Ładna jest.
Panowie.
Zebraliśmy się tu dziś, by świętować
nasz sojusz i dalsze sukcesy.
Zdrowie!
- Zdrowie! - Zdrowie!
MÓZG
Lubię mężczyzn, na których mogę polegać,
i którzy potrafią wypić.
Wiesz co?
To chyba ja!
- Tak! Piąta kolejka tequili! - Tak!
To prezent dla ciebie.
Dla mnie?
Wypróbuj.
Zapozuj!
Samuraj!
3,5 METRA, 0,02 SEKUNDY
- Zdrowie! - Zdrowie!
Tadam!
GŁOWA, SERCE
Wow!
Jesteś żenujący!
Pijemy!
- Tak! Do dna! - Zdrowie!
- Co ty, kurwa, robisz? - Przepraszam!
Broń go za wszelką cenę!
- Dziesiąta kolejka tequili! - Tak!
Ale beknąłeś, oblechu!
Kurwa!
Zabij skurwysyna!
Zabiję ich!
ŚCIANA
Stój!
- Nie umieraj! - Wstawaj! Chodźmy!
MÓZG, PŁUCA, ŻOŁĄDEK
Czym się zajmujesz?
Pijemy dwudziestą kolejkę!
Zdrowie!
Jesteś świetny!
Jest tutaj!
MÓZG, GŁOWA
1,4 SEKUNDY, BRZUCH
SERCE, 0,6 SEKUNDY
Nie!
MÓZG, SERCE, ŻOŁĄDEK
Nie!
Zaraz się porzyga. Nic mu nie będzie?
Wygląda jak zombie!
Mam na to sposób.
Nie! Czekaj!
Ona jest w ciąży!
Dobrze poszło? Słyszałam strzały aż tutaj.
- Włącz telewizor. - Co?
Włącz telewizor.
Dobrze. To, co zwykle?
Przezabawny uczeń pierwszej klasy liceum,
Jackal Tomioka!
Truskawka leci na placek!
I ja też na nim wyląduję!
Dlaczego ja?
Korniszony rakkyo serwuje się z curry.
Naprawdę jest taki zabawny?
- A mnie razem z korniszonami! - Jackal Tomioka jest przezabawny!
Dlaczego ja?
Ile osób zabiłeś?
Nie wiem.
Nie chcesz?
Za gorąca. Podmuchaj.
Kiedy następna robota?
Trochę sobie odpoczniesz. Za dużo ostatnio pracowałeś.
Zrób sobie rok przerwy. Ukryj się.
Od teraz nazywasz się Akira Sato.
PRAWO JAZDY AKIRY SATO
A ty jesteś Yoko Sato.
Co? Jesteśmy małżeństwem?
Rodzeństwem.
Wyglądamy na rodzeństwo?
Od dawna współpracuję z pewnym gangiem w Osace.
Wszystko z nimi załatwiłem, macie się tylko nie wychylać.
To prezent pożegnalny.
Yakitori?
To będzie twoje zwierzątko.
Naucz się żyć normalnie.
Wtedy będziesz jeszcze lepszym zawodowcem.
Wmieszać się w tłum jako zwykły śmiertelnik.
Może być ciekawie.
Zwyczajne życie nie jest łatwe.
Ani mi się waż sprawiać kłopoty.
Jeśli podczas przerwy kogoś zabijesz,
ja zabiję ciebie.
Jasne. Jestem zawodowcem.
Auć! Parzy!
Co to, kurwa, jest?
Jasna cholera! Już nie żyją.
Musieli podpaść innemu gangowi,
który najął niezłego zabójcę.
Zajebiście.
Ani jednej zmarnowanej kuli. Prosto w mózg, serce, tętnicę.
Zabił dwóch jednym strzałem.
Piękna robota.
Jako kolega po fachu, jestem zazdrosny.
Kto to był?
Myślisz, że to Bajka?
Bajka? To miejska legenda.
Nieprawdopodobna rzeczywistość zawsze brzmi jak żart.
Co się tak podjarałeś?
Wiesz, kto to zrobił?
Wielka szkoda.
To co teraz zrobimy?
Znajdziemy Bajkę.
Wiedziałem, że to powiesz!
Jeśli załatwimy taką legendę, sami zostaniemy legendami.
- Byłoby zajebiście. - Tak, kurwa.
Jedź jutro do Osaki.
Włóż całą broń do mikrofali.
Później ją odbiorę.
Nie waż się niczego ze sobą zabierać.
Przy okazji, Akira…
Co jest, Yoko?
Umiesz mówić dialektem Kansai?
Przełączę się na dialekt z Osaki.
Poszwędajmy się.
Gdzieśmy wywędrowali? Co tu porabiasz?
Co jest, do diaska?
To wygląda supcio. Robię spadówkę.
Trzym się! Papatki!
Dość tych bzdur!
OSAKA
MAGURO COMPANY
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Dyrektorze!
Przepraszam. Tak będzie dobrze?
Tak. Wystarczy.
Dyrektorze. Może pan to przejrzeć?
Dlaczego Ebihara spotyka się z prezydentem?
Nie wiem, ale się dowiem.
Obgadują nas za plecami!
Prawda?
Auć!
Jesteś pewien, że chcesz tak ukrywać mordercę?
Nie mamy wyboru.
Zaszliśmy tak daleko, bo mieliśmy z nim umowę.
No nic, znajdziemy mu lokum.
