NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
CLAUDIA I SMUTNE POŻEGNANIE
Niektórzy mają bzika na punkcie kawy.
Kawa z aeropressu, z odpowiednią pianką
albo z ziaren przetrawionych przez jakiegoś ocelota czy coś.
Ale u nas w domu Mimi ma fioła na punkcie herbaty.
To jej największa pasja.
Kocham Mimi jak nikogo na świecie,
więc uczę się dla niej parzyć herbatę według dawnego japońskiego sposobu.
Podobnie jak inne stare tradycje
tak i ta wydaje się łatwa, choć jest bardzo złożona.
Jak sama Mimi.
Do poprawy.
Jak to? Jest idealna.
Nie ogrzałaś kubka.
A jest zimny?
To nieważne. Ogrzanie to istotna kwestia.
To znak szacunku dla gości.
Ciepło, świeżość.
Smak będzie taki sam.
Pycha. Idealna.
Nie chodzi o idealny smak, Claudio.
Chodzi o poprawne wykonanie.
W zeszłym roku Mimi miała udar.
Czasem pomija słowa i wydaje się być zagubiona,
ale o ogrzaniu kubka nie zapomina.
To najmniej krytyczna osoba w naszej rodzinie.
…żeby seminarium…
A to – najbardziej krytyczna.
…jako warsztat z rzeczywistości rozszerzonej.
Hej, Mimi. Cześć, Claudio.
Siostra psuje mi czas z Mimi. Typowe.
A co dziwne,
Ashley Wyeth, najfajniejsza w szkole, nadal się z nią trzyma.
Idziemy na górę zająć się Pythonem.
Mam na myśli kodowanie, a nie węża.
Dobrze. Na górze.
Za chwilę Claudia przyniesie wam specjalną herbatę.
To miło. Dzięki.
Żaden problem.
Zanieść Janine herbatę?
Co ja, służąca?
Niech sama nauczy się ją parzyć.
Ty uczysz się tego dla całej rodziny.
Tylko ogrzej kubek.
Mimi! Wszystko dobrze?
Tak. Dobrze.
Nie przerywaj. Maluj.
Pójdę już.
Nie chcę przeszkadzać muzom.
No dobrze. Dobranoc, Mimi.
Do widzenia, Claudio.
Malowałam, Janine mnie wkurzała, Mimi przyszła powiedzieć „dobranoc“.
Wieczór jak każdy inny.
Choć nie do końca.
Takie już jest życie.
Nigdy nie wiesz, kiedy się zmieni.
Mamo?
O, wstałaś, Claudio.
To dobrze.
Nie chcieliśmy cię budzić.
Co jest grane?
Zawołajmy Janine. Powiemy im razem.
O co chodzi?
Dziewczynki…
Mimi zmarła wczoraj we śnie.
Ale… jeszcze wczoraj robiłyśmy razem herbatę.
Była zdrowa.
- Miała 85 lat. - Co z tego?
- Miała kilka udarów. - Jeden.
- Z następstwami. - Dziewczynki.
Proszę.
Miała problemy ze zdrowiem.
Ale zmarła w spokoju we własnym łóżku.
Przyszedł jej czas.
Nie mogliśmy prosić o więcej.
Cieszmy się, że była z nami tak długo.
Rodzice mówili to, co zwykle się mówi, kiedy ktoś umrze.
Miała długie…
Pozytywne słowa, w które nikt nie wierzy.
…cudowne życie.
To kwestia wypełnienia pustki, kiedy chce się krzyczeć.
Aż w końcu padły te słowa.
Pewnie już sama co nieco przygotowała.
Podobno miesiąc temu zamówiła urnę z Japonii.
Chciała, by wszystko odbyło się tradycyjnie.
Za parę dni będzie pogrzeb.
Do tego czasu nie przyjmujemy żadnych gości,
zgodnie z tradycją buddyjską.
Dobrze?
Mama zaczęła mówić tacie o akcie zgonu i nekrologu.
A ja myślałam o tym, że resztę życia spędzę tutaj…
sama,
w domu bez Mimi.
Nie byłam gotowa. Jeszcze nie.
Mama mówi, że możesz zostać, ile chcesz.
Daj sobie czas.
Odpoczywaj, oglądaj filmy.
Dzięki. Dobrze, że mogłam się wyrwać.
Rodzicom też będzie wygodniej beze mnie. Mają tyle do zrobienia.
Nie mogę uwierzyć.
Po śmierci pradziadka było mi smutno, ale on mieszkał w domu opieki.
Patrzył na ścianę i popijał sprite’a zero.
Mimi miała tyle życia.
Nic nie trwa wiecznie.
Jak się trzymasz, Claudio?
W porządku.
Tak mi przykro.
