NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Jak idzie? Spieszymy się.
Już.
Nie martw się.
Dziś rozpoczyna się głośny proces nastolatki z Djursholm
oskarżonej o zabójstwo, współudział i podżeganie...
- Zmień stację. - Już.
…jaki czeka ją los?
Powinni ją zamknąć w zakładzie dla obłąkanych.
- Wyłącz. - Jasne.
Maju, witam.
- Cały czas ma być w tym pasie? - Tylko w kajdankach.
Dobrze.
- Zaczynamy za dwie minuty. - Dobrze.
Kawa dla ciebie, jeśli chcesz.
Nie przesadziła czasem z makijażem?
Ma na imię Maja. Zapytaj.
Rozpuść włosy.
Wytrzyj usta.
Świetnie.
Twarz bez makijażu wygląda bardziej uczciwie.
- Według kogo? - Statystyk.
Niczego nie ukrywa się pod makijażem. Do tego wygląda młodziej.
Lepiej, żeby nasza klientka nie wyglądała jak włóczęga.
Zaraz rozpoczynamy rozprawę numer 4.
Co teraz?
Chodź, Maju.
Szybko.
Proszę.
Marynarka.
- Gotowe? - Tak.
Wchodzimy.
Dzień dobry.
Dzięki.
Rozpoczynamy rozprawę. Proszę zająć miejsca.
Od tej chwili obowiązuje zakaz filmowania i robienia zdjęć.
Dobrze.
Witam państwa na dzisiejszej rozprawie.
Nazywam się Birgitta Svensson i poprowadzę postępowanie.
Po mojej lewej siedzi Anna Hallgren odpowiedzialna za spisanie protokołu postępowania.
Oskarżenie poprowadzi prokurator Lena Pärsson.
Oskarżoną Marię Norberg reprezentuje adwokat Peter Sander.
Tak.
Wysłuchajmy wniosków prokuratury.
Dziękuję.
Wnoszę o uznanie oskarżonej za winną
następujących przestępstw:
podżegania do zabójstwa, usiłowania zabójstwa i współudziału
oraz zabójstwa albo nieumyślnego spowodowania śmierci.
W trakcie postępowania wykażemy,
że oskarżona współdziałała z Sebastianem Fagermanem
w celu zaplanowania i popełnienia wskazanych czynów.
Sebastian Fagerman i oskarżona zaplanowali ten atak.
Zamierzali zdetonować ładunki wybuchowe ukryte w szafce oskarżonej.
Oskarżona nie przyznaje się do winy.
Twierdzi, że jej czyny można uzasadnić inaczej.
Nie musimy jednak opierać się wyłącznie na jej zeznaniach.
Jedna z zaatakowanych osób przeżyła.
Poznamy jej wersję wydarzeń tutaj, na sali sądowej.
Zeznania te pokrywają się
z zebranymi dowodami kryminalistycznymi.
A konkretnie: Maria Norberg chciała zabić.
Maria Norberg działała z premedytacją,
w związku z tym poniesie pełną prawną odpowiedzialność za swoje czyny.
Maju?
Dziękuję, że przyszłaś. Claes jest ci wdzięczny.
Co się stało?
Rozbił lustro na ostrym dyżurze i się pociął.
Jak tam trafił?
Podobno zasłabł na ulicy.
Przedwczoraj wieczorem. Przywieźli go tu karetką.
Bawił się ze swoim przyjacielem...
jak mu na imię, temu z Sollentuna?
Dennis.
Tak.
Gdzie są wszyscy?
Przyniosłam mu torbę z ubraniami.
I przybory toaletowe w kosmetyczce.
A gdzie Claes?
Z Lukasem na jachcie, gdzieś na Morzu Śródziemnym.
Chyba nurkują.
- Zadbasz o niego? - Idzie pani?
Muszę coś załatwić.
I przygotuję dom do waszego powrotu.
Ale...
Ale zaraz...
Nie mnie potrzebuje, tylko ciebie.
Sebastianie.
Co się stało?
Gdy się obudziłem...
już wezwali ojca. Czekałem i czekałem, ale...
nie przyszedł.
Myślałem, że odwoła wyjazd.
Nie odwołał.
Chciałeś umrzeć?
Już nie, bo przyszłaś...
