ΚΛΟΝΤΙΑ
ΜΙΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΗ ΣΕΙΡΑ ΤΟΥ NETFLIX
Η ΚΛΟΝΤΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΘΛΙΒΕΡΟ ΑΝΤΙΟ
Κάποιοι έχουν εμμονή με τον καφέ.
Θέλουν καφετιέρα Aeropress, συγκεκριμένη ποσότητα αφρού,
ή να είναι από κόκκους καφέ που τους έχουν χωνέψει
οσελότοι ή κάτι τέτοιο.
Εδώ, όμως, τη Μίμι τη νοιάζει μόνο το τσάι.
Είναι το αγαπημένο της.
Κι αφού η Μίμι είναι ο αγαπημένος μου άνθρωπος,
μαθαίνω να της φτιάχνω τσάι με τον παραδοσιακό ιαπωνικό τρόπο.
Μα όπως πολλά παραδοσιακά πράγματα,
φαίνεται απλό, αλλά είναι πολύ περίπλοκο,
όπως είναι και η ίδια η Μίμι.
Ξανά.
Τι; Είναι τέλειο.
Δεν ζέστανες πρώτα το φλιτζάνι.
Το νιώθεις κρύο;
Δεν έχει σημασία πώς το νιώθω. Είναι σημαντικό.
Πρέπει να δείχνεις στους καλεσμένους σου ότι τους εκτιμάς.
Ζεστό, φρέσκο.
Θα είναι ακριβώς το ίδιο.
Τέλειο.
Το θέμα δεν είναι η τέλεια γεύση, Κλόντια.
Το θέμα είναι να το κάνεις σωστά.
Η Μίμι έπαθε εγκεφαλικό πέρσι.
Μερικές φορές ξεχνάει λέξεις ή μοιάζει λίγο μπερδεμένη,
αλλά ζεσταίνει πάντα το φλιτζάνι.
Είναι, πάντως, το λιγότερο επικριτικό άτομο στην οικογένειά μου.
Το σεμινάριο…
Και να το πιο επικριτικό.
…υποτίθεται ήταν για επαυξημένη πραγματικότητα.
Γεια σου, Μίμι. Κλόντια.
Όπως πάντα, η αδερφή μου μας διακόπτει.
Το παράξενο;
Η Άσλι Γουάιεθ, η πιο κουλ κοπέλα, έκανε ακόμη παρέα μαζί της.
Θα πάμε πάνω για Python.
Τη γλώσσα προγραμματισμού, όχι το φίδι.
Εντάξει. Πάνω.
Η Κλόντια θα σας φέρει ειδικό τσάι.
Ακούγεται υπέροχο. Ευχαριστώ.
Ναι, φυσικά.
Θα πάω τσάι στην Τζανίν;
Υπηρέτριά της είμαι; Ας μάθει να το κάνει μόνη της.
Μαθαίνεις να φτιάχνεις τσάι για όλη την οικογένεια.
Μην ξεχάσεις να ζεστάνεις το φλιτζάνι.
Μίμι! Όλα καλά;
Ναι. Καλά.
Συνέχισε. Συνέχισε να ζωγραφίζεις.
Εγώ φεύγω τώρα. Μην μπερδέψω τις μούσες.
Εντάξει. Καληνύχτα, Μίμι.
Αντίο, καλή μου Κλόντια.
Εγώ ζωγράφιζα, η Τζανίν ήταν ενοχλητική. Η Μίμι ήρθε να με καληνυχτίσει.
Ήταν μια συνηθισμένη βραδιά, μέχρι που δεν ήταν.
Έτσι είναι η ζωή.
Ποτέ δεν ξέρεις πότε θα αλλάξει.
Μαμά;
Κλόντια. Ξύπνησες.
Ωραία.
Δεν θέλαμε να σε ξυπνήσουμε.
Τι έγινε;
Να φέρουμε και την Τζανίν; Να τις το πούμε μαζί;
Τι να μας πείτε;
Κορίτσια,
η Μίμι πέθανε χθες βράδυ στον ύπνο της.
Μα…
φτιάχναμε τσάι χθες. Ήταν μια χαρά.
-Ήταν 85. -Και;
-Είχε πάθει εγκεφαλικά. -Ένα.
-Είχε πολλές επιπτώσεις. -Κορίτσια.
Σας παρακαλώ.
Είχε προβλήματα υγείας.
Αλλά πέθανε γαλήνια στο κρεβάτι της.
Είχε έρθει η ώρα της.