Możesz zostać, ile tylko chcesz.
- Już jej mówiłam. - Dobrze.
Możemy coś jeszcze zrobić? Zamówić catering?
Mogę załatwić wam catering z miasta.
Nie zajmujemy się tym przed pogrzebem.
Przecież mówiła, że to dopiero po pogrzebie.
To czas refleksji.
- Chodźmy do galerii. - Galerii?
Do Stamford?
Wiem, to głupota, ale chcę wyłączyć na chwilę myślenie.
Wiecie co? Ja również.
W Nordstromie jest nowy sklep Glossier.
A potem pójdziemy na lody.
Może przebiję sobie ucho u góry, póki nikt nie zaprząta sobie tym głowy?
W żadnym wypadku.
Próbowałaś.
Próbowałam ukryć uczucia pośród etycznie robionych kosmetyków
i drogich lodów. Co z tego?
Mam jeszcze jakieś 80 lat, żeby płakać za Mimi.
Teraz chciałam, by było jak najzwyczajniej.
Masz spotkanie grupy wsparcia?
Claudia nie może przyjmować gości, więc robimy spotkanie tutaj.
Próbuję odwzorować jej pokój.
- Zawsze wszędzie chowa słodycze. - Daj mi to.
Najlepsze kryjówki są na widoku, bo tam nikt nie szuka.
Klub Opiekunek, zastępca Dawn Schafer.
Hej! Zapraszam.
Siadajcie.
Żelkowe robaczki.
Na widoku, co?
Chyba zapominasz, że mam osiem lat.
No tak.
- Myślisz, że ktoś zadzwoni? - Klienci mają mój numer.
Claud tego chciała.
Chciała, żeby spotkanie odbyło się normalnie.
Nie wierzę, że Mimi już nie ma.
Nie zdążyłam się pożegnać.
No już, wyrzuć to z siebie.
To zdrowe. Mniej toksyn, więcej endorfin.
Co się stało? Ktoś zmarł?
Wiem, to ja powinnam cię pocieszać.
Wystarczy, że będziesz zachowywać się normalnie.
Ale Mimi…
Udawaj, że to zwyczajne spotkanie.
Kristy, możesz zacząć?
Dobra.
Zaczynamy spotkanie.
A więc…
Stacey, jak tam nasz budżet?
W porządku.
Świetnie.
Mamy jakieś nowe sprawy?
Od ostatniego spotkania nie.
Ktoś chciałby się czymś podzielić?
Chciałam zacząć golić nogi,
ale mama mówi, że włosy rosną szybciej, gdy zaczyna się wcześnie.
Więc odpuściłam.
Naprawdę pomocne. Dzięki.
Wczoraj śniła mi się Mimi.
Karen, nie teraz.
Miała na sobie białą suknię.
Ale nie jak duch, tylko jak panna młoda.
Mówiła, że spotkała mojego pradziadka, Bena Brewera.
Zakochali się i biorą ślub.
Może zamieszkają u nas na strychu.
Będziesz ją odwiedzać.
- Ja i Stacey już pójdziemy. - Tak?
I tak nikt nie dzwoni, a ja…
Nie chcę o tym rozmawiać
i nie chcę, by wszyscy się tak na mnie gapili.
Muszę nadrobić zaległości w szkole.
Claud, zaczekaj.
Niech idzie.
Nie jest gotowa na prawdy ze świata duchów.
Może zagramy w coś?
A może poprzeglądamy Vogue’a twojej mamy?
Może.
Możemy zrobić ozdobny kolaż w garderobie.
Pozwoli nam pociąć gazety?
Wątpię. Zbiera je jeszcze od college’u.
To może upieczmy coś? Ciasteczka?
Mam dziś problem z cukrem.
Coś na pewno możemy robić.
Może porozmawiamy?
Wiedziałam, że to powie.
Ale o czym tu rozmawiać?
Mimi odeszła. Nie chciałam iść do domu, póki nie wróci.
Tyle że ona nie wróci,
a przez to ja nie miałam ochoty wracać.
Claudio, dzwonił twój tata.
Jutro pogrzeb.
Wiem.
Mama kupiła ci sukienkę.
Chciałaby, żebyś przyszła ją chociaż przymierzyć.
Będzie dobra.
Jesteś pewna?
Będzie pasować. Poza tym i tak już za późno na wymianę.
Jeszcze ten jeden wieczór, zanim zderzę się z rzeczywistością.
Było pięknie.
To prawda. Czułam ją blisko.
A ja nie. Nie czułam nic.
To koden, japońskie prezenty żałobne od rodziny i przyjaciół.
Teraz mama musi odpisać i wysłać prezenty nadawcom.
