Thom.
Ang nakakainis, 'di mo makikita ang sinimulan mo.
Ang bata pa niya, ano?
Ang dami pa niyang pwedeng gawin sa buhay niya.
Diyos ko. Sa buong buhay niya.
-Diyos ko. -Gretch. Uy.
Isara niyo na ang trunk.
-Ikinalulungkot ko. -Sara niyo na.
-Miss Klein, tama? -Hi, oo.
Ako ang magtatanong sa psychiatry.
-Kumusta? -Ayos lang.
Pero tila may kumukuti-kutitap, at nakakainis iyon.
Mukhang ayos na ngayon.
Hindi lang 'to sa isip ko, ha.
Dapat ko yatang isipin muna ang sinasabi ko. Ayokong husgahan mo ako.
Mukhang nakakaranas ka ng matitinding lebel ng pagkabalisa.
Oo. Kadalasan, dahil sa trabaho.
Sinasaktan mo rin sarili mo.
Kailan nagsimula?
Nagsimula iyon apat na araw ang nakalipas,
pero bahagya lang. Dala lang talaga ng kaba.
Okey. Bale, kukunin ko...
Oras na para sa kontrabando.
Phone, susi, belt. Alam ko 'to.
Alam na alam.
Dahil sa trabaho ko.
Pinag-aralan ko ang ganitong mga ward kaya pamilyar ako.
Bilang propesyunal.
Kailan ko makikita ang doktor?
Alam kong inuri ako bilang mababaw ang kaso, at totoo iyon,
pero ayoko sanang maghintay buong araw.
Paumanhin, Miss Klein, pero 1 oras nang wala ang doktor.
Ano?
-Bukas ng umaga pa siya babalik. -Ano 'kamo?
Ang kalendaryo sa cafeteria.
-Hindi. Ano? -Minalas ka.
Chicken à la king ang hapunan.
Hindi, hindi. Teka. May sasabihin ako. Teka.
Pucha!
Tuloy ka.
Uy, Leah. Dumaan ako para mangumusta.
May kaunting mga pampaaliw ako rito.
Word Search, Extreme Sudoku,
na "extreme"? Hay, 'sus.
Sudoku lang 'to, di sky diving.
Pwede?
Tinitingnan ko ang tsart mo.
Sabi rito, balisa ka raw.
Pabago-bagong pagtulog, mainit ang ulo at iba pa.
Oo nga yata.
Ano'ng iniisip mo?
Ang sama ng pagkabagot ko.
Pero mas naiinis ako na walang sumasagot sa tanong ko.
Buti dumaan ako. Marami akong alam.
Tanungin mo ako.
Okey. Dalawang araw na ako rito. Nasaan mga magulang ko?
Malapit na sila.
Kasama state department sa pag-ayos ng visa.
Maraming mabagal na sagabal, maraming intindihin. Mint?
Gaya ka rin ng iba.
Nagtanong ako, walang kwenta ang sagot sa'kin
tapos aalukin ako ng pagkain.
Para akong batang... nagtatanong tungkol
sa Diyos o kamatayan,
at sinagot ng wala pero nilibang.
Di iyon ang intensyon ko. Totoo.
Alam mo? Mag-usap na lang tayo.
Okey? Pwede ako, pwede ka.
Tungkulin ko ritong gawin kang komportable.
Ba't di mo ako tanungin ng bago
at baka masagot kita nang maayos.
-Pahinging mint? -Naman.
Pwede nang sagot yon?
Kailan ko makikita ang iba?
Malapit na, sana. Bukod sa utos ng quarantine,
di kayo pwede magtipon habang imbestigasyon.
Kapag hiwalay kayo, mas madali ang kwento, mas tapat.
-Nami-miss mo sila, ano? -Oo.
Baka higit pa sa inaakala ko.
Baka
sobra-sobra.
Baka dala lang ng panahon.
Pero sa isang punto, nagkasundo kaming lahat.
Hindi yong tipong magkakaibigan,
pero sa unang pagkakataon, nagkaroon ng "kami."
May mga tuntunin kami at kani-kaniyang gawain.
Ang jologs, pero di yon ang naramdaman namin.
Patas ang mga tuntunin at hati ang mga gawain,
at bawat isa sa amin ay may pahinga.
Dahil ang saklap doon, at kailangan naming magpahinga,
at makapag-isip-isip. Puwera sa'kin.
