NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Kochanie, zobacz, kto chce się przywitać.
Lou!
Gonzalo, w moją stronę.
Dziubasku!
Wyślij tacie buziaka.
Powiedz mu, że go kochasz i tęsknisz.
Kocham cię, tatusiu. Kocham i tęsknię.
Ty ślicznotko!
Musisz się tym zająć.
- Nie chcę być sama. - Masz mnie.
- Masz cudowną rodzinę. - To ze mną masz na pieńku.
Nie, Carranza. Nie przyszedłem po ciebie.
Tato…
DWA MIESIĄCE PÓŹNIEJ
To historyczny dzień dla Meksyku.
Miliony meksykańskich kobiet i mężczyzn
zakończą jedną z najzacieklejszych kampanii prezydenckich
w historii kraju.
Jorge Laborde, kandydat koalicji Meksyk Pierwszy…
Jest w lokalu wyborczym numer 30.
- Oddał głos… - …w tych bardzo wyrównanych wyborach.
Kilka słów od kandydata.
Jak postrzega pan dzień wyborów?
Cieszy mnie, że mogę uczestniczyć w święcie demokracji.
Wierzę, że wyniki będą po naszej myśli.
Ale to obywatele zadecydują.
Ufam, że ludność Meksyku
wybierze kandydata, który poprowadzi kraj ku świetlanej przyszłości.
Zgadza się, Adelo.
Sondaże exit poll są zgodne. Różnica między Ortegą a Laborde’em
wynosi mniej niż jeden punkt.
A to oznacza, że dziś każde z nich
może zostać nowym prezydentem Meksyku.
PENICHE I WSPÓLNICY
Mój klient nie zamierza negocjować.
Sto milionów peso.
To cena za karygodne nadużycia pozycji,
którego dopuścili się jego przełożeni.
Ich nienasycony popęd seksualny
wraz z nadużyciem relacji władzy
wpłynęły na zdrowie psychiczne i samopoczucie mojego klienta.
- Do tego… - Dziesięć milionów.
To moja jedyna oferta.
Mówiłam, że nie jesteśmy tu, by negocjować.
Jeśli państwo Carranza odmówią uczciwej rekompensaty,
na którą nasz klient zasługuje, będziemy zmuszeni zgłosić przestępstwo.
Mądrzejsi ludzie od ciebie,
i o wiele potężniejsi, już nieraz próbowali zniszczyć moją rodzinę.
Nikomu się nie udało.
Wiem, że twoja rodzina jest potężna.
Tak.
Mimo to twój syn trafił do więzienia.
Milcz! Nie wciągaj w to mojego syna!
Wspominam o nim, bo kiedy prasa
usłyszy moją wersję wydarzeń,
wszyscy zrozumieją, że to wy jesteście źródłem jego problemów.
Zero.
Oferta wynosi teraz zero.
Nie dostaniesz ode mnie ani grosza do końca swego nędznego żywota.
Spieprzyłeś sprawę.
Andrés…
Dajcie nam chwilę.
Muszę porozmawiać z moją żoną na osobności.
Musicie złożyć rozsądną ofertę.
Możemy to wygrać tylko w jeden sposób.
Wiedziałeś o tym przed naszą podróżą do Vallarty?
Tak.
Kazałeś mu to zrobić?
Nie, sami to zrobiliście.
Bez mojej ingerencji.
Mówiłeś, że wszystko zrobimy razem.
Manipulowałeś mną.
Ximeno, to ty złamałaś nasz pakt.
Co z tego mamy?
Nie dotykaj mnie.
Tu nie ma ofiar.
Mamy broń, ale tylko ty możesz pociągnąć za spust.
Mówisz to tak, jakbym nie miała wyboru.
Nie masz.
- Proszę pana. - Dziękuję.
Joaquínie, czemu nie odbierasz ode mnie telefonów?
To nie była moja wina.
Tylko tak można było cię ochronić.
Groził twoim dzieciom.
Nie chcesz mieć we mnie wroga.
Puszczaj mnie, ty idioto! Puszczaj!
Daj mi pretekst.
Jakikolwiek.
Gonzalo, chodźmy już.
To niezdrowo spędzać tu tyle czasu.
Kochanie…
Będziemy mieli dziecko, Gonzalo.
Potrzebuje swojego ojca.
Potrzebuje nas oboje.
Jeśli coś mi się kiedyś stanie…
Kochanie.
Obiecaj mi…
że nie pozwolisz mojemu ojcu zbliżyć się do naszego syna.
Obiecaj.
Obiecuję.
Powiedz, że znalazłeś coś przydatnego.
Nie martw się.
