‎(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‎(คลอเดียกับการจากลาอันแสนเศร้า)
‎คนบางคนหมกหมุ่นกับกาแฟ
‎พวกเขาต้องการเครื่องแอโร่เพรส ‎หรือไม่ก็โฟมหนาครึ่งนิ้วเป๊ะๆ
‎หรือไม่ก็มันต้องทำมาจากเมล็ดกาแฟที่ถูกย่อย
‎โดยแมวป่าหรืออะไรสักอย่าง
‎แต่ที่บ้านฉัน มีมี่ของฉันชื่นชอบชาสุดๆ
‎มันเป็นหนึ่งในสิ่งโปรดของเธอ
‎และเธอก็เป็นคนโปรดที่สุดของฉันในโลกนี้
‎ฉันเลยเรียนรู้วิธีชงชาเพื่อเธอ ‎เรียนรู้ในวิถีดั้งเดิมแบบญี่ปุ่นเลยละ
‎แต่ก็เหมือนหลายๆ อย่างที่ทั้งเก่าแก่และดั้งเดิม
‎มันดูเรียบง่ายแต่มันกลับยุ่งยากซับซ้อนเหลือเกิน
‎พอๆ กับมีมี่เลย
‎ชงใหม่
‎อะไรนะคะ มันสมบูรณ์แบบแล้ว
‎หลานไม่ได้อุ่นถ้วยก่อน
‎แล้วมันรู้สึกเย็นไหมคะ
‎ไม่สำคัญว่ามันรู้สึกยังไง มันสำคัญที่ต้องทำ
‎สำคัญที่ต้องแสดงให้แขกเห็นว่า ‎หลานให้เกียรติเขา
‎อบอุ่นและสดใหม่
‎แต่มันก็จะรสชาติเหมือนเดิม
‎อร่อย เพอร์เฟกต์
‎มันไม่เกี่ยวกับรสชาติที่เพอร์เฟกต์ ‎คลอเดียหลานรัก
‎มันคือการลงมือทำที่ถูกต้อง
‎มีมี่เป็นโรคหลอดเลือดสมองปีก่อน
‎เธอลืมพูดบางคำในประโยค ‎และบางครั้งมันก็ฟังสับสน
‎แต่เธอกลับไม่เคยลืมอุ่นถ้วย
‎ถึงยังงั้น เธอก็เป็นคนที่ตัดสินคนอื่น ‎น้อยที่สุดในครอบครัวฉัน
‎…สำหรับงานสัมมนา…
‎และคนที่ชอบตัดสินที่สุดก็โผล่มาจนได้
‎…เป็นเวิร์คชอปเพื่อการเรียนรู้ ‎เรื่องไอดีอีหรือเออาร์
‎ไงคะ มีมี่ ไง คลอเดีย
‎เป็นเรื่องปกติของพี่สาวฉันที่จะขัดจังหวะ ‎เวลาคุณภาพของฉันกับมีมี่
‎ไม่ปกติเหรอ
‎แอชลีย์ ไวแอต สาวสุดเจ๋งตลอดกาล ‎ยังชอบมาเที่ยวเล่นกับเธออยู่เลย
‎เราจะขึ้นไปชั้นบนและตั้งสมาธิกับไพทอน
‎ภาษาโค้ดน่ะ ไม่ใช่งูนะ
‎โอเค ชั้นบน
‎เดี๋ยวสักพัก คลอเดียจะยกชาสุดพิเศษขึ้นไปให้นะ
‎โอ้ เยี่ยมไปเลยค่ะ ขอบใจนะ
‎ได้สิ แน่นอนอยู่แล้ว
‎หนูต้องเอาชาไปให้จานีนเหรอคะ
‎หนูเป็นคนรับใช้หรือไงกัน
‎ทำไมเขาไม่หัดทำอะไรด้วยตัวเองบ้าง
‎เพราะหลานกำลังเรียนรู้ ‎วิธีการทำเพื่อทั้งครอบครัวไงละ
‎อย่าลืมอุ่นถ้วยก่อนด้วยละ
‎มีมี่ ทุกอย่างโอเคไหมคะ
‎จ้ะ โอเค
‎ทำต่อไปสิ วาดไปจ้ะ
‎ย่าไปละ
‎ไม่อยากทำหลานสับสน
‎ค่ะ ราตรีสวัสดิ์ค่ะ มีมี่
‎ลาก่อน คลอเดียของยาย