To wszystko.
Jaki jest ten cały Bajka?
Kto wie? Wszystko trzymają w tajemnicy.
Posłuchaj.
Tylko my dwaj o nim wiemy.
To zły moment.
Wkrótce pojawi się tu kolejny problematyczny gość.
Cholera! Masz rację!
Kojima niedługo wychodzi, prawda?
Dzisiaj wychodzisz na warunkowe.
Dobrze się spisałeś.
Dobra robota.
Kojima, cieszysz się, że wychodzisz wcześniej, niż myślałeś?
Tak.
Dzięki tobie mogę…
znów zaszaleć.
Chcę się upewnić tylko jednego.
To naprawdę ty jesteś tym Sato?
Był tu ktoś jeszcze o takim nazwisku?
Och! Akira, przestań!
Przepraszam. On chciał dobrze.
Powiedz mi. Jako zawodowiec, gdybyś chciał zabić mnie i prezydenta…
jak byś to zrobił?
Nie!
Tak by to wyglądało.
Przepraszam. On tak tylko żartuje.
Ebihara, masz broń?
Przepraszam.
Nie chciałem być nieuzbrojony przy Bajce.
Zgłupiałeś?
W biurze nie wolno mieć broni!
A teraz? Jak byś nas zabił?
Na zewnątrz jest dziesięciu facetów.
Zostały ci tylko trzy kule. Co teraz?
Łatwizna. Prezydent też przyniósł broń.
Co?
Sato, niesamowity z ciebie facet!
Skąd wiedziałeś?
Nie zrozumiałby pan.
Przepraszam. Wcale tak nie myśli. Naprawdę!
To kwatery pracownicze naszej firmy.
Dwa domy obok siebie.
Czujcie się jak u siebie.
Są umeblowane.
To ja zamieszkam w tym drugim.
Teraz tak…
Możecie używać piętra wyżej.
Ten garaż jest mój.
Łapy precz od mojej ukochanej Hakosuki!
Hej!
Wynocha!
Hej!
Otwieraj!
Zgaś silnik!
Dzień dobry!
Kuro.
Tak?
Nie waż się powtórzyć prezydentowi tego, co zaraz powiem, jasne?
Tak jest.
To nasze nowe mieszkanie.
Przez następny rok będę wiódł zwyczajne życie.
Jak zawodowiec.
Za Osakę! Zdrowie!
Jeszcze raz to samo.
Wiesz co? W tym roku znajdę sobie przystojnego chłopaka.
Słuchasz mnie?
Cześć, to ja. Gotowy?
Polej jeszcze.
A jak już sobie znajdę chłopaka, to nie waż się go zabić.
Akira! Masz mocną głowę!
Hej! Słuchasz mnie w ogóle? Dorwę cię, dupku!
Co się szczerzysz?
- Co? - Na co się, kurwa, gapisz?
Jedź do domu.
Daj spokój. Chodźmy gdzieś jeszcze.
Jestem profesjonalistą, mam być zwyczajny.
A tak świetnie się bawiłam.
Chyba laska cię zostawiła.
Znokautuj śmiecia.
Jasne. Patrz.
Zaczynamy!
Zaczyna od kopniaka.
Uważa, że jestem amatorem, więc zakłada, że mu się uda.
Pozwolę mu się kopnąć, ale uniknę urazu, bo się odsunę.
Udam, że dał mi łomot.
Że strasznie mnie boli.
A masz!
Dużo charyzmy, zero umiejętności. Prawy sierpowy.
Będę udawał, że mnie uderzył i połamię mu palce.
- To boli! - Złamany środkowy i wskazujący.
Ten cios przyjmę. Niech poleci mi krew.
Widzicie? Krwawię.
Będę płakać i udawać mięczaka.
Wyglądam żałośnie.
Jestem zwykłym śmiertelnikiem.
W wykonaniu zawodowca!
Żałosne.
Na co się gapicie?
Wystarczy. Chodźmy.
Ale ze mnie szarak.
Chcesz chusteczkę?
Nie trzeba.
Rozumiem.
Wygląda na zajętą.
- Wsiadaj. - Mamy go.
Ale go załatwiliśmy!
Auć!
Tak, ale moje ciosy chyba go nie trafiły.
Tak!
Zaczął krwawić i się rozpłakał. Nawet przeprosił!
Naprawdę?
Nawet w porządku ta Osaka.
Ja pierdolę.
Co za bajzel. Ale chujnia!
Co za cholerstwo!
Naprawdę? Nie masz nic wspólnego z Bajką?
Mówiłem ci! Poszliśmy do tej knajpy, żeby posprzątać ciała!
To co to jest?
Znalazłem go tam!
Ten typ nagrał się przypadkiem.
Kłamczuch.
- Nie kłamię! - Podaj hasło.
Puść mnie, to ci powiem!
Daj spokój! Przestań!
Hej! Przestań!
Hasło.
Wszystko ci powiem, jeśli mnie puścisz!
Hasło.
Najpierw mnie rozwiąż!
Hasło.
Dwa, siedem,
trzy, dwa.
Teraz…
Co to?
Bingo.
Wredne zarazki! A macie!
Środek dezynfekujący!
A macie, zarazki!
Dlaczego ja?
Dezynfekujący odświeżacz Jackala!
Nudzi mi się.
Co ty wyprawiasz?
Hej.
Może sobie szczerze porozmawiamy?
