NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Tata powiedział mi kiedyś, że gimnazjum to najgorszy okres.
Nie wróciłby do tych czasów za żadne skarby, co rozumiem,
ale właściwie nie jest aż tak źle.
Co prawda szósta klasa to była totalna katastrofa.
Zdiagnozowano u mnie cukrzycę typu pierwszego.
Przez to praktycznie przepędzono mnie z Manhattanu.
W siódmej klasie było już dużo lepiej,
a ósma jak na razie jest jeszcze lepsza.
Jak zwykle świetna praca.
Powiem w tajemnicy, że jesteś moją faworytką.
Dziękuję, pani Katimski.
Pracowita, mądra, odpowiedzialna.
Czy to dziwne, że ja, dorosła kobieta, zazdroszczę ci ubioru?
Sama nie wiem. Może?
I to poczucie humoru. Tak trzymaj.
Czuję, że zaaklimatyzowałam się w Stoneybrook,
w dużej mierze dzięki Klubowi Opiekunek.
W Nowym Jorku tak nie było.
Wiele uczę się od dziewczyn na temat sztuki, aktywizmu czy biznesu.
One też się ode mnie uczą.
I… proszę. Tak się robi niezawodny kłos.
Super. Jak u syrenki.
Zrobisz mi też? Moje włosy to jakaś porażka.
- Pewnie. - Weź to.
Tak będzie prościej.
Kristy! Boże.
- Co? Pasuje jej. - Zrobię ci później.
Ale najlepsze w ósmej klasie jest to,
że zapanowałam nad cukrzycą i mogę żyć normalnie.
Widzę, że masz wszystko pod kontrolą.
Cukrzyca jest trochę jak równanie matematyczne.
A z matmy jestem dobra, więc…
To prawda. Ostatnio dostała 98%.
Dość sprawnie przeszłaś na pompę bezprzewodową.
Tylko zmieniaj…
Miejsce co trzy dni, żeby uniknąć infekcji.
Lub wcześniej…
Jeśli insulina się nie wchłania.
- Wszystko wiem. - Osobowość typu A.
O tak. Jest jak mały dorosły. Jesteśmy z niej dumni.
Mamo, wyluzuj. Zachowujesz się jak moja managerka.
To z podekscytowania. Powie jej pani?
Co? Zaprosili cię na galę?
Będziesz na okładce gazety!
To dla Fundacji na rzecz Badań nad Cukrzycą Młodzieńczą.
Moja lekarka jest w zarządzie i wybrała mnie na okładkę.
Gala? Okładka gazety?
Stacey, jesteś gwiazdą Stoneybrook.
Klub Opiekunek. Tu Kristy Thomas, przewodnicząca i założycielka.
Jest jeszcze jedna fajna rzecz.
Pozwolili mi zorganizować pokaz mody podczas gali.
Dobrze, pani Johanssen. Niedziela popołudniu, o 14.
Stacey, możesz w niedzielę?
- Nie, ma pokazy mody i sesje. - Przestańcie.
Tak, mogę.
To nie będzie pokaz haute couture, tylko aukcja saszetek.
- Haute couture? - Później.
Cukrzycy trzymają w nich glukometry
i jakieś przekąski czy soki w razie spadku cukru.
Wyglądają średnio. Mogłabym je ozdobić, tak jak twoją.
Pewnie. Możemy wszystkie wymyślić jakiś projekt
na ładne, funkcjonalne saszetki, a my dwie zajmiemy się wykonaniem.
Przyjacielska współpraca.
- A kto je zaprezentuje? - Pomyślałam o was.
Co? Ja? Modelka?
Mam paradować przed bogatymi snobami?
Nie ma mowy!
W szczytnym celu.
Dobra, ale nie ubiorę sukienki.
Niech będzie.
Rany, ale się cieszę!
Zapraszam. Dobrze, że jesteście.
Kristy pracuje na górze nad saszetką.
Zdradź swój pomysł.
Antykapitalistyczny przekaz.
Bez sensu, że za rzeczy w saszetce trzeba zapłacić.
Dzięki nim cukrzycy mogą żyć. Powinny być za darmo.
Przekaz: „Mamy prawo do opieki zdrowotnej,
a kapitalizm wyniszcza społeczeństwo od środka”,
ale w ładnej formie.
No dobrze, pa!
