NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Nazywają mnie beznadziejną romantyczką, ale ja jestem pełna nadziei.
Mój tata i Sharon spędzili weekend w pensjonacie w Berkshires i liczyłam…
nie, byłam pewna, że się oświadczył.
W weekend przed walentynkami!
Przesadzam?
Domyślą się, że wiemy, jeśli ubiorę się jak na ślub?
- To bardzo subtelne. - Okej.
Welon też ubierzesz?
Twoja koszulka też cię zdradza.
Jesteśmy za równością, ale to ma być niespodzianka.
Gdyby o to im chodziło, to nie rezerwowaliby stolika w Salvatore.
Gdzie indziej mogliby nam powiedzieć?
- A koszulkę mam po tacie. - Czy ty mnie słyszysz?
Dobra, nie będę przywoływać nieudanego związku mamy
w dniu, kiedy zaczynają nowy rozdział.
Sweter?
To naprawdę się dzieje. Wesele jesienią.
Bordowe obrusy.
Myślisz, że do wesela będę już z Loganem?
Mam nadzieję, że pójdzie ze mną na wesele.
O ile chcesz, żeby Richard nie przetrwał wesela.
A tak poważnie, byłoby cudownie.
Jesteście uroczą parą. Będzie twoją walentynką?
Nie myślałam o tym.
Nie wszystkie romanse naraz.
Zróbmy zdjęcie.
TO JUŻ DZIŚ.
Ubrałyśmy się subtelnie i byłyśmy gotowe.
Ale najpierw tata miał dwudziestominutowy monolog o…
Najlepsze croissanty w życiu.
Zainspirowały mnie.
Dzięki nim mam aspiracje, by być jak croissant.
Już jesteś. Pulchniutki i strasznie drogi.
Chatka była luksusowa.
Ozdobił ją kwiatami i świeczkami, rozumiecie?
Nie skończyłem mówić o croissantach.
- Myślicie, że ciasto… - Wyduś to!
Nie chciałam powiedzieć tego na głos.
Skoro i tak coś podejrzewasz, to dobrze, powiem.
Chcemy wam powiedzieć coś ważnego.
Udawaj zaskoczenie, Mary Anne.
Wygrałem sprawę pozasądową.
Nikt ze Stamford Heights nie będzie eksmitowany.
Słucham?
Czyli nikt nie będzie eksmitowany?
To cudownie.
Jestem z ciebie dumna. Walczysz w słusznej sprawie.
Dziękuję. Opowiem wam przebieg sprawy.
Ja wiem, każdy ma prawo do mieszkania,
ale nie rozumiałam taty.
Obok siedzi wspaniała kobieta. Jego druga połówka.
Czemu jeszcze się nie oświadczył?
Wiem, lubię mieć kontrolę. Jest mi głupio.
Mało nie ubrałam sukni.
Kiepsko wyszło. Mam na myśli oświadczyny, nie suknię.
Może się zestresował?
Słodkie kartki!
Dostarczymy twojej miłości słodką kartkę już w piątek!
Pięć dolarów!
Drogo jak na stare cukierki.
Może to nie był stres. Może zbyt się nakręciłyśmy.
Kto normalny oświadczyłby się
pięć dni przed walentynkami, co nie?
- Co jest? - Nic.
Tylko…
chciałem zapytać, czy chcesz ze mną chodzić.
Kupiłem ci bransoletkę.
Ale może poczekać do piątku.
Nie! Znaczy nie!
Znaczy nie czekaj do piątku.
Chcę z tobą chodzić.
- Wporzo? - Tak.
- Szkoła! Lekcje. - Tak.
- Pa. - Na razie!
Czadowa! Wiesz, co to znaczy?
Jako pierwsza z nas masz chłopaka.
Rok temu bym w to nie uwierzyła.
- No dzięki. - Cieszę się.
- Wyczuwam „ale”. - Ale…
- No proszę. - Pamiętaj.
Jesteś najważniejsza.
Potem jesteśmy my, a potem twój tata.
Czyli on jest czwarty?
Nie, Sharon i Mimi, czyli cztery, pięć, sześć…
Załapałyśmy. Jako ekspertka od chłopców poprowadzę jednostkę do zadań związkowych.