Norberg potwierdza udział w zdarzeniu, ale nie przyznaje się do winy.
Jej udział nie implikuje odpowiedzialności prawnej.
Nie była świadoma planów Sebastiana Fagermana.
Nie jest winna podżegania
ani karnych zaniedbań.
Nie wykazała premedytacji ani nie naraziła pokrzywdzonych na śmierć.
Maja przyznaje się do strzelania z broni, zgodnie z opisem w akcie oskarżenia,
nastąpiło to jednak w obronie własnej.
Wnioskuję o oddalenie zarzutów i w tej kwestii. Dziękuję.
Odraczam rozprawę. Jutro dalszy ciąg.
- Dziękuję. - Dziękuję.
Dobrze się trzymałaś.
- Po prostu siedziałam. - I doskonale ci to poszło.
Będziesz miała okazję zeznawać.
Nikt nie chce mnie słuchać. Wszyscy czekają na wyrok skazujący.
To nieprawda.
Nienawidzą mnie bez reszty.
Maja Norberg to rozpuszczona szmata z Djursholm, szalona morderczyni.
Sytuacja jest napięta, ale nie możesz tak myśleć.
Nie tak piszą w gazetach?
Nie.
Cóż...
Teraz odpocznij.
Jutro długi dzień.
Prokurator skupi się na omawianiu dowodów.
A ta pani wyjątkowo zanudza.
Nie wiem, jak zniosę ten jej monotonny głos.
Strasznie się sobą napawa. Myśli, że mnie zna.
- Wszystko musi się pokrywać. - To znaczy?
To, co mówią, z twoimi doświadczeniami.
To ważne? Ale ona podjęła już decyzję.
To bardzo ważne.
Dziękuję.
- Paragon. - Dzięki.
Tato?
Rozmawiałam z Christerem.
Na razie masz zwolnienie na dwa tygodnie, potem zobaczymy.
Jesteś głodny?
Majlis zapełniła lodówkę.
Możemy też coś zamówić.
- Na co masz ochotę? - Na nic.
Potrzebuję ciszy.
Kompletnej.
Wybacz. Nie miałem pojęcia.
Jak się czujesz?
Miło, że wpadliście, ale ledwo żyję.
Cóż...
- Dzięki. - Trzymaj się.
Pójdziemy już.
Chcieliśmy się tylko przywitać i zobaczyć, jak się trzyma.
Dzięki.
Co się stało?
Naprawdę chciał się zabić?
Naćpał się jakimś syfem od Dennisa. Zupełnie nie był sobą.
Myślisz, że przestanie? Albo choć trochę odpuści?
Musimy trzymać Dennisa z dala od Seby.
Skarbie, poczekasz na zewnątrz?
Dzięki.
Wie o zdradzie?
Nie.
Przepraszam. Nie wiedziałam, że sprawa jest tak poważna.
To ja przepraszam.
Zapomnijmy o tym i więcej się nie kłóćmy.
Naprawdę mi imponujesz.
Ale w krytycznym momencie nie pomogłam.
Teraz pomagasz, to najważniejsze.
Obiecaj, że jeśli coś się stanie, od razu zadzwonisz.
Tak.
Strasznie cię kocham.
Ja ciebie też.
Uważaj na siebie.
- Linia alarmowa. - Ktoś strzela, przyjeżdżajcie!
- Skąd pani dzwoni? - Ze szkoły średniej w Djursholm.
Policja w drodze. Jeszcze strzelają?
Wszyscy biegają w panice. Totalny chaos!
Halo!
- Ilu jest napastników? - Nie wiem.
Rozpoczęła się ewakuacja?
Przyślijcie karetki, inne służby, szybko!
Strzelają w klasie...
Nikt nie wychodzi.
Policja w drodze. Słyszy pani syreny?
Sytuacja jest tragiczna...
Do Amandy Steen... strzelono...
od przodu.
Pierwszy pocisk przeszył jej prawe płuco.
Drugi rozerwał serce,
lewe płuco i aortę,
doprowadzając do krwotoku.
Amanda Steen nie umarła od razu.
Dopiero 30 sekund po drugim, zabójczym strzale.
Strzały nastąpiły z odległości mniej więcej czterech metrów.
Proszę spojrzeć na 377. stronę dokumentacji.
