NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
DAWN I ZŁOŚLIWA SIOSTRA PRZYRODNIA
Od przeprowadzki do Stoneybrook mieszkamy z mamą w małym, wiejskim domku.
Dziś to się zmieni, bo wprowadzają się Spierowie!
Na tydzień, ale jednak.
To jakby testowa przeprowadzka.
Jeśli mama i Richard się pobiorą,
ja i Mary Anne oficjalnie zostaniemy siostrami przyrodnimi.
Mój pokój musi wyglądać idealnie.
Potem zajmę się resztą domu.
Dywan się znalazł.
Przepięknie. Skąd umiesz ścierać kurze?
- A to co? - Nalewki.
Jedna kropla dziennie odgania negatywne duchy
i wspomaga umiejętności organizacyjne.
Organizacyjne? To może zwiększ dawkę.
W pewnych kwestiach wdałaś się w ojca.
To oni!
Zapraszamy.
Czy są może wolne pokoje?
Tędy, siostrzyczko.
Może trochę za dużo spakowałem,
ale mam własną pościel hipoalergiczną.
Wziąłem też mały wiatrak,
bo jak tu zasnąć w kompletnej ciszy?
- Zabrałem też… - Przywitasz się czy nie?
- Wybacz. Cześć. - Hej.
Wyluzuj, skarbie. To będzie cudowny tydzień!
Pomogę ci.
- Ta jest najmniejsza. - Okej.
Rany boskie! Co tam jest?
To tylko szachy z pewteru…
Dobra, mam.
No i proszę, jaka spokojna i szczęśliwa rodzina.
Natomiast z dziećmi Pike’ów nie było tak spokojnie.
Jestem starsza i każę wam przestać!
Odwal się, Mallory!
Nie panujecie nad chaosem. On panuje nad wami.
NIETZSCHE DLA BYSTRZAKÓW
Kiedyś mówiła tylko rymami, więc jest postęp.
No dobrze.
Róbcie, co chcecie!
Jessi!
Powinnyśmy trzymać wspólny front!
Nie ma zasad, nie ma potrzeby buntu. Zaufaj mi.
Mamo!
Byron się przewrócił.
Leci mu krew.
Oto mój siostrzany zestaw.
Maseczki, tarot, gry planszowe.
Od czego zaczniemy?
Ty wybierz. Mogę zrobić miejsce na ubrania?
No jasne! Traktuj moją przestrzeń jak swoją.
Naprawdę?
Pewnie. Co moje, to twoje.
Dobra, super.
Co robisz?
Robię miejsce, żeby powiesić ubrania.
Masz tu jakiś ukryty pokój, czy co to jest?
Chodzi ci o tę płytę? Jest zamalowana.
Tajne przejście.
- Nie mówiłam ci? - Co?
Tam jest podziemny tunel,
który prowadzi z twojego pokoju do schronu.
Były właściciel zbudował go w dobie prohibicji,
żeby w tajemnicy móc robić gin czy co innego.
Cóż za pikantna historia.
- Podoba mi się. - Mi też.
A jeśli tam coś mieszka? Albo ktoś?
Ktoś, kto nie zaznał słońca, bo stamtąd nie wyszedł?
Mało prawdopodobne.
Możliwe natomiast, że jakiś intruz wejdzie przez piwnicę…
Richard, nie pomagasz.
Zjedzmy w spokoju.
Mamo, ten seitan jest niedoprawiony.
Ostre jedzenie szkodzi mi na żołądek.
Może dorzuć sobie habanero?
No dobrze, ale powinieneś rozważyć
stopniowe zwiększanie ostrości.
Może to wina żołądka,
ale może też kwestia przyzwyczajenia wynikająca z różnic kulturowych?
Które w tym domu szanujemy.
I to jest u nas najlepsze, prawda?
- Możemy uczyć się od siebie. - Daj ten ostry sos.
I to rozumiem.
Idziesz na całego. Spora porcja.
Boże drogi.
Byron jest cały.
Byron to jeden z dzieciaków Pike’ów, tak?
Przewrócił się i uderzył w głowę pod opieką Jessi i Mallory.
Urazy głowy mogą być poważne.
Delikatne rozcięcie, kilka szwów. Nic mu nie jest.