Może niekoniecznie.
W pierwszym tygodniu związku trzeba ustalić zasady.
Trzeba stwarzać pozory braku zainteresowania.
- Niech nie wie, na czym stoi. - Stacey.
Z całym szacunkiem,
udawałaś przed chłopakiem, że skręciłaś kostkę,
a potem płakałaś, że ma brudny gwizdek.
Poradzę sobie.
To było dawno temu.
- Brudny gwizdek? - Tragedia. Opowiem później.
To nie mówmy już o chłopcach,
tylko o czymś dojrzalszym, czyli o opiece nad dziećmi.
Byłabym wdzięczna, bo w końcu to spotkanie klubu.
O Boże, Mary Anne.
Dotarło do mnie, że zdobyłaś chłopaka przed walentynkami.
Szałowo! Pierwsza randka będzie w walentynki?
Nie myślałam o walentynkach ani pierwszej randce.
Tak naprawdę trochę się boję.
Nie spotykaliśmy się sami. Może być niezręcznie.
Słuchałam, jak przez dwie godziny gadaliście o aktorkach,
które mogłyby zagrać w Wicked.
Będzie dobrze.
Klub Opiekunek. Tu Kristy Thomas.
Cześć, mamo.
Czy twoi rodzice nie mieli ogłosić zaręczyn?
Zrobili to?
Tak myślałyśmy, ale chyba jeszcze za wcześnie.
I za wcześnie, żebyśmy były siostrami.
Już jesteś dla mnie jak siostra.
Nie potrzebujemy oficjalnego papierka.
Moja mama potrzebuje na jutro opiekunki dla Karen i Andrew.
- Claudia jest wolna. - Powodzenia.
Mama idzie do lekarza w sprawie potencjalnego D-Z-I-E-C-K-A.
Nie wiem, co oni jej tam robią, bo w domu jest,
jakby przeszedł huragan Liz.
Opiekunką będzie Claudia.
Tak, mamo, przyniosę czekoladę.
Ja się tym zajmę.
Myślałam, że życie z chłopakiem
będzie takie samo, jak bez niego.
Ale najwyraźniej, jak swego czasu Meghan Markle,
mam obowiązki wynikające z nowej roli,
począwszy od lunchu w…
Witamy w Klubie Par.
Czy to nie przyjemne uciec o hałasu singli?
Jasne.
Walentynki tuż, tuż.
W końcu dzień dla par. Co macie w planach?
Ostatnio hucznie świętowaliśmy pierwsze pięć tygodni,
więc planujemy coś małego. A wy?
My mamy rezerwację w Salvatore.
Boże, pierwszy!
Ciągle to robią.
- Boże, my też! - A wy? Co planujecie?
Też mamy rezerwację w Salvatore.
Serio?
Mają boskie prix fixé.
Współczuję wszystkim, którzy w piątek będą sami.
Nie wyobrażam sobie tego.
No to już wiem, że pierwszą randkę mamy w walentynki.
Szałowo, jakby powiedziała Mallory, choć przeraża mnie to.
A skoro o przerażeniu mowa…
Wiesz, jak umarła twoja prapraprababcia?
Nie pamiętam.
Moją trafił piorun.
Ale dobiła ją czerwonka.
Robi drzewo genealogiczne do szkoły.
Strona matki zajęła pięć minut,
ale Brewerowie mają jednak długą historię rodu.
Zajmę się tym. Uwielbiam projekty.
Może czekolady?
- Co? - Tak się składa, że mam tabliczkę.
Nie, dziękuję.
Andrew po raz dziewięćsetny ogląda Wall-E.
Twierdzi, że lubi tę ciszę w tym filmie.
Daj mu za jakiś czas przekąskę.
Na strychu są stare albumy.
Możecie je wykorzystać do drzewa.
Będę w domu o 18. Bawcie się dobrze.
Wezmę to.
Dziękuję.
Miłej zabawy. Pa!
Niedługo może pojawić się dziecko,
jeśli się uda.
To dziadek Ben Brewer.
Przyklej go przy Cordelii Brewer.
Chociaż niezbyt się dogadywali.
Pokłócili się o remont domku letniskowego na Cape Cod.