‎ฉันกำลังวาดรูป จานีนน่ารำคาญ ‎มีมี่เดินเข้ามาบอกราตรีสวัสดิ์
‎มันเป็นคืนที่เหมือนคืนอื่นๆ
‎จนกระทั่งมันไม่ใช่
‎นั่นคือส่วนหนึ่งของชีวิตค่ะ
‎คุณไม่มีทางรู้ว่ามันจะเปลี่ยนไปเมื่อไหร่
‎แม่คะ
‎คลอเดีย ตื่นแล้วสินะ
‎ดีจ้ะ
‎เราไม่อยากปลุกลูก
‎เกิดอะไรขึ้นคะ
‎เราน่าจะไปตามจานีนนะ ‎จะได้บอกแกทั้งคู่เลยดีไหม
‎บอกอะไรเราคะ
‎สาวๆ
‎มีมี่ท่านเสียขณะนอนหลับเมื่อคืน
‎แต่… เมื่อวานหนูยังชงชากับเธออยู่เลยนะคะ
‎ยายสบายดี
‎- ยายอายุ 85 แล้วนะ ‎- แล้วไง
‎- เธอเป็นหลอดเลือดสมองหลายที ‎- ทีเดียว
‎- มันมีผลกระทบตามมา ‎- สาวๆ
‎ขอร้องละ
‎คุณยายมีปัญหาสุขภาพเยอะ
‎แต่ท่านจากไปอย่างสงบบนเตียงของท่านเอง
‎มันถึงเวลาของท่าน
‎มันดีที่สุดแล้วละ
‎เราโชคดีที่เรามีท่านอยู่กับเราได้นานขนาดนี้
‎พ่อแม่ฉันพูดสิ่งที่คนอื่นๆ มักพูดเสมอ ‎เมื่อมีใครสักคนตาย
‎เธอมีชีวิตที่…
‎สารพัดสิ่งที่ฟังดูดี แต่ไม่มีใครเชื่อ
‎…ยืนยาวและสุดวิเศษ
‎มันเป็นสิ่งที่ลอยอบอวลในอากาศ ‎ในขณะที่คุณอยากกรีดร้อง
‎แต่แล้วก็มีสิ่งหนึ่งแทรกผ่านขึ้นมา
‎เดาว่าคุณยายคงวางแผนไว้เกือบหมดแล้ว
‎พวกเขาบอกว่าเธอสั่งโกศมาจากญี่ปุ่น ‎เมื่อหลายเดือนก่อน
‎เธออยากให้จัดการตามธรรมเนียมโบราณ
‎พิธีศพจะจัดขึ้นในอีกไม่กี่วัน
‎และห้ามเชิญแขกมาบ้านจนกว่างานศพจะผ่านไป
‎เป็นธรรมเนียมเคารพตามวิถีพุทธ
‎โอเคไหม สาวๆ
‎แล้วแม่ก็เริ่มคุยกับพ่อเรื่องใบมรณบัตร ‎และข่าวมรณกรรม
‎แต่สิ่งเดียวที่ฉันคิดได้คือการใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ที่นี่
‎ตามลำพัง
‎ในบ้านที่ไม่มีมีมี่อยู่ด้วย
‎และมันเป็นสิ่งที่ฉันทำไม่ได้ ยังทำใจไม่ได้
‎แม่ฉันบอกว่าเธออยู่ที่นี่นานแค่ไหนก็ได้
‎เธอทำตัวตามสบายได้เลยนะ
‎พักผ่อน ดูหนัง อะไรก็ได้
‎ขอบใจนะ ฉันแค่ดีใจที่ได้ออกจากบ้าน
‎มันจะดีกับพ่อแม่ฉันด้วย ‎ที่ฉันไม่ต้องอยู่ให้วุ่นวายหรือพะวงใจอะไร
‎มีเรื่องต้องทำเยอะมาก ก็เลย…
‎ฉันไม่อยากเชื่อเลย
‎ตอนคุณปู่ทวดฉันเสีย มันเศร้ามาก
‎และท่านพักอยู่ที่บ้านพักคนชราทางเหนือของรัฐ
‎วันๆ ท่านได้แต่นั่งจ้องกำแพงและดื่มสไปรต์ซีโร่
‎มีมี่ช่างมีชีวิตชีวา
‎ใช่ ทุกสิ่งเป็นแค่เรื่องชั่วคราว