Na broni numer dwa znaleziono odciski palców oskarżonej.
Podczas badania przeprowadzonego po zdarzeniu w szpitalu
na rękach i ramionach oskarżonej znaleziono śladowe ilości prochu.
Dwa pierwsze strzały stanowiły przyczynę zgonu Amandy Steen.
Wykazano, że trzy następne doprowadziły do zgonu
Sebastiana Fagermana.
Zmarł w karetce, w drodze do szpitala.
Pięć strzałów, dwie ofiary.
Nie może być mowy o przypadkowych strzałach.
Maria Norberg miała zamiar zabić.
Super.
- Ile? - Sześć tysięcy.
Świetnie.
Rządzisz!
- Co ty wyprawiasz? - Co? Prawie umarł. Mało ci?
Gdyby nie ja, byłoby po nim!
Wiesz, że sobie nie radzi i dalej mu to wciskasz?
To on po mnie zadzwonił.
Gdybym odpuścił, przyjechałby ktoś inny.
Kumasz?
Przynajmniej mój towar jest bezpieczny.
Tak bezpieczny, że skończył w szpitalu!
Towar sprawił, że się pociął?
Sama widzisz.
A gdzie ty byłaś?
Czepiasz się, a kurwa, gdzie byłaś, gdy umierał?
Gdzie była jego dziewczyna?
Sześć koła.
Dzięki.
Jesteśmy w kontakcie.
W którym leży szpitalu?
Można go odwiedzić?
Wrócił do domu, ale potrzebuje spokoju.
Ludzi w takim stanie nie zostawia się samych.
Nawet jeśli tego chcą.
Może mogłybyśmy zrzucić się na jakiś prezent.
Nie musicie nic robić.
Cześć.
Jak leci?
W porządku.
Miałam zadzwonić...
Wszystko w porządku. Słyszałem o twoim chłopaku.
- Ciągle nim jest, prawda? - Tak.
- Przyszłaś? - Jak widzisz.
- Zostawiłaś go samego? - Co mam robić?
Nie mogę go ciągle niańczyć.
W weekend chcemy z Labbe jechać na wieś.
Jak mówię, tylko we dwoje: ja i Labbe.
W porządku. Super.
I podjęłam decyzję. Staram się o kartę łowiecką.
ZADZWONIĘ PODCZAS PRZERWY
Polowanie pomaga zachować równowagę w ekosystemie. Oddacie prace domowe w poniedziałek rano.
Punkt dziewiąta!
Nie chcę słyszeć o problemach z komputerami czy siecią.
Tłumaczenia o zalanej klawiaturze nie pomogą.
Mam to mieć na poczcie.
Dziękuję.
Maju, zostań na chwilę.
ODEZWIJ SIĘ! ZACZYNAM SIĘ MARTWIĆ.
Co się dzieje?
- Musi pan wiedzieć? - Wiem, co z Sebastianem.
To o ciebie się martwię.
Rozumiem, że go wspierasz.
Ale musisz nadrabiać zaległości.
Jak widać, jestem tu.
Na pewno?
Nie wygląda.
To ostatnia klasa, trzeba się sprężyć.
Nie ma powodu, byś nie miała najlepszych ocen.
Maju...
Mówię to, bo mi na tobie zależy.
Chodzi o twoją przyszłość.
To kwestia życia i śmierci.
Nie skończyłem.
Maju?
Tu Sebastian Fagerman. Nie mogę odebrać...
Dokąd idziesz?
Tu Sebastian Fagerman.
Nie mogę odebrać. Zostaw wiadomość, to oddzwonię.
- Co wyprawiasz? - Co ty wyprawiasz?
Relaksuję się w basenie.
- Relaksujesz? - Żartujesz?
Cholera, Sebastian! Nie mogłam się dodzwonić!
Przecież nie mam tu telefonu!
Myślałam, że nie żyjesz!
Już dobrze.
Twój ojciec?
Chyba.
Byłem z synem na Azorach. Wybraliśmy się na ryby.
Dorwałem prawdziwego potwora, 121 kilo, 267 funtów.
Złapaliśmy olbrzymiego tuńczyka.
Wciągaliśmy go do łodzi pół godziny.
Czterech facetów i 120 kilo. Ale to była walka!