Myślałem, że będziemy sami.
To były zapaśnik.
Napaść. Rozbój. Gwałt. Wszystko poza morderstwem.
Chce nas wykiwać.
Pozbędziemy się ciała.
Zabij go.
Szef kazał nikogo nie zabijać.
Słuchaj.
Jeśli chcesz tu mieszkać przez rok,
musisz to zrobić.
Co robisz?
Przełączam się.
Z tego co słyszałem,
Bajka pokona każdego w sześć sekund.
Mam policzyć na głos?
Jak chcesz.
Jeden.
Dwa.
Trzy.
Nie będzie w stanie się ruszyć. Róbcie z nim, co chcecie.
On żyje.
Wykończ go.
Masz go zabić!
Bajka!
Dawaj.
Dlaczego nie strzelasz?
Zabiłeś setki ludzi, prawda?
Co ci po jeszcze jednym trupie?
Co z tobą?
Pokaż swoje prawdziwe oblicze.
Ty krwiożerczy maniaku.
Przez ten jeden rok w Osace…
nie chcę nikogo zabijać.
Pozwól mi mieszkać w tym mieście.
Czym jest dla ciebie życie?
W tym niedorzecznym świecie, to jedyna wartościowa rzecz,
jaką ma każdy z nas.
Nie pozwolę, by ktoś, kto zabija na spacerze…
mieszkał w tym mieście.
- Nikogo nie zabiłem na spacerze. - To mi odpowiedz!
Czym jest dla ciebie życie?
Powiedz mi.
Dostałem niedawno papugę.
To pierwsze zwierzątko w moim życiu.
Chcę się nią dobrze opiekować.
Na razie tylko tyle mogę powiedzieć.
Cholera, Kuro. Wstawaj.
Tak jest.
Sato pomieszka tu przez rok.
Witamy w naszym mieście.
Proszę.
Mają tu najlepsze mięso.
Jedz, póki ciepłe.
Mam jedno pytanie.
O co chodzi?
Wiesz, kim jestem, ale i tak już mnie sprawdzasz.
Skąd ten pośpiech?
W przyszłym tygodniu jeden facet wychodzi z pierdla.
Odsiedział osiem lat za zabójstwo niewiernej dziewczyny…
ale dobry z niego chłopak.
Jest dla mnie jak młodszy brat.
Chcę się nim opiekować, póki nie przywyknie do życia na wolności.
Parzy!
Co?
Nie jestem taki.
Posłuchaj! A po co? Mówiłem ci.
Nie rozumiesz. To było wczoraj.
Dzisiaj…
To boli!
Pan Kazama! To ja!
Tak bardzo za tobą tęskniłem.
Kojima. Dostaniesz swoje pieniądze!
Szkoda, że nie mówiłeś tak, jak siedziałem w pace.
Przez osiem lat słowem się nie odezwałeś!
Uważaj, to boli!
Posłuchaj.
Jeśli będziesz robić problemy, nie będziemy mogli ci pomóc.
Będę wiódł spokojne życie.
Przyda mi się odpoczynek.
Młodzi podobno całymi dniami grają w gry.
Brzmi super.
To głupie!
Chcesz być odludkiem?
Znasz ją?
Tak. Nie bez powodu.
Ma chorą matkę. Pracuje dzień i noc, żeby zaoszczędzić.
Chce kiedyś otworzyć własną firmę.
Urocza dziewczyna.
Tacy jak my nie powinni się zadawać z takimi ludźmi.
Trzymaj się od niej z daleka.
Dobrze.
I zapomnij o grach. Znajdź sobie pracę.
Tak robią zwyki ludzie.
Zwykli ludzie pracują?
Podobno interesy dobrze idą?
Pracujmy razem! Dobrze?
Dobrze to rozegramy, obsługując tylko klientów wysokiej rangi. Zarobimy forsę!
Wszystkiego cię nauczę! Co?
Mówisz, jakbym był z tych staroświeckich.
Nie! Nie mów tak!
Daj mi spokój! Jesteśmy starymi kumplami!
Co to za laska?
Pracuje w biurze, które kontroluje organizacja.
Chcieliśmy, żeby grała w porno.
O rany. Przestań!
Rozumiem.
Na dziewczynach można zarobić.
Daj spokój! Nie rób tego!
Z kasy, którą ci pożyczyłem,
ile możesz oddać dzisiaj?
Dzisiaj?
Dwa miliony!
Nie. Trzy miliony!
Mogę ci załatwić trzy miliony gotówką, dobrze?
Na odsetki wyciągnę z kart kredytowych!
To kolejne trzy miliony. W sumie sześć milionów! Dobrze?
Pożyczyłem ci trzy miliony,
a po ośmiu latach chcesz mi oddać tylko sześć?
Czekaj!
Mój samochód! Dam ci samochód. Weź go sobie!
To takie kojące!
Co za adrenalina.
AKIRA SATO, UR. 1 KWIETNIA 1991
Sprzedajemy używane ubrania. Lubisz ubrania?
Nieszczególnie.
To po co się zgłosiłeś?
Mieszkam obok.
Jesteś bardzo szczery. Podobasz mi się.
Jeśli cię zatrudnię, zainteresujesz się ciuchami?
Nie.
Masz doświadczenie jako dostawca.
Tak.
Chłopie…
Twoim hobby jest program Jackala Tomioki?
To jakiś żart? Jackal Tomioka?