Skąd to wszystko wiesz?
Od taty. A do tego słyszę ich rozmowy.
Wybacz, ten dziwny człowiek denerwował Płaczącą Damę.
Płaczącą Damę?
Mieszka tutaj w dawnych kwaterach służby.
Umarła z tęsknoty,
kiedy jej mąż zginął przy połowach wielorybów.
Często słyszę jej płacz.
Jeśli będziesz cicho, może też go usłyszysz.
Claudio, mogę przekąskę?
Jasne, już idę.
Po kolejnym niezręcznym lunchu w Klubie Par
potrzebowałam chwili z przyjaciółkami.
W środy zawsze chodzimy na spotkania razem.
Gdzie się podziały tym razem?
Płacząca Dama?
Tak, Płacząca Dama. Miałam przez nią koszmary.
To coś nowego.
Porozmawiam z Karen.
Ktoś ma coś jeszcze?
- Spóźniona. - Bo traktujecie mnie jak ducha.
Boże, czytasz w myślach?
- Właśnie mówiłyśmy o duchach. - Traktujemy cię jak ducha?
Czekałam na was, żebyśmy poszły razem. Jak zwykle.
Boże, przepraszam.
Myślałam, że Logan cię odprowadzi.
Co? Boże, nie! To takie staroświeckie.
Może i mam chłopaka, ale nadal chcę chodzić na spotkania z wami.
A nie mówiłam?
Owszem, spotykam się z Loganem,
ale to nie znaczy, że coś się zmieniło.
No może poza lunchem.
Klub Par jest totalnie przereklamowany.
A wy każecie mi tam chodzić.
Liczymy na ploteczki.
Hailee i Oliver to idealna para,
czy może mają jakieś wady?
Przykro mi, ale są idealni.
Okropnie i irytująco idealni.
Dokańczają po sobie zdania i obchodzą rocznice co dwa tygodnie.
Urocze!
Moja mama się zgodziła.
Piątek potwierdzony. Przygotuje nam manicure i pedicure!
- Piątek? - Babientynki!
Będziemy nabijać się z komedii romantycznych.
- I jeść dużo pizzy. - Super! O której?
No tak, piątek.
Macie już plany z Loganem?
Zarezerwował stolik w Salvatore.
Jakie to romantyczne.
I drogie.
Ludzie tam się zaręczają.
Zazdroszczę. To będzie cudowny wieczór.
Nie możesz się doczekać?
Cieszyłam się na wieczór z Loganem, ale nie był on tak kuszący,
jak oglądanie komedii z przyjaciółkami.
Mary Anne, mówiłaś o tym tacie?
No tak! Nie musiałam dokonywać wyboru.
Mógł to zrobić za mnie mój tata.
Na pewno powie…
Cudownie. Bądź przed 21.
Czy ty mnie słyszysz? Idę na randkę.
W walentynki. Z nowym chłopakiem.
Chwileczkę.
„Miałem przeczucie, że ty i Logan
zbliżyliście się do siebie po obozie.
I bardzo mnie to cieszy, skarbie.
To naprawdę fajny chłopak”.
Masz notatki?
Nie.
Tak.
Całe twoje życie się na to szykowałem.
Bałem się, że coś zepsuję.
Może i poprosiłem terapeutę o pomoc…
Nie muszę ci mówić wszystkiego.
Ale i bez notatek wiem,
że ci ufam.
Wiem, co myślicie. „Urocze”.
I słusznie, to było urocze.
Ale to znaczyło, że czeka mnie atak paniki.
Dostałaś dziś od kogoś goździk?
Na szczęście nie.
Nie dziwi cię, że świętujemy walentynki czekoladkami i kwiatami,
podczas gdy to święto upamiętnia męczeńską śmierć świętego Walentego?
Jasne.
Uważam, że to komercja, przez którą kobiety źle czują się ze sobą.
Przynajmniej mama dostanie od Watsona domowy obiad.
Słyszałaś? To…
Płacząca Dama?
Karen, nie dam się nabrać.
Przez ciebie opiekunki mają koszmary.
Nie mieszaj innym w głowach. Wiesz, że duchy nie istnieją.
