SERIAL ZAWIERA SCENY PRZEMOCY I NADUŻYWANIA NARKOTYKÓW
TYLKO DLA WIDZÓW DOROSŁYCH
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Dalej! Strzelaj, musisz!
Strzelaj!
NAJLEPSZY TATA NA ŚWIECIE
Na zewnątrz!
Uciekajcie, na miłość boską!
Wynoście się!
Już!
Policja!
Na podłogę!
Na podłogę! Ręce na widoku!
Ręce na widoku!
Bezpiecznie!
Jesteś przytomna? Możesz usiąść?
Jesteśmy sanitariuszami.
Mogę cię szybko obejrzeć?
Odczuwasz ból? Nie widzę urazów.
Wynieście ją.
Możesz wstać?
Połóżcie ją na noszach.
- Ostrożnie. - Koc.
Nie żyją?
Wszyscy nie żyją?
Nazywa się Maja Norberg.
Żadnych widocznych urazów, ale ubranie ma we krwi.
Częstotliwość oddechu 25, puls 121, ciśnienie krwi 89 na 60.
W karetce podano jej tlen.
Proszę zaczekać.
Jestem w szkole średniej Djursholm, gdzie doszło do strzelaniny.
Teren został odgrodzony...
Idziemy.
Informacji na temat ofiar nie podano.
Zabezpiecz to na potem.
Dobrze. W porządku.
Mogę już iść do domu?
Mogę iść do domu?
Chcę do domu.
Cześć, Maju. Śledcza Jeanette Nilsson.
Twoje ubrania i rzeczy osobiste trafiły do laboratorium.
Za chwilę przyjdzie do ciebie lekarz.
Żadnych ran na skórze głowy.
Brak widocznych urazów prawego ucha.
Zaczerwienienie o wymiarach
mniej więcej pięć na sześć centymetrów.
Brak urazów oczu.
Dłonie również całe.
Czekajcie!
Cześć, Maju.
- Maju, kochanie! - Kto ich tu wpuścił?
- Nie wolno tu wchodzić! - Dzwoniliście?
Muszą państwo wyjść. Nie mogą państwo tu przebywać.
- Kim pani jest? - Jeanette Nilsson z policji.
Porozmawiajmy na zewnątrz.
- Chcemy być przy córce. - Muszą państwo stąd wyjść...
- Czemu? - Nie mogę odpowiadać na pytania.
- O co chodzi? - Naprawdę nie mogę.
Co to ma znaczyć?
Maja odpowie za morderstwo i współudział.
Porozmawiajmy na zewnątrz.
- Musimy teraz być przy córce! - Spokojnie!
- Co? - Chcę tu zostać!
- Nie, wyjdźmy. Wrócę tu. - Maja, wrócę...
- Zaraz wrócę. - Przepraszam.
- Puszczaj! - Co pani mówiła?
Odpowiesz za morderstwo, usiłowanie morderstwa i współudział.
Jestem Susse. Proszę ze mną.
Później odzyskasz swoje ubrania. Na razie przebierz się w te.
Śniadanie jest o siódmej.
Obiad w południe, kolacja o 17.00.
Zjesz w swojej celi.
Godzina spacerniaka dziennie.
Działamy według harmonogramu. To dotyczy również pryszniców.
Wejdź.
W razie potrzeby naciśnij przycisk
i mów do głośnika.
Jakieś pytania?
Jak długo muszę tu być?
Adwokat już jedzie. O wszystkim ci opowie.
Dziękuję.
Cześć, Maju.
Peder Sander, kancelaria Sander i Laestadius.
Twój ojciec prosił, bym cię reprezentował.
Dobrze.
Usiądź.
Wiem, że niełatwo to przyjąć,
ale zostaną ci postawione zarzuty.
Policja chce wiedzieć, co stało się w klasie, bo uważają, że...
Podejrzewają cię o zabójstwo, usiłowanie zabójstwa i współudział.
Czy wszyscy nie żyją?
Może to dziwnie zabrzmi, ale...
nie mogę wchodzić w szczegóły.