Ale to może być krwotok mózgowy lub krwiak nadtwardówkowy.
Teraz jest dobrze, ale…
Był na izbie przyjęć. Na pewno go przebadali.
Myślmy pozytywnie.
Po prostu jestem realistą. Mary Anne?
- Co się dzieje? - Wszystko dobrze?
W porządku, ale chyba przesadziłam z sosem.
- Mleka! - Migdałowe czy owsiane?
Zwykłe?
Wszystko dobrze?
W porządku.
Ta lalka mnie zaskoczyła.
Muszę kończyć, Logan.
Poważnie. Ty się rozłącz.
Nie, ty…
No i rozłączył się.
Nadal jesteście z Loganem bez etykiet?
Bo to brzmi jak prawdziwy związek.
Dawn, poznajcie się. To Pan Klaun.
Mam go od dziecka.
Uroczy, co?
Przeuroczy. Widziałaś gdzieś stojak na kadzidełko?
Nie, gdzieś go przełożyłam.
Nie szkodzi, poszukam.
Był w kubku.
Spodoba ci się to.
Specjalna mieszanka. Relaks i spokojny sen.
Idealna na koniec dnia.
Przepraszam. Wrażliwe płuca.
W porządku.
Chcę, żebyś czuła się komfortowo.
Dzięki. No dobrze, dobranoc.
Słodkich snów.
Przerażające. Byron mówił, że całe życie przeleciało mu przed oczami.
Ma dziesięć lat, więc niewiele tego życia.
Mallory!
- Cieszę się, że jest cały. - Ja też.
Ma tylko sześć szwów, ale każdy kosztował tysiąc.
Amerykańska służba zdrowia w natarciu.
Claire ma urodziny.
Miała być impreza à la wesołe miasteczko, ale musimy oszczędzać.
- Jest załamana. Źle mi z tym. - Zaraz.
A może zrobimy imprezę jako klub? Urządzimy wesołe miasteczko.
Nie musicie. Za dużo zachodu.
To się stało pod naszą opieką.
To okropna recenzja dla biznesu.
Trzeba naprawić szkody.
Innymi słowy, choć tyle możemy zrobić.
Z przyjemnością.
Mamy sporo oszczędności. Opuścimy jeden datek na cele charytatywne
i z tego urządzimy imprezę.
No dobrze.
W takim razie dzięki.
Kto jest za, mówi: „Hej”.
Hej!
Przepraszam. Hej.
Wszystko dobrze? Nie powiedziałaś ani słowa.
Całą noc nie spałam.
Dawn za mocno chrapała?
Słucham?
Nie, to przez tajne przejście w jej pokoju.
Co? Masz tajne przejście w pokoju? Jest nawiedzone?
A nietoperze? Przenoszą różne dziwne wirusy.
- Tata mówi… - Mary Anne.
Posłuchaj.
W tym tajnym przejściu nie ma nic strasznego.
Racja, wybacz, że tak panikuję.
W porządku. Tutaj możesz otwarcie mówić o tym, co czujesz.
Dobranoc.
- Idź spać. - Dobra.
Ale szczury na pewno tam są.
Albo oposy!
- Mają wściekliznę, na pewno. - Nie mają.
Wkurzyłabym się, gdybym była szczurem.
Dlaczego, wszechświecie?
Czemu nie chomik albo mysz?
To byłoby urocze.
Miałabym małe parasolki i nosiłabym małe ubranka.
Mogłabym takie zrobić.
Gdzie znajdę myszy?
Żeby impreza Claire się udała, musimy podzielić zadania.
Przydzielimy role.
Ja mogę być wróżką.
Założę pointy. Dzieci kochają brokat i różdżki.
Ja zrobię torby prezentowe.
Wykorzystam opakowania na popcorn. Będą w tematyce.
Ja będę malować twarze. Wykorzystam rzęsy z piór i brokat.
To wszystko brzmi cudownie.
Jestem pod wrażeniem.
Ale to wszystko pewnie będzie drogie?
- Nie chcę wydać wszystkich oszczędności. - Założę stary strój baletowy.
Na pewno coś mam.
A ja mam rzeczy do malowania.
Słowo skarbniczki,
możemy sobie pozwolić na torby prezentowe.
W końcu po to są składki.
No dobra, skoro tak mówicie.