Kristy! Jeśli mam cię podwieźć, to chodź, bo wychodzę.
Już idę, Charlie.
Już dobrze.
Tata i Sharon mieli randkę, więc odebrała mnie mama Logana.
Jeśli randka będzie wyglądać jak podróż autem,
to czeka nas długi i niezręczny wieczór z brakiem kontaktu wzrokowego.
Rezerwacja?
Tak, mam na imię Logan.
- Nazwisko? - Bruno, przepraszam.
- B-R-U… - Wiem, jak to się pisze.
Róża dla dziewczyny.
- Dzięki. - Chwileczkę.
Co się z nami stało?
Zawsze mieliśmy tematy do rozmów, a teraz jakbyśmy się nie znali.
Mary Anne?
Tata?
O nie. Jak to się stało?
- Śledzisz mnie? - Co?
Skąd. To tutaj macie randkę?
Myślałem raczej o pizzy albo salonie gier.
Co za przypadek? My często tu bywamy.
Logan, pamiętasz mojego tatę z obozu?
- Tak. - To mój tata. A to Logan.
A to moja…
Sharon.
Logan!
- Dzień dobry. - Tyle o tobie słyszałam.
Bruno, stolik dla dwojga gotowy.
A może weźmiemy stolik dla czworga?
Poważnie? Chciałabyś?
Dałabym wszystko, by się wywinąć
do samotnej rozmowy z Loganem,
nawet jeśli miałam iść na podwójną randkę z tatą i z Sharon.
Opowiedzmy o naszych językach miłości. Ja pierwsza.
Moim są słowa.
Logan.
Chyba angielski?
Dziękuję, mam 13 lat.
Ja wypiję.
Mary Anne przekazała ci wieści?
- Richard rozwiązał sprawę pozasądową. - Uwielbiam to.
Dłużej nie wytrzymam!
Hailee i Oliver.
Czuję się niewidzialny.
Masz gdzieś moje potrzeby!
Oliver!
Nie rób tego!
Gwiazdy. Są takie jak my.
Ale jeśli czołowa para Stoneybrook
nie dotrwała do pierwszego dania, to jak dotrwamy my?
Dziękuję, panie Spier.
Myślałem, że 20 dolarów wystarczy.
Mów mi Richard.
Zapłacisz następnym razem.
Nie wiedziałem, co to prix fixé.
- Sądziłem, że to jedzenie. - Jasne.
Ja myślałam, że odtłuszczacz pomaga schudnąć.
Mama po mnie przyjechała.
Wszystkiego dobrego na walentynki.
Pa.
Pa, Logan.
Kiedy Kristy wróciła do domu ze swoim pierwszym manicure’em,
miała już dość romansideł,
ale nie spodziewała się, że czeka ją…
prawdziwy horror?
Płacząca Dama.
Czy Karen miała rację? Dom był nawiedzony?
- Mama? - Kristy!
Myślałam, że to duch. Znaczy Karen tak myślała.
Ten dom ma dziwną akustykę.
Wszystko dobrze?
Tak, tylko…
jestem przytłoczona i hormony mi buzują.
Rozumiem.
Znaczy nie rozumiem,
ale chętnie cię wysłucham, jeśli chcesz porozmawiać.
Wiem o tym, skarbie.
Ale nie będę tego na ciebie zrzucać.
O tym powinnam porozmawiać z mężem,
a nie udawać, że wszystko jest dobrze,
żeby go nie urazić.
I to zanim stres i uraza spowodują, że wybuchnę.
Brzmi romantycznie.
O tak.
A Karen?
Powiedzieć jej, że to ty płaczesz w łazience,
a nie duch?
Nie, nie sprawiajmy jej zawodu.
Liz nie była huraganem.
Utknęła na rollercoasterze.
Ale choć rollercoastery są początkowo ekscytujące,
to po chwili chcemy wyjść.
Miło było. Naprawdę fajny chłopak.
Owszem. I w tym problem.
Jest naprawdę fajny i bardzo go lubię,
ale odkąd oficjalnie jesteśmy razem,
mam wrażenie, że nie jesteśmy sobą.
Przyjaciółki traktują mnie inaczej,
a on jakby nie był już moim przyjacielem.
