NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Muszę powiedzieć, że strasznie długo trwało.
Szkoła nie chce nas wpuszczać, gdy trwa semestr.
Dlatego każecie jej tu siedzieć siedem miesięcy?
Śledztwo dobiega końca.
Gdy weszłaś do klasy z Sebastianem, gdzie stała Amanda?
Wizja lokalna odbędzie się między Gwiazdką a Nowym Rokiem.
Możesz wziąć w niej udział.
Najpierw chciałbym omówić to z klientką.
Co to znaczy?
Odegramy zdarzenia na miejscu zbrodni.
W szkole?
Nie musisz tam być. Wręcz odradzam.
Pomogłoby ci to odświeżyć pamięć.
Szłam korytarzem.
Potem już nie mam pewności.
Nie, nie chcę.
Spójrz na rysunek. Zaznacz, gdzie sądzisz, że stała Amanda.
Nie wiedziałem, że organizują wizję,
ale dobrze, że odmówiłaś udziału.
Tak pan zalecił.
Nie potrzeba ci więcej stresu.
Niedługo koniec.
Jaki może być maksymalny wyrok?
Prokurator domaga się 14 lat.
A jeśli udział w wizji w czymś mi pomoże?
Jeanette ciągle dopytuje, a ja mam w głowie pustkę.
Nic nie pamiętam.
To stało się tak szybko Nie wiedziałam, co się dzieje.
Nie powinnaś narażać się na taki stres.
Nie pod koniec dochodzenia.
Nie wiesz, co powiesz,
ani jak to wszystko na ciebie wpłynie.
Możesz nawet pogorszyć swoją sytuację.
Nie pomagajmy prokuraturze, zgoda?
Świetnie.
Chciałem ci jeszcze życzyć Wesołych Świąt.
- Wzajemnie. - Dziękuję.
Trzymaj się.
Amanda.
Michaela, gdzie jesteś?
I Samir.
Doskonale.
Morgan...
Widział ktoś Sebastiana?
Rozchorował się, prawda?
- Sebastian jest chory. - Zgadza się.
Jasne.
Proszę, młodzieńcze.
I jeszcze mamy Maję.
Dobra robota.
Nie rozleniwcie się. Widzimy się za tydzień.
Od patrzenia ocena nie wzrośnie.
Cześć.
- Co dostałaś? - Najpierw ty. - Spytałem pierwszy. - Ale mów.
Miała jeden błąd. A ty?
Straciłem pół punktu.
Mówisz poważnie?
- Bo co? - Nie wierzę!
Co teraz będzie? Jesteś skończony.
Pogadaj z Christerem. Może powie ci, co dostał Seba.
- Chyba idziesz do niego? - Tak.
To pierwszy w semestrze, więc powinien poznać wynik.
Może zaliczył. A jeśli tak, to ważne...
- ...by poznał wynik, wiem. - Jasne.
- Buziaki. Widzimy się. - Cześć.
Christer?
Mogę wziąć test Sebastiana. Właśnie do niego idę.
- Lepiej sam mu go oddam. - Ale właśnie do niego idę.
Jak leci? Wszystko dobrze?
Oczywiście. A co?
Maju.
Bierzesz na siebie wiele rzeczy.
Jednak niektórych nie powinnaś.
Trochę mi się spieszy.
Dziękuję.
Chodź.
Mam twój test od Christera.
Zabierzesz się?
- Dokąd? - Do Południowej Afryki.
- Nie jest na to za późno? - Skąd.
Samolot odlatuje... za kilka godzin.
Niestety, nie mogę, Lina obchodzi urodziny u dziadka.
- Kurwa! - Co jest?
Potrzebuję kruszonego lodu.
- A jeśli...? - Inaczej będzie smakować jak szczochy.
- Twoi starzy jadą do Londynu? - Co?
Mówiłaś, że na okres ferii.
Tylko na weekend. W poniedziałek jedziemy do dziadka.
To leć ze mną do Afryki. Wrócimy w poniedziałek.
Potem pojadę z tobą do dziadka. Lubi mnie.
Twój tata by się ucieszył.
A twój brat...
Co robisz? Załóż pokrywkę!
