NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Zastrzel mnie!
Śniadanie.
- Już jest rano? - Na to wygląda.
- Simpan, upiekłeś ciastka? - Tak.
- Mogę się poczęstować? - Pewnie. Moja robota.
To zwykłe ciastka cynamonowe, ale z sekretnym składnikiem.
NASTOLATKA Z DJURSHOLM W ARESZCIE
Dzień dobry, Maju. Zapraszam.
- Dziękuję. - Jak się trzymasz?
- Dobrze. - Świetnie.
Przyprowadziłem kogoś do pomocy. To Evin.
- Cześć. - Cześć.
To Per.
Wszystko będzie dobrze.
Możesz usiąść pośrodku. Dzień dobry wszystkim.
- Dzień dobry. - Cześć.
Zaczynamy dzisiejsze przesłuchanie Marii Norberg.
Numer PESEL: 000506-3985. Numer sprawy K482620-18.
Główna prowadząca: śledczy Jeanette Nilsson.
Obecni podczas przesłuchania: adwokat Peder Sander i współpracownicy...
- Evin Orak. - Per Jonsson.
14 czerwca 2018 r., godzina 10.10.
Zaczynajmy.
Jak się dzisiaj czujesz?
Świetnie.
Miałaś czas, by wszystko przemyśleć.
Czy chciałabyś cokolwiek zmienić w zeznaniach?
Nie.
Dzieci z twojej klasy nie żyją.
Może...
gdybyś zaczęła z nami współpracować, wszystkim wyszłoby to na dobre.
Gdybyś współpracowała.
Wyrazy wspóczucia.
Jeszcze tego nie powiedziałam.
Sebastian był twoim chłopakiem.
Obchodzi to panią?
Sebastian nie żyje.
Wiem. Zastrzeliłam go.
Muszę dowiedzieć się czegoś więcej, by wszystko zrozumieć.
Jak długo byliście razem?
Zależy jak na to spojrzeć.
Tak?
Poczekaliśmy z ogłoszeniem tego innym.
Oczywiście.
Ale z tego, co rozumiem, byliście w sobie bardzo zakochani.
Przynajmniej takie sprawialiście wrażenie.
Gdzie zrobiono te zdjęcia?
Nad Morzem Śródziemnym?
Cholera, ale z niego ciacho!
Może są lepsi od niego, ale...
- Przestań! - Żartuję.
Podrzuć trochę szczegółów. Jak jest w łóżku?
Trochę jak...
Jak za pierwszym razem.
Kurde, już się zakochałaś?
- Skąd. - Ależ tak!
Nie, ale to bez znaczenia. Bo już po wszystkim.
Dlaczego tak mówisz?
Od powrotu do domu nie zadzwonił.
To nie znaczy, że się rozstaliście.
On może mieć każdą. Dlaczego miałby wybrać mnie?
- Zadzwońmy do niego. - Nie!
Oddaj to!
Nie zadzwonię pierwsza. On musi to zrobić.
Jak uważasz, ale jutro w szkole będzie niezły kwas,
gdy się zobaczycie i nie będziecie wiedzieli, co robić.
Zarezerwować Café Opera czy Kristall?
Kristall pomieści więcej gości, ale ich dania wegetariańskie...
Nie za wcześniej planujesz imprezę na zakończenie szkoły?
Daj spokój, ten rok przeleci w mig.
Najlepsze terminy szybko przepadają.
Moja impreza będzie na samym końcu.
Musisz już iść.
Co?
Dobra. Wielkie dzięki.
- Nie możesz tak mówić. - Przyszła twoja mama.
Jasne. Dziękuję.
Zejdźmy na dół.
- Jak ci się podobał Claes? - Całkiem.
Spodziewałam się czegoś innego, a był zabawny, wyluzowany i przyjemny.
Cześć, dobrze cię widzieć.
- Tak sobie plotkujemy. - Słyszę.
- Wzięłaś moje rzeczy? - Są w samochodzie.
- Kocham cię. Zadzwoń. - Kocham cię, cześć.
Zaraz przyjdę.
Uraczył nasz pięciodaniowym obiadem na swojej łodzi, czy jak to się mówi.
Przestań.
Jesteśmy ciekawe twojego chłopaka.
- To nie mój chłopak. - Jak to?
- Rozmawiałyście o Claesie. - Jaki ojciec, taki syn.