Śmiał się ze mnie. Raczej nie dostanę tej pracy.
Och.
To ciebie wtedy pobili? Krwawiłeś z nosa i płakałeś.
Masz rację. To byłem ja.
Idziesz na rozmowę o pracę?
Tak. Do kwiaciarni Hayashi.
Do kwiaciarni?
Lubisz kwiaty?
Nie.
To niedaleko mojej pracy. Zaprowadzę cię.
Naprawdę? Przyjechałeś tu sam aż z Tokio?
Nie, z młodszą siostrą.
I na start wdałeś się w bójkę z tymi łobuzami.
Świetnie sobie z nimi poradziłem.
Chcesz być dostawcą?
Może się udać.
Hej!
Widzę ciało.
Przykryj je śmieciami, kretynie!
Panie Sunagawa.
Jeden z lokatorów pana Kazamy widział faceta z blizną na twarzy.
Mówisz o Kojimie?
Cholera. Już wyszedł?
- Mam go dorwać? - Czekaj.
Przeklęty Ebihara.
Nie spodobało mu się, że Kazama był alfonsem.
Tak?
Jeśli dobrze to rozegramy,
możemy wrobić Ebiharę w zabójstwo Kojimy.
Moglibyśmy przejąć organizację.
Tak.
Chwila. Może to plotki,
ale słyszałem, że pracuje dla nas jakiś zajebisty zabójca.
Tak.
Jeśli masz rację, to dopiero będzie problem.
Biedactwo. Ci chuligani pobili go i doprowadzili do łez.
To okropne.
Nawet po tak strasznym przeżyciu, nadal szuka tu pracy.
Twoim hobby jest… Jackal…
Wszyscy tak reagują.
Moja firma produkuje wizytówki, ulotki, czasem też maskotki.
Gdy są gotowe, dostarczamy je do klienta.
- Spoko. Ja to zrobię. - Słucham?
Mogę to zrobić. Z chęcią się tym zajmę.
Nie dajemy świątecznej premii. Osiemset jenów na godzinę.
Tak jest.
- Parzy! - Co?
Zatrudniam cię.
Masz tę robotę.
To prezent z okazji warunkowego.
Pięć milionów.
Dziękuję.
To jakie masz plany?
Jeszcze nie wiem.
Proszę!
Kojima.
Chciałem tam być, gdy wyjdziesz.
Przepraszam, panie Ebihara. Wypuścili mnie wcześniej.
Nie ma sprawy. Jesteśmy starymi znajomymi.
Osiem lat, tak?
Kopę lat.
Cześć.
No proszę. Kojima.
No proszę. Pan Sunagawa.
Po tym, co zrobiłeś, nie spodziewałem się tu ciebie.
Zaczynasz od nowa jak plebs?
Tak.
Będę się wspinać od samego dna.
Radzę spać z otwartymi oczami.
Hej! Wiesz, z kim rozmawiasz?
A właśnie.
Spotkałeś się z moim człowiekiem, Kazamą, prawda?
Nie.
Ale bardzo bym chciał. Ma u mnie dług.
Dość!
Siadać.
Wracajcie do pracy.
Chodźmy.
Sunagawa, pilnuj swojego nosa.
Sato.
Dostarcz to. Weź moje Porsche.
Tak jest.
Jedź!
Będzie padać?
Panie Ebihara, jako pański podopieczny powinienem to dla pana zrobić.
Zapomnij o tym.
Zamknij się i czekaj.
Prezydent się uspokoił.
Cała organizacja jest inna.
Tak.
Nowicjusze dostają nawet pensję.
Żartujesz? Co oni, pracownicy biurowi?
Czasy się zmieniły.
Jak nie będziemy im płacić, zaczną kombinować.
Dlatego dostałem pięć milionów?
Narzekasz?
Oczywiście, że nie.
Powitajmy naszego nowego kolegę, Sato!
- Zdrowie! - Zdrowie!
Osiemset jenów na godzinę.
Spokojnie. Nie masz co narzekać.
Za młodu wszyscy dostawali po 600 jenów na godzinę.
W porządku.
Mam oszczędności. Potrzebuję doświadczenia.
Bardzo dobrze! Na początek najważniejsze jest doświadczenie!
Jeszcze ci się przyda.
Ups. Upuściłem coś.
No dalej, jedzcie. Cholerka, niezłe to sashimi!
Spójrz na tego tuńczyka. Kurczę, to wygląda nieźle.
Przebrałaś się?
Po pracy dorabiam jeszcze w pubie.
Weź wolne. Za ciężko pracujesz.
Mama zawsze mówi to samo.
Na co ja: „To kto zapłaci za twoje leczenie?”.
No tak.
Co?
Nic.
Co? Jesz ze skórką?
To chyba normalne?
Jest jadalna, ale…
Ale skórki arbuza nie jesz?
- Co? - Co?
Co?
A zazwyczaj się jej nie je?
Niczego nie marnujesz.
Musiałeś być cholernie biedny.
Przestań! Nie mów tak.
Jakie miałeś dzieciństwo?
Często gdzieś mnie zostawiali, dawali nóż i mówili:
„Sam wracaj do domu”.
Porzucali cię.
Nie musisz o tym mówić. To z pewnością bolesne.
Jadłeś jaszczurki, robale i inne takie?
Tak.
Szefie. Przestań.
- Smakowały ci? - Ani trochę.
- Przepraszam. Proszę. - Co to?