Mam informacje o Anie Maríi.
Spodobają ci się.
Miesiąc temu mój człowiek śledził szefa ochrony Any Maríi.
Weszliśmy w posiadanie jej SMS-ów,
e-maili, tweetów,
aż w końcu znaleźliśmy zaszyfrowaną wiadomość.
ŁĄCZY SIĘ
Ana María kazała Mendiecie zatrudnić tego człowieka.
Nie wiemy po co, ale ma kartotekę.
- Musimy z nim porozmawiać. - Już go namierzyłem.
- Porozmawiam z nim i dam ci znać. - Nie.
Chcę tam jechać z tobą.
Udało mi się go spoliczkować, ale nawet się nie zawahał.
Bałam się krzyczeć, żeby nie zrobił się bardziej agresywny…
i nie wyładował się na mnie.
Postanowiłam…
Pozwoliłam mu się pocałować
i próbowałam go zrzucić z siebie.
Ale gdy miałam to zrobić…
obrócił mnie w stronę ściany.
I zgwałcił.
Dobrze wiesz, co naprawdę wydarzyło się tamtej nocy.
Zgwałciłeś mnie. Oto co się stało.
Proszę, uspokójmy się…
Myślicie, że mnie wystraszycie?
Media jeszcze bardziej zainteresują się waszą sprawą.
I to cię najbardziej przeraża, Ximeno.
Uspokójmy się.
Ona kłamie. Przyszła do mnie.
- Panie Peralta… - Pożądała dobrego rżnięcia!
Ani słowa więcej!
Posłuchaj jej, Jonásie.
Panie Peralta, proszę pójść ze mną.
Koń nie chciał się ruszyć. Okazało się, że robił kupę.
Oczywiście straciłem punkty…
- Cześć, ciociu. Nie… - Nie mów mi „ciociu”, ty obiboku.
Słucham?
Mam dość tego, że muszę cię znosić, bo jesteś synem Any Maríi.
- Ciociu, to nie fair… - Nie mów tak, jestem twoją szefową!
Mam gdzieś, co uważasz za fair. Jesteś do niczego, a jednak tu jesteś.
To jest nie fair.
Traktujesz mnie jak gówno, odkąd zacząłem tu pracować…
Jeśli ci się to nie podoba, idź się wypłakać mamie.
Co za bzdury.
Wynoś się!
Zwalniam cię.
Każ im przestać.
Spokojnie, wystarczy, że będzie współpracował.
Wiemy, że zatrudniła cię Ana María Carranza.
Wystarczy! Przestańcie.
Chcę wiedzieć, co to było za zlecenie.
Julio.
Pani Carranza zatrudniła mnie, żebym upozorował porwanie.
Powtórz to.
Pani Carranza zatrudniła mnie, żebym upozorował porwanie.
Czyje?
Jej męża.
Ogłoszono właśnie
oficjalne wyniki wyborów.
Uzyskując łącznie 52,6% głosów,
Jorge Laborde zostanie nowym prezydentem Meksyku.
Z kolei Pilar Ortega zdobyła 47,2% głosów…
Trzeba tu jednak podkreślić,
że to bezprecedensowy wynik dla kobiety w tym kraju.
Zaraz wygłosi oświadczenie.
Wysłuchajmy ją.
Dobry wieczór paniom i panom.
Stoję tu przed wami, bo wierzę w demokrację.
Choć to dla mnie bolesne,
że wyniki nie były po naszej myśli,
napawacie mnie wszyscy dumą.
Mnóstwo osób poświęciło wiele,
żeby przyczynić się do tego historycznego momentu.
Są anonimowymi bohaterami, których bezinteresowna praca
wzmocniła naszą demokrację.
Zapewniam was, że te wysiłki nie poszły na marne.
Wiem, że nie tego chciałaś,
ale przynajmniej kraj nie pójdzie na dno.
Nigdy nie zgadzałaś się z tym, czego chcę.
Nie obchodziło cię to.
Musisz się spotkać z Laborde’em,
przeprosić go i obiecać mu wierność.
Naprawdę to sugerujesz?
Nie rozumiesz, że nasza pozycja
wymaga sojuszników, a nie wrogów.
Powiedz mi prawdę, mamo.
Czemu mnie nie kochałaś tak jak moich braci?
Rekompensowałam sobie.
To nie była ich wina.
To dlatego, że ty…
zawsze byłaś ulubienicą ojca.
Choć raz zapomnij o przeszłości.
Skup się na teraźniejszości i przyszłości.
Inaczej nigdy nie będziesz szczęśliwa.
Szczęśliwa? Jak kto?
Jak ty?
Dokładnie. Tak jak ja!