Super, mamy to. Będę koordynatorem.
A co z tortem?
Ja upiekę i jakoś ładnie udekoruję.
Doskonale. Dawn?
Jakieś sugestie?
Wybaczcie, dziś to ja jestem nieobecna.
Nie wyspałaś się? Bo ja tak.
No raczej.
W końcu nagadała mi o gryzoniach i jakichś rzadkich chorobach,
pozbawiła mnie kadzidełka na sen
i ściska tego strasznego…
Klaun.
Przebiorę się za klauna.
Co prawda są dziwne i jakby nawiedzone,
ale niektórzy je kochają.
Masz problem z Panem Klaunem?
Jest w porządku.
Naprawdę.
To twoja lalka.
Rób z nim, co chcesz. Ja nie mam z niczym problemu.
Wystarczy.
Już wystarczy. I tak już za dużo dałaś.
- Kuchnia wygląda okropnie. - Wybacz, skarbie.
Próbujemy z Mary Anne upiec tort.
Zapomniałyśmy o mące, więc musimy zacząć od nowa.
Dopiero co posprzątałam cały dom. Kuchnię również.
Przeprosiłam.
- Posprzątamy. - Jasne.
Teraz tak mówisz.
Dawn kryje się z tym, że ma fioła na punkcie czystości.
Kryje? Szczyci się tym.
Nastręcza się?
Nie, z Dawn zawsze wszystko jest w porządku.
Biedactwo.
„W porządku”. Czyli w języku Dawn: „Odwal się”.
Najwyraźniej moja mama i Mary Anne są teraz najlepszymi przyjaciółkami.
Wspaniale.
Dostałem paczkę świetnych kolorowanek dla dorosłych.
Chcesz zobaczyć?
Ja i Richard niekoniecznie.
Może później.
Wszystko gra?
W porządku!
Zobacz.
Co to za pobojowisko? Pomóc wam?
- No raczej. - Poprosimy.
To fartuch z podróży.
Dobranoc. Śpij dobrze.
Karaluchy pod racuchy… Znaczy poduchy.
Co?
Słyszałaś? To z tajnego przejścia.
Tak naprawdę to słyszałam,
ale nie miałam zamiaru się przyznać, bo zacznie się nakręcać.
Nic nie słyszałam, Mary Anne.
Idź spać.
Możemy zostawić światło? Tylko dziś, wyjątkowo?
Czuj się jak u siebie.
Muszę się napić.
Przepraszam! Jesteś cała?
Ustawiłam je jako alarm przeciwko intruzom.
No dobrze.
Serio?
Poszłabym do pokoju gościnnego,
ale Richard twierdził, że tam śpi z czystej przyzwoitości.
Nareszcie. Cała noc w ciemności, jak człowiek.
Wybacz, nie wróciłaś i myślałam, że coś się stało.
Owszem, stało się.
Uświadomiłam sobie, że mieszkanie z Mary Anne to katorga.
Dobranoc! Prawie… Nie? Dobra.
O smaku waty cukrowej. Super wygląda, co?
Od patrzenia cukier mi skoczył, ale było warto.
Zaschnięte ciasto też było tego warte.
Mówisz poważnie?
Długo sprzątałyśmy z Sharon.
Chyba niezbyt dokładnie.
Dawn. Jutro impreza. Kiedy będziesz mieć strój klauna?
Kurczę, klaun.
Totalnie o tym zapomniałam przez tę całą emocjonalną,
no i oczywiście fizyczną pracę.
Chyba będę smutnym klaunem w starych ciuchach,
a nie radosnym klaunem z pomponami.
Wspieram lokalne firmy,
ale kiepsko z towarem dla klaunów w tutejszych sklepikach.
Przypomniałam sobie.
Moja siostra była klaunem na Halloween.
Strój był dość duży i nadal go mamy…
Wspaniale! Uwielbiam recykling.
Klub Opiekunek…
Jeszcze raz sprzątnę kuchnię po powrocie.
Lepiej ja to zrobię. Bałaganisz jak moja mama.
Stąd ta cała pasywna agresja?
Jaka pasywna agresja?
Jesteś nadwrażliwą paranoiczką,
dlatego boisz się wielu rzeczy.
To absurd! Wcale nie boję się aż tylu rzeczy.