‎คลอเดีย เธอเป็นยังไงบ้างจ๊ะที่รัก
‎หนูโอเคค่ะ
‎ฉันเสียใจด้วยจริงๆ นะ
‎รู้ไหม เธออยู่ที่นี่ได้นานเท่าที่ต้องการเลยจ้ะ
‎- หนูบอกเธอแล้วค่ะ ‎- ดีจ้ะ
‎ให้เราทำอะไรอีกไหม ‎ฉันส่งอาหารไปให้ดีไหม
‎แม่สั่งอาหารถาดชุดเรียกน้ำย่อยจากร้านซาบาร์ส ‎ในเมืองให้ไปส่งได้นะ
‎คือเราไม่ทำแบบนั้นจนกว่าจะพ้นงานศพไปน่ะค่ะ
‎แม่คะ เธอบอกแล้วไง ‎อะไรพวกนั้นต้องไว้ทีหลัง
‎นี่เหมือนช่วงเวลาใคร่ครวญตรึกตรอง
‎- ถ้าเราไปห้างกันล่ะ ‎- ห้างเหรอ
‎ในสแตมฟอร์ดเหรอ
‎ฉันรู้ว่าฟังดูบ้า ‎แต่ฉันแค่อยากเลิกคิดและตัดใจจากทุกอย่าง
‎รู้อะไรไหม แม่ก็เหมือนกัน
‎มีร้านกลอสเซียร์เปิดใหม่ที่ห้างนอร์ดสตรอมส์
‎และแวะไปกินไอศกรีมโยเกิร์ต ‎ที่ร้านโฟร์ตี้แคร์รอตส์ที่ห้างบลูมมิ่งเดลส์กันต่อ
‎บางทีหนูน่าจะแวะไปเจาะใบหู ‎ที่ร้านเพียร์ซซิ่งพาโกด้า
‎ตอนที่ทุกคนกำลังหัวหมุนจนไม่ทันสังเกต
‎ไม่ได้เด็ดขาด
‎พยายามได้ดี
‎ฉันเลยพยายามฝังกลบความรู้สึกตัวเอง ‎ไว้กับเครื่องสำอางที่ผลิตอย่างมีจริยธรรม
‎และไอศกรีมราคาแพงเกินควร แล้วไงล่ะ
‎ฉันยังมีชีวิตอีก 80 ปีข้างหน้า ‎ให้โศกเศร้าเรื่องมีมี่
‎ตอนนี้ ฉันแค่อยากให้ทุกอย่างรู้สึกเป็นปกติที่สุด
‎พี่จะจัดกลุ่มให้กำลังใจเหรอคะ
‎คลอเดียเชิญแขกไม่ได้จนกว่าจะหลังงานศพ
‎เราก็เลยจะจัดประชุมชมรมกันที่นี่
‎พยายามทำให้เหมือนเป็นห้องของคลอเดีย
‎เธอชอบเอาลูกกวาดไปซ่อนไว้ทั่ว
‎ค่ะ ให้หนูช่วยนะ
‎ที่ซ่อนที่ดีที่สุดคือที่ที่เห็นได้ชัด ‎ที่ที่ไม่มีใครคิดจะมอง
‎ชมรมพี่เลี้ยงเด็ก ดอว์น เชเฟอร์มาแล้ว ‎จนท.ตัวแทน
‎ไง เข้ามาสิ
‎นั่งเลย
‎เยลลี่ตัวหนอน
‎เห็นชัดๆ เลยสินะ
‎บางครั้งหนูคิดว่าพี่ลืมไปว่าหนูแค่แปดขวบ
‎ใช่
‎- คิดว่าจะมีใครโทรมาไหม ‎- ลูกค้ามีเบอร์ฉัน
‎และคล็อดบอกว่าเธอต้องการสิ่งนี้
‎ให้เราได้จัดประชุมชมรม ‎ให้ทุกอย่างรู้สึกเป็นปกติ
‎ฉันไม่อยากเชื่อเลยว่ามีมี่จะจากไปแล้ว
‎ฉันยังไม่ได้บอกลาด้วยซ้ำ
‎ไม่เป็นไรนะ ร้องไห้ออกมาเลย
‎ร้องไห้จะดีต่อสุขภาพกว่านะ ‎ขับสารพิษ เร่งสารเอนโดรฟิน
‎เกิดอะไรขึ้น มีใครตายเหรอ
‎ฉันรู้ ฉันควรปลอบโยนเธอ
‎ไม่เป็นไร ‎เธอปลอบฉันด้วยการทำตัวปกติก็ได้
‎แต่มีมี่ เธอ...
