NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Udało się?
Tak.
Proszę.
Nie do wiary.
Cały album Divide tu jest, poza „Supermarket Flowers”.
To piosenka?
- Personel pewne rzeczy usunął. - Bo dotyczyły śmierci?
- Mam interweniować? - Nie trzeba. To kiepski numer.
Rozumiem.
Dziękuję.
Proszę.
Rozmawiałaś z psychologiem...
- po... - Moim wybuchu?
Nie tego słowa szukałem.
Chciał pan to ująć dyplomatycznie.
Rozmawiałaś?
Przesłuchania nie są codziennie, ale jeszcze się nie skończyły.
Załatwiłby mi pan moją komórkę?
Tu nie ma zegara.
Dziś jest wtorek?
Tak.
O której zaczynamy?
O 15.00.
Która jest teraz?
10.30.
Skończyliście?
Trzymaj się.
Nad czym tak dumasz?
Nad sensem istnienia. Zaparkowałaś?
Nędznie.
Musiałam objechać całą okolicę, zanim znalazłam sensowne miejsce.
Mieszkasz 800 m stąd.
Racja, mogłam się przejść.
Spotkanie z noblistką. Bardzo fajnie, że chce nas odwiedzić.
- Proszę. - Dzięki.
Ale niech nie utrudnia nam dojazdu do szkoły.
Gdyby nie wizja weekendu, chyba bym nie wytrzymała.
Będzie wspaniale!
- Poznałaś rodziców Labbe? - Trochę.
- Jego ojciec nosi drewniaki. - Zgadza się.
Są naprawdę fajni. Mags ci się spodoba.
Zadzwoniła z pytaniem, co robię w wakacje.
Mają wielki zjazd rodzinny i chcą, żebym przyszła.
Już rozglądam się za sukienką. Pomożesz mi coś wybrać?
- Słuchasz mnie? - Claes przyszedł?
Tak, a co?
Myślałam, że nie zawraca sobie głowy szkołą Sebastiana.
Nic nie wiesz? On to finansuje.
Daje 50 tysięcy dolców za godzinę w auli.
Cholera.
Ktoś tu nie znosi ekonomii?
Kto chciałby w życiu robić coś znaczącego?
Słusznie. Ekonomistom nie można ufać.
Ekonomiści są niebezpieczni, bo gospodarka światowa dotyka...
Wielu uważa, że ekonomia to dziedzina, która podlega regułom,
podobnym do prawa grawitacji...
- Niebezpieczny ekonomista? - Karol Marks.
Milton Friedman.
O tym właśnie mówię.
Nie należy nakładać podatków w celu zubożenia bogatych,
lecz by wzbogacić klasy niską i średnią.
Dziękuję za uwagę. Mamy chwilę na pytania.
Christer ma mikrofon. Gdzie się podział?
- Tutaj. - Świetnie.
- Dziękuję. - Kto pierwszy?
Tak, słucham.
- Jak się nazywasz? - Sebastian Fagerman.
Jakie masz pytanie?
Jeśli chcemy, by Zachód pozostał konkurencyjny,
czy możemy nakładać wysokie podatki na firmy,
podczas gdy sąsiedzi mają niższe podatki?
Czy ryzykujemy wtedy, że firmy się przeniosą?
Dziękuję za to pytanie.
Mówiąc krótko: tak, jeśli chcemy, by praca była dostępna tylko za granicą.
Następne pytanie. Tak, słucham.
Otrzymaliśmy przygotowane pytania, ale ja zadam własne.
Słucham.
Słyszymy, że źródłem problemów Europy jest migracja.
Wojny i islamscy terroryści,
coś, na co nasi politycy nie mają większego wpływu.
Jednocześnie bogaci dalej się bogacą, a biedni biednieją.
Nie powinniśmy rozmawiać o wpływie gospodarki na demokrację?
Pomyliłeś wykłady, chłopcze.
- Przepraszam, jak masz na imię? - Samir.
Dlaczego uważasz, że to pytanie do ekonomisty?
Czyż nie we wszystkim chodzi o pieniądze?
Powtarzanie, że należy inwestować w infrastrukturę jest bez sensu,
skoro nie możemy mówić o źródłach finansowania.
Szczególnie gdy wmawia się nam, że przez imigrantów brakuje funduszy.
Inwestycje rządowe są ważne.
Ale nikt nie przyzna,
że mają za nie płacić ludzie zebrani w tej auli.
Gówno prawda.
- Czyżby? - Oczywiście.
Czy pielęgniarka ma płacić wyższe podatki od kogoś, kto odziedziczył miliardy?
