NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Obiad.
Chyba zapiekanka rybna.
Jeśli dostanę 14 lat, gdy wyjdę, będę starsza od ciebie.
Wiesz...
To jeszcze nie koniec.
Zastrzeliłam Amandę i Sebastiana. Może nie pójdziesz do więzienia.
Może wyślą cię do poprawczaka z inną młodzieżą.
Mam 18 lat. Pójdę do więzienia. Tak mówi Sander.
Nie poddawaj się, to nie w twoim stylu.
Wzywam pierwszego świadka.
Larsa-Gabriela Sager-Cronę.
Powiedz nam, dlaczego nie przyszedłeś dziś do sądu?
Nie chcę jej widzieć.
Przyjaźniłeś się z Sebastianem?
Nasi rodzice się znali. Ja znałem go od dzieciństwa.
Często u nas bywał, ale...
w ostatniej klasie... on i Maja...
Spotykaliśmy się, ale sytuacja się skomplikowała.
Odbiło mu i jej też.
Kiedy ostatnio widziałeś Marię Norberg?
Na imprezie u Sebastiana.
Sala zostanie pusta.
Będzie mi was wszystkich brakowało.
Naprawdę.
My też będziemy tęsknić. I to bardzo.
I nie zapomnijcie zapisać się na lunch z nauczycielami.
Może ktoś jeszcze tego nie zrobił.
Mam nadzieję, że wszyscy przyjdą.
Miło cię widzieć. Przyjdziecie dziś na imprezę?
Co ci jest?
Bardzo cię kocham.
Dawno cię nie widziałem.
Robię dziś wypasioną imprezę.
Zadzwoń do Labbe i przyjdźcie.
Samirku! Jak się masz?
Wszystko gra? Robię dziś imprezę, musisz wpaść!
Tym razem bez bijatyki. Będzie dobrze!
Słuchajcie, robię imprezę!
Dziś impreza! Wszyscy mają przyjść!
Pan też niech wpadanie.
Skoro już jesteś...
Mamy jutro zebranie o dziewiątej.
Ciebie też wzywałem.
Dziś impreza. Doskonale.
Przyjdźcie razem. To ważne.
Jasne.
- O dziewiątej. - Tak.
Słuchajcie, robię dziś imprezę! Przyjdźcie, o której chcecie!
Dlaczego wcześniej o tym nie mówiłeś?
Co jesteś taka nadęta?
- Robię imprezę. - Kogo zaprosiłeś?
Dennis, mój ziomal! Jak leci?
Przywitaj się.
Poznaj moich ludzi.
Daj jej to.
Jedziemy!
Będziemy się dziś dobrze bawić. Do oporu!
Dzięki.
Biorę ciebie i ciebie. Idziesz?
- Zabawimy się. - Chodźcie.
Amanda.
Amanda, pomocy!
Maju... napij się wody!
Maju?
Amanda.
Co ty wyprawiasz!
Nie chciałem z nimi przebywać.
Sebastian zawsze ostro się bawił,
ale przy Mai oszalał.
To jej wina.
Dlaczego to jej wina?
Nie wiem, co się stało, ale stracił kontrolę.
Ciągle był naćpany...
Ciągle chciał jej imponować i chciał, by przy nim była.
A Amanda...
sądzę, że czasem bała się Mai.
Ale nalegała, by spotkać się i jej pomóc.
Czekałem, aż się odezwie.
Nie odpisała na SMS-a.
Zawsze reagowała w ciągu minuty.
Potem usłyszałem o strzelaninie...
Znowu wysłałem SMS-a...
i zrozumiałem, że nie żyje.
Dziękuję. Nie mam więcej pytań.
Czy obrona ma pytania?
Tak. Larsie-Gabrielu...
Czy był pan przy zabójstwie Claesa Fagermana?
Nie.
Czy był pan świadkiem śmierci Sebastiana?
Nie.
Czy widział pan, jak zginęła Amanda Steen?
Nie.
Nie mam więcej pytań.
Dlaczego się nie zastrzeliłaś? Ty tchórzu!
- Można to wyłączyć? - Zniszczyłaś nam życie...
Powinnaś zgnić w więzieniu!
Maja?
Hej, Maju!
Długo tam siedzi?
- Maju! - Kilka minut.
- Maju! - Zaraz zaczynamy!
Maju!
Wzywam drugiego świadka, Mimmi Steen.
SĘDZIA
Mimmi?
Tak?
Powie nam pani, kiedy poinformowano panią o śmierci córki?
Tak.