Wiesz dlaczego?
Bo nie obwiniam innych za swoje problemy.
Godzę się ze sobą.
Rozumiesz?
Ze wszystkimi swoimi licznymi wadami.
Czy to się komuś podoba, czy nie.
I dlatego…
skończysz sama.
LABORDE – PREZYDENT
Joaquín.
- Panie prezydencie. - Daj nam chwilę.
Zrobiliśmy to, stary.
Poznasz, co to znaczy prawdziwa władza.
Ten cholerny kraj jest nasz.
- Na zdrowie. - Nie.
Wolę zająć się naszą sprawą.
Brachu, wyszło na twoje.
Andrés, tu Jorge Laborde.
Panie prezydencie.
Chciałem pogratulować. Zawsze wiedziałem, że pan wygra.
Andrés, dzwonię, żeby dać ci znać,
że od jutra…
Joaquín przejmie Grupę Monarca.
Słucham?
Dobrze słyszałeś.
Słuchaj, Jorge…
Panie Prezydencie.
Twoja rodzina wie, co jest najlepsze. Mam nadzieję, że ty też.
Nienawidzę powtarzać swoich rozkazów.
Gratulacje, panie prezesie.
Prezydent nigdy nie rozkazywał mojemu ojcu.
Nigdy nie został odwołany ze stanowiska prezesa Monarki.
Masz 20% udziałów, ja 20%. Ana María ma…
Tak już jest w Meksyku, a ja nie jestem twoim ojcem!
Joaquín jest w złym stanie. Nie powinien zostać prezesem.
Widziałaś go…
od czasu śmierci Lourdes?
Tak.
I właśnie dlatego…
musi przejąć Monarcę.
Potrzebuje tego.
Co ty wyprawiasz?
Raz mi dajesz prezesurę, raz komuś innemu.
Czego ty chcesz? Bawisz się naszym kosztem.
A co z dbaniem o jedność rodziny?
Ana, odbierz.
Joaquín oszalał.
Prezydent Meksyku właśnie pozbył się mnie z Monarki.
Teraz pewnie twoja kolej.
Zwalniam cię.
Nawet sobie nie wyobrażam, co za koszmar przeżywasz.
Podaruj sobie kondolencje. Masz opuścić budynek.
- To żadne rozwiązanie. - Właśnie, że jest.
Nie widzisz, że potrzebujesz nas wszystkich?
Czy tego chcesz, czy nie, potrzebujesz swojej rodziny.
Swojej rodziny? Jakiej rodziny?
Lou? Inés?
Gonzalo, który życzy mi śmierci? Mój wnuk?
Bo tamta rodzina sprawia mi tylko ból.
Dlatego nie możesz tego robić sam. Sam poprowadzisz gorzelnię?
Albo 50 hoteli, które właśnie kupił Andrés?
Gorzelnia i 53 hotele Andrésa nic dla mnie nie znaczą.
Tamta Monarca już nie istnieje.
Z Laborde’em jako prezydentem wzniosę się wyżej niż ojcu mogło się śnić.
Nie potrzebuję cię do tego.
Właściwie to jesteś ciężarem.
Wciąż jesteśmy udziałowcami.
Tak.
Zatem, jeśli nie zgadzasz się z moimi decyzjami, sprzedaj swoje udziały.
LOS ANGELES, KALIFORNIA
Martin, miło cię znów widzieć.
Minęło sporo czasu.
Kopę lat. Nie zostanie. Dziękuję.
Dziękuję za przyjście…
Jestem tu tylko po to, żebyś zrozumiała,
że mimo rozwodu z Aną Maríą…
nigdy bym jej nie skrzywdził. Rozumiesz?
- Dobrze, to przejdę do rzeczy. - Proszę.
- O co tu chodzi? - Martin…
Co ja tu robię? Co robisz?
Zaczekaj. Tam są odpowiedzi na twoje pytania.
Skąd to masz, u diabła?
To nie ma znaczenia.
Wiedz tylko, że nie jest porywaczem.
- Nie gadaj! - Wynajęto go, by cię nastraszyć.
- Dla kogo pracuje? - Dla Any Maríi.
- Co to za chora gra? - Proszę, obejrzyj dalej.
Zadzwonię do niej.
Nie…
Wujku.
Co słychać?
Jakoś leci.
Cieszę się, że Laborde wygrał. Nawet na niego zagłosowałem.
Nie mów mamie,
ale zawsze uważałem, że należy ci się to stanowisko.
Pewnie nie będziemy się już widywać, więc…
Dlaczego?
Ciotka mnie zwolniła.
Chcesz pracować dla mnie?