Właśnie że tak.
Też tak myślicie?
Nie.
Jesteś ostrożna.
A czasem nakręcasz się i panikujesz.
Tyle że w zabawny i beztroski sposób.
My też się cieszymy. Do zobaczenia jutro.
Dzwonili rodzice Mallory.
Chcieli omówić szczegóły imprezy.
Obiecałam, że jutro będzie odlotowo.
Bo tak będzie.
Będziemy się świetnie bawić.
Cieszcie się!
Cieszymy się.
Ostatnie krzesła. Coś jeszcze?
Odpocznij sobie. Pracujesz od rana bez chwili przerwy.
O nie, to urodziny mojej siostry. Powinnam robić najwięcej.
Ogarniemy to.
- Jessi! - Cudowny strój!
Wyglądasz ślicznie!
Dzięki! Kupiłam go wczoraj z mamą w Capezio.
Miałaś wykorzystać stary strój.
Chciałam czegoś wyjątkowego dla Claire.
Ile kosztował? Prześlę ci…
Nie raz go jeszcze założę. Nie ma problemu.
Właśnie że jest.
Robicie naprawdę za dużo.
Nie chcę być jak organizacja charytatywna.
Skąd w ogóle ten pomysł?
Przez datek na cele charytatywne?
Przepraszam, Mallory. Palnęłam głupotę.
To nie jest żadna jałmużna.
- Nie chcę robić problemów. - Nie robisz.
A czy jałmużną była wasza pomoc na gali JDRF?
No to była akcja charytatywna.
Należymy do Klubu Opiekunek. Wspieramy się nawzajem.
To żadna jałmużna.
To przyjaźń.
Dziewczyny.
Cieszę się, że was mam.
Jesteście takie miłe i wspierające…
A gdzie Mary Anne i Dawn?
Co ty robisz?
Wchodzę do tajnego przejścia.
Masz rację, Dawn.
Boję się twojej szafy, czasem ciemności,
krytyki i nawet zdrowych konfliktów.
Ale dziś…
stawię czoło lękom.
Mary Anne! Nie chciałam…
Boże, poszła. A jeśli tam naprawdę są nietoperze?
Albo ludzie, którzy nie zaznali słońca?
Mary Anne?
Mary Anne! Gdzie jesteś?
Dawn! Przeszłam cały tunel!
Czego ja się bałam?
Tu nic nie ma! Nic nam nie grozi!
Cudnie, idziemy!
Nie wierzę, że tak się bałam. Czuję przypływ sił.
Zamknięte.
- Pomóż mi. - Dobra.
Interesujące.
Chyba tutaj utknęłyśmy.
- Wzięłaś telefon? - Nie, nie wzięłam!
Zostawiłam w pokoju. Ale ty wzięłaś, nie?
Nie wiem, co bardziej mnie przerażało.
To, że utknęłyśmy w tunelu,
czy to, że utknęłam tam z Mary Anne.
Cześć, solenizantko!
Podobno miał być klaun! Chcę klauna!
- Patrzcie na to! - Ekstra!
Sto lat!
Chyba jej się podoba.
Jakieś wieści od Dawn?
Znakomicie. Drzwi do szafy i schronu
są zamknięte od zewnątrz, a więc utknęłyśmy.
Zagrajmy w coś. Nigdy przenigdy?
Nigdy przenigdy nie utknęłam wcześniej w tunelu
bez telefonu i perspektywy wyjścia.
Teraz już tak. Wybierz coś, czego nie robiłaś.
Będzie dobrze.
Mamy tu jeszcze sporo tlenu.
- Boże. - I…
Sharon i tata za parę godzin wrócą z wycieczki.
Tata nie może zbyt długo być na zewnątrz przez alergię.
Nie do wiary.
Najbardziej bojaźliwa osoba na świecie nie zabrała telefonu.
Nie wiedziałam, że pójdziesz za mną! Miałaś zaczekać w pokoju.
W moim pokoju.
Nie wiedziałam o tym tunelu, dopóki nie przyszłaś
i nie zaczęłaś przekładać mi rzeczy!
Chciałam schować ubrania!
Sama mówiłaś, że co twoje, to moje.
Dokładnie tak!
Mój pokój, mój dom, moja mama!