Κανείς δεν μπορούσε να ζητήσει περισσότερα.
Ήμασταν τυχεροί που την είχαμε για όσο την είχαμε.
Οι γονείς μου έλεγαν όσα λένε όλοι όταν πεθαίνει κάποιος.
Έζησε πολλά…
Ωραία λόγια που δεν τα πιστεύει κανείς.
…υπέροχη ζωή.
Λόγια που γεμίζουν την ατμόσφαιρα όταν θες να ουρλιάξεις.
Ένα πράγμα, όμως, ξεχώρισε.
Τα είχε σχεδιάσει ήδη όλα.
Παρήγγειλε τεφροδόχο από την Ιαπωνία μήνες πριν.
Ήθελε να γίνουν όλα παραδοσιακά.
Η κηδεία θα γίνει σε λίγες μέρες.
Δεν θα έχουμε επισκέπτες μέχρι τότε,
από σεβασμό για τη βουδιστική παράδοση.
Εντάξει, κορίτσια;
Μετά άρχισαν να μιλάνε για πιστοποιητικά θανάτου και νεκρολογίες.
Εγώ σκεφτόμουν μόνο ότι θα περνούσα τη ζωή μου εδώ,
μόνη,
σε ένα σπίτι χωρίς Μίμι.
Αυτό δεν το άντεχα. Όχι ακόμη.
Η μαμά είπε να μείνεις όσο θες.
Σαν στο σπίτι σου.
Χαλάρωσε, δες ταινίες. Ό,τι θες.
Ευχαριστώ. Χαίρομαι που δεν είμαι σπίτι.
Δεν θα με έχουν και οι γονείς μου στα πόδια τους.
Έχουν τόσα να κάνουν.
Δεν το πιστεύω. Στεναχωρήθηκα κι όταν πέθανε ο προπάππους μου,
αλλά εκείνος ζούσε στο γηροκομείο
και μόνο κοίταζε τον τοίχο και έπινε Sprite.
Η Μίμι ήταν τόσο ζωντανή.
Όλα είναι προσωρινά.
Κλόντια. Πώς είσαι, καλή μου;
Καλά είμαι.
Λυπάμαι πολύ.
Μπορείς να μείνεις για όσο θες.
-Της το είπα ήδη. -Ωραία.
Τι άλλο να κάνουμε; Να στείλω φαγητό;
Μπορώ να στείλω μια τέλεια πιατέλα από ντελικατέσεν.
Δεν κάνουμε τέτοια πριν την κηδεία.
Σ' το είπε. Τίποτα μέχρι τότε.
Είναι περίοδος στοχασμού.
-Πάμε στο εμπορικό; -Στο εμπορικό;
Στο Στάμφορντ;
Ξέρω ότι ακούγεται τρελό, αλλά θέλω να ξεχαστώ λίγο.
Ξέρετε κάτι; Κι εγώ.
Άνοιξε νέο Glossier στο εμπορικό.
Πάμε και στο Forty Carrots για παγωμένο γιαούρτι.
Ίσως να κάνω κι εκείνο το πίρσινγκ. Τώρα δεν θα το προσέξουν οι γονείς μου.
Ξέχνα το.
Καλή προσπάθεια.
Θα έθαβα τα συναισθήματά μου σε ηθικά προϊόντα ομορφιάς
και ακριβό παγωτό. Και λοιπόν;
Είχα άλλα 80 χρόνια ζωής να στεναχωριέμαι για τη Μίμι.
Στο μεταξύ, ήθελα όλα να είναι όσο πιο φυσιολογικά γινόταν.
Περιμένεις ομάδα υποστήριξης;
Δεν μπορούμε να πάμε στης Κλόντια, οπότε θα μαζευτούμε εδώ.
Προσπαθώ να το κάνω σαν το δωμάτιό της.
Όλο κρύβει γλυκά παντού.
Δώσ' τα.
Οι καλύτερες κρυψώνες είναι σε κοινή θέα. Δεν τις σκέφτεται κανείς.
Κλαμπ των Μπέιμπι-σίτερ. Ντον Σέιφερ εδώ.
Γεια! Περάστε.
Καθίστε.
Ζελεδάκια.
Κοινή θέα;
Μερικές φορές ξεχνάς ότι είμαι μόνο οκτώ.
Μάλιστα.
-Λέτε να πάρει κανείς; -Οι πελάτες έχουν τον αριθμό μου.
Αυτό είπε ότι ήθελε η Κλοντ.