Mamy zakaz...
ze względu na dobro śledztwa.
- Nie może mi pan powiedzieć? - Nie mogę.
Nikt niczego mi nie mówi.
A ta kurduplasta policjantka, przesiąknięta tytoniem karlica,
zakuła mnie w kajdanki. Miała prawo?
Odebrali mi komórkę i zegarek. Nie wiem, która jest godzina.
Chcę iść do domu. Kiedy będę mogła?
Na razie się uspokój.
Po kolei.
- Ale chcę do domu. - Rozumiem cię.
Napijesz się wody?
Zacznijmy od przesłuchania.
Przeprowadzi je policja, ale cały czas będę przy tobie.
Posłuchaj...
Prokurator złoży wniosek o areszt tymczasowy.
Ma na to trzy dni.
Mówiąc krótko, poprosi sąd, by zatrzymano cię w areszcie.
Następnie odbędzie się rozprawa, podczas której postawią ci zarzuty.
Będziemy mogli się do nich odnieść.
Ale omówimy to w swoim czasie.
Jeśli czujesz się na siłach, powinniśmy porozmawiać przed przesłuchaniem.
Masz coś do powiedzenia?
Co z Sebastianem, twoim chłopakiem?
Jak się poznaliście?
Więc...
To było...
latem.
Wieczorem, ale wciąż było ciepło.
Spędził rok za granicą i niewiele wcześniej wrócił do kraju.
Pracowałam w hotelu na nocną zmianę i właśnie tam szłam.
On po prostu się pojawił.
Nigdy wcześniej nie zwracał na mnie uwagi,
ale wtedy nie mógł się ode mnie odkleić.
- Cześć. - Zapraszamy.
Jak leci?
Cześć, Maju!
Maja Norberg, tak?
Gdzieś ty była całe moje życie?
- Znasz mnie, prawda? Sebastian. - Wiem.
Miło cię spotkać.
Na moje szczęście idziemy do klubu.
- Dołączysz? - Lecę do pracy.
- Pewnie, że się przyłączysz. - Idę do pracy, nie mogę.
Zaczekaj chwilę.
Chodź. Proszę.
Nie mogę.
Najpierw trafiliśmy do jednej klasy, a teraz się tu spotykamy.
To musi coś znaczyć.
Chodź, przyłącz się.
Zrobię, co zechcesz, słowo.
- Nie wierzysz? - Poszłabym, ale nie mogę.
- Pracuję. - Na pewno?
- Na pewno. - O której kończysz?
O wpół do siódmej. Będziesz spał jak niemowlę.
Widzimy się.
Gdy cię zobaczyłem, siedziałem na drzewie.
Krzyknąłem: „Cześć, Maju!”.
Zamiast ciebie odezwała się twoja mama. Powiedziała, żebym uważał, bo spadnę.
- Pamiętasz? - Nie.
Przytulaliśmy się w bazie z pościeli, a potem cię pocałowałem.
- To ja pocałowałam ciebie. - Jednak pamiętasz!
Baza z pościeli to coś wspaniałego.
Tak.
Wtedy wszystko było prostsze.
Chodziłeś w żółtych, winylowych spodniach. Namówiłeś nauczycielkę, by je włożyła.
Zgadza się.
- Jak miała na imię? - Annelie.
Annelie...
Oczywiście. Moja pierwsza miłość.
A co ze mną?
Ty jesteś drugą.
Dokąd teraz?
Wracam do domu.
To zmierzamy w tym samym kierunku.
Czego słuchasz?
Spokojne.
Fajne, fajne.
Nie musisz pracować.
Tata twierdzi, że przyda mi się doświadczenie.
To była moja ostatnia noc. Mam dość pijanych kolesi, którzy pytają:
„Gdzie fajne laski?”.
Masz plany na wieczór?
Będę siedzieć z rodzicami w aucie, gdzieś w południowej Francji.
- I siostrą, która rzyga w podróży. - Aha.
Zatrzymamy się w hotelu butikowym, który mama wygrzebała w sieci.
- Brzmi wspaniale. - Pewnie.