Zawsze musi przebić wszystkich swoimi historiami.
Jak twój syn?
Lukas świetnie sobie radzi na Harvardzie...
- A Sebastian? - Ciągle tu mieszka.
W żaden sposób nie mogę się go pozbyć.
- Nawet zrobiłem test na ojcostwo. - To twój syn.
Nie da się tego ukryć, wdał się w matkę. Wykapana matka.
Chociaż ta niedojda przy nim była prawdziwym orłem.
Doskonałe!
- Zdrówko! - I równie napalonym.
Ale on jest gorszy od matki...
Jak pan może tak mówić o własnym synu?
Maja, jak miło!
- Przyda się trochę piękna. - Co pan, kurwa, wygaduje?
- O kim? - O Sebastianie!
To ten, który się uczepił.
On pana potrzebuje, a pan ma go w dupie!
- Spokojnie... - Nie dotykaj!
Maju, uspokój się.
Pojechał pan na wyprawę z Lukasem, a Sebastian leżał w szpitalu!
Nie odwiedził go pan! Co z panem?
Już!
Powiedz, co mam z nim zrobić, czego jeszcze nie próbowałem?
Co?
Zamieniam się w słuch.
Nic nie musi pan robić.
W kwestii oskarżenia o podżeganie
odsyłam sąd do stron od 621. do 623. raportu kryminalistycznego.
Widzimy tu wiadomości, które oskarżona wysłała
w przeddzień zabójstwa Claesa Fagermana.
„Poradzimy sobie bez twojego ojca.
Nie potrzebujesz go. To potwór”.
„Twój ojciec jest stuknięty. Zasługuje na śmierć.
Chcę jego śmierci”.
Maria Norberg dotarła do domu Fagermanów o 8.28.
Wyszła z Sebastianem Fagermanem o 08.39.
Oskarżona nie jest wstanie wyjaśnić,
co robiła w środku w ciągu jedenastu minut od przyjścia do wyjścia.
Moment. Maja jasno powiedziała, że czekała na Sebastiana w holu.
Czy istnieją dowody, które to podważają?
Strona 712. raportu kryminalistycznego.
Claes Fagerman zmarł między piątą a siódmą rano.
Norberg twierdzi, że Sebastian
nie powiedział jej o zabójstwie ojca i że nie widziała ciała.
Całą noc SMS-ują na temat zabójstwa Fagermana
i zapomina jej powiedzieć, że sprawa została załatwiona?
Może skupmy się na dowodach.
Od chwili aresztowania Norberg podkreślała swoją nienawiść
w stosunku do Claesa Fagermana.
„Potwornie traktował Sebastiana i mnie.
To zły człowiek. Nienawidzę go”.
„Claesa Fagermana?”
„Tak”.
Maria Norberg nakłoniła Sebastiana do zabójstwa własnego ojca.
Torba numer jeden ważyła dziewięć kilogramów 400 gramów.
Torba numer dwa z szafki oskarżonej – 7,300.
Odczytam fragment zeznania oskarżonej z 10 czerwca, strona 1121.
„Wzięłam torbę, bo Sebastian mnie poprosił.
Wyczułam jej wagę, ale nie zapytałam, co zawiera”.
Zapytałam oskarżonej: „Co mogło w niej być?”.
Odpowiedziała: „Może ubrania”.
„Uznałaś, że zawierała coś miękkiego?
Na przykład ubrania?”
„Nie zastanawiałam się”.
„Nie zastanawiałaś się?”
„Nie”.
Zarządzam przerwę do 12.30.
Po przerwie zeznawać będzie Maja Norberg.
Teraz nasza kolej. Przedstawimy twoją wersję.
Wszyscy skupią się na tobie.
Opowiadaj tak prosto, jak to tylko możliwe.
Ćwiczyliśmy to,
ale bądź gotowa na pytania prokurator.
Może być ostro.
Mów do mnie i patrz na mnie.
Jestem tam twoim jedynym przyjacielem.
Patrz na mnie przez cały czas, a ja ci pomogę.
Zgoda? Świetnie.
Maju... ile masz lat?
Osiemnaście.
- Gdzie mieszkasz? - Przy Lindesvägen 73 w Djursholm.
- Z kim? - Mamą, tatą i siedmioletnią siostrą.