Να κάνουμε συνεδρίαση. Να είναι όλα φυσιολογικά.
Δεν το πιστεύω ότι πέθανε.
Ούτε να την αποχαιρετήσω δεν πρόλαβα.
Δεν πειράζει. Κλάψε.
Έτσι πρέπει. Φεύγουν οι τοξίνες κι ανεβαίνουν οι ενδορφίνες.
Τι έγινε; Πέθανε κανείς;
Εγώ θα έπρεπε να σε παρηγορώ.
Δεν πειράζει. Μου αρκεί να φέρεσαι φυσιολογικά.
Μα η Μίμι…
Κάνε ότι είναι συνηθισμένη συνεδρίαση.
Κρίστι, να ξεκινήσουμε; Σε παρακαλώ;
Εντάξει.
Άρχεται η συνεδρίαση.
Λοιπόν…
Στέισι. Πώς πάει το ταμείο;
Καλά.
Τέλεια.
Έχουμε νέους πελάτες;
Όχι από την τελευταία συνεδρίαση.
Θέλει καμία να μοιραστεί τίποτα;
Έλεγα να ξυρίσω τα πόδια μου.
Η μαμά είπε να μην ξεκινήσω νωρίς, θα μεγαλώνουν πιο γρήγορα οι τρίχες.
Οπότε δεν το έκανα.
Πολύ χρήσιμο. Ευχαριστώ.
Η Μίμι με επισκέφτηκε σε όνειρο.
Κάρεν, όχι τώρα.
Φορούσε ένα λευκό φόρεμα.
Όχι για να κάνει το φάντασμα. Νυφικό.
Είπε ότι γνώρισε το πνεύμα του προπάππου μου, του Μπεν,
και ότι ερωτεύτηκαν και θα παντρευτούν.
Ίσως να στοιχειώσουν και οι δύο τη σοφίτα.
Να την επισκέπτεσαι.
-Η Στέισι κι εγώ φεύγουμε. -Ναι;
Δεν παίρνει κανείς τηλέφωνο. Και…
Δεν θέλω να συζητήσω αυτό το θέμα.
Και με κοιτούν λες και είμαι κινητή τραγωδία.
Έχω να διαβάσω για τα μαθήματα που έχασα.
Κλοντ, περίμενε.
Άφησέ την.
Δεν είναι έτοιμη ακόμη για τον κόσμο των πνευμάτων.
Παίζουμε επιτραπέζιο;
Ή να διαβάσουμε παλιά τεύχη Vogue της μαμάς σου.
Μάλλον;
Μπορούμε να κάνουμε βίντατζ κολλάζ για την ντουλάπα σου.
Θα μας αφήσει να τα κόψουμε;
Δεν νομίζω. Τα μαζεύει από το πανεπιστήμιο.
Μήπως να ψήσουμε τίποτα; Μπισκότα;
Το ζάχαρό μου.
Κάτι θα μπορούμε να κάνουμε.
Μπορούμε να μιλήσουμε.
Το ήξερα ότι θα το έλεγε.
Τι είχαμε να πούμε, όμως;
Δεν ήθελα να γυρίσω σπίτι μου αν δεν επέστρεφε πρώτα η Μίμι.
Δεν θα επέστρεφε ποτέ όμως, οπότε δεν ήθελα να γυρίσω ποτέ σπίτι μου.
Κλόντια, πήρε ο μπαμπάς σου.
Η κηδεία είναι αύριο.
Το ξέρω.
Η μαμά σου σου πήρε φόρεμα.
Και νομίζω ότι ήλπιζε να πας σπίτι να το δοκιμάσεις.
Θα μου κάνει.
Είσαι σίγουρη;
Και να μη μου κάνει, δεν προλαβαίνουμε να το αλλάξουμε τώρα.
Ήθελα μόνο μία νύχτα ακόμη. Μία νύχτα προτού γίνει πραγματικότητα.
Ήταν υπέροχα.
Όντως. Ένιωσα πολύ κοντά της.
Εγώ όχι. Ένιωσα μουδιασμένη.
Αυτά είναι κόντεν. Ιαπωνικά δώρα πένθους. Λεφτά από συγγενείς ή φίλους.
Η μαμά θα στείλει κάρτες
και δώρα σε όσους τα έστειλαν. Και με κάθε κάρτα και δώρο,
η Μίμι θα χάνεται σιγά σιγά από το μυαλό όσων την ήξεραν.
Πάω πάλι στης Στέισι.