Dobrze o tym wiesz. Należy ci się to, co najlepsze.
- To co z sobotą? - Tak jak się umawiałyśmy.
SEBASTIAN: RANO PO CIEBIE PODJADĘ
Nic nie musisz mówić. Wszystko jasne.
To był wakacyjny wyskok, nic poważnego.
Zrywasz ze mną?
- To ty zrywasz ze mną. - Skąd taki pomysł?
- Nie dzwoniłeś. - Ale ty też nie.
Uznałem, że nie należysz do dziewczyn, które czekają na telefon chłopaka.
Sądziłam, że właśnie z takimi zwykle się zadajesz.
I pewnie dlatego tak mi się podobasz.
Nie jesteś taka jak wszystkie.
Powiedz, że jesteśmy razem.
- Powiedz. - Jesteśmy razem.
Cześć!
Przytulasek!
- Witamy w naszej klasie! - Dzięki.
Muszę coś załatwić. Później się zobaczymy.
Wynajmijcie sobie pokój.
Czyli po wszystkim?
Niezupełnie.
- Wiedziałam, że tak będzie. - Super! Widzimy się w klasie.
Jasne.
Cześć.
- I jak wakacje? - Świetnie.
Coś szczególnie godnego uwagi?
Co jest?
- Zakuwałeś całe wakacje? - Nie, tylko pół.
Musiałem odbębnić staż.
Razem z tym oto kolesiem. Cześć!
- Napalony na lekcje angielskiego? - Pewnie.
Cześć.
- Słyszałeś kiedyś o opalaniu się? - Co to takiego?
Coś, co robi się poza szkołą.
Szkoła to droga do lepszego życia. Gdy będziesz się opalać, pomyśl o tym.
- Przynajmniej nie jestem już blada. - Bladość była ci do twarzy.
Przestań...
Nic z tego.
Cześć!
- Udały ci się wakacje? - Pewnie, a tobie?
I to jak! Cześć!
Jak się masz? Dobrze cię widzieć!
- Jak się masz? - Świetnie, a ty?
Moglibyście już usiąść? Halo!
Usiądź, proszę.
Pora wrócić do roboty.
Powiedzcie, co porabialiście?
Poza wiszeniem na komórkach i hodowaniem sobie raka skóry?
Ktoś przeczytał dobrą książkę?
- Samir pewnie kilka zaliczył. - Nie zdziwiłbym się.
Jeszcze ktoś?
Po co czytać, skoro można obejrzeć film?
Maja, twój ulubiony to ten o parze chorej na raka?
- Mocna historia. - I jaka smutna.
Wróćmy do literatury. Samir, zdradź, co przeczytałeś.
Exit West Mohsina Hamida.
I The Idiot Elif Batuman.
I ponownie Wszystko za życie, bo to arcydzieło.
- Wspaniale. - Nie masz ciekawszych pomysłów?
Na przykład W drodze?
Cześć.
- Przepraszam. - Nie szkodzi, zapraszam.
Oto nasz nowy uczeń.
- Może już tu kogoś znasz? - Znam.
Ale może wszyscy się przedstawią. Tobias?
Cześć, Tobias.
- Mika. - Amanda.
Victoria.
Cześć, Jacob.
Maja.
- Mela. - Elsa.
- Tom. - Simon.
- Spróbuję zapamiętać. - A jak ty masz na imię?
- Cześć, Sebastian. - Cześć, Samir. Miło mi.
Przeczytałeś coś w wakacje, Sebastianie?
Czy twój związek z Sebastianem jakoś cię odmienił?
Tak mówią inni.
Arogancka, zadufana w sobie, obojętna, nieprzewidywalna.
- Ktoś powiedział: „Zupełnie inna Maja”. - Fakt, tak to wyglądało.
Zada pani jakieś rzeczowe pytanie czy będziemy skupiać się na plotkach?
Zanim go poznałaś, brałaś narkotyki?
Jakie znaczenie ma to, co robiła, zanim go poznała?
Tuż po aresztowaniu miałaś we krwi kokainę i tramadol.
Pytanie jest na miejscu.
Gdy ją aresztowano, znała już Sebastiana, więc mam odmienne zdanie.
Eksperymentowałam. Raz albo dwa razy.
- Co to było? - Ecstasy i kokaina.
- W jakich okolicznościach? - Imprezowych.
Z Sebastianem?