PAGKAIN - TUBIG - APOY - KAHOY - LINIS WALA GINAGAWA!
Nang mawala si Jeanette, nagduda ako sa lahat ng mga nasa isla.
Dumilim ang lahat...
sa utak ko.
Tanong.
Bakit walang anak si Santa Claus?
Dahil 1 beses lang siyang naglalabas, sa chimney pa.
Ano?
Naisip ko, baka kailangan mo ng malaswang birong pampasko.
Di ko naisip iyon, pero oo nga.
Di kita tatanungin kung anong iniisip mo.
Laging ginagawa sa'kin yon ng mga tao dahil tahimik ako.
Ayoko niyon.
Pero kung gusto mo ng kausap, nandito lang ako.
Lagi akong sinasabihan ng lolo ko noon,
"Barya para sa nilalaman ng isip mo."
Nakakatakot iyon.
Alam ko. Iyon ang pinakanakakadiring pagtatanong tungkol sa tao.
Heto. Kapag masyado kang maraming naiisip,
pwede mong bawasan iyon, subukan mo 'to.
Hindi. Gusto kong mabawasan ang pagkabaliw ko. Di yan ang paraan.
Baka mapalago ko pa ang isang masamang isipin
at maparami pa sa 11,000.
Pwedeng patingin?
Di iyan masyadong personal.
Mga obserbasyon, naiisip, at mga sabi-sabi lang.
Nora.
DOROTHY - SINO KAYA NAKATULUYAN NG MANG-AAWIT?
Ang lupit nito.
Pwede mong subukan iyan.
Hindi. Di ako gumuguhit.
Hindi, yong paraang impersonal. Walang emosyon, walang hugot.
Isulat mo lang ang nakikita mo, naririnig mo, at nalalaman mo.
Nakakapayapa iyon.
Tingin mo, nakatulong talaga ang suhestiyon niya?
Higit sa anuman, kakaiba iyon.
Nakapag-diary na ako dati, pero 'di gaya niyon.
'Di kailanman na walang... damdamin.
Ano ang kadalasan mong ginagawa?
Ang ginagawa ko,
pinalalabas ang kaluluwa ko.
AT PAG-IBIG AY PURO
LANGIT NA...
May lalaki inilawan sapatos ko
At mga papel na nasa lapag
Pero ang mahulog sa'yo
Ay naging balita ng araw
Ang mga anghel bumababang tila ulan
At pag-ibig, pag-ibig, pag-ibig
Di mo pwedeng ipamigay
Oras mo ay tumatakbo
At 'di siya kumukupas
Ang anino mo 'Di siya kumukupas
Nagpunta ako sa kakahuyan dahil gusto kong maging mas mapangahas,
pero tingin ko, mas magkakaroon pa ako rito ng salmonella.
Wala akong tiwala sa pagluluto ng burger ni Colby.
Napakayaman niya, alam mo.
Tatay niya nag-imbento sa teknolohiya ng Bluetooth.
Tiyak akong wala sa pamilya nila ang kinailangang magluto
pero siya inatasang mag-ihaw.
Oo, 'di talaga ako kakain ng hapunan.
Ayos ka lang?
Oo.
'Di lang ako gutom.
Salamat nga pala at sumama ka.
Alam kong 'di talaga 'to ang mga trip mo.
Ikaw rin naman.
Oo, alam ko.
Gusto ko lang...
Palagi kong sinisiraan ang mga kaklase natin,
at may natanto ako.
'Di ko lang talaga sila nakakasama nang madalas.
May nakasorpresa na ba sa'yo?
'Di ko alam.
Alam mo yong lahat sila sa school,
umaastang parang mga 25-anyos na mula sa Brooklyn?
Parang nakikinig sila sa vinyl at laging may dalang kopya ng Infinite Jest.
Ang saya lang makita sila bilang mga loko-lokong bata kahit minsan.
Sa totoo lang, minsan pakiramdam ko, 100 anyos na ako.
Kung gusto mong
ibalik natin ang nakaraan,
-may alam akong makatutulong diyan. -Ano?
Pipitsuging vodka.
Pasensya na, wala akong mamahalin dito.
Kung anong meron ka na lang.
Wow. Wala ka pang nagawa sa loob ng 15 minuto.
Manahimik ka. Ayaw mahila.
Ano? Ano nga uling grade mo? Ako nga.
Hindi, hindi. 'Di ka nakakatulong, Ian.