Μπορεί να έρχεται εκείνη τώρα.
Αν θες.
Όλες οι φίλες σου.
Ναι, αλλά νομίζω
ότι έχω αλλεργία στα λουλούδια.
Δεν σου έφερνε ποτέ ρινίτιδα η γύρη.
-Έχω… -Δεν πειράζει.
Δεν θέλω να είμαι εδώ τώρα.
Λόγω των λουλουδιών;
Επειδή δεν θέλω.
Μπορώ να φύγω;
Σε παρακαλώ.
Αν αυτό θες πραγματικά.
Μερικές φορές ξέρεις ότι κάτι είναι λάθος,
αλλά το κάνεις έτσι κι αλλιώς επειδή νιώθεις καλά.
Όπως όταν τραβάς παρωνυχίδα.
Οπότε, εκείνο το βράδυ έτρωγα σταφίδες με φιστικοβούτυρο στης Στέισι.
Παλιά προτιμούσα κομματάκια μαύρης σοκολάτας,
αφού είναι πιο νόστιμα,
αλλά η μαύρη σοκολάτα έχει λιγότερη ζάχαρη από τις σταφίδες.
Θεραπεία μαύρης σοκολάτας. Σχεδόν όσο καλή όσο τα ψώνια.
Ή η ψυχοθεραπεία.
-Θα γυρνούσες ώρες πριν. -Είχα μίτινγκ.
Όχι τώρα.
-Πότε, Έντουαρντ; -Δεν ξέρω.
Είναι καιρό τώρα έτσι.
Έχει νέο πελάτη στη δουλειά.
Κι αυτό γίνεται κάθε φορά που γυρίζει πριν κοιμηθούμε, όχι πολύ συχνά, δηλαδή.
Μάλλον δεν είναι καλή βραδιά για άραγμα.
Θες να το συζητήσουμε;
Και τι να πούμε;
Ήξερα τι ένιωθε.
Και ότι μάλλον έπρεπε να γυρίσω στο σπίτι και στους δικούς μου.
Μάλλον.
Όσο πλησίαζα, όμως, φανταζόμουν να μπαίνω στο σπίτι.
Στο σιωπηλό κι άδειο σπίτι.
Η Μίμι δεν θα ήταν εκεί να με υποδεχτεί και να με παινέψει,
ούτε θα διόρθωνε τα λάθη μου όταν θα έφτιαχνα τσάι.
Όταν είπε "Αντίο, καλή μου Κλόντια", το εννοούσε.
Τζανίν, τρώμε.
Αντίο.
Ήταν έτοιμη.
Εγώ ακόμη δεν ήμουν.
Ο μπαμπάς σου είπε ότι η μαμά σου είναι στεναχωρημένη.
Ναι, όλοι είμαστε. Εσύ δεν είσαι;
Ναι.
Καλά που είμαι εδώ. Θα αλλάξουμε μαζί διάθεση.
Μπορώ να μείνω λίγες μέρες και να αλλάξουμε διακόσμηση εδώ.
Μπορούμε να βάλουμε ταπετσαρία σε έναν τοίχο.
Ή στένσιλ. Κάτι σε στιλ αρ νουβό.
Μ' αρέσει το δωμάτιό μου.
Καλά. Μπορούμε απλώς να αράξουμε. Πάντως, τα μαξιλάρια είναι σε λάθος χρώμα.
-Κλόντια… -Λέω να προτιμήσουμε βασικά χρώματα.
Περίμενε. Ψυχρά καλύτερα. Όχι.
Αντίστροφα χρώματα! Θα είναι τέλεια.
Συγγνώμη, κάπως έπρεπε να σου τραβήξω την προσοχή.
Προσπάθησε να σταματήσεις να ψάχνεις αντιπερισπασμό από τη θλίψη.
Δεν θέλω να νιώσω τη θλίψη μου. Είναι απαίσια.
-Νιώθω… -Τι;
Νιώθω ότι θα εκραγεί το στήθος μου!
Ότι δεν μπορώ να αναπνεύσω.
Ότι όλα τελείωσαν και κανείς…
Κανείς δεν με καταλαβαίνει.
Εγώ σε καταλαβαίνω.
Ήσουν μωρό όταν πέθανε η μαμά σου.
Ναι, αλλά ο μπαμπάς μου δεν ήταν.
Καταπίεζε χρόνια τη θλίψη του.
Είχε κολλήσει στο παρελθόν. Και μαζί του κι εγώ.