Naprawdę?
Tak.
Bez wątpienia.
Najpierw musisz pokazać,
że masz to, czego trzeba.
Cokolwiek każesz.
- Kto to zaprojektował? Okropne. - To nasze.
- Nic nie rozumiesz. - Ximeno.
Chyba żartujesz!
Masz dziesięć minut, by zebrać swoje rzeczy i wynieść się.
Zwalniam cię.
Jakim prawem jeszcze tu jesteś?
Takim, że jestem asystentem
nowego prezesa Monarki, mojego wujka Joaquína.
Kiepski żart.
Odkąd tu pracuję, robiłem wszystko, żeby cię zadowolić.
Ale to była strata czasu.
Wiesz dlaczego?
Bo jesteś arogancką despotką
i suką.
Nie będę już tego znosił tylko dlatego, że jesteśmy rodziną.
Jest tu tylko jeden Carranza. Nie zapominaj, że to nie ty.
Dziesięć minut. Panowie ci pomogą.
Twój czek jest w dziale kadr.
Przesuń się!
Gdy pani wyjdzie z biura, nie będzie powrotu.
- Chcę porozmawiać z Joaquínem. - Wyprowadźcie ją, gdy skończy.
Pani Carranza zatrudniła mnie, żebym upozorował porwanie.
Skąd masz to nagranie?
Mój prawnik powiązał go z Aną Maríą.
Myśleliśmy, że to zabójca mojego ojca, ale okazało się…
Że jego zeznania dotyczą porwania Martina?
Ignacio.
Torturowali go, Sofío. Przyznałby się do wszystkiego.
Martin przyleci dzisiaj.
Proszę, tylko go wysłuchaj.
Porozmawiaj z nim, poznaj jego wersję,
co napisał w książce.
Dowiesz się, kim naprawdę jest Ana María.
Myślałem, że nie ma między nami tajemnic.
I nie ma.
W takim razie…
czy jest coś, o czym powinnaś mi powiedzieć?
O czym, Ignacio?
Powiedz mi, o co chodzi.
Daję ci szansę, żebyś…
Dajesz mi szansę, żebym powiedziała prawdę?
Jaką prawdę?
Czy jest coś, o czym nawet dzieci nie wiedzą?
Oczywiście, że tak. Jestem niezależną kobietą.
Nie jestem nikomu winna żadnych wyjaśnień.
Spójrz na siebie, zanim osądzisz innych.
Wszyscy popełniamy błędy
i robimy rzeczy, z których nie jesteśmy dumni. Wszyscy.
O co chodzi, Peniche?
Andrés, właśnie zadzwonił do mnie prawnik Jonása.
No i?
Twierdzi, że ma dowody, które podważą nagranie.
Wniosą pozew o molestowanie seksualne.
Wciąż domagają się 100 milionów.
Ogłoszą to jutro rano na konferencji prasowej.
Nie chce dopaść Monarki, to sprawa osobista.
Mam rozkaz, żeby pana nie wpuszczać.
Zastrzelisz mnie?
Puść mnie!
Joaquín!
Zabiję cię, ty skurwysynie!
Puść mnie, sukinsynu!
Joaquín!
Dziękuję za przybycie.
Coś do picia?
Dlaczego mnie zaprosiłaś?
Usiądź.
Co chcesz mi powiedzieć?
Chcę ci powiedzieć, że…
to moja matka zabiła twojego ojca.
Nikt z nas o tym nie wiedział, dopóki się nie przyznała.
Demencja była podstępem.
Wcale nie.
Jej demencja jest prawdziwa.
Właściwie to zaczęło się od zabicia twojego ojca.
Dlaczego mi to mówisz?
Bo jestem zmęczona, Sofío.
Twój ojciec zabił mojego ojca.
Nie wiedziałaś tego?
- Wiedziałam. - Nikt cię za to nie obwinia.
Po powrocie do Meksyku myślałam, że zbliżę się z tatą.
Ale na miejscu zrozumiałam,
że muszę pozwolić mu odejść.
Sam powinien odpowiadać za swoje błędy, własne czyny,
a nie ja, bo nie są moim brzemieniem.
Dlaczego też tak nie zrobisz? I nie zostawisz nas w spokoju?
Masz rację, Ano Marío.
Trzeba było o tym pomyśleć, zanim rżnęłaś się z moim mężem.
Myślałaś, że mi nie powie?
Tak.
Jakieś wyjaśnienie?
Nie.
Właśnie.
Obyś kiedyś zrozumiała, że twoje czyny niosą ze sobą konsekwencje.
Niech pan nie wysiada.
Proszę pana.
Opuśćcie broń.