Tumulong ka naman, Ian.
Kaya ko 'to.
-Kaya ko... -'Di mo kaya.
-Kaya ko 'to. -Ian, umayos ka.
Hoy!
Hoy, may sarili kang tent.
Hayaan mo naman akong namnamin ang nagawa ko.
Hoy, 'wag mong higaan ang unan ko.
Lintik. Kita ang buwan sa tent mo.
Oo nga.
Ayos lang ba 'to?
Sigurado ka?
Oo. Malamig lang.
Diyos ko. Umiiyak ka?
Pucha.
Pucha. Pasensya na.
Pasensya na. Pucha.
Sobrang wasak lang talaga ako ngayon.
Sa lahat ng bagay.
Sa lahat o sa kanya lang?
Hindi ako bayolenteng tao,
pero mapapatay ko siya dahil sa ginawa niya sa'yo.
'Wag mong sabihin iyan.
Bakit hindi? Gago siya, Leah.
Wag mong sabihin iyan.
Hindi mo siya kilala.
Oo, kilala ko siya.
Si Jeff Galanis ay malaking gago
na nakipaglandian sa isang high school student,
at winasak ka nang ganoon lang.
'Wag mong sabihin iyan. 'Wag mong banggitin kahit pangalan niya.
Saan ka pupunta?
Hindi ko alam.
Leah, ano ba? Nasa gitna tayo ng kawalan.
PALTOS SA HINLALAKI.
MARTHA AT MARCUS... HALOS PARANG MAG-ASAWA NA.
SHELBY, KAKAIBA ANG IKINIKILOS.
NAKITA NIYA ANG BAG NA MAY GAMOT.
GALA SIYA LAGI.
LAGING NAGPAPALIWANAG.
ANONG PROBLEMA NI SHELBY
Hoy, mga kaibigan.
Sinong gustong magpiyesta?
Lintik.
Ayos.
Halika rito.
Lintik na protina.
Ayos.
Alam niyo, ramdam ko ang health meter ko na bumabalik na sa 100.
Letseng adik sa laro. Wag mong sabihing mula sa laro iyon.
Di pwede.
Alam kong maliliit na hayop 'to,
pero sobrang sarap nito, di ako makapagpigil.
Ano'ng meron sa'kin?
Kumain ka rin minsan.
Kahit sa ganyan lang.
-At pag gutom ka na talaga. -Oo nga.
Ayaw mo ng tahong, Shelby?
Hindi. Ayos lang ako.
-Bakit? -Allergic ako sa mga shellfish.
Kumain ako ng 1 pirasong hipon sa party dati,
nagsara agad ang hingahan ko.
Sayang, kawawa ka.
Mas masarap 'to nang may bawang at butter
at malutong na fries habang nasa Barcelona,
pero... Salud.
Puchang mayayaman.
Lintik, Toni. Tindi ng sipsip mo.
Sumusunod lang sa tawag ng laman.
Ano? Aminin niyo. Yong hugis ng mga 'to.
Hugis at texture.
'Di ba? Alam niyo na, parang...
Parang keps.
Ano?
Kung gusto niyong malaman paano kainin ito,
pwede kong ituro, di na kailangan ng bawang at butter. Husay lang.
Dilaan mo ang gitna.
Ito na ang pinaka maaksyong ganap natin dito.
Sige, girl. Lintik.
Bigla akong nangulila sa phone ko.
Pwedeng tumigil ka na?
Okey.
Nakakatawa iyon, at KJ lang si Shelby.
Hindi ako KJ.
Hindi ko lang...
Hindi lang ako natatawa sa ganoon.
-Anong "sa ganoon?" -Alam mo na.
Mga pornograpikong kilos.
Kristiyano ako sa Kristiyanong tahanan.
Kaya ayos lang sigurong mairita.
Kumalma ka nga.
Masayang maging marumi.
Hindi lang naman iyon ang isyu.
Umamin ka, Shelby.
Kasi yong hitsura mo ngayon,
ilang beses kong nakita iyan.
Anong sinasabi mo?
Ayaw niya sa tibo. Iyon ang kinaiirita niya.
Hindi iyan totoo.
Magpapakatotoo ako dahil karapatan niyo iyon.
Naniniwala akong kasalanan iyan.
-O, hindi. -Pasensya na,
pero iyon ang tinuro ng lahat sa akin.
Uy. Walang galit sa puso ko.