-Θυμάσαι τις πλεξούδες; -Πώς να τις ξεχάσω;
Ακριβώς. Αλλά τελικά κάποια στιγμή αφέθηκε.
Άρχισε να μιλάει για τη μαμά.
Προχώρησε.
Και τώρα, νομίζω ότι μπορώ επιτέλους να λέω ότι είναι καλά.
Πονάει.
Το ξέρω.
Αλλά…
πρέπει να πονέσει.
Θυμάσαι τότε που έπεσες και έσπασες τον καρπό σου;
Νομίζω ότι λιποθύμησα.
Εγώ όχι.
Θυμάμαι να ουρλιάζεις και να κλαις από τον πόνο,
να φωνάζεις ότι δεν θα ζωγραφίσεις ξανά.
Αν το αγνοούσες, μπορεί έτσι να γινόταν.
Αλλά ήρθε η μαμά σου και σε πήγε στο νοσοκομείο.
Έβαλαν το κόκαλο στη θέση του, σου έβαλαν γύψο,
και θεραπεύτηκε σωστά.
Έγινε δυνατό.
Τώρα μπορείς να μιλάς για αυτό.
Ίσως και με χαμόγελο.
Έτσι είναι και η θλίψη.
Πρέπει να τη νιώσεις για να περάσει.
Και μετά θα είσαι πιο δυνατή.
Ένα μέρος μου ήθελε να γνεύσω, να χαμογελάσω και να πάω σε άλλο σπίτι.
Αλλά ήταν αργά, και το σπίτι της Κρίστι ήταν μακριά.
Και, κατά βάθος, ήξερα ότι η Μαίρη Ανν είχε δίκιο.
Έπρεπε να γυρίσω.
Έπρεπε να μπω στο σπίτι μου και να νιώσω τη θλίψη μου.
Γεια σου, Κλοντ.
Τι κάνετε;
Βλέπουμε τα κοσμήματα της Μίμι.
Μην ανησυχείς.
Η μαμά συμφώνησε.
Η Μίμι άφησε κάποια πράγματα για μας.
Αυτό είναι για σένα, Κλόντια.
Ήρθα για να μείνω μόνη με τα συναισθήματά μου,
κι εσύ κλέβεις τα πράγματά της;
Δεν κλέβω τίποτα.
-Ήταν και δική μου γιαγιά. -Κι αυτή τι κάνει εδώ;
Πάω πάνω να σας αφήσω λίγο μόνες.
Δεν έχεις δικαίωμα να της μιλάς έτσι.
Εκείνη δεν έχει δικαίωμα να ψάχνει τα πράγματα της γιαγιάς μου.
Τρελάθηκες τελείως; Δεν έχεις ιδέα τι γίνεται.
Πώς είναι η μαμά κι ο μπαμπάς. Σηκώθηκες κι έφυγες!
Ήμουν ολομόναχη μαζί τους.
Προσπαθούσα να τους στηρίξω. Είναι πολύ δύσκολο.
Η μαμά είναι απαθής. Ο μπαμπάς τής δίνει όλη την ενέργειά του.
Μόνο την Άσλι είχα να με στηρίζει.
Κι είσαι τόσο ευγνώμων που της δίνεις κοσμήματα;
Όχι ευγνώμων. Είμαι ερωτευμένη μαζί της!
Είναι η κοπέλα μου, Κλόντια.
Δεν…
Δεν το ήξερα.
Δεν είμαστε καιρό μαζί.
Η Μίμι το κατάλαβε πριν από λίγες βδομάδες.
Με ρώτησε και της είπα την αλήθεια.
Χάρηκε.
Ήθελε αμέσως να της δώσει κάτι για δώρο.
Πάντα έτσι ήταν,
ρομαντική.
Ναι. Ήταν.
Ήθελα να το πω στη μαμά και στον μπαμπά,
αλλά δεν μπορούσα να βρω την κατάλληλη στιγμή.
Και μετά η Μίμι…
Πέθανε.
Η Μίμι πέθανε.
Αυτό της το έδωσε ο Τζίτζι στην αρχή της σχέσης τους.
Το κέρδισε σε πανηγύρι ή κάτι τέτοιο.
Αυτό ήθελε να δώσει στην Άσλι;
Δεν θα της το δώσω…
εκτός αν θέλεις κι εσύ.
Φυσικά και θέλω.
Ο Τζίτζι αγαπούσε τη Μίμι,
κι εσύ αγαπάς την Άσλι.
Είναι σαν δώρο επιστροφής.