Innymi słowy, zostałam bez przyjaciół
i nawet nie wiem, co powiedzieć.
Nie sądziłam, że bycie w związku oznacza samotność.
Nie zostałaś bez przyjaciół.
Nikt na świecie nie ma tylu przyjaciół.
Przyjaciele cię kochają,
i to w niepokojąco agresywny sposób.
To nic złego, że chciałabyś, byście znów byli przyjaciółmi.
Przyjaciółmi, którzy mają się ku sobie.
Tak jak ty i Sharon?
Jesteście przyjaciółmi, którzy mają się ku sobie?
Mogę do tego przywyknąć,
ale sądziłam, że do tej pory się oświadczysz.
Rozumiem.
Z całą pewnością mogę powiedzieć, że Sharon i ja
jesteśmy kimś więcej niż przyjaciółmi.
Ale jesteśmy dorośli,
mamy swoje doświadczenia i rodziny.
Nie wiem, jak to nazwać.
Jesteśmy…
sobą.
Ale zapewniam cię, że jestem szczęśliwy,
a Sharon zostaje.
I wiem o tym, bo o tym rozmawialiśmy.
O nie, czy to znaczy, że powinnam porozmawiać z walentynką?
Czyli nie jesteś zły?
Ani smutny?
Żartujesz sobie? Czytasz mi w myślach.
Jestem zestresowany.
- Jeszcze jeden lunch… - W Klubie Par!
Po tym wieczorze się rozpadnie.
„Czuję się niewidzialny!”
„Masz gdzieś moje potrzeby!”
- Czyli się przyjaźnimy? - Tak.
Tak, jesteśmy…
Sobą.
- Boże. - Boże. Zrobiliśmy to!
Nie zrobiliśmy.
Mam ci oddać bransoletkę?
Nie ma mowy. Chyba że chcesz ją oddać, bo…
Logan, robi się dziwnie.
Przepraszam.
No i proszę.
A więc co robi romantyk pełen nadziei?
Mówi, co czuje, ludziom, których kocha albo…
których lubi. Nie przesadzajmy.
Rozstaliście się?
Żadnych etykiet.
Podoba mi się to.
Takie życie pomiędzy. Cała ja.
Nie cierpię etykiet.
Ja mogłabym być z każdym, bez względu na płeć,
o ile będzie dbać o środowisko i higienę jamy ustnej.
Jestem otwarta.
- Super, Dawn. - Wiem. Jestem super.
Obyście były głodne!
Przesyłka specjalna.
No dobrze.
Podano do stołu.
Smacznego.
Skarbie, powiedzmy przed jedzeniem.
Co takiego?
Chcę wam coś powiedzieć.
- Chcemy. - No tak.
Chcemy wam coś powiedzieć.
Boże, czy to już?
Jednak będziemy z Dawn siostrami?
To dla przyciągnięcia uwagi.
Wiemy, że to duży krok
i już od dłuższego czasu na to czekałyście,
ale my nie byliśmy jeszcze gotowi.
Przegadaliśmy to i chyba już czas.
To się dzieje! Wesele jesienią.
Bordowe obrusy niczym w komedii z Drew Barrymore.
W domu roi się od termitów.
Że co?
Potrzeba dezynsekcji.
I?
Mary Anne i Richard
zatrzymają się u nas na tydzień, zamiast wynajmować.
Tydzień? I to po to pukaliście w szklankę?
- Ja… - Kocham was oboje.
Ale chyba musimy ustalić,
co jest ważnym ogłoszeniem, a co nie.
Popieram.
Puknąłem za dużo razy?
- Może przesadziłem… - My.
Może przesadziliśmy. Wycofuję się.
Walentynki, jak i etykiety, nie są dla wszystkich.
Nie przez komercję
ani świętowanie czekoladkami dnia śmierci świętego.
To dzień jak co dzień.
Po co goździki za trzy dolary,
czy prix fixé, skoro wiem, kogo kocham i kto kocha mnie?
Kocham tę rodzinę.
Jakakolwiek by nie była. Zwał, jak zwał.
NA PODSTAWIE POWIEŚCI ANN M. MARTIN
Napisy: Krzysztof Łuczak