Co za pokolenie.
Angażuje się politycznie,
a w wolnym czasie zbiera pieniądze.
Ja w ich wieku myślałam o chłopcach i błyszczykach.
To niepokojące, ale nadal o nich myślę.
A skoro o chłopcach mowa, jak wam się układa z Watsonem?
Nadal rozkoszujecie się nowożeństwem?
Owszem.
Zastanawiamy się nad dzieckiem.
- Odbił mi, co? - Skąd!
Chcesz dać światu więcej miłości? To cudownie.
Mam wrażenie, że dziecko…
uzupełni naszą rodzinę.
Połączy nas.
Potrzebujesz tego?
Niczego nie żałuję. Mam wspaniałe dzieci.
Ale zastanawiam się, jakby to było,
gdybym miała dziecko z właściwym mężczyzną.
Mam statuetkę płodności.
Dzięki mnie przyjaciółka od razu zaszła w ciążę.
Kto wie, jak to jest być w ciąży w tym wieku?
Potrzebna będzie akupunktura.
No dobrze, nie mówmy o mnie.
Opowiadaj, jak tam u ciebie i Richarda.
Jest naprawdę dużo dobrego.
Mnóstwo czułości i szeptania w odpowiednich momentach.
Czuje się komfortowo.
- Jesteśmy… - O Boże.
Kiedy słyszę takie tematy, mam ochotę…
RZYG
Mallory, co ty tu piszesz? Nie wygląda na zbyt pokrzepiające.
Napiszę: „Rzeczy cukrzyka”.
Rozumiecie? Saszetka na rzeczy cukrzyka.
Nie jestem pewna, czy tak się to pisze.
No tak.
Mogę nową saszetkę?
Może naprawmy tę.
To piąta szklanka wody w ciągu 20 minut. Wszystko w porządku?
Tak, pewnie podskoczył mi cukier.
I to sporo. Coś jest nie tak.
Aplikacja chyba się popsuła. Sprawdzę cukier.
Często się zdarza, że masz cukier tak ci skacze?
Czasami.
Ale mam dobry system. Niespodzianki są rzadkie.
Ale ty jesteś dojrzała.
Nie dajesz się cukrzycy.
Stacey 1, cukrzyca 0.
Nie nakręcaj jej.
Musi wyluzować. Ma 13 lat, a jakby miała 35.
Zrobisz mi kłos, jak wrócisz?
Próbowałam w domu, ale nie wyglądał najlepiej.
Jasne.
Oto jak zrobić kłos.
Złap zewnętrzne pasemka i zbierz do środka.
Następnie złap trochę…
Słucham.
Kristy!
- Co robisz z włosami? - Nic!
Karen się nimi bawiła.
Nowemu dzidziusiowi też na to pozwolisz?
Twoja mama powiedziała mojej. Chcą mieć z Watsonem dziecko!
Gratulacje.
Halo?
Ekran się zaciął?
A może nie wzięłam pod uwagę, że masz mieszane uczucia?
Nie, jestem, tylko…
Nie wiem, co powiedzieć. Nie wiedziałam.
To pewnie moja mama coś pokręciła.
Wypiła dziś trzy kombuche. Zapomnij, że cokolwiek powiedziałam.
Dlaczego mama to ukrywa?
- No wiesz… - Nieważne, wiem.
Myśli, że nadal mam problem z połączeniem rodzin,
a dziecko wytrąci mnie z równowagi.
No i wytrąciło. Ale to normalne.
Bo trzymają to w tajemnicy.
Kocham dzieci. Jestem opiekunką!
- Powinnaś… - Naprawdę.
Uważam, że dziecko to świetny pomysł,
ale przykro mi, że zdaniem mamy miałabym z tym problem.
Teraz ty się zacięłaś?
Wybacz. Nie wiedziałam, czy skończyłaś.
Muszę coś z tym zrobić.
Thomas bez odbioru.
Ta sukienka jest odjazdowa.
Niczym Degas i McQueen razem. Co myślisz?
Jest super.
Wszystko gra?
Jesteś dziś jakaś nieobecna.
Muszę się napić soku.
Myślałam, że to wina aplikacji, ale nie.
Wcześniej za wysoki poziom cukru, teraz za niski.
Nigdy wcześniej nie miewałam takich skoków.
Od razu lepiej. Pora na białko.