-Hindi lang-- -Gago ka.
Ano?
Bawal na ang mga paniniwala ko?
Hindi yang ganyan.
Gusto mong tulong?
Ayokong makasira,
pero nararamdaman ko na.
Darating na talaga ang rescue.
Martha, ano'ng problema?
'Di ka pwedeng ganyan mag-isip.
Sabi ko na nga ba.
Shelby, seryoso ako.
'Di ka pwedeng magkaproblema sa tao dahil lang sa kung sino sila,
at dahil sa bagay na 'di nila mababago.
Ano naman? Di lahat, tanggap ko.
Pero sinusubukan kong mahalin sila, bawat tao.
Sobra akong sumusubok, kahit pinapahirapan ako.
Tingnan mo ako at sabihin mong di iyon ang ginagawa ko.
Itong ganito, hindi lang...
Uy.
Ayos ka lang?
Diyos ko.
Dadalhin kita sa kung saan ka makakahiga.
Hindi pa tapos.
Uy. Magiging ayos ka. Baka dahil lang sa kinain mo.
-Klein? -Bakit?
May tawag ka.
Dalawang minuto lang.
Anong nangyari?
Ayokong mag-alala ka, lalo't may pinoproblema ka na...
Dinig ko ang kaba mo, Thom. Ano'ng nangyari?
May code 215.
Isa lang ang 'di apektado.
Detalye, pakiusap.
Parang pathogen sa pagkain.
Iba-iba ang kondisyon nila, may katamtaman at kritikal.
Papasok ako. Pupunta ako riyan agad.
Okey, pero pinaghandaan mo 'to bago ka umalis.
Handa si Audrey, handa kami, at matatag naman sila.
May antibiotics at Halophin sila.
Pupunta pa rin ako.
Asawa ko iyon.
May nangyari sa bahay.
Kailangan ko nang umalis.
Pasensya na, ma'am. Di ka namin pwedeng i-discharge.
Okey.
Baka pwedeng gawan ng paraan?
Wala po ang doktor niyo.
Alam kong wala siya rito.
Pero ospital ito. May 6 na palapag na puno ng doktor--
-Di po kami ganoon dito. -Magbago kayo.
Kailangan kong umuwi. May sakit ang mga anak ko.
Pasensya na, pero pumirma kayo
at kailangan ka namin dito nang 24 oras.
Wala akong paki sa pinirmahan ko. Akin na phone.
-Ayos ba tayo rito? -Oo, ayos kami.
Kailangan ko lang ng masasakyan pauwi.
-'Di tayo magkakasundo. -Talaga?
Di yon mangyayari sa mga resonableng tao.
-Akin na yang phone. -Hindi.
Layuan mo ako.
Talaga? Kailangan pa 'to? Lintik, hindi.
Lintik. Anong...
Okey, okey. Kaya mo yan. Tara na.
Tulungan mo ako.
Lunukin mo. Puta, lunukin mo.
Tingnan mo ginawa mo sa'kin? Para akong nanggagahasang fratman.
Yong pantalon ko. Kinailangan kong iwan.
Oo, walang kwenta naman iyon. Inom.
Ayos...
Ayos lang ba siya?
Huy. Ayos ka lang?
Nahihilo pa rin ako,
pero mukhang mas maayos na. Ikaw?
Oo. Ang sama pa rin,
pero alam mo na, hindi gaano kung magpapaligsahan tayo.
Si Toni. Nasa kasukdulan na siya.
Alam mo kung nasaan si Shelby?
Kanina, kasama sina Nora at Rachel, namimigay ng tubig.
Pero ngayon, 'di ko na alam.
Parang lagi siyang nawawala.
Okey. Dahil mukhang mas okey naman tayo pareho,
maghiwalay tayo.
Ako titingin kay Toni, tapos kunin mo ang itim na bag?
Yong bag ng piloto?
Sige, sige.
Sinabit ko yon sa puno.
May mga antibiotic doon at mga gamot para makatanggal ng hilo.
Marami-rami rin, tingin ko. Kaya mo ba?
Salamat.
Noong 4 o 5 taong gulang ako, akala ko, may halimaw sa ilalim ng kama ko.
Tatanungin ng magulang ko ano hitsura,
at sinabi kong may mga kaliskis at sungay.
At mga daliring kutsilyo.
Na para bang nakita ko talaga iyon.