Dopóki do nas nie przyszedł, nie byłam na żadnej z jego imprez.
- Ilu gości? - Masa!
Ciekawe, kto gra. Na pewno jakiś słynny DJ.
Albo zespół.
- Co będzie do jedzenia? - Nie wiem.
- Wie, że jestem wegetarianką? - Pewnie.
- Cześć. - Cześć. Maja Norberg.
- Maja Norberg. Oczywiście. Proszę. - Dziękuję.
- Dzięki. - Proszę.
- Wyrwę Labbe'a. - Jeszcze tego nie zrobiłaś?
Nie, ale dzisiaj zamierzam.
Byłoby nieźle, gdybyś ty była z Sibbe, a ja z Labbe.
Oni się kumplują i my też. Moglibyśmy stworzyć paczkę.
- Może najpierw pogadaj z Labbe. - Przestań.
Przeliż się z nim na próbę. A jeśli ci się nie spodoba?
- Spodoba. - A ty spodobasz się jemu?
A dlaczego nie?
Oto i ona! Główna atrakcja!
Cześć.
- Królowa mojej imprezy. Jak się masz? - Dobrze, a ty?
- Amanda? Cześć. - Super impreza.
A to Dennis.
Moja dziewczyna, Maja, i jej przyjaciółka Amanda.
Oczywiście, Labbe. Poznaliście się.
Cześć.
- Cześć. - Cześć.
Posłuchajcie, panie. Ten koleś... podasz?
Bez Dennisa nie ma porządnej imprezy.
To najlepszy organizator eventów na świecie, słowo daję.
Dla ciebie i dla ciebie.
Pijcie i radujcie się!
Uwielbiam tę piosenkę!
Tak!
Chodź, zatańczymy.
Idziemy potańczyć!
Nie możesz stać jak kołek!
Różowe niebo i te czarne SUV-y Zastawiły całe miasto
Chodź ze mną, Maju! Damy czadu!
Super!
Mam mowy towar.
- Idziesz czy nie? - Jesteś najlepszy.
- Super. Idziesz z nami? - Nie, zostanę.
Samir? Co tu robisz?
Wciąga kreski z twojego nagiego brzucha?
Najpierw sobie nawciągacie, a potem on się spuszcza, tak?
Skończyłeś?
Co ty w nim widzisz?
Poza darmowym ćpaniem?
Nie mam prawa się bawić? To dlaczego tu jesteś?
- Labbe mnie namówił. - Czyli z przymusu? Biedaczysko.
Uczyliśmy się i wypiliśmy piwo.
Chciałem zobaczyć, o co cały ten szum. Nic mnie nie zaskoczyło.
Jestem totalnie rozczarowany. Tobą również.
Nie sądziłem, że takie rzeczy cię pociągają.
Uważasz, że jestem z Sebastianem dla kasy?
Przestań. A niby dlaczego?
Zabierz mu pieniądze, to zostanie tylko głupi ćpun.
To może weź się za dilera. Przynajmniej ma jakiś charakter.
- Nie znasz Sebastiana! - To jebane zero!
A ty kim jesteś?
Pijesz jego browary, ale za plecami po nim jedziesz.
Ty tu jesteś dla jego pieniędzy, nie ja.
Co robisz? Przestań!
Pomóż mi z Labbe. Chodź.
Amanda!
Nie widzisz, że nie chce?
Przestań, jebany idioto.
Dlaczego w nią to wpychasz, gdy mówi, że nie chce?
Puszczaj!
Co ty wyprawiasz?
Puszczaj!
Dobrze tak być ich dziwką?
Lubisz być ich dziwką?
- Wywal go stąd. - Przestań.
Sam mogę wyjść. Wolę wyjść sam. Naprawdę.
Zabierz go stąd. Zakrwawi mi cały dom.
Co się stało?
Impreza bez bitki to nie impreza!
Świadkowie twierdzą, że Sebastian nie miał hamulców.
Był nieprzewidywalny i lekceważył szkołę.
- Nie znali go. - Ale ty go znałaś.
Spędzaliście razem każdą chwilę. Byliście nierozłączni.
Podobno...
odcięliście się od innych.
Pani ciągle operuje plotkami. Maju, nie słuchaj tego.
Miałaś na niego wpływ?
Co to za dziwne pytanie?
Miałaś wpływ na Sebastiana?
Nie wiem. Co mam powiedzieć?