- Jak ci szło w szkole? - Dość dobrze.
Nawet bardzo dobrze.
Tak.
Opowiesz nam o Sebastianie Fagermanie?
O pogarszającym się stanie jego zdrowia po próbie samobójczej?
Tak.
Myślałam, że mu się poprawiło.
Nie miał ochoty na jakiekolwiek spotkania.
Już nie imprezował tak często i intensywnie.
Ale dopiero wiosną zrozumiałam, że nic się nie zmieniło.
Wręcz było gorzej.
Nigdy nie musiał prosić, by dano nam spokój.
Nie byliśmy lubiani.
Dlaczego?
Nikt nie miał ochoty się z nim zadawać.
Był niezrównoważony.
Krzyczał, bym się zamknęła, choć nic nie mówiłam.
Zachowywał się tak w obecności ojca?
Claes to tolerował?
Zwykle nie było go w domu.
Czasem wpadał.
Nie dłużej niż na godzinę, by się przebrać i zmienić walizkę.
Tak.
Myślisz, że Sebastian miał mu to za złe?
Bardzo.
Bardzo?
Jakie były ich relacje?
Kiepskie.
W najlepszym przypadku Claes ignorował Sebastiana.
A w najgorszym?
Wygadywał najstraszniejsze rzeczy.
Po czym udawał, że nic się nie stało.
Tak.
Kiedykolwiek przeprosił?
Nigdy.
Claes był zimny.
Sądzę, że nie był zdolny do współczucia.
Bałaś się go?
Bardzo.
Głównie dlatego, że miał władzę nad Sebastianem.
Tak.
A Sebastian? Bałaś się go?
Nie.
Nie bałaś się go?
Nie bałam się, że mnie skrzywdzi.
Bałam się, że sobie coś zrobi.
Tak.
W takim wypadku, czy możesz opisać...
co stało się w twoje ostatnie urodziny?
Mogłabyś?
Ojej!
Ale piękna!
- Nie za duża? - Idealna!
Dziękuję!
Najpierw wybrałam inną, ale ją oddałam,
bo Amanda miała taką samą.
Chociaż na bierzmowaniu chciałyście mieć takie same sukienki.
Byłyśmy wtedy dziećmi.
Trzy lata temu?
Najdroższa Maju.
Czas pędzi i nagle masz 18 lat.
Możesz już robić, co zechcesz.
Na przykład polować.
Nie na chłopaków, to masz załatwione.
Myślałem o innej zwierzynie, o łosiach czy sarnach.
Oto tymczasowa karta łowiecka.
To zupełnie wystarczy, by sprawić sobie wspaniałą strzelbę.
Dziękuję!
Gratuluję i powodzenia!
Też muszę coś powiedzieć.
Dawno się nie widziałyśmy,
ale zawsze będę się czuła twoją drugą mamą.
Więc...
Maju. To wielki dzień.
Dziś stajesz się dorosła.
To nie oznacza jedynie, że może zamówić sobie pierwsze wino.
Za to piję! Zdrowie!
To oznacza, że możesz zrobić pierwsze niezależne kroki
jako dorosła kobieta.
Jesteśmy dumni z tego, na jaką cudowną osobę wyrosłaś.
- Twoje zdrowie! - Zdrowie!
- Zdrowie!
Na zdrowie!
Co to za szczyny?
Do licha...
Halo!
- W czym pomóc? - Chcielibyśmy się czegoś napić.
Najlepiej bez zawartości szczyn.
- To jest obrzydliwe! - Sebastianie, wystarczy.
Może jeszcze butelkę szampana? Poproszę.
- Dokąd to? - Do baru.
Wszystko muszę robić sam.
Długo to trwa?
Dlaczego nic nie mówiłaś?
Słucham?
- Przecież on... - Chłopak ewidentnie się naćpał.
Jak to wszystko wygląda?
Owszem, napił się, ale bierze leki...
Dzisiaj wrócisz z nami do domu.
- Nie. - Maju.
Mam 18 lat.
Chcę się bawić. Nie psujcie mi tego.
Nie, kochanie, my tylko...
Martwimy się o ciebie.
Trochę na to za późno.
Nie chcemy, byś do niego chodziła, gdy jest w takim stanie.
To nie wasz wybór. Od dzisiaj jestem dorosła.