Jessi, bez urazy. To najgorsza przekąska, jaką widziałam.
Może przyniosę ci jakieś cukierki?
Później. Teraz muszę zjeść coś, co doda mi energii.
Coś odżywczego dla mięśni. Trochę jak Stacey.
Niekoniecznie.
Jessi je pewne rzeczy, żeby być wysportowana,
a ja, żeby nie zapaść w śpiączkę.
Pewnie.
Cokolwiek robisz, to działa.
Ja ledwie dotykam palców u stóp. W moim wieku to niepokojące.
Stace, to jest odjazd.
Co myślisz?
Wszyscy na mnie liczyli i nie mogłam ich zawieść.
Cukier trochę mi skacze, ale sok postawi mnie na nogi.
To jak równanie matematyczne.
A z matmy jestem najlepsza!
I problem rozwiązany. A nie mówiłam?
Klub Opiekunek plus JDRF równa się odlotowy wieczór.
Pora na galę!
GALA POD GWIAZDAMI WIECZÓR WSPARCIA DLA BADAŃ
Ile ludzi.
No to cudownie.
Bez obaw, mama zaraz będzie. Za jakąś godzinkę.
Zaraz. Za godzinkę.
Typowa Sharon.
Ta gala jest niesamowita. Właśnie poznałam Scoopa.
- Kristy! - Hej. Chodźcie ze mną.
Tylko z dala od szampana.
To był jeden raz.
Roznosimy wirusa, czy co?
Nie, skarbie.
Myślą, że jesteśmy nudni, co jest nieprawdą, bo umiemy się bawić.
I to jak.
Pewnie.
Napijecie się czegoś? Mam podstawki z domu.
- Super. - No dobrze.
Nieważne.
Tadam! Wygram tę licytację.
To dla szczeniaka? Chyba drobna przesada, co?
To nie dla Shannon.
To dla mamy i Watsona. Spodziewają się dziecka.
Rany, Kristy! Gratulacje.
Mam około 40 rodzeństwa. Mogę dać ci kilka rad.
Dzięki, ale oficjalnie jeszcze nic nie wiem.
Powiedzieli mamie Dawn, a Dawn mnie.
Nadal uważam, że mama mogła coś pokręcić.
Wczoraj robiła pranie i zamiast płynu dodała mydła.
Teraz mam opalizujący T-shirt.
Nie o to chodzi.
Myślą, że mam problem
z połączeniem dwóch rodzin
i nie chcę powiększenia rodziny.
Ale chcę. Udowodnię im to dzięki tej gondoli.
Świetny pomysł.
Przepuśćcie mnie.
Powiem wam, co robić.
Dawn, przypilnuj mamę i Watsona.
Pod żadnym pozorem nie mogą tu przyjść.
To niespodzianka.
Operacja „Rodzice”. Zrozumiałam.
Mallory, Mary Anne,
dopilnujcie, żeby nikt nie licytował gondoli.
Mam trochę oszczędności, ale nie jestem miliarderką niczym Brewer.
Jak powstrzymamy ludzi przed licytowaniem?
Saszetkę przewieszę na krzyż, by pasek nie przeszkadzał.
Świetnie. Czekam na twój piruet na wybiegu.
Ludzie oszaleją.
Miałam dziś różne odczucia. Ekscytacja, duma, stres.
Jak się czujesz?
Cały czas jest dobrze.
Jakby co, po prostu daj znać.
Nic mi nie jest. Odpuść, dobra?
Spójrz na to.
Proszę mi zaufać. Wydaje się pani, że chce pani tę gondolę,
ale wcale tak nie jest. Może…
Przepraszam.
Wiertarko-wkrętarka. Tego pani potrzeba.
Tak, licytujmy ją.
Dobry wybór.
Tutaj wszystko trzeba będzie złożyć.
Jest cała w częściach.
Już wiem!
Może to?
Co prawda to dla cukrzyków,
ale pracującej mamie też się przyda.
Na przykład na chusteczki,
smoczek, przekąskę, na wypadek gdyby pani zgłodniała.
Wiemy, co mówimy.
Jesteśmy opiekunkami.
Idealna.
Udało się!
Jesteś Skorpionem, Liz?
Naprawdę?
A to zły znak?
- Jestem zła? - Nie.
Może sprawdzę twoja mapę? Wszystkim wam ją sprawdzę.