Mówię tylko...
Chodzi o to...
Maju.
- Za co siedzi Doris? - Kto?
- Ta z dziedzińca. - Nie nazywa się Doris.
Wiem, ale muszę ją jakoś nazywać.
Nie mogę mówić o innych osadzonych.
Jeśli zgadnę, tylko przytaknij.
Za stara na psychozę poporodową, więc nie zabiła noworodka.
Co ty gadasz?
Pracowała w burdelu z dziewczynami z Europy Wschodniej
i przyjmowała jakichś zboków...
Wystarczy. Jak ją nazwałaś? Doris?
Tak.
A gdybym tak rozmawiała z nią o tobie?
Nie musiałaby zgadywać, co zrobiłam.
Wszyscy wiedzą.
- Prezenty gwiazdkowe? - Od twojej mamy.
A to ode mnie.
Jeszcze nie ma Gwiazdki.
Ale idę na urlop.
Kiedy wracasz?
Po Nowym Roku.
Hej...
Wszystko będzie dobrze.
Trzymaj.
Pewna Romka sprzedaje takie przy metrze.
Wesołych Świąt.
Wzajemnie.
Chcę z tobą zostać.
Za dwa dni wrócicie do domu.
To niedługo. I wiesz, co wtedy będzie?
Nie.
Twoje urodziny!
Racja!
Taksówka czeka. Jedziesz?
Tylko z Mają.
Dziewczynki w jej wieku nie chcą już jeździć z rodzicami.
Chodź.
Trzymaj się. Żadnych imprez pod naszą nieobecność.
Pewnie, obiecuję.
Szybciutko, tata czeka w samochodzie i boi się, że samolot odleci bez nas.
Chodź.
Cześć.
Wejdź.
Dzięki.
Zaraz wracam. Coś na siebie wrzucę.
- Mógłbyś udawać, że jest fajnie. - Wszystko gra.
Po prostu lecą mi łzy od odkrojenia cebuli.
Jasne.
Sama spróbuj! Jesteś mądra, bo zajęłaś się chili.
Bardzo ostre? Ile ma w skali Scoville’a?
To chili.
Wiesz ile?
A jak myślisz?
Skala kończy się na dwóch milionach. Oby nasze tyle nie miało.
- Zabiłoby mnie. - Musisz spróbować.
Ile punktów w skali?
Ze dwa. Nie takie ostre.
Ale będzie dobre...
Tak...
Muszę odebrać.
Ale podsmaż cebulę. Zaraz wracam.
Wszystko gra?
Cieszę się, że jesteś.
Możesz zostać na noc. Rodzice wracają dopiero jurto.
To się nie uda.
Skończyłam z nim.
A on o tym wie?
Powiem mu, gdy wróci.
Zaczekaj!
Samir.
Cześć...
Cześć.
Tak traktujesz Sebastiana?
Nic nas nie łączy, tylko...
Co?
Nie mów Sebastianowi.
Co to ma być? Od dawna się tak zabawiasz?
Odbiło ci do reszty?
- Wiesz, jaki jest Seba. - Powinnaś mu pomóc.
- Próbowałam! - Rżnąc się z Samirem?
Wykorzystujesz Sebę!
Przestań! Nie mów o wykorzystywaniu Seby!
Sama to robisz! Jesteś jak wszyscy inni!
Lepiej się zamknij, kurwa!
Halo?
Cześć...
Dlaczego gadamy bez obrazu?
Chcę ci coś powiedzieć...
- Czekaj, włączę wideo. - Nie ma potrzeby.
Cześć!
Cześć...
Musimy pogadać.
Już mówiłaś. Co to za poważna mina?
Nie mogę już z tobą być.
Dobrze.
- Coś jeszcze? - Nie. To muszę lecieć. Cześć!
Cześć.
Co się stało?
- Gdzie Doris? - Kto?
Zwykle wychodziła po mnie.
Jasne.
Już jej tu nie ma.
Wyszła?
Niezupełnie.
Nie rozumiem, przenieśli ją?
Nie żyje?
Co jest?
Chcę zadzwonić.
Cześć, Maju. Wesołych Świąt.
- Jesteś tam? - Tak.