‎แต่แสร้งทำเป็นว่านี่คือการประชุมปกติ
‎คริสตี้ ช่วยเริ่มประชุมเลยได้ไหม ขอละ
‎โอเค
‎ฉันขอเริ่มประชุมเลยแล้วกันนะ
‎งั้นก็
‎สเตซี่ เงินชมรมเป็นยังไงบ้าง
‎ก็ดี
‎เยี่ยม
‎เรามีงานใหม่ๆ เข้ามาบ้างไหม
‎ยังไม่มีเลยตั้งแต่ประชุมคราวก่อน
‎มีใครมีอะไรอยากจะเล่าสู่กันฟังไหม
‎ฉันกะจะเริ่มโกนขนขาตัวเอง ‎แต่จู่ๆ แม่ฉันบอกว่าถ้าฉันเริ่มโกนไวเกินไป
‎ขนขาจะงอกกลับมาใหม่เร็วขึ้นและแข็งขึ้น
‎ฉันเลยไม่โกน
‎ช่วยได้เยอะเลย ขอบใจ
‎มีมี่มาหาหนูในฝันเมื่อคืนด้วยค่ะ
‎แคเรน ไม่ใช่ตอนนี้
‎เธอสวมชุดสีขาว
‎ไม่เหมือนผี แต่เหมือนเจ้าสาว
‎เธอบอกหนูว่าเธอเจอกับวิญญาณ ‎คุณปู่ทวดของหนู เบ็น บรูเวอร์
‎และตอนนี้ทั้งคู่ตกหลุมรักกัน ‎และกำลังจะแต่งงานกัน
‎บางทีท่านทั้งคู่อาจสิงอยู่ในห้องใต้หลังคาบ้านเรา
‎พี่จะไปเยี่ยมเธอก็ได้นะ
‎- สเตซี่กับฉันขอตัวก่อน ‎- เราเหรอ
‎ไม่มีใครโทรมาอยู่ดี และฉัน…
‎ฉันไม่อยากคุยเรื่องนี้
‎และฉันไม่ชอบที่ทุกคนจ้องฉัน ‎เหมือนเป็นโศกนาฏกรรมเดินได้
‎ฉันต้องไปทำการบ้านที่ขาดส่งของสัปดาห์นี้
‎คล็อด เดี๋ยว
‎ปล่อยเธอไป
‎เธอยังไม่พร้อมรับความจริงของโลกวิญญาณ
‎อยากเล่นเกมกระดานกันไหม
‎หรือเราจะขนนิตยสารโว้กยุค 90 ของแม่เธอ ‎จากชั้นใต้ดินมาก็ได้นะ
‎คงงั้นมั๊ง
‎แล้วเราเอามาตัด ‎ทำเป็นวอลเปเปอร์วินเทจเจ๋งๆ
‎แล้วตกแต่งบานตู้เสื้อผ้าเธอ
‎เธอว่าแม่เธอจะให้เราตัดนิตยสารไหม
‎ก็ไม่แน่ใจ แม่ฉันเก็บนิตยสารพวกนั้นไว้ ‎ตั้งแต่เรียนวิทยาลัย
‎หรือเราควรอบขนมกันดี คุกกี้ไหมล่ะ
‎ระดับน้ำตาลฉันแปลกๆ น่ะวันนี้
‎มันต้องมีสักอย่างที่เราทำได้สิ
‎เราคุยกันได้นะ
‎ว่าแล้วเชียวว่าเธอต้องพูดแบบนั้น
‎แต่จะมีอะไรให้พูดล่ะ
‎มีมี่ไม่อยู่แล้ว แต่ก่อนฉันไม่เคย ‎อยากเข้าบ้านจนกว่าเธอจะกลับ
‎แต่เธอไม่มีวันกลับมาอีกแล้ว
‎ฉันเลยไม่อยากกลับเข้าบ้านอีกเลย
‎คลอเดียจ๊ะ พ่อของหนูเพิ่งโทรมา
‎พิธีศพมีพรุ่งนี้แล้วนะ
‎หนูรู้ค่ะ
‎แม่หนูเตรียมชุดเอาไว้ให้ใส่
‎และฉันคิดว่าแม่หนูอยากให้หนูกลับบ้าน ‎ไปลองดูว่าชุดใส่พอดีไหม
‎จะใส่พอดีค่ะ
‎แน่ใจเหรอ
‎ใส่ไม่ได้ก็ไม่เป็นไรนี่ ‎ไม่มีเวลาเอาชุดไปเปลี่ยนอยู่ดี
‎ฉันแค่อยากได้เวลาอีกสักคืน ‎อีกหนึ่งคืนก่อนที่มันจะเป็นเรื่องจริง
‎มันสวยงามมาก
‎ใช่ค่ะ ฉันรู้สึกใกล้ชิดกับเธอมาก
‎แต่ฉันไม่ ฉันรู้สึกชาไปทั้งตัว