A z każdym listem
Mimi będzie coraz bardziej znikać z pamięci bliskich.
Wracam do Stacey.
Stacey może już przyjść do nas.
Jeśli chcesz.
I reszta przyjaciółek.
Wiem, ale chyba…
mam alergię na te kwiaty.
Nigdy wcześniej nie miałaś kataru siennego.
- Mam… - Nie trzeba.
Nie chcę tu teraz być.
Przez kwiaty?
Po prostu nie.
Mogę już iść?
Proszę.
Skoro tego chcesz.
Kojarzycie uczucie, kiedy robicie coś niestosownego,
bo dzięki temu jest wam lepiej?
Jak odrywanie skórek.
Wróciłam więc do Stacey, żeby zajadać się słodyczami.
Zaczęłam dawać gorzką czekoladę, bo lepiej smakuje,
ale okazało się też, że ma mniej cukru niż rodzynki.
Terapia gorzką czekoladką. Niczym terapia zakupowa.
Albo prawdziwa terapia.
- Miałeś wrócić dawno temu. - Miałem spotkanie.
To kiepski moment.
- To kiedy? - Nie wiem.
To już trochę trwa.
Nowe obowiązki w pracy.
Taki standard, kiedy wraca do domu, zanim zaśniemy, a to zdarza się rzadko.
Kiepski moment na nocowanie.
Chcesz o tym porozmawiać?
A o czym tu rozmawiać?
Znałam to uczucie.
Wiedziałam, że już czas wrócić do domu i zmierzyć się z rodziną.
Chyba.
Ale po drodze wyobraziłam sobie, jak wchodzę do domu.
Cicho, pusto.
Mimi już nie spyta, jak mi minął dzień, nie pochwali moich malunków,
nie poprawi mnie, kiedy źle zaparzę herbatę.
Wiedziała, co mówi, kiedy się ze mną żegnała.
Janine, kolacja.
Do widzenia.
Była gotowa.
Ale ja nadal nie byłam.
Słyszałam, że twoja mama rozpacza.
Jak my wszyscy. Ty nie?
No tak.
Dobrze, że wpadłam. Możemy się pocieszyć.
Może zostanę parę dni i przemebluję ci pokój?
Możemy wytapetować ścianę dekoracyjną.
Mogę też wykorzystać wzory. Coś à la art nouveau.
Podoba mi się mój pokój.
No to po prostu posiedzimy.
Te poduszki są źle ułożone.
- Claudio… - Ułóżmy według barw podstawowych.
Albo nie, według zimnych… Nie!
Kontrastujące barwy! To będzie super.
Wybacz, ale jakoś musiałam zwrócić twoją uwagę.
Posłuchaj mnie i nie próbuj zagłuszać bólu.
Nie chcę go czuć. To okropne uczucie.
- To jak… - Jak co?
Jakby rozsadzało mi klatkę piersiową.
I nie mogę oddychać.
Jakby wszystko się skończyło i nikt…
nikt mnie nie rozumie.
Ja rozumiem.
Byłaś mała, kiedy zmarła twoja mama.
Owszem, ale tata nie.
Przez lata tłumił w sobie ten ból.
Jakby się zatrzymał, a razem z nim i ja.
- Pamiętasz warkoczyki? - No raczej.
No właśnie. Ale w końcu wyrzucił to z siebie.
Zaczął mówić o mamie.
Zaczął żyć dalej.
Teraz mogę powiedzieć, że się pozbierał.
To boli.
Wiem.
Ale… tak po prostu musi być.
Pamiętasz, jak w trzeciej klasie złamałaś nadgarstek?
Chyba straciłam wtedy przytomność.
Ale ja nie.
Pamiętam, jak krzyczałaś i płakałaś z bólu,
co będzie, jeśli nie będziesz mogła malować.
Może by tak było, gdybyś to zignorowała.
Ale przyjechała twoja mama i zabrała cię do szpitala.
Nastawili ci kości i założyli gips,
a ręka się zrosła.
Jest silniejsza.
Teraz umiesz o tym mówić,
śmiać się z tego.
Tak samo jest z bólem.
Musisz sobie z nim poradzić.
I staniesz się silniejsza.
Część mnie chciała przytaknąć, uśmiechnąć się i uciec gdzie indziej.
Ale za późno było, żeby iść do Kristy.
A w głębi duszy wiedziałam, że Mary Anne ma rację.
Musiałam wrócić.
Musiałam pójść do domu i zmierzyć się z własnym bólem.
Cześć, Claud.
Co robicie?
Oglądamy biżuterię Mimi.
Spokojnie.
Mama się zgodziła.
Mimi zostawiła dla nas parę rzeczy.
To dla ciebie, Claudio.
Wróciłam, żeby zmierzyć się z bólem,
a ty kradniesz jej rzeczy?