Kto zapewni tym ludziom pracę? Tata Samira?
Głęboko wierzę w kapitalizm, ale uwaga Samira jest słuszna.
Jak niesprawiedliwe musi być społeczeństwo,
by wiara w instytucje demokratyczne zaczęła się załamywać?
Dziękuję za uwagę.
Wcześniej tego nie rozumiałam.
Jesteśmy drobinami w wielkim świecie.
Ale to dobrze.
Świat przyrody jest taki wielki... Labbe namawia mnie na kartę łowiecką.
- Jesteś wegetarianką. - Wiem, ale to co innego.
Uwielbiam tę piosenkę. Pogłośnij.
Pole pełne palm z LA
Szybkie drinki, ciągły pęd
Zniosę jeszcze w metrze rok
Proszę, niech ktoś przerwie to
Cześć.
- Cześć, skarbie! - Cześć.
- Cześć, bracie. Wszystko gra? - Jasne.
Tata chce wam wszystko pokazać.
- Świetnie! - Mylisz się.
Nie zadawajcie pytań, bo zagada was na śmierć.
Jeśli zażartuje, zaśmiejcie się.
- Witajcie! - Cześć!
- Obejrzyjmy obejście. - Może najpierw się rozpakują?
Przecież torby nie znikną. Chodźcie.
Nie spodziewałem się tu Samira.
Świetnie. W kupie raźniej.
- Zajmę się waszymi rzeczami. - Dzięki, Mags.
To najstarsza część, z XVII wieku,
ale odnowiona w taki sposób, by wyglądała na XVI.
Zwróćcie uwagę na drewniane panele ścienne.
Tu widzimy zbroje.
Ta należała do japońskiego żołnierza z końca XVI w.
Do samuraja.
Nasz narodowy badacz Nordenskjöld
otrzymał ją od cesarza japońskiego.
Zwróćcie uwagę, że kłaczek na hełmie to ludzkie włosy.
Ohyda!
Pewnie kogoś oskalpowali.
Rety!
Przebudowa posiadłości na zamek nastąpiła w 1889 r.
Wówczas zbudowano cztery boczne wieże, które widzieliście wcześniej.
Dlaczego?
Wracała moda na szesnastowieczne zamki.
Chodźcie, poznacie całą rodzinę.
Jak myślicie, kto to?
Karol XIV i Jadwiga Eleonora.
- Czyją była żoną? - Karola X.
Doskonale, zgadza się.
Przejdźmy do biblioteki, serca posiadłości.
Ciekawa sprawa, bo nikt nie wie, kim jest ten mężczyzna.
To pewnie angielski lord. Obraz pochodzi z ok. 1650 r. Nie był nikim znanym, bo nie pozostały po nim żadne opowieści.
Ale to piękny portret.
To jest z Liège?
- Czyli? - Sztucer z Liège.
Nic o tym nie wiem.
Robiono je dla Szwedzkiej Marynarki w XVII w.
Nigdy się tym nie interesowałem.
Zdążymy jeszcze obejrzeć górę. Zapraszam.
Spójrzcie na sufit. Te freski pochodzą z XVII w.
Rety!
Piękne i świetnie zachowane.
- Zapraszam na schody. - Chodź.
Mamy tu zaledwie 25 pomieszczeń.
Sebastianie...
Zaraz ktoś tu wejdzie!
Chcę się z tobą kochać.
Nakryją nas.
Przestań.
Sebastianie.
Chcę się z tobą kochać.
Co wy tam wyprawialiście?
Szybki numerek.
Został jeden semestr nauki.
Serio? I nikt mi nie powiedział?
Mówię poważnie. Ja pojadę do Londynu, a ty do Stanów.
- Może więcej się nie zobaczymy. - Zobaczymy się.
Tak, ale...
- A jeśli mi się nie uda? - O czym mówisz?
Ci, którzy pojechali do Londynu, często musieli pracować w nocy.
Kserując, parząc kawę. Tego typu rzeczy.
Ale poradzę sobie.
Z całą pewnością.
A jeśli nie odnajdę siebie?
Wiem tylko, że chcę pokoju na Ziemi i jedzenia dla wszystkich dzieci świata.
Nie mogę obiecać pokoju na Ziemi, ale jedzenia dla dzieci nie zabraknie.
- Zawołacie chłopaków? - Pewnie!
Uwielbia cię!
- Maju, zupy? - Poproszę!
- Sebastian, gazowana czy zwykła? - Ma pan wino?
- Pijemy wodę. - Jestem pełnoletni.
Ja również, ale woda wystarczy.
- Proszę. - Dziękuję.
- Maju? - Gazowana.