Cały świat był przeciwko wam? Tak się czuliście?
Kurwa...
Szlag.
Przepraszam, nie zdążyliśmy posprzątać...
Wstawaj!
Szybko, obudź się!
Już! Ubierz się!
Wrócił twój ojciec. W domu jest syf. Musimy posprzątać.
Spokojnie.
Jak to spokojnie?
Maju...
Przecież mamy ludzi od sprzątania.
Nie musimy się męczyć.
- Chodź się położyć. - Idę do domu.
- Chodź tu i się połóż. - Muszę do domu.
Szlag.
Chryste...
Maju, mogę cię na chwilę prosić?
- Byłaś kiedyś w Południowej Afryce? - Nie.
Polowanie to najlepsza droga do poznania człowieka.
Wtedy widać jego prawdziwe oblicze.
- Co ty na to? - Na co?
Wybierzesz się ze mną do Afryki?
Mam 17 lat, nie mam karty łowieckiej.
To nie problem.
Załatwię to.
- Dobrze? - Dobrze.
Przepraszam, zapomniałam zadzwonić.
Nie szkodzi. Dobrze się bawiłaś?
Tak.
Nic więcej nie powiesz? Jacy tam byli goście?
Ale kto tam był? Ktoś sławny?
Nikt kogo mogłabyś znać.
Czuć dym. To ode mnie.
Niektórzy wczoraj palili. Kurtka przeszła dymem.
- Mogę to wylać? - Tak, chyba że zjesz.
Zostaw kurtkę w piwnicy.
Cześć. Mogę tu usiąść? - Zapytaj pracownika. - Co?
Nie zabronię ci, ale jeśli tu usiądziesz, pójdę stąd.
Jest zła, rozumiem.
- Zachowałem się jak palant. - Pamiętasz, co wygadywałeś?
Całą masę bzdur. Nie tylko tobie. Przepraszam.
Zachowałem się jak idiota. Wybacz.
Posłuchaj. Co mam zrobić?
Mam chodzić na czworakach, żebyś zrozumiała?
Nie ma sprawy. Jeśli chcesz, bym się ośmieszył, zrobię to.
- Dla ciebie wszystko. Słodka Maju... - Przestań!
- Przepraszam za to, co zrobiłem. - Wystarczy.
Przestań.
- Co masz w siódmym? - Jeszcze do niego nie dotarłam.
- Przy którym jesteś? - Przy piątym.
- Po godzinie? - Przestań.
- Widzimy się później. - Cześć.
- Uwaga! - Czad!
- Jeszcze raz! - Doskonale!
- Odliczaj. - Trzy, dwa, jeden!
- Rety! - To się zdarza.
- Naleśnikowy król. - Zgadza się.
Gratuluję, Sebastianie.
Właśnie spędziłem 20 minut na rozmowie z dyrektorem szkoły.
Nie możesz chodzić na lekcje?
- Patrz na mnie, gdy do ciebie mówię. - Chodźmy.
- Chcę naleśniki. - Później.
Nikt nie oczekuje od ciebie cudów.
Musisz tylko poświęcić trochę czasu.
Nie stój tak, jak jakiś jebany idiota.
- Dlaczego nie chodzisz do szkoły? - Włóż kurtkę.
W czym problem? Zrobiłem wszystko, by ci pomóc!
Nie chcę więcej telefonów od dyrektora, jasne?
- Jesteś zła? - Nie.
- A starszy pan był zły? - Tak, on był zły.
Dlaczego?
Mogę żeglować bez wiatru
Mogę wiosłować bez wioseł
Lecz gdy rozdzielą mnie z przyjacielem
Z pewnością uronię...
- Ile razy strzelałaś ze strzelby? - Kilka.
- Gdzie? - Z dziadkiem.
- Polowałaś? - Nie mam karty łowieckiej.
- Dobrze strzelasz? Powiedz. - W miarę. Sama nie wiem.
Dziadek mówił, że strzelałaś do figurek. Dobrze strzelasz?
- Dziadek wam nie powiedział? - Odpowiedz, dobrze strzelasz?
Dosyć.
- Lubisz strzelać? - Strzelanie do rzutek jest fajne.
- Fajne? - Próbowała pani?
A polowanie? Co o tym sądzisz? Zabijanie zwierząt?
- Jest ekscytujące... - Zabijanie?