Tinatawanan lang ako ng mga magulang ko
at guguluhin ang buhok ko, sasabihing ang lawak daw ng imahinasyon ko.
Saan kaya siya nagpunta?
Hindi ko talaga alam.
Nasa huwisyo ka para sundan siya. Marahil, may mga teorya ka.
Sobrang baliw ng mga iyon, ni hindi ko sila maisaboses.
Hindi ako mapanghusga. Sige lang.
Okey. Akala ko, meron siyang phone.
At may paraan para makipag-usap sa taong wala sa isla.
Kanino?
Hindi ko alam.
'Di ba? Kabaliwan... Kabaliwan iyon.
At iyon pa ang pinakamatinong isipin.
Minsan, inisip kong may pinagtataguan siya sa ilalim ng lupa.
Na meron siyang baril
at kalaunan, iisa-isahin niya kami.
O nasa kanya bangkay ni Jeanette.
-Sobrang wala sa hulog. -Iyan ang tawag kay Copernicus
na umiinog ang mundo sa paligid ng araw.
Hindi lahat kabaliwan ang mga kakaibang ideya.
Pero kung iisipin, baka nasa pond siya para kumuha ng tubig, tama?
Ang napapansin ko, Leah,
hindi gumagana sa'yo ang mga resonableng paliwanag.
Matalino ka at gumagawa ka na lang ng kakaibang kuwento.
At iyon ang pinipili mo ano man ang mangyari.
Tingin ko, lalo na kapag nahihirapan ka.
Uy, nakita mo ba si Ian?
Hindi.
Nandito siya. Dapat lang.
Oo naman. 'Di ba wala siyang absent?
Ang galing niyon para sa batang mukhang kulang sa sustansya.
Uy, punta ka sa party ng pinsan ni Ivy sa Biyernes?
Maraming bisita pero... masaya iyon.
Tingnan ko.
Pwede tayo mag-usap?
Base sa mga pahiwatig, mukhang hindi ka pa makikipagbati.
Alam kong ikaw iyon.
-Ano 'kamo? -Inisip ko talaga,
at lahat ng sinabi mo habang galit,
nagkaroon ng saysay lahat iyon.
Ikaw nagpadala ng birth certificate.
-Nagpadala kanino? -Birth certificate ko kay Jeff.
Wag ka nang magsinungaling, Ian. Hindi ka marunong niyon.
-Sobrang lala mo na. -Anong plano mo?
Sirain kami, para makaporma ka?
Ang nangyari sa campground, hindi iyon "porma."
Ako iyon, ako na gustong-gusto ka.
At dahil gustong-gusto kita,
'di ako mangingiming sapakin ang matanda mong boyfriend,
pero hindi ako kailanman mananabotahe ng relasyon
gamit ng kung ano mang inaakusa mo sa'kin.
Tawagan mo siya.
-Ano? -Tawagan mo siya,
sabihin ikaw iyon, at di mo sasabihin kahit kanino.
Pasensya na, Leah. Hindi kita...
Hindi kita matutulungan.
Parang nasusunog ang lahat.
Ang balat ko, ang puwit ko.
Akalain mong nagawa mo iyon?
Hindi masyado.
Hindi ngayon.
Kasalanan ko 'to, Nora.
Ano'ng ibig mong sabihin?
Ako ang nakakita ng tahong.
Ako ang nagdala niyon.
Hindi mo alam. Walang may alam.
Dinala ko sila,
at winagayway na parang tropeo.
At ang saya niyon.
Pakiramdam ko, nanalo talaga ako.
Ako may gawa nito.
Manahimik ka, Rachel.
Kasalanan ko 'to.
At pasensya na, Nora. Pasensya na talaga.
-Pasensya na. -Sisihin mo ako.
Sisihin mo ako, utang na loob.
Ako ang dahilan ng lahat ng 'to.
Nababahala tayo 'Pag kasera'y abusuhin tayo
Walang init Ba't kaya Pasko'y na-miss tayo
Kaarawan ang pinaka-ayoko
Mag-champagne kang konti 'pag nauuhaw
Nasaan na si Leah?
Hindi, hindi.
Akala mo, nakuha mo lahat.
'Di ko alam kung paano ko nagawa yon.
May mga hula ako.
Deliryo, uhaw.
Gravity.
Sa totoo lang, dapat maging mabait ka sa sarili mo.
Isipin mo lang na kamalasan iyon.