Zastanawiałam się nad czymś.
Słucham.
Byłby pan ze mną przy wizji lokalnej?
Oczywiście.
Ale ostrzegam: wizja może ci zaszkodzić.
Może wyjść z tego bajzel.
Już jest bajzel. Trzymanie się z daleka niczego nie zmieni.
Dlaczego tego chcesz?
Chcę zrozumieć, co się stało. Dla siebie.
Jestem Maja z klasy Samira. Jest w domu?
Proszę.
Samir! Masz gościa!
- Proszę. - Dzięki.
- Samir? Gdzie on? - A co?
- Ma gościa. - Kogo?
To chyba ktoś z klasy. Pogadaj z nią.
- Cześć! - Cześć!
- Czegoś do picia? - Nie, dziękuję.
- Herbaty, wody, soku...? - Naprawdę nie trzeba.
Co tu robisz?
Chciałam porozmawiać z Samirem.
Jasne. Samir!
Samir.
Czego chcesz?
Przestań.
- Nie bądź niegrzeczny... - Zamknij się.
Co pomyśli o nas, biedakach, jeśli taki będziesz?
Możesz się przymknąć? Chodź.
Żartowałam, wyluzuj.
Samir? Na pewno nic nie trzeba?
Nie, na chwilę wyjdziemy. Chodź, Maju.
Nie możesz mnie tak nachodzić.
Dzwoniłam, ale nie odbierałeś.
- Więc postanowiłaś wpaść? - Tak.
Nie masz tu czego szukać.
Rozstałam się z Sebą.
Hej!
A gdy wróci do domu?
Co będzie?
To już skończone.
Nic nas nie łączy. Nie tak to ujęłaś?
- Nie o to chodziło. - To o co?
Cóż...
Lepiej wracaj do domu.
Odprowadzę cię kawałek.
Uwaga, drzwi się zamykają.
- Cześć, Maju. - Cześć.
Maju.
Per będzie filmował, byśmy mieli to w naszych aktach.
Na miejscu będą trzy kamery.
To może być dla ciebie trudne.
W każdej chwili możesz poprosić o przerwę.
Możesz też się wycofać. Rozumiesz?
- Cześć. - Cześć.
Cześć.
Cześć, Maju.
Zaraz woźny włączy światło.
Zaczekajmy chwilę.
- Już. - Tak.
Możemy zaczynać.
Jesteśmy w szkole publicznej w Djursholm
w celu przeprowadzenia wizji lokalnej
w związku ze sprawą K 482-620-4-18.
Poprowadzisz nas i opiszesz rozwój wypadków.
Od momentu, w którym weszliście z Sebastianem do szkoły,
do chwili, w której zjawiła się policja.
Andreas wcieli się rolę Sebastiana.
Zacznijmy od waszego wejścia.
- Weszliśmy tędy. - Głównym wejściem?
Chcesz coś dodać? Mieliście coś ze sobą?
Dwie torby.
Jasne. Podacie dwie torby?
Dziękuję.
Jeśli coś się nie zgadza, mów.
Sebastian był z drugiej strony.
Podeszliśmy do szafek. Sebastian szedł przodem.
Dobrze...
Cześć, Sebastian.
CHORA KURWA!
- Otwieraj. - Kto otworzył szafkę?
Ja.
Mamy klucz?
JEBANA SUKA!
Co dalej? Którą torbę odłożyłaś?
Kto miał materiały wybuchowe?
- Jak ma wybrać torbę? - Włóż torbę.
- Nie wie, co zawiera. - Kto ma torbę, która trafi do szafki?
Ja. Umieszczam ją w szafce.
- Co potem? - Ruszyliśmy do sali.
Sebastian szedł pierwszy.
Cześć, Maju.
I co stało się pod salą?
Drzwi były otwarte.
Proszę.
Kto wszedł pierwszy?
Sebastian.
Co dalej?
Maju, zamknij drzwi.
Zamykam drzwi.
Proszę.
Weszłaś do sali za Sebastianem. Dokąd się skierowałaś?
Stanęłam tutaj.
W tym miejscu. Dalej.
Wyciągnął z torby broń i zaczął strzelać.
Odłożyć torbę?