- Wszystko dla odrobiny słońca. - Owszem.
- Tu mieszkam. - Ładnie.
Powiedz, na długo wyjeżdżasz?
- Trzy tygodnie. - Baw się dobrze. Na razie.
- Szerokiej drogi, czy coś takiego. - Tak.
Uważaj na siebie.
Do zobaczenia.
- Cześć. - Cześć.
Często jeździłaś do Francji?
Co lato.
Ale wtedy chciałam już wrócić.
- Niedobrze mi. - Pomyśl o czymś innym.
- Są tam jakieś torebki? - Tak, już wyciągam.
Co robimy?
- Mam się zatrzymać? - Nie, tylko zwolnij.
- Zagrajmy w coś. Jakieś pomysły? - Pewnie! Może w...
„Mam cały statek”. Maju...
Mam cały statek... ananasów.
- Mam cały statek bananów. - Dobry wybór!
Mam cały statek cytryn.
Mam cały statek... daktyli.
Niedobrze mi!
Wdychaj powietrze nosem i wypuszczaj ustami, to będzie ci lepiej.
Wdech... wydech...
- Wdech... - Wymiotuje!
- Nie na fotel! Weź chusteczkę. - Masz ręcznik.
- Chusteczkę! - Proszę.
- Mamy ręcznik. - Weź chusteczkę!
- Ale mamy ręcznik! - Pomóż jej.
- Masz chusteczkę? - Tak, ale...
Spędźmy kilka dni w górach.
- Całkiem przyjemnie. - Prawda?
Maju, nie teraz.
Maja właśnie je.
Dzwonił? Powiedz, że tak.
- Nie dzwonił. - Odbiło mu? Zobaczysz, zadzwoni.
- Jaki „on”? - Nie zadzwoni.
Rodzice chcą się przywitać. - Cześć! - Cześć!
Cześć, Amando!
- Cześć, Lina-malina! - Cześć.
- Gdy zadzwoni, daj znać! - Nie zadzwoni.
- Maju... - Zobaczysz, zadzwoni.
- Strasznie za tobą tęsknię. - Maju...
Wybacz, muszę lecieć.
- Trzymaj się, kocham cię. - Cześć, kocham cię.
Czy to nie wygląda wspaniale?
Bardzo tęsknię za Amandą. Moglibyśmy niedługo wracać?
Ciągle się z nią widujesz. Jesteśmy tutaj, więc ćwicz francuski.
Monsieur!
Poproszę wodę dla dziewczyny...
Tato! Gdy krzyczysz, kelner nie podejdzie. Nie krzyczę. To on nie słucha.
Monsieur.
- Monsieur. - Francuzi...
Tacie chce się pić. Moglibyśmy prosić o jeszcze jedną wodę?
- Oczywiście, już daję. - Dziękuję.
- Już przynosi. Idziemy się kąpać? - Pewnie!
Nie należy się kąpać tuż po posiłku.
Rodzice tak mówią dla świętego spokoju.
Nie zapomnij o rękawkach.
Super! Chodź tu!
Doskonale!
- Będziesz syrenką? - Jak Arielka?
- Tak! - Pewnie, czekaj.
Tak!
- Cześć, Maju! - Cześć.
- Zaraz... Jak mnie znalazłeś?
Najwyraźniej mam niezłego nosa.
- Amanda ci pomogła? - Mówiła coś? - Nie. - I dobrze.
Chciałem się zaskoczyć.
Udało ci się.
Miło cię widzieć.
Ciebie też.
Dojechaliśmy.
Dzień dobry. Jak się państwo mają?
- Dobrze, a wy? - Świetnie.
Chciałbym zapoznać cię z załogą.
- Kapitan. - Dzień dobry, Erlov.
- Maja. - Miło mi.
- Liczna załoga. - Witamy.
- Kucharz. - Miło mi.
- Maja.
- Bernadette. Szampana? - Tak, poproszę.
- Dziękuję. - Proszę.
Zdejmijmy buty.
Właśnie odświeżyliśmy pokład.