O... 11.45.
Byłam wtedy w kwiaciarni
i zadzwonił telefon.
Wybierałam kwiaty dla Amandy
na imprezę na zakończenie szkoły.
Chciała konwalie.
I nagle...
dowiedziałam się...
że nie mam już córki.
Czuję pustkę.
Chcę spytać o Marię i Amandę.
Rozumiem, że się przyjaźniły.
Tak.
One...
były wręcz nierozłączne.
Poznały się w przedszkolu.
W liceum Amanda zapisała się na te same zajęcia, co Maja.
Maja była dla niej wszystkim.
Ale w ciągu ostatnich sześciu miesięcy
coś się zmieniło.
Maja i Sebastian...
odcięli się od wszystkich.
Amanda mówiła dlaczego?
Owszem.
Maja chciała być sama z Sebastianem.
Nie mówiła mi zbyt wiele.
Ale Amanda powiedziała, że ona i Maja do siebie wrócą.
Że będzie jak dawniej.
Amanda mówiła, że martwi się o Maję?
Tak...
Pytałam, czy mogę jakoś pomóc,
ale Amanda i Samir porozmawiali z nauczycielem.
To dlatego Christer zwołał zebranie.
Nie chciałam się wtrącać.
A potem...
było już za późno.
Dziękuję pani.
Nie mam więcej pytań.
Pan Sander.
Mam tylko jedno pytanie, można?
Pewnie.
Czy Maja mogłaby świadomie skrzywdzić Amandę?
Nie.
Nie mogłaby.
Maja kochała Amandę.
Dziękuję. Nie mam więcej pytań.
Dziękuję pani.
Odraczam rozprawę.
Wznowimy ją w poniedziałek.
Zgodnie poleceniem sądu w rozprawie weźmie udział świadek.
WESOŁYCH ŚWIĄT
Cześć.
Idę już. Miłego weekendu.
Zarezerwowałam ci spacerniak i siłownię.
Trzymaj.
Daj im znać, gdybyś chciała obejrzeć film.
Czas na spacer.
Może chociaż zapalisz?
Dobrze.
Zamknij.
Świadek z klasy twierdzi, że Maria celowała w Amandę
i świadomie w nią strzeliła.
Sąd wzywa na świadka Samira Saida.
Samir to jedyny świadek z klasy.
Dlaczego zapisał się pan do tej szkoły?
To przyjemna szkoła, oferuje dobre warunki.
Podobała mi się.
Skąd zna pan Marię?
Trzy lata chodziliśmy razem do klasy. Kolegowaliśmy się.
Zacznijmy od omówienia tego, co stało się w klasie przed incydentem.
Co wydarzyło się 27 maja na imprezie u Sebastiana Fagermana?
Poszedłem tam z Amandą i Labbe.
Martwiliśmy się, więc przyszliśmy dość wcześnie.
Postanowiliśmy coś zrobić.
Sebastian był już naćpany, a Maja...
Ona...
Nie miałem pojęcia, że tak dużo brała.
Zupełnie nad sobą nie panowała.
Zobaczymy teraz nagranie z imprezy
dzień przed strzelaniną.
Samir.
Przestań nagrywać!
Przestań! Oddaj telefon!
Przestań nagrywać!
Przestań i oddaj telefon!
Nagrał to pan swoim telefonem?
Tak.
Nagranie znaleziono na telefonie Claesa Fagermana,
jak wskazano na stronie 456. materiałów dowodowych.
- Dlaczego pan to nagrał? - By zrobić z tym porządek.
By pomóc Mai.
I Sebastianowi.
- Co zrobił pan z filmem? - Wysłałem Claesowi Fagermanowi.
Co było dalej?
Kompletny chaos.
Maju! Kochanie, co z tobą?
Maju!
Co wzięłaś?
Nie wiem. Spytaj Dennisa.
Który to Samir?!
Nie!
Który to Samir?
Daj mi telefon.
Gdzie on jest?
Gdzie Sebastian...?
- Nie! - Spokojnie. Będzie dobrze!
On go zabije!
Jesteś ścierwem!
Nie jesteś moim synem!
Wynocha stąd!
Cholerny nieudaczniku!
Nie jestem pewna.
Chyba Samir wysłał film Claesowi.
Ale nie wiem. Proszę, powiedz coś.
Sebastian? Chodźmy lepiej do mnie.
- Chodź. Idziemy. - Nie!
- Co chcesz zrobić? - Zostaję. Idź sama.
TWÓJ OJCIEC TO PSYCHOPATA. CHCĘ JEGO ŚMIERCI.