Maju, odłożył torbę czy nie?
Nie widziałam tego, ale chyba tak.
- Na podłogę czy ławkę? - Ławkę.
Co dalej?
Dennis siedzi tutaj. Sebastian strzela.
Do Dennisa? Maju...
Do kogo strzelił najpierw?
Nie pamiętam.
W kogo mierzy?
Otóż...
Maju?
- Co teraz? - Kończą mu się kule.
- Co robi? - Wymienia magazynek.
Drugi ma przy sobie czy w torbie?
Nie pamiętam.
Pamiętasz chociaż, czy długo go szukał?
Nie.
To stało się w moment.
Wtedy sięgnęłaś po broń?
Maju.
Sięgnęłaś po broń i zaczęłaś strzelać. Tak było?
Widzę...
Widzę broń...
Widzę ją.
I strzelam.
Strzelam.
Co stało się dalej?
Nie...
Nie!
Musisz nam powiedzieć, co się stało.
Musisz powiedzieć.
Robimy przerwę. Nie widzi pani, że nie jest w stanie odpowiadać?
Trzeba jej powietrza. Krótka przerwa.
Zastrzeliłam ich.
Zastrzeliłam.
Maju.
Chcą już zakończyć dochodzenie przedsądowe.
Nie musisz tego ciągnąć.
Dadzą ci spokój.
Koniec z przesłuchaniami.
Czternaście lat.
Zgadza się.
Cóż...
Domyślam się...
że nie poszło to tak, jak oczekiwałaś,
ale odpuść już.
Trzeba patrzeć w przyszłość.
Teraz czeka nas proces.
WESOŁYCH ŚWIĄT
Hip, hip, hurra!
Pięknie!
Skoro masz już siedem lat,
może napijesz się piwa do tortu?
- Nic z tego! - Nie?
Nie chce piwa! To co chcesz?
Prezenty!
- Dlaczego? - Bo mam urodziny!
Rzeczywiście, masz urodziny!
- To je przyniosę. - Siedź.
Załatwimy to.
Układa wam się z Sebą?
- Pewnie. - Nie mógł przyjść?
Pojechał z rodziną do Południowej Afryki.
Aż do Afryki? Niesłychane!
Może wróci na Święta?
Raczej spędzi je w Szwajcarii.
- Serio? - Idą prezenty!
- Wszystkiego najlepszego! - Coś fantastycznego!
- Proszę. - Nie wszyscy naraz.
Co to za krążek? Może ser?
Wspaniałe!
- Ładne, co? - Tak.
Cześć.
Przepraszam.
Cieszę się, że z Sebą koniec.
Ja też.
Jeszcze jedno.
Gdy wrócisz ze wsi, chciałbym coś porobić razem.
Będziemy w niedzielę.
Chętnie bym się spotkał.
Ale wrócimy późno.
To może w poniedziałek?
Pewnie.
To dość odległy termin.
Pewnie będę musiał jutro zadzwonić.
Rób, co musisz.
Spróbuję odebrać, ale mogę być zajęta.
Wiem, musisz rąbać drewno na opał.
To może zadzwonię.
Koniecznie.
To później pogadamy.
- Pewnie. - To na razie.
- Cześć. - Cześć.
Teraz cieplej czy zimniej?
Ciągle zimniej?
A teraz?
Teraz zimno.
Ciągle zimno?
- Chodź tu, nicponiu! - Robi się zimno!
Chodź tu!
- Jestem cała w liściach? - Tak.
Następnym razem pojadę z tobą do Londynu.
I z Sebastianem?
Bez niego.
Już nie będę się z nim spotykać. Ty mi wystarczysz!
- Maju? - Tak?
Chodź.
- Co jest? - Chodź ze mną.
O co chodzi?
- Później ci powiem, chodź. - Mów teraz.
- Chodzi o Sebastiana. - To znaczy?
Trafił do szpitala.
- Co? - Chodź.
- W Południowej Afryce? - Nie, w Danderyd.
Co się stało?
Mamo, co?
Powiedz mi!
- Maja Norberg. - Tędy proszę.
Maja.
Przepraszam.
Wybacz mi.
Przepraszam.