‎นั่นคือโคเด็น เงินกำนัลเพื่อไว้อาลัย ‎ที่ส่งมาจากครอบครัวและเพื่อนๆ
‎ตอนนี้แม่ฉันต้องส่งโน้ตข้อความ
‎และส่งของขวัญกลับไปให้คนที่ส่งเงินกำนัลมา ‎และกับทุกโน้ตข้อความและของขวัญ
‎มีมี่จะค่อยๆ เลือนหายไปจากทุกคนที่รู้จักเธอ
‎หนูจะกลับไปบ้านสเตซี่ค่ะ
‎สเตซี่จะมาที่นี่ก็ได้นะจ๊ะ ลูกรัก
‎ถ้าลูกต้องการ
‎เพื่อนทุกคนของลูกมาได้
‎ค่ะ แต่หนูคิดว่า
‎ดอกไม้พวกนี้ทำหนูเกิดอาการแพ้
‎เธอไม่เคยมีอาการเยื่อจมูกอักเสบ ‎จากละอองเกสรดอกไม้มาก่อนนี่
‎- พี่มียาแก้แพ้... ‎- ไม่เป็นไร
‎หนูแค่ไม่อยากอยู่ที่นี่ตอนนี้
‎เพราะดอกไม้เหรอ
‎เพราะหนูแค่ไม่อยากอยู่ค่ะ
‎หนูไปได้หรือยังคะ
‎ขอร้องละ
‎ถ้าลูกต้องการแบบนั้นจริงๆ
‎รู้ไหมคะ เมื่อคุณรู้ว่าบางอย่างทำแล้วผิด
‎แต่คุณก็ยังทำอยู่ดีเพราะมันรู้สึกดี
‎อย่างการดึงเศษเล็บขบ
‎คืนนั้นฉันเลยกลับมาบ้านสเตซี่ ‎กินขนม "มดบนขอนไม้"
‎โอเค ที่จริงฉันเริ่มใช้ดาร์กช็อกโกแลตชิป
‎เพราะรสชาติดีกว่าเยอะ
‎แต่แล้วฉันก็มารู้ว่าดาร์กช็อกโกแลต ‎มีน้ำตาลน้อยกว่าลูกเกด
‎บำบัดด้วยดาร์กช็อกโกแลต ‎เกือบจะดีพอๆ กับบำบัดด้วยการชอปปิงเลย
‎หรือการบำบัดจริงๆ
‎- คุณน่าจะถึงบ้านหลายชั่วโมงแล้วนะ ‎- มีประชุมดึกน่ะ
‎เวลานี้ไม่เหมาะเลยนะ
‎- แล้วเมื่อไหร่ล่ะ เอ็ดเวิร์ด ‎- ผมไม่รู้
‎เป็นแบบนี้มาสักพักแล้ว
‎พ่อมีลูกค้าใหม่ที่ทำงาน
‎เป็นแบบนี้ทุกทีตอนเขากลับมาบ้าน ‎ก่อนเราจะเข้านอน ซึ่งมันก็ไม่บ่อย
‎คิดว่าคืนนี้คงไม่เหมาะจะนอนค้างอีกคืน
‎เธออยากคุยเรื่องนี้ไหม
‎จะมีอะไรให้คุยล่ะ
‎ฉันเข้าใจความรู้สึกนะ
‎และฉันรู้ว่าอาจเป็นเวลาที่ควรกลับบ้าน ‎และไปรับมือกับครอบครัวฉันเอง
‎อาจจะ
‎แต่พอฉันใกล้ถึงบ้าน ‎ฉันจินตนาการตอนเดินเข้าไปในบ้าน
‎เงียบงัน ว่างเปล่า
‎ไม่มีมีมี่ที่ถามฉันว่าวันนี้ฉันเป็นยังไง ‎หรืออวยงานศิลปะชิ้นใหม่ของฉัน
‎หรือคอยให้ฉันแก้ไขตอนที่ฉันชงชาสุดพิเศษผิดไป
‎ตอนเธอพูดว่า "ลาก่อน คลอเดีย" คราวก่อนนั้น ‎เธอหมายความยังงั้นจริงๆ
‎จานีน อาหารเย็นพร้อมแล้ว
‎ลาก่อน
‎เธอพร้อมแล้ว
‎แต่ฉันกลับยังไม่พร้อม
‎พ่อเธอบอกว่าแม่เธอน้ำเสียงเศร้าๆ
‎ใช่ เราเศร้ากันทุกคน เธอไม่เศร้าเหรอ
‎เศร้า
‎งั้นก็ดีแล้วที่ฉันอยู่นี่ ‎เราจะได้ให้กำลังใจกันและกันไง
‎และฉันอาจอยู่ที่นี่สักสองสามวัน ‎และจัดห้องให้เธอใหม่อีกทีก็ได้