Samirze...
Proszę opowiedzieć, co wydarzyło się w sali lekcyjnej 28 maja rano?
Stałem tutaj i rozmawiałem z Amandą.
Christer stał przy biurku i pił kawę.
Wszedł Dennis.
Potem weszli Maja i Sebastian.
Co było potem?
Sebastian rzucił plecak na ławkę.
Christer poprosił Maję o drzwi.
A Sebastian...
wyjął broń.
Wszystko potoczyło się szybko. Najpierw zastrzelił Dennisa.
Następnie Christera.
Rzuciłem się na podłogę.
Przeładował i strzelił do mnie.
Poczułem ból w plecach. Pomyślałem, że jeśli udam martwego...
Sebastian krzyknął:
„Strzelaj, Maja. Strzelaj, do cholery! Musisz!”.
Maja wycelowała w Amandę i strzeliła dwa razy.
Potem usłyszałem jeszcze trzy strzały.
I zapadła cisza.
Na pewno pan to wszystko widział?
Zdecydowanie.
Maja zabiła Amandę, a potem Sebastiana.
Dziękuję.
Nie mam więcej pytań.
Proponuję zrobić krótką przerwę.
Chwila.
Nie ma powodu. Jesteśmy gotowi do przesłuchania.
To było trudne przesłuchanie.
Zrobimy krótką, piętnastominutową przerwę.
Lubią Samira.
To bez znaczenia. Bardzo go lubią.
Samirze.
Zeznał pan, że policja przyjechała po kilku godzinach.
- Pamięta pan? - Takie miałem wrażenie.
Przyjechali po kwadransie. Mam tu raport.
Według niego drzwi do sali otworzono po kwadransie od ostatniego strzału.
- Jakie to ma znaczenie? - Zeznał pan, że Christer dostał pierwszy.
- Tak, ale... - Potem zmienił pan zdanie.
Byłem w szoku, po operacji.
Przesłuchano mnie w szpitalu.
Rozumiem. Nie było łatwo.
Ale zmienił pan spory fragment zeznań.
Nieprawda.
Po ilu dniach od zdarzenia przesłuchano pana
po raz pierwszy?
Po czterech.
Był pan wtedy pod opieką rodziny?
Tak.
W jakim języku rozmawia pan z rodzicami?
- Po arabsku. - Rozmawialiśmy z pielęgniarkami.
Proszę rozdać stenogram z przesłuchania jednej z nich,
która również zna arabski.
Powiedziała, że pytał pan ojca, co stało się z Mają.
Podała też odpowiedź ojca.
Pamięta pan, co powiedział?
Że została zatrzymana.
Że została zatrzymana i powinna zgnić w więzieniu za to, co panu zrobiła.
Dodał też, że policja znalazła torbę w jej szafce
i powiedział, co w niej było.
Powiedział to panu na dwa dni przed pierwszym przesłuchaniem.
Zgadza się?
Być może. Powiedział, jak było.
Jak mu się wydawało. Nie uważam, by zmyślał.
Pewnie przeczytał to w gazecie i we wszystko uwierzył.
Przejdźmy dalej.
Podczas przesłuchania zeznał pan,
że przeżył pan, bo oni myśleli, że pan nie żyje.
Co to znaczy?
Gdyby wiedzieli, że żyję, znów by strzelali.
Więc udawał pan martwego.
Tak.
W jaki sposób? Zamknął pan oczy?
- Nie całkiem. - Patrzył pan?
Widziałem, co trzeba.
Patrzył pan, udając martwego?
Nie bał się pan, że to zauważą?
Byłem przerażony.
Zeznał pan wcześniej, że działali razem.
Co konkretnie robili razem?
Współdziałali.
Gdy Sebastian strzelał do Dennisa, Christera i pana, Maja też strzelała?
Nie.
Czy Maja trzymała broń, gdy Sebastian powiedział... co powiedział?
- Już mówiłem. - Proszę powtórzyć.
Powiedział: „Strzelaj, Maja. Strzelaj, do cholery! Musisz!”.
I pan wie, co miał na myśli?
Zabij Amandę.
A Maja sądzi, że Sebastian chciał, by zabiła jego.
Inaczej on zabiłby ją.
Uważa pan, że zmyślam?
Obrona przeprowadziła własną wizję, w której nie brał pan udziału.
Narysowaliśmy rozłożenie ciał w sali,
zgodnie z tym, gdzie znalazło was pogotowie.
