı. Toksinler gidiyor, endorfin yükseliyor.
Ne oldu? Biri mi öldü?
Biliyorum, ben seni teselli etmeliydim.
Sorun değil. Normal davranarak teselli edebilirsin.
Ama Mimi…
Normal bir toplantıymış gibi davran.
Kristy, toplantıyı açabilir misin lütfen?
Tabii.
Toplantıyı resmen açıyorum.
Evet…
Stacey…
Hazinemiz ne durumda?
İyi.
Çok güzel.
Yeni bir iş geldi mi?
Son toplantıdan beri hayır.
Başka bir şey söylemek isteyen var mı?
Bacaklarımı tıraş etmeye başlayacaktım.
Ama annem dedi ki, erken başlarsam tüyler daha çabuk uzarmış. Ben de etmedim.
Çok faydalı oldu. Teşekkürler.
Mimi dün gece bir rüyama girdi.
Karen, şimdi olmaz.
Beyaz bir elbise giymişti.
Hayalet gibi değil. Gelin gibi.
Büyük büyükbabam Ben Brewer'ın ruhuyla tanıştığını
ve âşık olduklarını ve evleneceklerini söyledi.
Belki ikisi birden çatı katımıza uğrar ve onu ziyaret edebilirsin.
-Stacey ve ben gidiyoruz. -Öyle mi?
Kimse aramıyor zaten. Ve…
Bunlardan bahsetmek istemiyorum.
Ve herkesin yürüyen bir trajediymişim gibi bakmasını.
Bu haftanın telafi ödevlerini yetiştirmem gerekiyor.
Claud, dur.
Bırak gitsin.
Ruhlar dünyasının gerçeklerine henüz hazır değil.
Masa oyunu oynayalım mı?
Ya da annenin 90'lardan kalan Vogue'larını bodrumdan çıkaralım.
Olabilir sanırım.
Dolabının bir yanına güzel bir vintage duvar kağıdı yapabiliriz.
-Dergileri kesmemize izin verir mi? -Sanmam. Üniversiteden beri biriktiriyor.
-Bir şeyler pişirelim mi? Kurabiye? -Şekerim bugün biraz tuhaf.
Yapabileceğimiz bir şey olmalı.
Konuşabiliriz.
Bunu diyeceğini biliyordum.
Ama söyleyecek ne var?
Mimi gitti. O dönene kadar eve gitmek istemiyorum.
Ama geri dönmeyecek.
Yani bir daha evime girmek istemiyorum.
Claudia, tatlım, baban aradı.
Cenaze yarınmış.
Biliyorum.
Annen sana bir elbise almış.
Ve sanırım eve gidip sana olacak mı diye denemeni istiyor.
Gerek yok.
Emin misin?
Bana olur, olmazsa da değiştirecek zaman yok zaten.
Sadece bir gece daha istiyorum. Her şey gerçek hâle gelmeden son bir gece.
Güzeldi.
Evet. Ona çok yakın hissettim.
Ben hissetmedim. Hiçbir şey hissetmedim.
Bu koden. Aile ve arkadaşların
hediye olarak gönderdiği Japon yas paraları.
Şimdi de annemin karşılık olarak not ve hediye göndermesi lazım.
Ve her bir not ve hediyeyle
Mimi, onu tanıyan herkes için biraz daha ölmüş olacak.
Stacey'lere dönüyorum.
Stacey artık buraya gelebilir canım.
İstersen.
-Tüm arkadaşların gelebilir. -Ama sanırım bu çiçeklere alerjim var.
Daha önce hiç alerjik rinit semptomu göstermedin.
-İstersen bende antihistamin… -Gerek yok.
-Şu an burada olmak istemiyorum. -Çiçekler yüzünden mi?
İstemiyorum işte.
Gidebilir miyim?
Lütfen.
Eğer gerçekten istediğin buysa.
Bir şeyin yanlış olduğunu bile bile
yine de yaparsınız ya. Çünkü iyi hissettirir.
Şeytan tırnağını koparmak gibi.
O gece kendimi Stacey'lerde abur cubur yerken buldum.
Tadını sevdiğim için bitter çikolata parçacıkları kullanmaya başlamıştım.
Sonra öğrendim, bitter çikolatada kuru üzümden az şeker varmış.
Çikolata terapisi.
-Neredeyse alışveriş terapisi kadar iyi. -Ya da gerçek terapi kadar.
-Neredeydin? Söz vermiştin. -Toplantıda.
-Şu an iyi bir zaman değil. -Ne zaman iyi?
Bilmiyorum.
Bir süredir böyle.
İş yerinde yeni bir pozisyonda.