Chwileczkę. Nie musisz odpowiadać.
- W klasie też było to ekscytujące? - Nie.
Przestań! Chodź tutaj! A jeśli zatrzyma nas policja?
Świetnie prowadzisz, lepiej ode mnie. A nawet nie masz prawka.
To nic trudnego. Ale jeśli policja nas zatrzyma, nikogo nie przekonam.
Szwecja to do dupy kraj.
Powinni tu dawać prawko od szesnastki, jak w Stanach Zjednoczonych.
Przestań. Daj już spokój.
Jeśli nie przestaniesz, zawrócę.
Czyj to samochód?
Sądzisz, że go ukradłem?
- Twój ojciec wie, że go wziąłeś? - Oczywiście.
Wydawał się wściekły. Często taki jest?
Powiedz.
Zdecydowanie wolę, gdy jestem tylko z tobą.
Żadnych rodziców. Żadnej jebanej szkoły. Bez nudnej do wyrzygania codzienności.
Powiedz, że jesteś moja.
Jestem twoja.
- Spójrz na mnie i to powiedz. - Jestem twoja.
- Ale czad! - Zamknij się, to nie jest śmieszne!
Zamknij się, mówię!
Kurwa mać...
Szlag by to trafił!
Kurwa!
- Uspokój się. - Jak?
- Wiesz, ile taki wóz kosztuje? - Ojciec ma masę samochodów.
Jak mogłeś mi pozwolić prowadzić? Już nikt mi nie da prawka!
- Posłuchaj, wszystko gra. - Twój ojciec dostanie szału!
- Nie martw się. Ja prowadziłem. - Co?
- Powiedz, że ja prowadziłem. - Będziesz miał kłopoty.
- Posłuchaj. To ja rozbiłem wóz. - Nie.
Ja prowadziłem. Wszystko będzie dobrze.
- Cholera. - Będzie dobrze.
Puść!
Nieźle! Widać, że już wcześniej strzelałeś.
Zgadza się. Kilka razy.
Uczestniczyłeś w jakieś bójce?
Nie. Pańska wnuczka jest nieco narwana.
- Przestań. - Jak widać.
Graliśmy w tenisa i się zagapiłem.
Mogę mieć pretensje tylko do siebie. - Graliście w tenisa? - Zgadza się.
Miło, że do mnie wpadliście.
Obniżycie średnią wieku grupy o kilka dziesięcioleci.
Fakt!
Panowie! Uwaga!
- Udamy się teraz do lasu. - Boli?
Gotowi?
Obowiązują zwykłe zasady. Pierwsza: nie strzelamy do siebie nawzajem.
Należało powiedzieć prawdę. Nigdy by do tego nie doszło.
Że to ja prowadziłam.
Claes ciągle jest zły?
- Porozmawiać z nim? - Nie przejmuj się. Odpuść.
On już zapomniał o sprawie.
To nie pierwszy raz?
- Co? - Bił cię już wcześniej?
Cicho...
- Masz. - Przecież nie mogę strzelać!
Trzymaj.
Nie ma lepszego uczucia na świecie. Nic lepszego nie istnieje.
Wybierz sobie punkt. Zacznij od dołu.
Gdy się do niego zbliżysz, wtedy strzelisz.
Dobrze.
Dalej, Maju.
- Ładny strzał. - Dziękuję.
Czyściutki. Pięknie.
Jesteś dumna z sympatii?
- Bardzo. - Odwróć się.
- Proszę. Gratuluję. - Dziękuję.
- Gratuluję. - Dzięki.
- Dobra robota. - Dzięki.
Noś z dumą.
Kocham cię.
- Kochałaś Sebastiana? - Tak.
To dlaczego go zastrzeliłaś?
Dlaczego, skoro go kochałaś?
Bo mnie o to poprosił.
- Poprosił, byś go zastrzeliła? - Tak powiedziałam.
Zrobił to po tym, gdy razem zabiliście pozostałych?
Co to za insynuacje? „Razem zabiliście”?
Prosił, żebyś poszła z nim do klasy czy cię zmusił?
Wystarczy na dzisiaj.
Proszę powiedzieć, co chce pani usłyszeć.
Sebastian wcale mnie nie odmienił. Narkotyki brałam z własnej woli.
Nie jestem małą dziewczynką ani ofiarą.
Przyznałam, że zastrzeliłam Sebastiana. Czego jeszcze pani chce?