- Witam na pokładzie. - Dziękuję.
Witam na pokładzie.
- Proszę. - Dzięki.
Maja! Dzień dobry.
- Cześć... - Daj.
- Jak wspaniale. - Owszem.
Rety. Cześć, zapraszamy.
Dziękuję bardzo. Cudowna łódź.
- Nie wiem, jak na nią mówić. - Jak tylko chcesz.
Sebastian przyjechał ze względu na ciebie, inaczej by go tu chyba nie było.
Jak to robisz? Mnie nie chce słuchać.
Raczej to on mnie tu ściągnął.
A zaprosił twoich rodziców i siostrę na kolację?
- Mama pewnie już szuka nowej sukienki. - Poważnie? Jak miło.
- Claes? Podpisz tu, proszę. - Jasne.
Majlis, to Maja, wybawczyni Sebastiana.
Oto Majlis.
Majlis w zasadzie należy do rodziny.
Zmieniałam pieluchy Claesowi i Sebastianowi.
Chcesz coś do picia albo do jedzenia? Czuj się tu jak u siebie.
Świetnie, dziękuję.
Co tam mamy...?
Nie wierzę... Chodź!
- Dalej, Maju! - Lecę!
Zakochałaś się w nim, prawda?
Otóż Sebastian...
różnił się od reszty moich chłopaków.
Był...
Mógł mieć każdą dziewczynę, a wybrał mnie.
Maju... przesłucha cię policja.
Powinnaś zdawać sobie sprawę z tego,
że jeśli nie chcesz, nie musisz odpowiadać na pytania.
Od ciebie zależy, co im powiesz.
Jeśli poczujesz się nieswojo,
daj mi znać, to się skonsultujemy.
Ważne, by nie mówić o niczym, o co nie zapytają.
Nie wyręczaj ich w pracy. Jak myślisz, dlaczego tu jesteś?
Musimy cię przesłuchać, by spróbować ustalić, co się stało.
To jest sala lekcyjna.
Powiesz, gdzie w pomieszczeniu wczoraj rano byliście ty i pozostali?
Co wtedy zjadłaś na śniadanie?
Nie jadłam śniadania.
- Zwykle jesz? - Tak.
Ale wtedy nie zjadłaś?
- Nie. - Jak dotarłaś do szkoły?
Mama cię podwiozła? Pojechałaś autobusem?
Pojechałaś z Sebastianem?
Pojechałaś z nim samochodem. O której dotarliście do szkoły?
Chyba tuż przed dziewiątą.
- A jak dotarłaś do szkoły? - Już powiedziałam.
- Chcę to ponownie usłyszeć. - Czemu?
Jak dotarłaś do szkoły?
Samochodem Sebastiana. Jak mówiłam.
Opiszesz własnymi słowami, co się stało?
Moja klientka może jedynie odpowiadać na konkretne pytania.
Jeśli dalszych nie macie, to wszystko na dziś.
Ależ mamy.
Chciałam spytać o twojego chłopaka, Sebastiana.
Opowiesz mi o nim? Jaki był?
Dom wydawał się opuszczony. Nie spodziewałem się, że będzie tak cicho.
Do dzwonka była przywiązana wstążka, więc podszedłem i za nią pociągnąłem.
Ding-dong!
I tak sobie czekałem.
Po chwili jakiś chłopak otworzył drzwi. Powiedziałem mu, że... Dziękuję.
Powiedziałem, że chcę kupić kilka skrzynek szampana.
„Non!”, odrzekł. I zatrzasnął mi drzwi przed twarzą.
- Jak niegrzecznie! - Tacy są Francuzi.
Tak bym może nie powiedział. Ale wprawił mnie w zakłopotanie.
Może mnie nie zrozumiał?
W drzwiach była mała dziura po sęku. Widziałem, że przez nią patrzył.
Obserwował mnie, więc uznałem, że kupię szampana gdzie indziej.
Skierowałem się w stronę samochodu i nagle usłyszałem:
„Monsieur, monsieur, pardon, pardon! Je rigole, je rigole!”.