Tofu i sałatka choregi.
Nie zamawiałem tego. Nie zamawiałem.
- Szefie! - Nie…
Wróciłem.
Ludzie nie jedzą skórki od edamame.
Ani od arbuza.
Jestem w szoku, że przeżyłeś miesiąc.
Posłuchaj.
Wykorzystuj to, co masz pod ręką.
Sprytem i pomysłowością pokonasz przeszkody.
Tak się kuje zawodowców.
Proszę.
Parzy!
Właśnie tak. Wyostrz zmysły.
Tu naprawdę jest spokojnie.
Co z nim zrobimy?
Nie posłuchał moich rozkazów.
Pozbędziemy się go.
Nie ruszaj się, bo go zastrzelę!
Hej!
Wszystko w porządku?
Słuszna decyzja. Dobra robota.
Nie umieraj bez mojego pozwolenia.
MISAKI
Halo?
Sato. Zgubiłam klucz, nie mogę wejść do mieszkania.
Masz młodszą siostrę, prawda?
Wystarczy. Zniekształcisz jej twarz.
Zostaje na noc, więc się poznamy, prawda?
Przepraszam. Jest pijana.
Nie, w porządku.
Przezabawne!
Dobrze. Jeszcze raz.
Tym razem wygram.
Kamień, papier, nożyce!
Tak! Ależ ty kiepsko grasz.
Więc tym razem…
- Patrz! Śmieszniejsze niż Jackal, co? - Wcale nie.
Zrób tak.
Wiecie co, chyba widziałam taką postać w komiksie.
Urocze!
Co? Dokąd idziesz?
Na zewnątrz.
Jak chcesz.
Nie śmiej się! Zrób smutną minę!
Coś ty za jeden?
Gdzie dyrektor Ebihara?
Kim jesteś?
Miło mi.
Jestem Sato. Pan Ebihara się mną opiekuje.
Czego od niego chcesz?
Poznałem kobietę, do której miałem się nie zbliżać.
Przyszedłem przeprosić.
Panie Ebihara, ma pan gościa!
Panie Ebihara!
Panie Ebihara.
Panie Ebihara!
Panie Ebihara, wchodzę!
Panie Ebihara!
Co się stało?
Hej! Pobudka! Panie Ebihara!
Panie Ebihara!
Panie Ebihara! W porządku?
Niech się pan obudzi!
- To coś z sercem. - Z sercem?
Zajrzę do pana później.
Sądzą, że to zawał spowodowany arytmią.
Przepraszam.
Dopiero co wyszedłeś.
W porządku.
Proszę odpoczywać.
A co to za facet?
Jaki facet?
Ten cały Sato.
Spotkałeś go?
Mówił, że przyszedł pana przeprosić.
Ale odjechał po wezwaniu karetki.
Podobno to krewny prezydenta.
Mało o nim wiem.
Te oczy. To nie jest zwykły facet.
To płatny zabójca?
Zapomnij o nim.
Bardziej martwi mnie, czym ty się zajmujesz.
Już podjąłem decyzję.
Jaką?
Będę obsługiwać klientów z wyższych sfer.
Będę alfonsem.
Nie!
Ani mi się waż. Prezydent zabronił.
Był problem, gdy dowiedział się, że Sunagawa to robił.
Nikt się nie dowie, że to ja. Co więcej,
słyszałem, że zaginął alfons Sunagawy, Kazama.
Kojima.
Poczekaj przynajmniej, aż wyjdę ze szpitala.
Znajdę ci pracę.
Dobrze.
Chcę to usłyszeć!
Nie będę alfonsem.
Przysięgam!
Coś tu nie gra.
Wygląda dobrze. Nie podoba ci się?
Sato.
Co to jest?
Lew.
Jest jakiś wesoły.
Nigdy nie widziałam tak uroczego rysunku.
Co? To dziecięce bazgroły.
Chcesz brać za to pieniądze?
Design to nie umiejętności.
Rysunek, który rozgrzewa i koi ludzkie serca, jest dobrym rysunkiem.
A to co? Z tymi świderkami?
- Żyrafa. - Mój Boże!
A to z klawiszami jak pianino?
- To zebra. - O rany!
Trzyma trójząb, jak jakiś Posejdon.
To pracownik zoo. Przerzuca tym słomę.
Ach! Teraz rozumiem!
Będzie dobrze, szefie.
Tak. Niech będzie. Wrzućmy je na ulotkę!
Sato, dostajesz 100 jenów podwyżki.
Super, co? Teraz zarabiasz 900 jenów na godzinę!
Tak jest dobrze.
Dzień dobry.
Misaki Shimizu?
Kim jesteś?
A może nazywasz się Miki Kawamura?
Jak mam cię nazywać?
Shimizu.
Dobrze, Misaki Shimizu.
Nie chcę być obcesowy, ale mam dla ciebie ciekawą pracę.
Pozwoli ci spłacić długi ojca w trzy miesiące.
Zajmiemy się też twoją chorą matką.
Nie wiem, kim jesteś, ale proszę, żebyś sobie poszedł.
Dostaniesz klientów z wyższych sfer.
Dobrze zarobisz.
Brzmi super, prawda?
Nie zrobię tego!
Kiedy pracowałaś jako pinup girl, odrzuciłaś ofertę pracy w pornosie.
Przez to mój kumpel stracił kupę kasy.
Grozisz mi?
To tylko sugestia.