Κάτι σαν κόντεν, αλλά με αγάπη.
Μου λείπει ήδη τόσο πολύ.
Κι εμένα, καλή μου Τζανίν.
Κι εμένα.
Η Μίμι ήταν εκείνη που μας έφερνε πάντα κοντά.
Ανήκαμε στη Μίμι, και η Μίμι ανήκε σ' εμάς.
Αλλά τώρα, έπρεπε να ανήκουμε ο ένας στον άλλο.
Ήταν καθήκον μου να μας φέρω πάλι κοντά,
με σπάγγο,
παράδοση
κι αγάπη.
Συνήθεια. Συγγνώμη.
Ναι. Δεν είναι συνεδρίαση.
Ναι, μέχρι τις πέντε.
Έλα, Κρίστι.
Συγγνώμη.
Συγγνώμη που διακόπτουμε, αλλά έχουμε πρόσκληση.
Παρακαλώ, περάστε.
Κι εμείς το ίδιο.
Καλώς ήρθατε στο δωμάτιό μου.
Δεν έχουμε ξαναέρθει εδώ με τις φίλες σου.
Είστε πάντα ευπρόσδεκτοι. Αρκεί να χτυπάτε πρώτα.
Έχετε όλοι τους φακέλους σας.
Ξέρετε ότι σας κάλεσα για να μιλήσουμε για τη Μίμι.
Να τη θυμηθούμε. Πρώτα, όμως, να σας κεράσω κάτι.
Κεκάκια;
Τσάι.
Φαίνεται τέλειο.
Θυμάστε τη Μίμι σε εκείνο το μπαρ μηχανόβιων;
Μηχανόβιοι; Hells Angels;
Είχε γενέθλια και ήθελε να πάμε σε ένα αυθεντικό ιαπωνικό εστιατόριο.
Αργήσαμε, όμως, κι ο μπαμπάς χάθηκε…
Το GPS χάθηκε.
Τελικά καταφέραμε να φτάσουμε, αλλά ήταν κλειστά.
Πεινούσαμε.
Οπότε, ο μπαμπάς μάς πήγε σε ένα καταγώγιο που είχε πίτσα.
Δεν ήταν για οικογένειες, πόσο μάλλον για Ασιάτες.
Τα βλέμματα όλων ήταν πάνω μας, και το νιώθαμε για τα καλά.
Ήρθε η πίτσα. Η Μίμι έφαγε μια μπουκιά,
σηκώθηκε, και είπε πολύ δυνατά σε όλο το μπαρ
"Είναι το καλύτερο ιαπωνικό φαγητό!"
Μια φορά ήμουν με τη Μίμι στο αμάξι.
Ήμασταν πίσω από ένα ασθενοφόρο, κι αποφάσισε να το κυνηγήσει.
Ανέβασε ταχύτητα. Ανεβάσαμε κι εμείς. Το ακολουθήσαμε μέχρι το σπίτι μας.
Έτσι γίνεται όταν θες να φτιάξεις μόνος σου τη σκεπή.
Η Μίμι έβρισκε πάντα χρόνο να μου μιλάει για τη μαμά μου.
Για όσα συζητούσαν.
Βοήθησε και να με ονομάσουν.
Δεν πήρες το όνομα μιας θείας;
Βοήθησε να αποφασίσουν. Σκέφτονταν και το Λίντα.
-Λίντα; -Δεν της πάει καθόλου.
Με τίποτα.
Με έκανε πάντα να νιώθω ευπρόσδεκτη.
Επειδή είσαι.
Η Κάρεν πιστεύει ότι η Μίμι ερωτεύτηκε τον προπάππου της στον ουρανό.
Μπράβο, Μίμι!
Ο μπαμπάς μου είναι χρόνια νεκρός. Της αξίζει λίγη διασκέδαση.
-Δεν είναι κι ο Τζίτζι εκεί; -Ερωτικό τρίγωνο!
Μακάρι να έλεγα ότι εκείνη τη μέρα η Μίμι σταμάτησε να μου λείπει.
Η αλήθεια είναι ότι πάντα θα μου λείπει.
Εκείνη τη μέρα, όμως, κατάλαβα ότι δεν πειράζει.
Γιατί, όσο μου λείπει, σημαίνει ότι είναι ακόμη εδώ μαζί μου.
ΒΑΣΙΣΜΕΝΟ ΣΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΗΣ ΑΝΝ Μ. ΜΑΡΤΙΝ
Υποτιτλισμός: Νίκος Σταματουλάκης