Pero di yon ang unang pagkakamali mo, tama?
Ano?
Pasensya na kung hindi malinaw. Mahilig ako sa tennis.
Ibig sabihin niyon, hindi mo sinasadyang pagkakamali
na malaki ang naging epekto.
Ang phone call nang gabing iyon
na ginawa mo sa kaibigan mo.
Matindi mga emosyon mo noon, sa pagkakatanda ko,
kaya 'di ka humingi ng tulong.
Ipapamukha mo lahat ng kagaguhan ko?
-Anong buti niyon? -'Di ko intensyon yon.
Tumutukoy lang ako ng pattern dito, iyon lang.
Ang isip mo, Leah...
para yong...
Parang mahamog doon.
Malakas ang enerhiya ng pagkahumaling doon.
Humaling na paghihinala,
humaling na dusa, humaling na pag-ibig.
Sobrang humaling kaya
naguguluhan ang paghusga mo
kaya nakakagawa ka ng mga kamalian.
Diyos ko.
Amoy dog food sa loob.
Napakapangit na party.
Parang nakikipaglaro lang sa mga 'di kilalang tao.
Ano'ng plano niyo?
Pwede akong pumunta?
Lalabas na ko. Dura ka ulit.
Pucha.
Diyos ko.
May tissue ka ba riyan?
Lintik. Oo, paumanhin.
Di pa yata kita nakita sa mga party ni Ben dati?
Bakit?
'Di lang siguro ako mahilig mag-party.
May...
May dine-date ka ba?
Wala. Ikaw?
Medyo. Bale, gusto ko lang maging tapat sa'yo.
Oo. Naiintindihan ko.
Nasa...
Nasa Tahoe siya, ang girlfriend ko.
Baka wala kang gagawin bukas,
pupunta kami sa riles sa Oakland ng mga kaibigan ko.
Magpapakasabog.
Sama ka.
Gusto mong umalis dito?
Oo.
Tara na.
Nasaan na ang lintik na Halophin?
Ano'ng nangyari sa bag na 'to? Puro lupa.
Hindi ko alam, pero...
Yong antibiotic na binigay mo, makakatulong, tama?
Oo, papatayin no'n ang bacteria at makakatulong sa iba sa'tin.
Pero sina Toni at Martha, kulang pa.
Makakatulong ang Halophin at alam ko, may dalawa pa tayo niyon.
Okey, isa na lang.
Bigay mo 'to. Hahanapin ko ang isa.
May gamot ako para sa inyo.
Meron akong... gamot.
Ang sama niya.
-Toni. -Ayos lang ako, Marty.
Umupo ka. Kailangan mong uminom.
Dot. Dot. Dot.
Yong isang Halophin. Wala na.
Diyos ko. Ang sama ng lagay niya.
Makakatulong 'to, pero iisa 'to.
Ano ba, Dottie? Merong may mas kailangan niyan.
Martha, ayos ka lang?
Oo. Iinom ako ng Pepto. Ayos ako.
Okey.
Okey, Toni,
kailangan mong inumin 'to, okey?
Layuan niyo ako.
Dapat ba talagang si Shelby ang nandito
-gawa ng nangyari-- -Kaya ko 'to!
Kaya mo ba 'tong inumin mag-isa?
Ayoko ng kahit anong mula sa'yo.
Ililigtas ka nito, Toni. Inumin mo 'to.
Ibigay mo na lang sa'kin, Shelby, ako na.
Shelby, ibigay mo na lang.
Diyos ko. Di ko siya pwedeng tulungan?
Inumin mo ang tableta.
Mapagmalaki siya.
Kaya ayaw niyang inumin gamot kay Shelby.
Parang gano'n.
Pagmamalaki.
Delikado iyon kapag sumobra.
Delikado rin kapag wala.
-Kita tayo bukas? -Okey.
May lalaki inilawan sapatos ko
At mga papel na nasa lapag
Pero ang mahulog sa'yo
Ay naging balita ng araw
Ang mga anghel na bumababang tila ulan
At pag-ibig, pag-ibig, pag-ibig
Di mo pwedeng ipamigay
Oras mo ay tumatakbo
At 'di siya kumukupas
Ang anino mo
'Di siya kumukupas
Uy.
Ano?
Tinitingnan ko kalagayan niyo.
Layuan mo ako, gago.
Uy.
Tanda mo noong sinabi mong di ka maglalabas-labas pagdating sa Hawaii?