Sto lat, sto lat
Niech żyje, żyje nam
Sto lat, sto lat
Niech żyje, żyje nam Jeszcze raz, jeszcze raz
Niech żyje, żyje nam, niech żyje
Nam!
Hip, hip! Hurra!
Jak mogłeś się tak zachowywać przy moich rodzicach?
Po co tam w ogóle poszedłeś?
Miałbym odpuścić twoje urodziny?
Nie zrzędź i chodź po prezent.
- Jesteś totalnie nawalony! - Czego ode mnie chcesz?
Żebyś wziął się w garść i nie zgrywał ofiary!
Milcz!
Może twój tata ma rację.
Nie rozumiesz, że do niczego się nie nadajesz!
Cześć, Maju.
Muszę przyznać...
to, co mi wtedy powiedziałeś, wymagało odwagi.
I to przed moimi kumplami. Podziwiam.
Rozumiem twoją frustrację.
Powiedziałaś, że nie odwiedziłem Sebastiana
w szpitalu po próbie samobójczej.
Pewnie bym go dobił.
Udusiłbym go poduszką.
Spróbuj mnie zrozumieć.
Chłopak miał tyle możliwości.
Miałem nadzieję, że przy tobie się poprawi,
ale niestety.
Nie.
Nie mogę mu pomóc.
Ty też nie, Maju.
Tak...
Pójdę już.
Jeśli masz instynkt samozachowawczy, też powinnaś stąd odejść.
Taksówka czeka, podrzucę cię do domu.
Miłej podróży.
Sebastian cię uderzył i zgwałcił.
Żałuję, że nie uderzył mnie mocniej.
SĘDZIA
Dlaczego?
Być może coś by było widać.
Gdybym miała podbite oko albo rozciętą wargę,
nikt by mnie nie winił i mogłabym od niego odejść.
- Chryste... - Dziękuję, nie mam więcej pytań.
Oskarżenie ma pytania?
Podzieliła się pani straszną historią.
Sebastian panią zgwałcił?
Tak.
Wyraziła pani sprzeciw? Kazała mu pani przestać?
Nie.
Przyznała pani, że się go pani nie bała.
Tak.
Pod koniec zaczęłam się go bać.
Czy Sebastian uznałby to za gwałt?
Cóż...
Nie wiem...
Co pani później zrobiła?
Poszłam do domu.
Ale czy zgłosiła pani gwałt na policji?
Nie.
Powiedziała pani o tym komukolwiek?
Rodzicom?
Przyjaciołom?
- Nie... - Nauczycielowi albo...?
Nic pani nie powiedziała osobom, które cały czas się o was martwiły?
To nie takie proste. Co by zrobili?
Dlaczego...
wróciła pani do Sebastiana
po tym, gdy panią zaatakował?
Miałam od niego odejść?
To byłoby najlepsze rozwiązanie, jeśli mówi pani prawdę.
Twierdzi pani, że kłamię?
Nic nie twierdzę, tylko pytam.
Jeśli Sebastian tak panią traktował...
dlaczego pani z nim została?
Bo wszyscy go opuścili.
Porozmawiajmy o zajściach w klasie.
Pani strzeliła pierwsza.
Nie wiem, wszystko działo się szybko.
Jeden. Dwa.
A potem trzykrotnie strzeliła pani do Sebastiana.
Trzy.
Cztery. Pięć.
Pięć strzałów. Jak to wytłumaczyć?
Sama tego nie rozumiem.
Nie chciałam strzelać do Amandy.
Oddała pani pięć strzałów do chłopaka,
po tym, gdy zrezygnowała pani ze wszystkiego, by mu pomóc.
Wierzyłam, że mu pomogę. Wszyscy na mnie liczyli.
Co miałam robić?
Przepraszam.
Powinnam była poprosić o pomoc. Ale nie wiedziałam, co się wydarzy.
Ktoś widział, co się wtedy stało.
Był z wami w tej klasie.
Ktoś widział, że strzeliła pani do Amandy celowo.
To nieprawda.
Nie chcę, by Amanda nie żyła...
Nie chce pani tego?
- Nie. - Ale to nie to samo.
Nie mam więcej pytań.
Ranny świadek będzie mógł zeznawać dopiero w przyszłym tygodniu.