- Co to znaczy? - „Tylko żartowałem”.
Tak powiedział.
Wróciłem do niego i pijemy teraz tego szampana.
Oto opowieść kryjąca się za tym toastem.
- Zdrówko! - Fascynujące.
Dziękuję.
A gdyby nie otworzył? Kupiłby pan ten zakład?
Dobry pomysł. Pewnie tak by było.
- Smacznego! - Dziękujemy.
- Mamo? - Tak?
Claes pytał, czy zostanę na łodzi... to znaczy na jachcie.
Bardzo bym chciała.
Tylko przez kilka tygodni.
Za państwa zgodą, oczywiście.
Planowaliśmy jutro wybrać się w góry.
Góry nie mogą się z tym równać. To wspaniały pomysł.
Oczywiście, jeśli to nie kłopot.
Ależ skąd. Wyślę kogoś po rzeczy Mai.
Ma pani cudowną córkę.
- To też moja córka. - Oboje macie cudowną córkę.
Tylko nie mam pojęcia, co ona w nim widzi.
Wdał się w matkę.
- Masz piękną mamę. - Dzięki.
Brała udział w konkursie Miss Szwecji.
Rzeczywiście, tak było.
Ale bez niej żyje się nam lepiej, prawda?
- Może pójdziemy na spacer? - Tak.
Pewnie, idźcie.
Bądź grzeczna.
Nie zrób niczego, czego ja bym nie zrobił.
Obiecuję.
- Będę tęskniła. - Ja również.
- Zobaczymy się w domu. - Buźka.
Twoja mama naprawdę brała udział w konkursie Miss? Tak, ale tata nie lubi o tym mówić.
Gdzie ona jest?
Nie wiem. Nie odzywa się.
Dlaczego?
Po prostu zniknęła.
Albo może...
tata sprawił, że zniknęła i nie może się z nami kontaktować.
Co takiego?
Kiedyś go spytałem...
Ile miałeś lat?
Może z dziesięć.
Zapytałem, co zrobił,
żeby się wyniosła.
I co powiedział?
Tata odrzekł...
„Ta rodzina nie zajmuje się śmieciami.
Mamy od tego ludzi”.
Użył właśnie tych słów.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Maja!
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Dobrze się spało? - Pewnie.
- Siadaj. - Dziękuję.
- Dziękuję, że mnie pan przygarnął. - To ja ci dziękuję.
Dobrze, że tu będziesz, gdy wyjadę. Co chcesz na śniadanie?
Kawę i croissanta.
Croissant to za mało.
Przynieś, proszę, śniadanie dla Mai.
Sebastian, oczywiście, śpi.
- Mam go obudzić? - W żadnym wypadku.
Wolę porozmawiać z tobą. Będziemy mogli się lepiej poznać.
Mama wspomniała, że znasz francuski. To prawda?
Czy ja wiem? Troszeczkę.
W tym roku skończysz szkołę średnią.
- Jak ci z tym? - Doskonale.
Masz jakieś plany?
Tata namawia mnie na szkołę biznesu.
Mama popycha mnie na prawo w Uppsali, gdzie sama studiowała.
- A co ty byś chciała? - Studiować za granicą.
- A konkretnie? - Może w Stanach. Nie brakuje tam dobrych uczelni.
Tak.
Stawiasz sobie poprzeczkę wyżej niż rodzice. Dobrze to wróży.
Pamiętaj, nie ma rzeczy niemożliwych.
Tak.
Lukas, brat Sebastiana, studiuje na Harvardzie.
- Sebastian pewnie o tym wspomniał. - Nic nie mówił.
Lukasa czeka świetlana przyszłość.
Jasne.
Cóż...
Mam nadzieję, że będziecie się tu dobrze bawić przez te dwa tygodnie.
- Zadbaj o Sebastiana. - Pan nie zostanie?
Nie. Uważam, że urlopy są przereklamowane.
Mam wątpliwości.
Rodzice nie wiedzieli, że będziemy tu sami.
Bo nie będziecie. Zostanie z wami 14-osobowa załoga.