Ve akşam eve her geldiğinde böyle oluyor, ki eve de pek sık gelmiyor.
Sanırım pijama partisi için iyi bir gece değil.
-Konuşmak ister misin? -Konuşacak ne var?
O hissi biliyorum.
Muhtemelen eve gidip kendi ailemle uğraşma vaktinin geldiğini de.
Muhtemelen.
Ama yaklaştıkça eve girmeyi hayal ettim.
Sessiz. Boş.
Günümün nasıl geçtiğini soracak bir Mimi yok.
Ya da resimlerimi övecek, ya da özel çayını yanlış yapınca uyaracak.
Son kez "Hoşça kal Claudia'cığım" dediğinde anlamıştı.
Janine, yemek hazır.
"Hoşça kal."
Hazırdı.
Ama ben hâlâ değilim.
Baban annenin üzgün olduğunu söyledi.
Evet, hepimiz üzgünüz. Sen değil misin?
Evet.
İyi ki buradayım. Birbirimizi neşelendirebiliriz.
Belki birkaç gün kalsam odanı yeniden düzenleyebiliriz.
Baksana. Bir duvarı farklı kağıtla kaplayabiliriz.
Ya da şablonlarla boyarım. Art nouveau havası olur.
Odamı böyle seviyorum.
Tamam. O zaman sadece takılabiliriz. Ama bu minderlerin sırası yanlış bence.
-Claudia. -Ana renklere göre sıralayalım.
Yok, hayır. Tonları…
Hayır.
Kontrast renkler! Çok havalı olur.
Ne…
Kusura bakma. Bir şekilde dikkatini çekmeliydim.
Lütfen dinle ve kederinden kaçmaya çalışmayı bırak.
Kederimi hissetmek istemiyorum. Kederim korkunç geliyor.
-Kederim sanki… -Sanki ne?
Sanki göğsüm patlayacak gibi!
Sanki nefes alamıyorum.
Sanki her şey bitti ve kimse…
Kimse anlamıyor.
Ben anlıyorum.
Annen öldüğünde sen bebektin.
Evet ama babam değildi.
Kederini yıllarca sakladı.
Zamanda donup kaldı. Neredeyse beni de dondurdu.
-Örgüleri hatırlıyor musun? -Unutabilir miyim?
Aynen. Ama nihayet açılıp rahatladı.
Annem hakkında konuşmaya başladı. Hayatına devam etti.
Ve sanırım artık nihayet iyi olduğunu söyleyebilirim.
Canım yanıyor.
Biliyorum.
Ama öyle olmalı.
Üçüncü sınıfta düşüp bileğini kırdığını hatırlıyor musun?
-Sanırım o an hafızamdan silindi. -Ben hatırlıyorum.
Acıdan çığlıklar atarak ağlıyordun.
"Ya artık resim yapamazsam?" diye bağırıyordun.
Görmezden gelseydin belki de yapamazdın.
Ama onun yerine annen gelip seni hastaneye götürdü.
Kemiğini yerine oturttular, alçıya aldılar ve düzgün iyileşti.
Daha güçlü oldu.
Şimdi bu konuda konuşabiliyorsun. Hatta gülümseyebiliyorsun bile.
Keder de aynı.
Geçebilmesi için onunla yüzleşmelisin.
Sonra daha güçlü olursun.
Bir yanım başımı sallayıp gülümsemek ve bir sonraki eve kaçmak istiyor.
Ama Kristy'lere kadar gitmek için geç oldu.
Ve aslında Mary Anne'in haklı olduğunu biliyorum.
Geri dönmeliyim.
Evime girip kederimle yüzleşmeliyim.
Merhaba Claud.
-Ne yapıyorsunuz? -Mimi'nin mücevherlerine bakıyoruz.
Endişelenme.
Annemin haberi var.
Mimi hepimiz için birkaç şey ayırmış.
Bu senin için ayrılmış Claudia.
Buraya yas tutmaya geldim, siz de onun eşyalarını mı çalıyorsunuz?
Kimse bir şey çalmıyor.
-O benim de büyükannemdi. -Peki o niye burada?
Yukarı çıkıp sizi biraz yalnız bırakayım.
Onunla böyle konuşamazsın!
O da pazardaymış gibi Mimi'nin eşyalarını karıştıramaz!
Sen aklını mı kaçırdın? Neler olduğundan haberin yok.
Annemle babamın nasıl olduğundan. Çıktın gittin! Onlarla yalnız kaldım.
Onları desteklemeye çalışıyorum. Ama çok zor oluyor.
Annem tepki vermiyor. Babam tüm duygusal enerjisini ona veriyor.
Benim için burada olan tek kişi Ashley.