Proszę.
- Mags, zwykle pijesz gazowaną. - Poproszę.
Samir, słyszałem o twojej akcji w auli.
Nie wiedziałem, że jesteś komunistą.
Jedynie zadałem pytanie.
Słusznie, wszystko należy kwestionować.
Owszem, poza wyborem napojów do obiadu.
- Wystarczy czy chcesz więcej? - Tyle będzie dobrze, dziękuję.
- Jedzcie. - Dziękujemy.
- Co u rodziców, Samirze? - W porządku.
Co porabia mama?
Pracuje w szpitalu.
Wspaniale, czyli załatwiła sobie uprawnienia.
Pozdrów ją od nas.
Chwilowo pracuje jako salowa. Chce zostać w szpitalu.
Marnuje się na tym stanowisku. W jakim kraju żyjemy...
Racja, każdy powinien robić to, co chce.
Nie martw się, wszystko się ułoży.
Dziwne.
Może się mylę, ale chyba mówiłeś, że twoja mama jest prawniczką.
Labbe? Gdy Samir przyszedł do szkoły,
chyba mówił wszystkim, że jego mama jest prawniczką.
Ale może ma dwa fakultety? Byłoby nieźle.
- Prawnikiem jest tata. Mama lekarką. - Tak mówisz?
Czyli nie jeździ taksówką?
Labbe, gdy miesiąc temu wracaliśmy z klubu,
czy to nie ojciec Samira nas wiózł?
- Przestań. - Co?
Nie ma znaczenia, czym zajmują się jego rodzice.
Ale jak to jest?
Wszyscy, którzy jeżdżą metrem, sprzątają
albo, wybacz Samirze, jeżdżą taksówką czy pomagają w szpitalu,
w rzeczywistości są lekarzami i prawnikami
czy pierdolonymi fizykami jądrowymi?
To w Syrii czy Iraku nikt już nie pracuje w sklepie?
- Dosyć tego. - Mieliśmy wszystko kwestionować.
Wystarczy.
Posłuchaj uważnie.
Imigranci, którzy docierają do Szwecji,
zwykle mają wyższe wykształcenie, a sytuacja w ich domu była stabilna.
Taka wyprawa wymaga pieniędzy.
Może według twoich standardów niewielkich, ale powinieneś to zrozumieć.
Jasne.
Czyli wszyscy ci, którzy przebywają na koczowiskach,
to w rzeczywistości elita.
Znam cię całe twoje życie. Jak możesz być taki ograniczony?
Ograniczony? Zaprosiliście Samira tylko dlatego, że pomaga Labbe w nauce.
- Ile ci płacą, Samir? - Sebastianie, chodź się przejść.
- Mam wyjść? - Nie pogarszaj sprawy.
Ja mam wyjść, a ten sukinsyn może zostać i kłamać?
Idziemy. Sebastianie!
To jakiś żart. Idziesz, Maju?
To sobie zostań!
- Jebany pasożyt! - Dosyć!
- Obrzydliwy wazeliniarz! - Cisza!
Muszę do toalety.
Tak?
- Która godzina? - Gdzieś ci się spieszy?
Nie możesz po prostu powiedzieć?
Dobrze wiesz, że nie możesz się odzywać, kiedy tylko zechcesz.
Powiedz, która godzina.
12.15.
Nie ma za co.
Chwilę to zajęło.
Owszem. Sebastian pojechał.
Nie jest dzisiaj w towarzyskim sosie. Jego ojciec się zgadza.
- Zadzwoniłeś do niego? - Tak.
Co nasz drogi Claes miał do powiedzenia?
- Później o tym pogadamy. - Muszę zadzwonić do Sebastiana.
Zdrówko.
Oddzwoń do mnie jak najszybciej. Proszę.
Nie pocieszaj mnie.
Pierwszego dnia szkoły byłem mocno spięty.
Wy nie, bo znacie się od 17 pokoleń.
Nagle banda 15-latków chce wiedzieć, kim są moi rodzice.
Posrana historia.
- Zgadzam się. - I to jak.
Czyli twoja mama nie jest lekarką ani prawniczką?
Nie mówiłem o prawniczce. Labbe wszystko pomieszał.
A lekarką?
Chciała studiować, ale nie wyszło.
Cieszy się z pracy salowej. Nic w tym złego.
A tata?
Sebastian miał rację.
Margareta i Georg powinni mnie wyrzucić. Tak właśnie myślisz.
- Skąd możesz wiedzieć? - A co myślisz?
To smutne, że musisz kłamać i udawać.
Gdyby ludzie znali prawdę, lubiliby cię jeszcze bardziej.