- Tak? - Racja.
Przygotują wam moją kajutę. Możecie się do niej przenieść.
- Fajnie, dzięki. - Jasne.
Miło było porozmawiać. Jeszcze się złapiemy.
- Z pewnością. - Trzymaj się.
- Cześć. - Cześć.
Wyspałeś się?
Tu jesteście!
Dziękuję.
- Dziękuję. - Smacznego.
Zdrówko!
- Nie przebrałaś się na przesłuchanie? - Sander powiedział, że nie muszę.
Dobrze. Chodź.
Oskarżenie wnosi o zatrzymanie Marii Norberg w areszcie,
w związku z oskarżeniami o zabójstwo, usiłowanie zabójstwa i współudział.
Jeśli takie środki nie zostaną zastosowane,
zatrzymana może próbować uciekać bądź niszczyć materiał dowodowy.
Wnoszę więc o zatrzymanie jej w areszcie.
Ponadto wnosimy, by to przesłuchanie było niejawne.
Dziękuję. Co na to obrona?
Moja klientka nie przyznaje się do winy
i nalega na zwolnienie jej z aresztu.
Kwestionuję również sam akt oskarżenia.
Jednak nie mam nic przeciwko temu, by przesłuchanie było niejawne.
Oznajmiam, że niniejsze przesłuchanie będzie niejawne.
Osoby na widowni proszone są o opuszczenie sali.
Wszyscy muszą wyjść. Bez obaw, ja zostanę.
Maria Norberg nie tylko przebywała na miejscu zbrodni,
ale też na narzędziu zbrodni znaleziono jej odciski palców.
Kiedy będzie można złożyć akt oskarżenia?
Dopiero zaczęliśmy prace. Nie mogę powiedzieć.
Następne przesłuchanie odbędzie się za dwa tygodnie.
Proszę, panie Sander.
Klientka nie przyznaje się do winy, a ja sprzeciwiam się aresztowaniu.
Nie ma powodu, by odmawiać Mai
kontaktów z rodzicami i interakcji z innymi.
Proszę sąd o uwzględnienie młodego wieku Mai.
- Jest pełnoletnia. - Od trzech tygodni.
To złożona sprawa o zabójstwo.
Nie ma podstaw, by zwolnić Marię Norberg za kaucją.
Niech ma kontakt z rodzicami. Nie będą rozmawiać o sprawie.
- Wnioskuję o bezwarunkowe odosobnienie. - Ma być w izolatce 23 godziny na dobę?
Niniejszym zamykam przesłuchanie.
Ogłaszam przerwę. Po południu przedstawimy naszą decyzję.
Sąd podjął decyzję w sprawie wniosku o odosobnienie zatrzymanej.
Maria Norberg jest oskarżona o zabójstwo z premedytacją.
Warunki dotyczące tymczasowego aresztowania są spełnione,
zatem Maria Norberg pozostanie w odosobnieniu.
Zatwierdzam wniosek oskarżenia o bezwarunkowy areszt.
Drugie przesłuchanie w sprawie zwolnienia odbędzie się w ciągu 14 dni.
Dziękuję.
Maju!
Camillo, uspokój się.
Nie ułatwiasz sprawy. Należało się tego spodziewać.
- Zostaniesz w areszcie. - Jak długo?
Przesłuchania są co dwa tygodnie. W przypadku braku sprzeciwu wobec aresztu
nie są organizowane.
Więc...
Prokuratura domagała się bezwarunkowego aresztu i sąd się zgodził.
To oznacza, że nikt nie może cię odwiedzać.
Ani mama, ani tata.
Nie będziesz miała dostępu do Internetu, telewizji, radia czy gazet.
Postaram się to anulować.
Pamiętaj, by codziennie wychodzić na świeże powietrze.
Korzystaj z okazji, by rozmawiać z tymi, z którymi pozwolą ci rozmawiać.
Mają terapeutę i księdza.
Jeśli poprosisz, mogą ci pomóc.
W razie potrzeby, natychmiast się tu zjawię.
Dziękuję.
To wszystko.
Idziemy.