‎รู้อะไรไหม บางทีเราน่าจะทำ ‎วอลเปเปอร์แบบเน้นเฉดสี
‎หรือฉันทำเลียนแบบด้วยลายฉลุก็ได้ ‎เราทำให้ออกมาเป็นแนวอาร์ตนูโวได้นะ
‎ฉันชอบห้องฉันแบบนี้
‎โอเค งั้นเราแค่นั่งเล่นกันก็ได้
‎แต่ฉันว่าหมอนวางเรียงผิดลำดับสีนะ
‎- คลอเดีย ‎- มาเริ่มกันใหม่ที่แม่สี
‎เดี๋ยวนะ ไม่สิ เริ่มที่สีโทนเย็นดีกว่า… ไม่
‎สีตัดกัน มันต้องแจ่มมากแน่ๆ
‎เฮ่
‎โทษที ฉันแค่อยากให้เธอตั้งใจฟังหน่อย
‎ช่วยฟังและหยุดพยายามหันเหความสนใจ ‎ไม่ให้รู้สึกถึงความเศร้าโศกเลยนะ
‎ฉันไม่อยากรู้สึกเศร้าโศก ‎ความเศร้าโศกของฉันมันเลวร้ายมาก
‎- ความเศร้าของฉันมันเหมือน ‎- อะไร
‎เหมือนอกของฉันกำลังจะระเบิด
‎เหมือนฉันหายใจไม่ออก
‎เหมือนทุกอย่างจบสิ้น และไม่มีใคร…
‎ไม่มีใครเข้าใจ
‎ฉันไง
‎เธอยังแบเบาะตอนที่แม่เธอตาย
‎ใช่ แต่พ่อฉันไม่ใช่นี่นา
‎พ่อเก็บความเศร้าโศกเอาไว้หลายปี
‎และพ่อหยุดนิ่งไปกับกาลเวลา ‎พ่อเกือบจะทำให้ฉันหยุดนิ่งกับกาลเวลาไปด้วย
‎- จำหางเปียได้ไหม ‎- ฉันจะลืมได้ยังไง
‎ใช่เลย แต่ในที่สุดพ่อก็ปล่อยมันออกมา
‎เริ่มเปิดปากพูดถึงแม่ฉัน
‎ก้าวต่อไป
‎และตอนนี้ฉันคิดว่า ‎ในที่สุดฉันก็พูดได้ว่าพ่อไม่เป็นไร
‎เจ็บจัง
‎ฉันรู้
‎แต่… มันต้องเจ็บ
‎จำตอนอยู่เกรดสาม ตอนเธอร่วง ‎จากเครื่องเล่นเด็กและข้อมือหักได้ไหม
‎ฉันคิดว่าฉันหมดสติไปตอนเกิดเรื่อง
‎ฉันไม่นะ
‎ฉันจำได้ว่าเธอกรีดร้อง ‎และฟูมฟายด้วยความเจ็บปวด
‎โวยวายว่าจะเป็นยังไง ‎ถ้าเกิดเธอวาดภาพไม่ได้อีกเลย
‎ถ้าเธอเมินเฉยใส่มัน ‎บางทีมันอาจเป็นจริงก็ได้
‎แต่กลับกัน ‎แม่เธอมาและพาเธอส่งโรงพยาบาล
‎พวกเขาจัดกระดูกเธอเข้าที่ ‎และจับเธอเข้าเฝือกทันที
‎และแผลก็สมานอย่างที่ควรจะเป็น
‎แข็งแกร่งขึ้น
‎ตอนนี้มันเป็นอะไรที่เธอเอามาคุยได้
‎อาจจะยิ้มตามได้ด้วยซ้ำ
‎ความเศร้าโศกก็เหมือนกัน
‎เธอต้องรับมือกับมันเพื่อที่มันจะผ่านไปได้
‎และเธอจะเข้มแข็งขึ้น
‎ส่วนหนึ่งของฉันอยากจะพยักหน้าและยิ้ม ‎แล้วหนีไปบ้านหลังถัดไป
‎แต่มันเริ่มจะดึกที่จะดั้นด้นไปบ้านคริสตี้
‎และลึกๆ ข้างใน ฉันรู้ว่าแมรี่ แอนน์พูดถูก
‎ฉันต้องกลับไป
‎ฉันต้องเดินเข้าไปในบ้าน ‎และเผชิญกับความเศร้าโศก
‎ไง คล็อด
‎ทำอะไรกันอยู่เหรอ
‎ดูเครื่องประดับของมีมี่
‎ไม่ต้องตกใจ
‎แม่อนุญาตแล้ว
‎คุณย่าเก็บเครื่องประดับบางชิ้นไว้ให้เราด้วยนะ