Wystarczy na dzisiaj.
Kończymy. To była długa i wyczerpująca sesja.
Kończymy dzisiejsze przesłuchanie o 17.31.
Jutro przyłączy się do nas prokurator. Tylko was informuję.
Jutro? Nie może pani mówić o czymś takim tak późno.
- To nie było mądre zagranie. - Nie rozumiem.
Nie możesz mówić tego, co przesłuchująca chce usłyszeć.
- Wiem, że jesteś wykończona... - Czyżby?
W kółko odpowiadasz na te same pytania, ale musisz się skupić.
Podczas wstępnego dochodzenia nic nie możemy zrobić.
- Dlaczego chcesz mnie bronić? - Słucham?
- Dlaczego mnie bronisz? - Co to za pytanie?
Odpowiedz. Dlaczego mnie bronisz?
To dla mnie wyjątkowa okazja do nauki
i mam nadzieję, że moje doświadczenie się przyda.
Jakie doświadczenie? Mówisz o swoim pochodzeniu?
Czy może być lepsze alibi? Kolorowa dziewczyna pokazuje,
że prowincja trzyma stronę morderczyni?
Zapewniam cię, że Evin zna się na rzeczy.
Nie wątpię, ale chyba nie dlatego tu jest.
Maju, masz problemy ze snem?
Nie takie jak ty, wiedząc, że pracę dała ci polityka równościowa.
Sander nie kazał ci wyjąć kolczyka z nosa?
Wystarczy.
Jutro czeka cię krótkie przesłuchanie. W weekend odpoczniesz.
Wytrzymasz?
Jesteśmy po twojej stronie. Chcemy cię od tego uwolnić.
I co niby potem?
Został jeden. Miałam ich więcej.
Wszyscy tak twierdzą.
Gdzie reszta? Odstraszyłam ich?
W żadnym wypadku. Uznałem, że dzisiaj poradzimy sobie sami.
- Ile osób już pan bronił? - Trudno powiedzieć. Masę.
Wystarczająco wiele, by wiedzieć, co wyprawiasz.
Obrona Sebastiana to nie twoje zadanie.
Nie masz przekonywać świata, jaki był wspaniały. Sebastian nie żyje.
Ta sprawa dotyczy ciebie i tego, za co możesz odpowiedzieć.
Rozumiesz? Dobrze. Wejdź.
- Cześć. - Dzień dobry.
Dzień dobry.
Lena Pärsson.
- Wolisz Maria czy Maja? - Wszystko jedno.
A więc Maja. Mówi mi Lena.
Zaczynamy przesłuchanie podejrzanej Marii Norberg.
000506-3985.
K482620-18.
Data: 15 czerwca 2018 r.
Godzina: 15.01.
Prowadząca sprawę: inspektor śledczy Jeanette Nilsson.
Obecni: prokurator Lena Pärsson i adwokat Peder Sander.
Porozmawiajmy o tym, co stało się rano,
zanim wyjechaliście z Sebastianem do szkoły.
To dotyczy ojca Sebastiana, Claesa Fagermana.
Co o nim sądzisz? Jaki masz do niego stosunek? - Nie lubię go. - Dlaczego?
Nienawidzę go.
- Mocne słowo. - To świnia.
- Nienawidzisz Claesa Fagermana? - Tak.
Przejrzeliśmy twoje SMS-y.
Pamiętasz, co napisałaś do Sebastiana przed szkołą?
Zaraz, tak nie można, to skrajnie nieodpowiedzialne.
„Poradzimy sobie bez twojego ojca. Nie potrzebujesz go. To potwór”.
Kochałaś Sebastiana i byłaś gotowa zrobić dla niego wszystko.
„Twój ojciec to psychopata. Zasługuje na śmierć”.
Przejął twoich przyjaciół, a ty jego wrogów.
„Chcę jego śmierci”.
Planowaliście umrzeć razem, ale tak się nie stało.
Przestraszyłaś się? Bałaś się końca?
Nie musisz odpowiadać. Może zrobimy przerwę?
Do wszystkich zarzutów zostanie jeszcze dołożone podżeganie.
- Dziękuję, już wystarczy. - Sprawiłaś, że Sebastian zastrzelił ojca.
Dosyć tego!
Spokojnie! Maju, uspokój się.
Już dobrze, przestań.
Dajcie jej spokój!