Ja się przejdę. Może Sharon zgubiła się na parkingu.
Pójdziemy z nim.
- Nie możecie! - Dlaczego?
Mam kilka pytań na temat rynku nieruchomości.
Czy stopy procentowe pójdą w górę czy w dół?
Co będzie lepsze dla gospodarki?
To bardzo dobre pytania.
Stopy procentowe ustala Rezerwa Federalna.
To one są uzależnione od gospodarki, a nie na odwrót.
Kurczę.
Skończę sama, jeśli chcesz usiąść.
Może odpocznij chwilę, zanim się zacznie.
Czemu traktujesz mnie jak inwalidkę?
Powtarzam po raz setny, nic mi nie jest.
Wyglądasz na zmęczoną.
Bo jestem zmęczona.
Planowałam pokaz, projektowałam saszetki i pisałam przemowę.
Ale wytrzymam, tak samo jak ty.
Pójdę po saszetki.
Choć temu zaprzeczałam,
wiedziałam, że coś jest nie tak.
Nagle przyszło zmęczenie i zmiany nastroju.
Objawy spadku cukru. Znowu.
Stacey, twoja kolej.
Zapowiem cię,
wygłosisz swoją przemowę, a potem będzie pokaz.
- Gotowa? - Tak.
Gotowa.
Chciałam powiedzieć,
że chyba nie wierzę w instytucję małżeństwa.
Bez urazy. Mieliście przepiękny ślub.
Dziękujemy.
To kwestia indywidualna.
Może zajrzymy na cichą aukcję?
O tak, z chęcią tam zajrzę.
No to chodźmy.
- Czekajcie… - Mamo, Watson, gratulacje!
To gondola. Ładna, co?
- Jest ciężka. Potrzymasz? - Okej.
Co to ma znaczyć? O co chodzi?
Wiem, że staracie się o dziecko.
Wiem też, że moje zachowanie może wskazywać, że tego nie chcę.
Ale naprawdę chcę.
Kocham naszą rodzinę i chcę, żeby była jeszcze większa.
Dzięki.
Skarbie, ja…
Musimy iść za kulisy. Za chwilę pokaz.
I ostrożnie, Stacey jest nie w sosie.
- Jak to? - To chyba przez cukrzycę.
Jest zmęczona i marudna.
I to bardzo.
Pracowita.
Mądra.
Odpowiedzialna.
Właśnie te słowa opisują naszą nową ambasadorkę.
Anastasia Elizabeth McGill.
Znana jako Stacey.
Jest przykładem tego, jak można rozwijać się mimo cukrzycy.
Jak wiecie, cukrzyca typu pierwszego dotyka młodych ludzi…
Hej, Stace.
Ale wierzę, że…
Idźcie się ustawić.
Chyba najpierw przemowa?
No tak, racja.
Na pewno wszystko w porządku? Claudia mówiła…
Poważnie?
Powiedziałaś wszystkim?
Ale przyjaciółka.
- Przepraszam. - Pani i panowie, oto Stacey McGill!
- Nie chciałam… - Nie szkodzi.
Witajcie.
Serdecznie dziękuję wam za zaproszenie.
Kiedy zdiagnozowano u mnie cukrzycę typu pierwszego,
myślałam, że to już koniec.
Ale…
Miałam powiedzieć, że dzięki cukrzycy stałam się dojrzalsza
i nad wszystkim panuję.
Ale spójrzcie na mnie.
To wszystko kłamstwo.
Przepraszam.
Nie mogę…
Nie czuję się dobrze.
Jest tu moja lekarka?
Wstrzyknęłam odpowiednią dawkę insuliny.
- Zjadłaś kolację jak zwykle? - Nie.
Wiedziałem.
Rozmawialiśmy o tym.
Wysłuchajmy Stacey.
Tak mi wstyd.
To pani poleciła mnie fundacji.
Dzięki pani tu jestem.
I proszę.
Nie panuję nad cukrem.
Jestem oszustką.
Nie ma idealnego przedstawiciela z cukrzycą.
Każdy miewa lepsze lub gorsze dni, choćby się starał.
Myślałam, że to czysta matematyka
i jeśli to rozgryzę, to nie popełnię błędu.
I będzie dobrze.
Bo będzie.
Kiedy usłyszałam diagnozę, czułam się bezsilna.