Proszę jeszcze raz wskazać, gdzie pan leżał, gdy pan widział,
że Maja strzela.
Tam?
Wie pan, co widziała osoba wcielająca się w pana?
- Skąd mam wiedzieć? - Nie widziała Mai.
By ją zobaczyć, musiała obrócić głowę.
Gdy to zrobiła, nie widziała Amandy.
Może obrócił pan głowę, by zobaczyć Maję?
Możliwe.
Ale leżał pan bez ruchu, udając martwego?
- Wiem, co widziałem. - Czyli co?
Że Maja celuje do Amandy.
Chwileczkę. To niemożliwe.
Z miejsca, w którym pan leżał, nie można było zobaczyć ich obu na raz.
Chyba że obrócił pan głowę, ale starał się pan leżeć bez ruchu.
Sebastian powiedział...
Sebastian powiedział: „Strzelaj, Maja. Strzelaj, do cholery! Musisz!”.
- Ale dlaczego tak powiedział? - Wiem, że...
Musi pan odpowiedzieć bardzo precyzyjnie.
Bez wątpliwości. Wie pan, dlaczego Sebastian to powiedział?
Nie.
A dlaczego Maja tak postąpiła?
- Skąd mam...? - Skąd ma pan wiedzieć?
Proszę o uczciwą odpowiedź.
Wie pan, dlaczego Maja strzeliła do Amandy?
- Nie. - Właśnie...
To skąd pan wie, że zrobiła to celowo?
Nie wiem.
Dziękuję. Nie mam więcej pytań.
To koniec na dziś.
Dziękuję świadkowi.
Jutro powinniśmy zakończyć postępowanie.
To będzie ostatni dzień.
Strony są na to gotowe?
- Tak. - To dobrze. Dziękuję.
Dzień dobry, Lino.
Poczytasz mi książkę?
Nie teraz.
Jak się masz?
Maju?
Siadaj.
Zjemy i pogadamy.
Chwilkę.
- Nie teraz. - Muszę odebrać.
Cześć.
- Co jest? - Przyjedź.
- Już jadę. - Słyszysz, co mówię?
- Wychodzę z domu. - Nigdzie nie pójdziesz.
Będę tak szybko, jak to możliwe.
- Maju? - Pogadamy wieczorem.
- Zaczekaj! - Wieczorem!
Maju!
Maju.
Są już wszyscy. Maju, zamknij drzwi.
To dramat dla rodziców, gdy dzieci wychodzą rano,
a wieczorem już nie wracają do domu.
Aż trudno uwierzyć,
że złość może popchnąć młodych ludzi do...
zabójstwa.
Niestety, takie są fakty.
Prawo stanowi jasno.
Dziś sąd musi zdecydować, czy oskarżona jest winna.
Musi uznać oskarżoną za winną podżegania do zabójstwa,
zabójstwa i usiłowania zabójstwa.
Wina oskarżonej została bez wątpienia udowodniona.
Pamiętacie państwo zeznania Samira?
To, co zeznał w początkowej fazie śledztwa,
podtrzymywał do końca.
Dokładnie widział, co zaszło podczas tych przerażających chwil w klasie.
Widział, co zrobiła oskarżona.
Czy musiał obrócić w tym celu głowę?
Może. Ale jakie to ma znaczenie?
To właśnie zobaczył.
Samir jasno określił rolę oskarżonej w tej sprawie.
Nie należy ignorować pierwszych zeznań,
szczególnie podpartych dowodami.
Śledztwo przeprowadziło Krajowe Centrum Medycyny Sądowej.
Oskarżonej nie było łatwo.
Maria Norberg żałuje swoich czynów.
Pewnie już żałowała ich w klasie,
gdy zobaczyła śmierć z bliska.
To musiało być straszne.
Gdy zginął Sebastian Fagerman, ona już nie chciała umierać.
To nie umniejsza jej winy.
Oskarżenie wnosi o maksymalny wymiar kary 14 lat więzienia.
Wynika to z powagi zbrodni
i okrucieństwa, z jakim została dokonana.
Nie ma powodu, by oskarżona miała uniknąć kary więzienia.
Dziękuję.
Dziękuję, pani prokurator.
Zapraszam obronę.
Mogę prosić o wysunięcie ekranu? Dziękuję.
Świetnie.
„Wszyscy musieli umrzeć. Nie było innej opcji”.
Chciałem wspomnieć o artykułach napisanych o Mai Norberg,
ale od początku rozprawy pojawiło się ich zbyt wiele.