Twoi rodzice mają zwykłe prace, ale zobacz, jak daleko zaszliście.
Takie rzeczy robią wrażenie na ludziach.
Nic nie rozumiesz!
Pooglądaj Idola, X Factor czy co tam jeszcze,
to zobaczysz, że dobra ściema to połowa sukcesu.
Gdybyśmy myśleli o imigrantach odrobinę więcej,
gdyby byli bardziej szwedzcy, gdyby więcej się uczyli,
to amerykański sen byłby w ich zasięgu.
Kochacie amerykański sen i kochacie Zlatana.
Cały ten kraj go kocha.
Nawet gdy mówi, że nie przeczytał żadnej książki.
Że dziewczyny nie umieją grać w piłkę. Tacy są imigranci.
To niewykształceni mizogini. Ale spoko, bo jesteście tolerancyjni.
- Do tego... - Jesteście?
Gadasz, jakbyś wszystko wiedział, ale o kogo ci chodzi?
Wiesz, że mi się podobasz.
SEBASTIAN: W RAZIE CZEGO UŻYJ GUMY
To się musi skończyć.
Chcę iść na siłownię.
Zajęta.
- Chcę wziąć prysznic. - Też zajęty.
Nawet nie sprawdziłeś.
Nie jesteś tu jedyną klientką.
Chcę rozmawiać z księdzem.
Chcę rozmawiać z księdzem, mam do tego prawo.
Sprawdzę, czy to możliwe.
Chcesz rozmawiać o czymś konkretnym?
Nie bardzo.
DJURSHOLM WE ŁZACH
Jak się z tym wszystkim czujesz?
Nie przyszłaś do mnie przypadkiem.
- Jak się czujesz? - Świetnie.
Żałujesz, że nie będzie cię na pogrzebie?
I tak mnie tam nie chcą.
Gdyby nie miało to znaczenia, chciałabyś iść?
Tak.
Ale siedzę tutaj.
Rozmawiałaś z personelem?
Tutaj jest co robić.
Może nie chcesz nic robić.
Nie mogę. Mam zakaz kontaktu z osadzonymi.
Fakt.
Porozmawiam z personelem. Może uda się coś wymyślić.
- Pasuje? - Tak.
Świetnie.
Pracował ojciec przy pogrzebach?
Tak.
To trudne?
Czasami.
Ale bywa też piękne.
Jesteśmy tylko ludźmi. Mamy prawo do żałoby.
Jest w tym coś pięknego, niemal wyzwalającego.
Więc...
Gdybyś mogła iść na pogrzeb,
co byś powiedziała?
Nie wiem.
Sądzę, że wiesz.
Poprosiłabyś o wybaczenie.
Sądzisz, że nie masz do tego prawa, ale masz.
Każdy je ma. Wybaczenie to akt łaski.
Człowiek bez winy o nie nie prosi. Wręcz przeciwnie.
Ma ono znaczenie dopiero wtedy, gdy jest naprawdę źle.
- Mam pytanie. - Pytaj, o co chcesz.
Która godzina?
Wiesz, że nie przespałabym się z Samirem. Kocham cię.
Powiedz coś.
Co?
Co mam powiedzieć?
Że wszystko w porządku.
Co mam zrobić?
Musimy się w to bawić za każdym razem?
Zawsze masz jakiś plan. Może troszkę wyluzuj.
Przestań.
Dobrze. Wszystko gra.
Masz ochotę cos porobić?
Na przykład?
Cokolwiek. Przejść się, iść do kina, wszystko jedno.
Możemy gdzieś iść.
W porządku.
Podzwonię i zbiorę ekipę.
Będzie fajnie.
Filip! Tutaj!
Coś załatwię i zaraz wracam.
- Strasznie tu piździ. - Wejdź do środka.
- Jak leci, bracie? - Wszystko gra?
- Damy dziś czadu. - Rządzisz, stary.
Wszystko potrafisz załatwić.
Doskonale.
Chodź już.
Trzymaj się.
O czym z nim rozmawiałeś?
W porzo? Cześć.
O pogodzie.
- Wchodź, stary! - Dzięki!
Cześć, Seba!
Skoczę do klopa. Idź do sektora VIP-ów. Zaraz będę.
Ty, Amanda...
- Jak leci? - Widziałaś Sebastiana?
- Co jest? - A jak, kurwa, myślisz?
Jebany klub! Jebane miasto!
Obrzydliwi ludzie! Co my tu, kurwa, robimy?
- Cholera... - Idziemy do domu?
- Nie. Chcę jechać do Barcelony. - Co?