Sen de minnettarlıktan Mimi'nin mücevherlerini mi veriyorsun?
Ona minnettar değilim! Ona aşığım!
O benim kız arkadaşım Claudia.
Bilmiyordum.
Hâlâ yeni sayılır.
Mimi birkaç hafta önce fark etti. Çünkü beni önemsiyordu.
Bana sordu ve ona gerçeği söyledim.
Mutlu oldu.
Hemen ona bir hediye vermek istedi.
Hep böyle…
…romantikti.
Evet. Öyleydi.
Annemle babama söylemeyi planlıyordum
ama doğru anı bulamadım.
Sonra da Mimi…
…öldü.
Mimi öldü.
Jiji bunu ona ilk çıkmaya başladıklarında vermiş.
Galiba bir karnavalda falan kazanmış.
Bunu mu Ashley'ye vermek istiyormuş?
Ama vermem.
Eğer vermemi istemiyorsan.
Tabii ki verebilirsin.
Jiji, Mimi'yi seviyordu, sen de Ashley'yi seviyorsun.
Hediyeye karşılık vermek gibi. Koden gibi ama sevgiyle.
Şimdiden onu çok özledim.
Ben de, Janine'ciğim.
Ben de.
Mimi hep bizi bir araya getiren kişiydi.
Biz Mimi'ye aittik, Mimi de bize.
Ama şimdi birbirimize ait olmalıyız.
Bizi bir araya getirmek de benim işim.
İp,
gelenek
ve sevgiyle.
Alışkanlık. Pardon.
-Evet. Kulüp toplantısı değil. -Henüz değil. Saat beşe kadar.
Kristy, hadi.
Pardon.
Böldüğüm için üzgünüm ama davetiyemiz vardı.
Evet, lütfen girin.
Bizim de.
Odama hoş geldiniz.
Sanırım hiç arkadaşların varken gelmemiştik.
Hep gelebilirsiniz. Kapıyı çaldığınız sürece.
Hepiniz zarflarınızı aldınız.
Yani sizi Mimi'den bahsetmek için davet ettiğimi biliyorsunuz.
Onu anmak için. Ama önce bir şeyler ikram etmek istiyorum.
Pasta mı?
Çay.
Mükemmel görünüyor.
Mimi'nin motorcu barına gittiği günü hatırlıyor musunuz?
-Cehennem Melekleri gibi mi? -Doğum günüydü.
Bir saat mesafedeki yeni bir Japon restoranına gitmek istemişti.
Ama biraz geç kaldık ve babam kayboldu.
GPS kayboldu.
Sonunda oraya vardık
ama kapalıydı.
Çok acıkmıştık.
Sonunda babam, pizza yaptığını iddia eden yol kenarındaki ürkütücü bir bara girdi.
Aileye uygun bir yer değildi. Hele Asyalı bir aileye.
Herkes bize bakıyordu. Biz de öyle oturduk, bakışlarını hissederek.
Sonunda pizza geldi.
Mimi bir ısırık aldı, sonra ayağa kalktı
ve tüm bara yüksek sesle duyurdu.
"Tattığım en iyi Japon yemeği!"
Bir keresinde Mimi'yle arabadaydım, ambulansın arkasına denk geldik.
Peşinden gitmeye karar verdi.
Ambulans hızla gitti, Mimi de peşinden.
Ambulansı evimize kadar takip ettik.
Kendi başınıza çatı tamir etmeye kalkarsanız olacağı bu.
Ne olursa olsun, Mimi annemden bahsetmek için zaman ayırırdı.
Konuştukları şeyler hakkında.
-Bana isim konmasına bile yardım etmiş. -Büyük teyzenin adı değil miydi?
Öyle ama hangi teyze olacağını o seçmiş. Ya bu ya da Linda.
Linda?
-Ondan Linda olmaz. -Asla.
Beni hep evimde hissettirirdi.
Çünkü öylesin.
Üvey kardeşim Karen, büyük büyükbabası ile Mimi'nin
cennette sevgili olduklarını düşünüyor.
Sevindim.
Babam uzun zamandır yok. Biraz eğlenmeyi hak ediyor.
-Ama Jiji de orada değil mi? -Aman Tanrım, bir aşk üçgeni!
Keşke bu gün, Mimi'yi özlememi azaltsaydı.
Gerçek şu ki, sanırım onu hep özleyeceğim.
Ama bu gün bana bunun sorun olmadığını gösterdi.
Çünkü onu özlediğim sürece hâlâ yanımda.
ANN M. MARTIN'İN ROMAN SERİSİNE DAYANMAKTADIR
Alt yazı çevirmeni: Ozan Molva