Po wpisaniu hasła „Maja Norberg” w Google
pojawiało się 1 300 000 odnośników,
pomimo że większość gazet
jeszcze nie podawała jej nazwiska.
To oznacza, że media i uprzedzeni ludzie
uznali Maję Norberg za winną.
Z góry wydano na nią wyrok.
Została oskarżona o podżeganie do zabójstwa Claesa Fagermana,
co ma potwierdzać zarzut,
że Maja wraz ze zmarłym Sebastianem Fagermanem
feralnego ranka dokonali zabójstw w szkole w Djursholm.
By podeprzeć zarzuty, pani prokurator przedstawiła
wiadomości mojej klientki do Sebastiana Fagermana
pisane przed incydentem.
W nich moja klientka wyraża się w sposób,
który prokuratura uznała za podżeganie do zbrodni.
Evin, mogę prosić?
„Wolę się zabić, niż przejść na dietę paleo”.
„Wykończmy tego drania, który każe nam pracować w sobotę”.
„Mięsożercy to mordercy”.
Używamy określeń, które nawiązują do śmierci w znaczeniu przenośnym.
Tak robią nawet dorośli.
Młodzi ludzie wypowiadają się nieostrożnie i niewłaściwie,
ale czy to zbrodnia?
Czy to od razu podżeganie do zbrodni?
W żadnym wypadku.
Nie wiemy, jak dokładnie wyglądała śmierć Claesa Fagermana.
Wiemy tylko, że ojciec i syn byli sami w domu.
Wiemy też, że wcześniej doszło do gwałtownej kłótni.
Sebastian nadużywał pewnych substancji i miał problemy psychiczne.
Czy to możliwe, że sporadyczne wiadomości Mai
miały decydujący wpływ na jego czyny?
Czy raczej były one wynikiem
kiepskich stosunków z ojcem, o czym wiedzieli wszyscy?
Jestem przekonany, że sąd podzieli moje zdanie.
Jakimi konkretnymi dowodami przeciwko Mai Norberg dysponuje prokuratura?
Czy z wiadomości wymienianych przez Maję i Sebastiana wynika,
że Maja wiedziała o planach Sebastiana dotyczących zabójstwa ojca?
Nie.
Czy istnieją poszlaki, zeznania czy inne dowody
wskazujące na to, że Maja Norberg, wraz z Sebastianem Fagermanem,
planowała dokonać masakry w szkole w Djursholm?
Nie. Nie ma na to żadnych dowodów.
Zamiast tego prokuratura znalazła świadka.
Pani prokurator wspomniała w mowie końcowej,
że nie należy ignorować pierwszych zeznań.
Uważam, że w tym przypadku pierwsze zeznania
należy odrzucić.
Ewidentnie świadek sugerował się opiniami innych osób,
które myślały, że wiedziały coś na temat wydarzeń feralnego dnia.
Nie twierdzę, by świadek kłamał świadomie.
Prawdopodobnie wierzy w swoje zeznanie.
Jednak udowodniono mu, że się myli.
Nie mógł zobaczyć, że Maja celuje do Amandy Steen.
Wykazaliśmy, że to niemożliwe.
Maja Norberg od początku twierdzi,
że strzeliła do Amandy niechcący,
a do Sebastiana Fagermana w obronie własnej.
Prokuratora nie zdołała dowieść jej winy.
Dziękuję.
Ogłaszam koniec postępowania.
Przed wydaniem wyroku sąd musi się naradzić.
Ogłosimy wyrok po naradzie.
Dziękuję za uwagę.
Sąd ogłosi wyrok w sprawie numer K482620-18 dotyczącej Marii Norberg
w sali sądowej numer dwa.
Sąd zakończył naradę.
Wyrok wraz z uzasadnieniem na piśmie zostanie przedstawiony później.
Apelację należy złożyć najpóźniej w ciągu trzech tygodni od otrzymania wyroku.
Sąd zdecydował umorzyć wszystkie postawione zarzuty.
Prokuratora nie zdołała udowodnić winy oskarżonej w związku
z zabójstwem, usiłowaniem zabójstwa i współudziałem.
Przesłanki do podżegania nie zostały spełnione.
Oskarżona ma zostać natychmiast zwolniona.
Co ona powiedziała?
- Jesteś wolna. - Wracam do domu?
- Zgadza się. - Mogę wrócić do domu.
Chętnie odpowiemy na pytania...
Są już wszyscy.
Maju, zamknij drzwi.
Zastrzel mnie, Maju!
Strzelaj! Musisz!
Strzelaj!
Zastrzel mnie!