Nie zrobię tego! Zostaw mnie albo pójdę na policję!
Proszę bardzo! To tylko oferta biznesowa.
Boże.
Ale chyba wiesz, kim jestem.
Twoja rodzina. Twoi przyjaciele. Praca.
Mam różne sposoby, żeby cię przekonać.
Chcesz przez to przechodzić?
Ta groźba to tylko sugestia.
Czekam na telefon.
Przepraszam.
- Dyrektorze. - I co?
Jak pan podejrzewał, Kojima zaczął sutenerstwo.
Krążą też plotki, że pan Sunagawa zbiera więcej ludzi.
Nudzi mi się.
Chciałabym podokuczać płytkim, słabym i przystojnym chłopcom.
Rachunek?
Miło mi.
A może się stąd urwiemy?
Twarda ze mnie sztuka. To chyba nie jest dobry pomysł.
Dzięki.
Niebezpieczne miasto.
Nigdzie go nie ma.
Może to faktycznie tylko legenda.
Dowiedzieliśmy się, dla kogo pracuje,
ale nikt nie chce rozmawiać.
Bo wiedzą, że inaczej już po nich.
Bajka, tak?
Im trudniej takiego znaleźć, tym bardziej się tego chce.
Hej!
No proszę. Dawno się nie widzieliśmy.
Akurat byliście w okolicy?
Tak. Ruszamy w podróż w poszukiwaniu pewnego faceta.
Ale potrzebujemy kasy.
W samą porę.
Śpieszę się.
Widzicie, chcę przejąć kontrolę nad organizacją.
Ale chodzą słuchy, że po drugiej stronie mają świetnego płatnego zabójcę.
Przepraszam za spóźnienie. Już wychodzę z domu.
Dziś zamknięte.
Menedżer jest w szpitalu.
Co?
Zaatakował go nożownik.
Misaki!
Cieszę się, że zadzwoniłaś.
Zaatakowano mojego menedżera.
To byłeś ty, prawda?
Daj spokój. Za dużo sobie wyobrażasz.
Ale nie chcemy, by te fantazje się urzeczywistniły, prawda?
Rozchmurz się.
Może być tylko gorzej.
Cokolwiek mi zrobisz, nie będę dla ciebie pracować!
Nigdy!
Wiem!
Zaczekam, aż zmienisz zdanie, Misaki.
Rozłączyła się.
Twarda z niej sztuka.
MISAKI, TO TWOJA MAMA, PRAWDA?
WYGRAŁEŚ. TRZYMAJ SIĘ OD NIEJ Z DALEKA.
Nieźle.
Podobają mi się.
Weźmy te!
Są super! Weźmy je!
Co się stało?
Przepraszam. Wykorzystam je w projekcie.
Tak, użyj ich. Są super.
Sato, szef zatwierdził twoje rysunki.
Naprawdę? Teraz oficjalnie zarabiam 900 jenów na godzinę.
Po pracy chodźmy na kolację.
Twoje rysunki bardzo mi pomogły, więc ja stawiam.
Postawisz mi kolację, bo ci pomogłem?
Co?
Takie podziękowania to norma. I tak chciałam się dziś napić.
To co? Przyłączysz się?
Proszę.
Sajrę je się z sosem sojowym i siekaną rzodkwią.
To normalne. Tyle wiem.
Zwykle…
nie je się głowy?
Możesz jeść tak, jak chcesz.
Jadłeś w ten sposób jaszczurki?
Tak. Żeby przetrwać.
Nie czułeś się samotny w lesie?
Nie bałeś się?
Nie wierzę w Boga i takie tam.
Natura jest dobra.
Traktuje wszystkich sprawiedliwie.
Gdy jesteś zmęczona, kładziesz się, a wokół ciebie rosną kwiaty.
Gdy się położysz i spojrzysz w górę, widzisz tam gwiazdy.
Słyszysz odgłosy owadów i zwierząt.
Szept płynących strumieni.
Szum wiatru w drzewach.
Jesteś jakaś inna niż zwykle.
Przepraszam. Chciałabym usłyszeć więcej o dziczy.
Jadłem dużo owadów.
Owadów? Jakich owadów?
Co tylko znalazłem. Owady są dobre.
Fajnie było.
Jak dostanę wypłatę, też postawię ci kolację.
Nie musisz tego robić. Nie wydaj na mnie swojej podwyżki.
Pomagasz mi, więc chcę ci podziękować. To normalne.
To narysuj mój portret.
Zachwyciły mnie twoje rysunki.
Możesz mnie nawet narysować brzydką.
Na kiedy ten portret?
Kiedy tylko chcesz. Daj znać, jak skończysz.
Za pięć dni.
Dobrze.
Chodź tu!
Jesteś cholernie seksowna. Pewnie chcesz to zrobić.
Siadaj.
Siadaj na dupie!
Oby…
to trwało tylko rok.
Tak.
TYMCZASOWA UMOWA O PRACĘ
Podpisz, żeby nie było problemów.
Legalnie. Porządnie.
Wszyscy będą zadowoleni!
Kto to, do cholery?
Kim ty, kurwa, jesteś?
Sato!
Musisz mi pomóc.
Chodzi o Kojimę!
Nie odbiera telefonu.
Mam złe przeczucia.
Sprawdź jego mieszkanie.
Nie ma mowy. Wyślij sługusa.
Nikt nie może wiedzieć!
Posłuchaj.