‎ชิ้นนี้บอกไว้ว่าเป็นของเธอ คลอเดีย
‎ฉันมาที่นี่เพื่อไว้อาลัยและอยู่ตามลำพัง ‎กับความรู้สึกตัวเอง
‎แต่พี่กำลังขโมยของของคุณย่าเนี่ยนะ
‎ไม่มีใครขโมยอะไรทั้งนั้น
‎- มีมี่ก็เป็นยายฉันเหมือนกัน ‎- งั้นเธอมาทำอะไรที่นี่
‎ฉันจะขึ้นไปข้างบนและให้เวลาเธอคุยกันนะ
‎เธอไม่มีสิทธิ์พูดกับเขาแบบนั้นนะ
‎และเขาก็ไม่มีสิทธิ์มาคุ้ยของของยายฉัน ‎เหมือนตลาดเปิดท้ายขายของมือสอง
‎เธอบ้าไปแล้วเหรอไง ‎เธอไม่รู้หรอกว่าเกิดอะไรขึ้น
‎ว่าพ่อกับแม่เป็นยังไงบ้าง เธอชิ่งเอาตัวรอด
‎ฉันต้องอยู่กับพ่อแม่ลำพัง
‎พยายามให้กำลังใจพวกเขา ‎แต่มันยากมากเหลือเกิน
‎แม่ไม่มีท่าทีตอบสนองเลย ‎พ่อทุ่มเทพลังทั้งหมดให้กำลังใจแม่
‎คนเดียวที่อยู่ที่นี่เพื่อฉันมีแต่แอชลีย์
‎แล้วไง พี่เลยซาบซึ้งใจ ‎คิดจะยกเครื่องประดับคุณยายให้เธอรึไง
‎ฉันไม่ได้ซาบซึ้งใจ ฉันรักอยู่กับเขาต่างหาก
‎แอชลีย์เป็นแฟนพี่ คลอเดีย
‎ฉัน…
‎ฉันไม่รู้มาก่อน
‎มันเพิ่งไม่นานนี้เอง
‎มีมี่รู้ความจริงไม่กี่สัปดาห์ก่อน ‎เพราะเธอใส่ใจสังเกต
‎มีมี่ถามพี่และพี่ก็บอกความจริง
‎มันทำให้มีมี่มีความสุข
‎มีมี่เลยอยากให้ของขวัญแอชลีย์สักอย่าง
‎เธอเป็นคนที่
‎โรแมนติกแบบนั้นมาตลอด
‎ใช่ มีมี่เป็นแบบนั้น
‎พี่กำลังวางแผนจะบอกแม่กับพ่อ
‎แต่ดูเหมือนยังไม่มีจังหวะเหมาะ
‎แล้วมีมี่ก็…
‎ตาย
‎มีมี่ตาย
‎คุณตามอบสิ่งนี้ให้มีมี่ตอนทั้งคู่เริ่มออกเดตกัน
‎ฉันคิดว่าคุณตาชนะได้มันมา ‎จากงานเทศกาลอะไรสักอย่าง
‎มีมี่อยากให้สิ่งนี้กับแอชลีย์ใช่ไหม
‎แต่พี่จะไม่เอาให้เขาเว้นแต่ว่าเธอจะโอเค
‎แน่นอน ฉันโอเคสิ
‎คุณตารักมีมี่และ… พี่ก็รักแอชลีย์
‎มันเหมือนของขวัญตอบแทน
‎เหมือนโคเด็น แต่… มอบด้วยความรัก
‎พี่คิดถึงมีมี่เหลือเกิน
‎ฉันด้วย พี่จานีน
‎ฉันด้วย
‎มีมี่เป็นคนที่หลอมรวมเราเข้าด้วยกันเสมอ
‎เราเป็นของมีมี่ และมีมี่เป็นของเรา
‎แต่ตอนนี้ เราต้องเป็นของกันและกัน
‎และมันเป็นหน้าที่ฉันที่จะดึงเรากลับมาอยู่ด้วยกัน
‎ด้วยเส้นเชือก
‎และธรรมเนียมประเพณี
‎และความรัก
‎ติดนิสัยน่ะ โทษที
‎ใช่ มันไม่ใช่การประชุมชมรม
‎ใช่ จนกว่าจะห้าโมงเย็น ไม่มีกฎกติกา
‎คริสตี้ มาน่า
‎โทษที
‎ขอโทษที่ขัดจังหวะ แต่เราได้รับเชิญจ้ะ
‎ค่ะ เข้ามาก่อนสิคะ
‎เราก็ได้ด้วย
‎ขอต้อนรับสู่ห้องหนูค่ะ