Znam słodką knajpkę za kościołem. Zaraz, to w Palmie!
To lećmy do Nowego Jorku. Tam jest przyjemnie.
Nie dotykaj mnie, do cholery. Nie dotykaj!
- Co ty mu dałeś? - Uspokój się.
Nie da się go zrozumieć. Totalnie odleciał!
- Co mu dałeś? - Uspokój się!
- Powiedz, co mu dałeś! - Dobrze, odpuszczę go!
Przestań sprzedawać mu to gówno! Pierdolony sukinsyn!
Spędzimy tydzień w Londynie...
Co ty wyprawiasz?
- Cholera... - Sebastian, wstawaj!
Idziemy do domu.
- Idzie tu ochroniarz. - Podaj kurtkę.
- Szaleństwo... - Nie!
Chodź.
Wychodzimy.
Spokojnie. Taksówka!
Siedzisz tak po ciemku?
Miałaś być u Sebastiana.
Zjesz coś?
Chodź. Zrobię nam śniadanie.
Zaprosisz Sebastiana na obiad?
Nie dzisiaj, może w weekend.
Pomysł pewnie spodobałby się Linie.
Pilnowalibyśmy się z tatą. Nie narobilibyśmy ci wstydu.
Nigdy nie pytasz o nic ważnego.
Wszystko jedno.
- O co chodzi? - Muszę wyjść.
- To niemożliwe. - Otwórz, muszę stąd wyjść!
Uspokój się.
- Gdzie byłaś? - Właśnie zaczęłam pracę.
Która godzina?
14.45.
Dzięki.
Wszystko w porządku?
- Potrzeba ci czegoś? - Nie.
Jakby co, jestem w pobliżu.
Dobrze.
Piętnaście minut...
czyli 900 sekund...
Jeden, dwa, trzy, cztery...
Nie wiem, czy wciąż go kocham.
Kochanie...
Możesz na mnie liczyć.
Chyba nie wytrzymam.
Wytrzymasz.
Nie jesteś sama.
Pamiętaj, że zawsze możesz na mnie liczyć.
Jesteś bardzo silna.
Moja bohaterka.
Wiele osób by wymiękło, ale nie ty.
Coś wymyślimy.
895, 896, 897,
898, 899, 900.
Różowe niebo nad domami za miliony
Różowe niebo wszędzie
Różowe niebo i te czarne SUV-y
Zastawiły całe miasto
Pole pełne palm z LA
Szybkie drinki, ciągły pęd
Kalle, otwórz!
- Co? - Muszę stąd wyjść!
Ktoś jest na dziedzińcu. Zaczekaj.
Muszę stąd wyjść! Muszę!
Muszę się stąd wydostać!
Uspokój się!
Potrafiła sadzić frazesy.
„Ucisk to zło”.
„Bieda to coś strasznego”.
„A rasizm jest naprawdę potworny”.
Plotła takie rzeczy.
Albo, że wszystko jest „takie super” albo „na bajerze”.
Albo „malutkie”.
A gdy oglądałyśmy jakiś klip na YouTubie,
w którym rekordowo otyły facet wstał po raz pierwszy od 30 lat,
mówiła: „Cicho, oglądam wiadomości”.
Współczuła każdemu.
Ale nad sobą też się użalała.
Nie było różnicy między chorym na raka
a tym, że wyskoczył jej pryszcz.
Cholernie zadufana w sobie.
Wszyscy musieli ciągle na nią czekać.
Ale to była... To była Amanda...
I wszystko robiłyśmy razem.
Żadnych chmur, tylko balony
Siedemnaście, wierzcie mi
- Jak się czujesz? - Lepiej.
To dobrze.
Opowiedz nam, jak zastrzeliłaś Amandę.
Moja klientka mówiła już o tym kilka razy.
Jeszcze raz, proszę. Mierzyłam w Sebastiana.
Strzelba wypaliła przypadkiem.
Ta, którą trzymałaś?
- Musisz powiedzieć na głos. - Tak.
Nie zwróciłam na to uwagi.
Nigdy nie skrzywdziłabym Amandy. Nigdy.
Mieliśmy okazję przesłuchać świadka z klasy.
Jego wersja całkowicie różni się od twojej.
- Jak to? - Chwila. Tu skończymy.
- Muszę porozmawiać z klientką. - Nie.
- Musimy porozmawiać. - Proszę mówić.
Twierdzi, że wymierzyłaś w Amandę i dwukrotnie strzeliłaś.
Co?
Że zabiłaś ją z premedytacją.
Omówmy to jeszcze raz.
Co się działo w klasie, gdy strzelałaś do Amandy?