To moje cenne auto…
Oddam ci je.
To dla mnie aż tak ważne!
Każdy by się zgodził!
Kim ty, kurwa…
A masz!
To ty, Sato? Czego się dowiedziałeś?
Kojima został porwany. Prawdopodobnie wciąż żyje.
Jak myślisz, kto to zrobił?
Tutaj!
Dobrzy jesteście. Szybko działacie.
Dostaliśmy nawet prezent.
Kojima.
Powiedz tylko, że to Ebihara kazał ci zabić Kazamę.
Wtedy cię puszczę.
Dobrze.
Do dzieła.
Uważaj, bo spadniesz!
Jeszcze jeden!
Zabiłeś go, bo Ebihara ci kazał, prawda?
Jeszcze się policzymy!
Skurwiele!
Masz tupet.
Myślałem, że Ebihara się tobą opiekuje, ale jakoś nikogo tu nie widzę.
Idzie po was zabójca.
Naprawdę?
Czyli on faktycznie istnieje?
Zabójca, którym opiekuje się Ebihara.
To nie jest zwykły facet.
Spróbujcie mnie zabić.
Ani się obejrzycie, a będzie po was!
To on?
Skąd to wiecie, dupki?
Tak, to on!
W końcu go znaleźliśmy!
Wiedziałem, że legenda jest prawdziwa.
Zamknij mordę, gnoju! Skopię wam tyłki, jeśli się wygadacie!
Jest dobry?
Jest nie tylko dobry. To geniusz wśród zabójców.
No cóż…
Musimy go zabić, żeby przeżyć.
Dobrze. Czas na drugą część operacji.
Wszcząłem zamach stanu!
Lepiej wezwę więcej żołnierzy.
Hej! Pamiętasz, co powiedział szef?
Tak. Wykorzystaj to, co masz pod ręką.
Sprytem i pomysłowością pokonasz przeszkody.
Nie o to mi chodziło!
Szef kazał nam żyć normalnie!
Jeśli kogoś zabijesz, to po tobie!
Misaki mi pomogła.
To normalne, że chcę ją ratować.
Moje paznokcie! To boli!
Hej! Patrz na moje paznokcie! Tak długo mi rosły!
Mam dość. Dłużej tego nie zniosę.
Wiem, co zrobiłeś.
Czemu wciągnąłeś w to Akirę?
Miałem umowę z twoją organizacją.
Gdybyś dał Akirze normalnie żyć,
nie musielibyśmy cię już niepokoić.
Ty gnoju.
Co właściwie chcesz zrobić z Sato?
Była sobie raz
genialna dziewczynka malarka. Nawet da Vinci by się zachwycił.
Ale dziewczynka ta miała zaburzenie mowy,
więc rodzice starannie nauczyli ją mówić.
Wtedy jej talent do malowania zaczął zanikać.
Może była sawantką.
Czyli twierdzisz, że…
Sato jest taki sam?
Wiodąc zwykłe życie…
przez rok,
nawet jeśli jego umiejętności zaczną zanikać,
znajdzie swoje miejsce w społeczeństwie, tak jak tego chcę.
A jak się nie wpasuje?
Będę musiał go zabić.
To mój obowiązek jako jego opiekuna.
Jeśli do tego dojdzie…
to ty będziesz następny.
Hej!
Wszystko w porządku?
Słuszna decyzja. Dobra robota.
To był mój błąd. Przepraszam.
Przepraszam, że nie zabiłem go od razu.
Byłem nieposłuszny?
Zawiodłem cię?
Teraz mnie zabijesz?
Nie zawiodłeś mnie. Nie zabiję cię.
Nie umieraj bez mojego pozwolenia.
Powiedz mi…
Odbijałeś już kiedyś zakładnika?
Nie.
Co? To jak zamierzasz to zrobić?
Nie wolno ci nikogo zabić!
To praktycznie zabawki.
Nie powodują eksplozji, więc nie ma odrzutu.
Ręczny wystrzał wymaga czasu.
W zasadzie…
Nawet nie wiem, czy polecą prosto.
Cholera. Teraz naprawdę się martwię.
Dyrektor Ebihara wszystko mi powiedział.
To oczyszczalnia, którą prowadzi Sunagawa.
Jesteś za bardzo wyluzowany.
Dłużej tego nie zniosę.
W takich chwilach jak ta…
nabieram ochoty.
Dasz radę tam wejść?
Nie frontowymi drzwiami.
No dalej! Zaraz będzie po wszystkim, suko!
I tak będziesz dziwką.
Puść mnie!
Jest tutaj!
Dokąd idzie?
Czyli jednak nie chodziło tylko o Kojimę.
Co się dzieje?
Misaki to zwykła dziewczyna. Nie przywykła do przemocy.
Zrób, co trzeba, żeby ją uspokoić.
Rozśmiesz ją żartem, ładnie się uśmiechnij.
Dlaczego ja?
To ta cholerna reklama z Jackalem!
Spóźniliśmy się.
Spójrz na to.
Wygląda jak zabawka.
Zajebista. Ten gość wymiata.
Niedługo wrócę, poczekaj tutaj.
Dobrze.
Hej!
Nie ujdzie wam to na sucho! Nie żartuję!
Cholera!
Dlaczego to robicie?
Dalej! Rozwiążcie mnie!
Zapłacicie za to! Jeszcze nie wiecie, co Bajka potrafi, skurwiele!