Chcesz umrzeć?
Wiesz, o czym ciągle myślę?
Co by się stało, gdybym dokonał innego wyboru?
Czuję się winny.
Może gdybym nie pomógł ci z Palafoxem,
nie bylibyśmy w tej sytuacji.
Może kartel nie wtargnąłby na ślub Gonzalo.
I może…
ty byłbyś martwy, a nie Lourdes.
Jonás Peralta wniósł pozew o molestowanie seksualne.
- No i? - Chce 100 milionów peso.
- Zapłać mu. - Nie pieprzyłem go.
Jeśli nie wycofają pozwu, zagrozi to Monarce.
Wierzysz, że twój miesiąc miodowy z Laborde’em przetrwa coś takiego?
LABORDE – PREZYDENT MEKSYKU
CZEŚĆ!
CZEGO CHCESZ?
MOŻEMY SIĘ SPOTKAĆ?
NIE WIEM.
BŁAGAM, DAJ MI SZANSĘ.
SPOTKAJMY SIĘ U MNIE.
Widząc los mojej rodziny, a teraz tych wyborów,
mam wrażenie, że tylko źli wygrywają.
- Proszę. - Dzięki.
Wiesz, co myślę?
Przesadzasz.
Meksyk przetrwał gorsze tragedie niż Jorge Laborde.
Banda skorumpowanych polityków
nie zniszczy ani twojego życia, ani nikogo innego.
Wybaczysz mi?
Moją reakcję na weselu i moje oskarżenia…
Czuję się z tym okropnie.
Nie chcesz mnie?
- Proszę. - Camilo…
Początkowo uważałem, że różnica wieku
nam nie zaszkodzi.
Ale się myliłem.
To nie zabawa.
Jeśli chcesz iść ze mną tą drogą…
nie ma już odwrotu.
Dobrze.
Nie.
Nie, zaczekaj.
Błagam, Santiago.
Na pewno spiszesz się wyśmienicie jako prezes Monarki.
Masz słabe zdrowie psychiczne.
Potrzebujesz pomocy.
Kocham cię, mamo.
I właśnie dlatego najlepszą rzeczą, jaką mogę dla ciebie zrobić,
to wysłać cię do ośrodka, który zapewni stosowną opiekę.
Co ty mówisz?
Co robisz? Proszę.
- Joaquín, przemyśl to. Popełniasz błąd. - Proszę z nami.
Co robisz? Puść mnie!
Puść mnie, Joaquínie!
Joaquínie, co robisz?
Joaquínie, to nie moja wina!
Błagam, nie rób mi tego.
Joaquín, proszę! Puśćcie mnie!
Joaquín, proszę!
Joaquín!
Gotowy?
Postępujesz słusznie.
Chodźmy.
Cecilio.
Cecilio…
Tęsknię za tobą.
Jeszcze niedawno nie planowałem wydawać tej książki.
Ponieważ zostałem porwany.
Dlaczego zmienił pan zdanie?
Bo poznałem prawdę o tym, z kim i z czym…
naprawdę się mierzę.
Odkryłem tożsamość osoby, która zaaranżowała
moje porwanie, pobicie
i torturowanie.
Nie cofnie się przed niczym…
żeby zapobiec wydaniu tej książki.
Tą osobą…
jest moja żona.
Ana María Carranza.
Fausto…
Mamo, tata nie żyje.
Co oni ci zrobili, mój kochany?
Sama to mówiłaś… Musimy chronić rodzinę
nawet przed własnymi sekretami.
- Mamo… - Jesteś szczęśliwa?
- Wszystko dobrze? - Skończysz sama.
Tylko ja spajam tę rodzinę.
Rodzina zabija.
Od tego jest rodzina.
Nie możesz odebrać mi tego, co mi się należy!
Mówicie, że zwariowałam.
Dlatego skończysz sama.
Zabierzcie mnie stąd.
Dziękuję.
Co robisz?
Czego chcesz, Ano?
Co ty wyprawiasz, Andrésie?
Co cię tu sprowadza?
Co to jest?
Zamówiłam test DNA.
Twój, Joaquina, mój…
i naszego ojca.
Przez wiele lat mama miała kochanka.
Alberto Velę, człowieka, którego zabił mój tata.
Zabił go, bo Vela chciał się dowiedzieć, czy któreś z nas to jego dziecko.
Tata podzielił swój spadek między trójkę swoich dzieci.
W testamencie wyraźnie pisze: „trójce swoich dzieci”.
Joaquín nie jest Carranzą.
Odbierzemy mu Monarcę.
Odbierzemy mu wszystko.
Napisy: Przemysław Stępień