Nie chcę więcej się tak czuć.
Ale czasem tak będzie. To choroba na całe życie.
Ale wiesz co?
Brak wstydu z powodu choroby
nie znaczy, że musisz ją pokochać.
Czasem jest do bani.
Prawda?
To na zdrowie.
Za bycie miłym dla siebie.
Na zdrowie.
Zdrowie.
Zdrówko.
To był miły wieczór.
Dajesz, cukrzyco!
Nie w tym pozytywnym znaczeniu. W końcu to choroba.
Ludzie cierpią.
No tak.
Pójdę na górę. Sprawdzę, czy Andrew zmieści się do gondoli.
A wy sobie porozmawiajcie.
- Damy sobie radę. - Tak mówię.
- Rozmawiajcie! - Pa.
Przepraszam za ten prezent. Myślałam, że sprawię wam radość.
I sprawiłaś.
Ani przez chwilę nie pomyślałam,
że nie cieszyłabyś się, gdybyśmy mieli dziecko.
Byłam tego pewna. Dlatego nic nie mówiłam.
Ale jak to?
Rodzenie dziecka to wysiłek, w każdym wieku,
a zwłaszcza w moim.
Mogą pojawić się problemy. Dlatego nie mówiłam,
póki nie mieliśmy pewności, że będziemy się starać
i że to w ogóle możliwe.
Naprawdę?
To aż takie trudne?
Po prostu nie ma gwarancji.
Ale kiedy zobaczyłam,
twoją radość, kiedy mówiłaś, jak bardzo kochasz naszą rodzinę
i że chciałabyś, by się powiększyła…
Poczułam pewną presję. A jeśli nie mogę ci tego dać?
Rozumiesz mnie? Nic chcę nam robić nadziei.
O nie, mamo.
Nieważne, co będzie. To, co mamy, też jest wystarczające.
Jesteś niesamowita.
Boże, już się wzruszyłam.
A wyobraź sobie, co by było, gdybym brała hormony.
Będziecie się starać? Oficjalnie?
- Kristy. - Mamo.
To proces, pamiętasz?
Wiem.
Po prostu się cieszę. Dziecko!
Oczywiście potencjalnie. Żadnej presji.
Dziękuję.
Kocham cię.
Jak widać, bycie miłym dla samego siebie
nie dotyczy tylko ósmoklasistów z cukrzycą, a wszystkich.
To jakieś tortury!
To może się nie ruszaj?
Stacey robi to bezboleśnie.
Tylko mówię.
Gdzie Stacey?
Spóźniona się 4 minuty i 23 sekundy.
Cześć.
Wybaczcie spóźnienie.
Nie szkodzi.
No dobrze, przepraszam was za moje zachowanie na pokazie.
Łatwo się irytuję, kiedy cukier mi spada.
Wiem, że to nie wymówka…
Wiemy i nie mamy z tym problemu. Dobrze, że już jest lepiej.
Claudio, przepraszam cię.
Martwiłaś się o mnie.
Jessi, przepraszam, że byłam niemiła.
Tak naprawdę to nie tylko kwestia spadku cukru.
Jestem zazdrosna,
bo twoje ciało robi niesamowite rzeczy,
a nad moim trzeba pracować, by działało.
W porządku.
Grupowy uścisk?
Nie chciałabym popsuć tej chwili, ale dlaczego się spóźniłaś?
Trochę rozproszył mnie mail, który dostałam.
- Wyglądasz wspaniale! - Boże!
„Stacey McGill, cukrowe wzloty i upadki”.
Fajny nagłówek, co?
Nie chcę być idealnym dzieckiem z cukrzycą.
Jeszcze próbuję ją rozgryźć.
Idzie ci naprawdę dobrze.
Twoje saszetki się sprzedały…
Dzięki moim umiejętnościom sprzedaży.
Tak chciałam je zaprezentować. W moim życiu brak szyku.
Nadal możemy.
Sama wywierałam na siebie presję, by być najlepszą wersją siebie.
Najlepsza z matmy, w ubiorze, w radzeniu sobie z cukrzycą.
Ale zapomniałam o najważniejszym.
O czymś, w czym zawsze byłam dobra.
O byciu dobrą przyjaciółką.
NA PODSTAWIE POWIEŚCI ANN M. MARTIN
Napisy: Krzysztof Łuczak