Niczego nie kradnę.
- Była też moją babcią. - To co ona tu robi?
Dam wam chwilę. Pójdę na górę.
Nie masz prawa tak do niej mówić.
A ona nie ma prawa grzebać w rzeczach Mimi.
Odbiło ci? Nie masz pojęcia, co tu się dzieje.
Nie wiesz, co z mamą i tatą, bo uciekłaś!
Ja zostałam z nimi sama.
Próbuję ich wspierać i wcale nie jest mi łatwo.
Mama jest obojętna, a tata całą energię poświęca jej.
Wsparcie mam tylko w Ashley.
I z wdzięczności dajesz jej biżuterię Mimi?
To nie wdzięczność! Ja ją kocham!
To moja dziewczyna.
Ja…
nie wiedziałam.
To świeża kwestia.
Mimi się domyśliła, bo była uważna.
Zapytała, więc powiedziałam prawdę.
Ucieszyła się.
Chciała dać jej prezent.
Zawsze miała w sobie…
coś z romantyczki.
To prawda.
Chciałam powiedzieć rodzicom,
ale nie znalazłam dobrego momentu.
A potem Mimi…
Zmarła.
Mimi zmarła.
Jiji dał ją jej, kiedy zaczęli się spotykać.
Chyba wygrał ją w wesołym miasteczku.
Chciała ją dać Ashley?
Dam ją jej, chyba że masz coś przeciwko.
Nie mam nic przeciwko.
Jiji kochał Mimi, a ty… kochasz Ashley.
To jakby prezent zwrotny.
Coś jak koden, tylko… z miłości.
Bardzo za nią tęsknię.
Ja też, Janine.
Ja też.
To Mimi zawsze łączyła nas wszystkich.
Zawsze polegaliśmy na niej, a ona na nas.
Teraz musieliśmy polegać na sobie.
I to ja musiałam znów nas połączyć.
Z pomocą sznurka,
tradycji
i miłości.
Wybaczcie, to nawyk.
To nie spotkanie klubu.
Jeszcze. Ale zacznie się po 17.
Kristy, chodź.
Przepraszam.
Wybaczcie najście. Dostaliśmy zaproszenie.
Proszę, wchodźcie.
My też.
Witam w moim pokoju.
Nigdy wcześniej nie byliśmy tu z wami.
Jesteście mile widziani. Tylko pukajcie.
Każdy z was dostał kopertę.
Wiecie, że zaprosiłam was, żeby pomówić o Mimi.
Upamiętnić ją. Ale najpierw się napijmy.
A ciasteczka?
Herbata.
Wygląda idealnie.
Pamiętacie ten bar dla motocyklistów?
Hell’s Angels?
W swoje urodziny
Mimi chciała iść do japońskiej restauracji godzinę drogi stąd.
Wyjechaliśmy za późno, tata się zgubił…
To przez GPS.
Kiedy dojechaliśmy, okazało się, że jest zamknięte.
Byliśmy głodni.
Tata zatrzymał się przy dziwnym barze, gdzie podobno mieli pizzę.
To nie miejsce dla rodziny, a zwłaszcza Azjatów.
Wszyscy się na nas gapili. Czuliśmy ich wzrok na sobie.
W końcu podali pizzę.
Mimi ugryzła kawałek, wstała
i głośno oznajmiła:
„Najlepsze japońskie jedzenie!”.
Kiedyś jechałam z Mimi autem
i natrafiłyśmy na karetkę.
Postanowiła jechać za nią.
Ale ona przyspieszała, więc my też. I tak dojechałyśmy aż pod dom.
Tak się kończy samodzielne naprawianie dachu.
Mimi zawsze znalazła czas, żeby poopowiadać mi o mamie.
Mówiła, o czym rozmawiały.
Pomagała w wyborze imienia dla mnie.
A nie masz imienia po ciotce?
Tak, ale Mimi pomogła wybrać między Mary Anne a Lindą.
- Linda? - Nie wyobrażam sobie tego.
O nie.
Dzięki niej czułam się mile widziana.
Bo tak jest.
Karen myśli, że Mimi zakochała się w niebie w jej pradziadku,
Benie Brewerze.
To dobrze.
Tata zmarł już dawno. Należy jej się trochę zabawy.
Ale Jiji też tam jest?
Matko, trójkąt.
Chciałabym powiedzieć, że tego dnia przestałam tęsknić,
ale tak naprawdę tęsknić będę już zawsze.
Ten dzień uświadomił mi, że to nic złego.
Bo póki za nią tęsknię, nadal jest przy mnie.
NA PODSTAWIE POWIEŚCI ANN M. MARTIN
Napisy: Krzysztof Łuczak