‎แม่ว่าเราไม่เคยเข้ามาที่นี่กับเพื่อนๆ ลูกมาก่อน
‎ที่นี่ต้อนรับแม่เสมอตราบใดที่แม่เคาะประตูก่อน
‎ทุกคนมีซองจดหมาย
‎งั้นทุกคนก็รู้ว่าฉันเชิญมาที่นี่เพื่อคุยเรื่องมีมี่
‎เพื่อระลึกถึงเธอ แต่ก่อนอื่นฉันมีเครื่องดื่มมาให้
‎ช็อกโกแลตโฮโฮส์เหรอ
‎ชา
‎ดูสมบูรณ์แบบทีเดียว
‎จำตอนที่มีมี่อยู่ที่บาร์แก๊งมอเตอร์ไซต์ได้ไหม
‎เดี๋ยวนะ แก๊งเฮลล์ส แองเจิลส์เหรอคะ
‎มันเป็นวันเกิดเธอ
‎และเธออยากไปร้านอาหารญี่ปุ่น
‎ขนานแท้เปิดใหม่ที่ห่างไปชั่วโมงนึง
‎แต่เราออกกันช้าและพ่อก็หลงทาง
‎จีพีเอสพาหลงต่างหาก
‎และสุดท้ายเราก็ไปถึงที่นั่น
‎แต่กลับพบว่าร้านปิด
‎เราหิวกันมาก
‎พ่อเลยขับรถแวะไปที่บาร์เหล้าถูกๆ ริมทางหลวง ‎ที่บอกว่ามีพิซซ่าเสิร์ฟ
‎ไม่ใช่ที่สำหรับครอบครัว
‎โดยเฉพาะครอบครัวเอเชีย
‎ทุกคนจ้องมาที่เรา ‎เราได้แต่นั่งตรงนั้น รู้สึกได้ว่าพวกเขาจ้องอยู่
‎สุดท้าย พิซซ่าก็มา
‎มีมี่กัดไปคำนึง
‎แล้วยืนขึ้น
‎และประกาศก้องดังไปทั่วทั้งบาร์
‎"สุดยอดอาหารญี่ปุ่นที่ฉันเคยกินมาเลย"
‎ฉันจำได้ว่าครั้งหนึ่งฉันอยู่ในรถกับมีมี่
‎และเราติดแหง็กอยู่หลังรถพยาบาล
‎เธอเลยตัดสินใจขับตามมันไป
‎มันเร่งเครื่อง เธอเร่งตาม ‎และเราตามมันไปจนถึงบ้านเรา
‎นั่นละที่เกิดขึ้นตอนเธอพยายามซ่อมหลังคาเอง
‎ฉันรักที่ไม่ว่าจะยังไง มีมี่จะหาเวลา ‎เล่าเรื่องแม่ฉันให้ฉันฟังตลอด
‎สิ่งที่พวกเขาเคยคุยกัน
‎เธอช่วยตัดสินใจด้วยซ้ำว่าจะตั้งชื่อฉันว่าอะไร
‎นึกว่าชื่อเธอตั้งตามป้าทวดซะอีก
‎ใช่ แต่มีมี่ช่วยตัดสินใจว่าชื่อไหน ‎ว่าจะเป็นชื่อนี้หรือชื่อลินดา
‎- ลินดา ‎- ฉันนึกถึงเธอชื่อลินดาไม่ออก
‎เอ่อ ไม่เลย
‎มีมี่ทำให้ฉันรู้สึกเป็นที่ต้อนรับเสมอ
‎เพราะเราต้อนรับเธอเสมอจ้ะ
‎แคเรน น้องสาวต่างพ่อแม่ฉัน
‎เธอคิดว่ามีมี่ตกหลุมรักกับคุณปู่ทวดของเธอ
‎เบ็น บรูเวอร์ ที่อยู่บนสวรรค์
‎ดีกับมีมี่
‎พ่อฉันก็จากไปนานแล้ว มีมี่ควรได้สนุกบ้าง
‎เดี๋ยวนะคะ คุณตาก็อยู่บนนั้นไม่ใช่เหรอ
‎โอ้มายก็อด รักสามเส้า
‎ฉันก็อยากบอกนะว่า ‎วันนั้นทำให้ฉันหยุดคิดถึงมีมี่ซะมากมาย
‎ความจริงคือฉันคิดว่าฉันจะคิดถึงเธอเสมอ
‎แต่สิ่งที่เกิดวันนั้นทำให้ฉันเห็นว่ามันไม่เป็นไร
‎เพราะตราบใดที่ฉันคิดถึงเธอ ‎เธอจะยังอยู่ที่นี่กับฉันเสมอ
‎(สร้างจากนิยายชุดโดยแอน เอ็ม. มาร์ติน)
‎คำบรรยายโดย พยุงศักดิ์ แก่นจันทร์