Hej! Rozwiążcie mnie!
Błagam!
Ej!
Bajka. W końcu się spotykamy.
Wszędzie cię szukałem.
Zabiję cię, a potem stanę się legendą.
No dalej, pokaż się!
Pozabijamy się nawzajem!
Jesteś popierdolony.
Jest tutaj.
Coś się stało?
Jeszcze nie.
Przestań!
PRACUJ BEZPIECZNIE
To boli!
Kurwa, jak boli!
Akira?
Akira!
Auć!
To boli!
Jeśli chcesz wyjść stąd żywy, chodź ze mną.
Ja pierdolę!
Kto to jest? Jackie Chan?
Hej! Jest na schodach.
Wszyscy tam idźcie!
Znajdźcie go!
- Hej! - Kurwa! Gdzie on jest?
- Nie ma go tu! - Gdzie on jest?
- Znaleźliście go? - Nie!
Idź tam!
Znajdźcie go!
Dalej! Dalej!
Dalej! Tam!
Znajdźcie go!
Nie wydurniać się! Szybko, macie go znaleźć!
Znajdźcie go, do cholery!
Przepraszam!
Mamy go!
- Hej! Tutaj! - Chodź tu!
Skurwiele!
Dalej, dupku! Złap mnie!
Rozjebiemy was!
Dorwiemy was, gnoje!
Zabiję cię!
Skurwiele! Wszystkich was pozabijamy!
Zadarliście nie z tymi, co trzeba!
- Stójcie! - Tutaj!
Stój! Nie!
Giń!
Ty sukinsynu!
Mam cię!
Kojima!
Złaź, palancie!
Sunagawa. Dopadnę cię! Tylko czekaj!
W życiu się tak nie czułem!
Giń, szujo!
A masz!
To boli!
Ty idioto.
Nie uciekaj!
Coś takiego.
Jak człowiek znajdzie się w potrzasku, to zawsze w takim miejscu.
I musi skoczyć!
Cholera! Zdychaj!
W co mam cię postrzelić najpierw?
Noga? Ręka? Bark?
Będziesz skakać? No dawaj!
Giń!
Nie!
Nie ma na co czekać! Mogę zacząć strzelać!
Dalej!
Co? Skoczyła!
Hej! Wracaj tu!
Nie rób tego!
Ty zasrany frajerze!
Jasna cholera! Spójrz na siebie! Przezabawne! Komiczne!
Biedactwo! Co za bidulka!
No komedia!
Pośpiesz się i wracaj tu!
Nie mogę się doczekać! Uważaj, bo spadniesz!
Jesteś komiczna!
Hej! No dalej, wracaj tu!
Odwal się albo skopię ci tyłek!
Twarda ze mnie sztuka. To chyba nie jest dobry pomysł.
Co? To ty?
No co jest?
Bajko!
Tylko na tyle cię stać? Pokaż, co potrafisz!
Pokaż, jaki z ciebie twardziel!
O tak!
Gdzie jesteśmy?
Pod twoim domem.
Misaki! W samą porę!
Piję z Akirą od południa! Wchodź!
Misaki?
Tak.
Chodź! Mamy dziś wolne, napij się z nami, Misaki!
Może piwa?
- W porządku. - Tak? Dobrze.
Piwo jest super. Otwierasz, mówisz „na zdrowie” i pijesz do dna.
To będzie cudowny dzień!
Dobra, zaczynamy! Proszę!
- Zanim zaczniemy, mam coś dla ciebie. - Co?
Trochę przed czasem.
Wybierz, który ci się podoba.
Kto to?
Misaki.
Żartujesz?
Niemożliwe! Chyba żartujesz!
Nie nadają się?
Przyniesiesz mi wody?
Panie Ebihara.
Kazałem ci czekać,
dopóki nie wyjdę ze szpitala.
Chcę tylko… żeby było tak, jak kiedyś.
Źle się do tego zabrałeś.
Może jednak jestem staromodny.
Kończę z tym, zacznę wieść spokojne życie.
Panie Ebihara.
Przepraszam!
W porządku.
Pomogę ci.
Jak myślisz?
O czym?
Nieważne.
Tak czy inaczej…
zabiliby go, gdyby nie ja.
Jesteś pewien,
że nikogo nie zabiłeś?
W porządku?
To boli!
Byłem tak blisko.
Ale fart! Nie uszkodził ci niczego ważnego.
Skurwiel celowo to zrobił.
Co?
Następnym razem go zabiję.
Czego chcesz?
To…
chyba wyjaśnia sprawę.
W tym miesiącu znowu ledwie zipiemy.
Łeb mi pęka.
Dzień dobry.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Chyba zamknę interes.
PRZESTAŃ JĄ NAGRYWAĆ, ZANIM SIĘ ZORIENTUJE
O rany. Brzuch mnie boli.
Brzuch mnie boli.
Mam ostry ból brzucha.
O rany. Nie mogę.
Duszę się!
Nie mogę oddychać.
SATO: PO WYPŁACIE ZABIERZ MNIE NA KOLACJĘ
Nie sądziłam, że spotkamy się w Osace.
Panie Słodziaku, jesteś pan najlepszy!
Tu naprawdę jest spokojnie.
Parzy!
To się je ze skórką.
Rozumiem.
Nie jedz kości!
Staną ci w gardle!
O nie! Zjadłeś całą nóżkę!
Napisy: Zuzanna Falkowska