Wszystko twoje!
Boże.
Idiotka ze mnie.
Wyczuwałam napięcie, ale tak to czasem jest między siostrami.
Gdybyśmy były siostrami,
a Sharon byłaby…
Wybacz, nie chciałam…
Nie, Dawn. Chciałaś!
Ja czasem przesadzam, ale ty udajesz opanowaną, choć nie jesteś!
Masz rację.
Byłam opanowana, dopóki mnie to wszystko nie przytłoczyło.
Jestem przyzwyczajona do własnej przestrzeni.
A ty tak się zaprzyjaźniłaś z moją mamą,
że zaczęłam bronić terenu.
Tata jest super, ale mieszka w Kalifornii,
więc zawsze byłam tylko ja i mama.
Rozumiem to.
Mam tak samo z tatą.
Dlatego tak dobrze mi było z Sharon.
Wiem, że to twoja mama, a nie moja, ale…
Nie musisz tłumaczyć.
Pożyczaj ją, kiedy chcesz.
Co moje, to twoje.
Tym razem mówię poważnie.
A jeśli kiedyś naprawdę zostaniemy siostrami,
tata zwolni pokój gościnny, a my będziemy mieć swoje pokoje.
Zgoda.
Drobna rada.
Jeśli utkniecie pod ziemią w jakimś tajnym przejściu
i zapowiadać się będzie, że szybko nie wyjdziecie,
to najlepiej być tam z przyjacielem.
Tymczasem na powierzchni
zrobiło się dość mrocznie.
Dobrze się bawicie?
Hej, Claud, jak idzie?
Obrałyśmy kierunek gotycki.
Wyglądasz jak z horroru. Super.
Dawn i Mary Anne nie odpisują, więc pójdę i sprawdzę, czy żyją.
- Przypilnuj wszystkiego. - Jasne.
Dorobisz mi łezkę? Taki symbol mojej mrocznej duszy.
Nigdy przenigdy
nie mówiłam Loganowi, że czasem śmierdzi mu z buzi.
Mężczyźni mają delikatne ego.
O Boże!
Boże, człowiek z tunelu!
Zamiana ról. Super.
Ty się boisz, a ja jestem wyluzowana.
Boże, idzie w naszą stronę!
Te stopy! Na pewno nie są ludzkie!
Co wy tu robicie?
Od godziny czekamy na was u Pike’ów.
Teraz rozumiem. Klauny są straszne.
No już, idziemy!
Cześć, Dawn.
To był dzień pełen wrażeń.
- Jak tam? - W porządku.
Wiem, że wcześniej nie chciałaś,
ale może pokażę ci te kolorowanki?
Kiedy się stresuję, boję
albo mam problem z wyrażeniem emocji,
często wszystkie trzy naraz,
robię sobie kolorowanki, bo to pomaga.
Dzięki, ale nie stresuję się,
nie boję ani nie tłumię emocji.
Dawn, z całym szacunkiem,
ale zabijasz deskami drzwi,
żeby nie dopadły cię nieistniejące potwory z tunelu.
I mówisz, że wszystko w porządku?
Kiedy zaczynam się bardziej stresować, pomaga mi nazywanie moich lęków.
Tak jak z wypadkiem Pike’a.
Może dramatyzuję i wkurzam innych,
ale nazwanie najczarniejszej myśli mi pomaga.
Jakby odbierało jej moc.
To ma sens.
Wiem, że jesteś silna.
Chcesz wspierać innych.
Ale czasem najwięcej siły trzeba, by przyznać,
że sama potrzebujesz wsparcia.
Richard.
Masz jakieś kredki?
Mnóstwo.
Przyznaję, miałam wątpliwości co do połączenia Spierów i Schaferów.
Ale tak naprawdę wiele nas łączy.
Mogę też poprosić ostry sos?
Robi się.
Dziękuję.
Dobry. Jest w porządku.
Więcej, niż myślałam.
- Taki wyrazisty. - Boże.
Mary Anne i ja zawsze będziemy jak siostry,
niezależnie od decyzji rodziców.
Dobranoc.
Możemy? Tylko dziś, wyjątkowo?
No jasne.
NA PODSTAWIE POWIEŚCI ANN M. MARTIN
Napisy: Krzysztof Łuczak