Kumusta naman?
Sirang-sira na.
Gaya ng bituka ko.
At dignidad ko.
Naisip ko nang malalason talaga ako isang araw.
Akala ko lang, sa chicken nuggets sa school.
Salamat sa pagbantay sa'kin kanina.
Oo, walang anuman. 'Wag mo na lang isipin.
Uy, ayos ka lang?
Oo.
Pinagpapawisan lang ako.
Papalamig lang ako.
Uminom ka dapat.
Salamat.
Marty?
Pucha.
Martha.
Alam kong gising ka.
May kailangan ka?
Tingnan ko kung meron sila ng gusto mo.
Takis.
'Di pwedeng ganito ka na lang palagi.
Leah.
Mare, kakausapin tayo ni Dok.
Alam kong nakakatakot 'to,
pero kaunti lang ang pisikal na injuries niya.
May baling tadyang at pagpapasa,
pero masuwerte siya.
'Di pa siya nagsasalita.
Normal iyon pagkatapos ng nangyari.
Di ko siya...
Di ko siya makausap.
Ilang buwan na siyang parang multo.
Tuwing iniisip kong bumubuti na siya,
babalik lang din siya sa dati, mas malala pa.
Kung gusto niyo, pwede akong humingi ng abiso ng psychiatrist.
Kapag ginamit ko ang "obsessive,"
Hindi ako nang-uuyam. Hindi kita pinagbabawalan.
Termino lang iyon para maunawaan mo kung paano ka kumilos.
Kita mo namang tumpak yon sa'yo, tama?
At kita mo ring posible iyong maging banta?
Okey.
Dito, dito.
Okey.
Sige, itagilid niyo siya.
Ano nangyayari sa kanya?
Hindi ko alam. Hindi yata tama ang Pepto.
Ano gagawin natin?
Sabi ko, 'di ko alam.
Mag-isip ka.
Kung meron pa tayong ibang Halophin, nakatulong sana iyon.
Bakit sa'kin niyo binigay iyon?
-Toni... -Sinayang niyo yon.
-Toni, hindi-- -Tingnan mo.
Mabuti siyang tao, inaaalala niya ang lahat,
may pamilya siyang nag-aalala sa kanya,
-at ako ang binuhay mo? -Toni, agaw-buhay ka.
Ano naman?
Wala akong kwenta.
Pucha, wala akong kwenta. Wala.
Baka may mga gamot pa roon,
baka yong mismong kailangan niya.
Sa gubat, nakahulog yata ako ng ilan.
Nagdidiliryo ako roon,
at nahulog ko yata ang bag, kaya natapon ang lahat.
Bakit 'di mo sinabi kanina?
Pasensya na.
Dalhin mo ako kung saan mo nahulog iyon. Ngayon na, Leah.
Maging malinaw tayo rito, okey?
Kung hindi ka naging obsessive at paranoid kay Shelby,
hindi ka magiging guilty ngayon, tama?
Sinubukan kong itama. Hindi agad, pero sumubok ako.
Oo, sumubok ka.
Bakit ang brutal mo?
'Di kita maintindihan.
Akusasyon mo, paano ka tumingin.
Paano--
'Di ko alam. Para akong kriminal.
Okey, baka lumalabas lang ang pagiging paranoid mo.
Ngayon, binabaling mo yon sa'kin.
Pasensya na, ano nga uling trabaho mo?
Protektahan kami?
-Oo. -Para maligtas kami?
Oo, ganoon na nga.
Ba't parang inaatake mo ako?
Sinubukan kong itama iyon. Inamin ko ang nangyari.
Oo, pero hindi ang tawag. Bakit?
'Di ko alam.
Di ko alam kasi bata ako, tanga, at baliw sa pag-ibig.
-Perpekto ba ako? -Okey, okey.
Bale...
Teka, ano'ng nangyayari
-Kumalma ka lang. -Kalmado ako.
Puno ka ng emosyon.
-Di ako puno ng emosyon! -Mag-relaks ka.
Hindi, pakawalan niyo ako!
Pakawalan niyo ako. Pakawalan niyo ako.
Okey, okey, okey.
Okey.
Sa totoo lang, ang sarap ng tulog ko.
Mukhang magandang ideya na lumayo muna.
Dama ko na ang epekto ng trabaho ko kamakailan lang.
Nangunguna ako ng bagong inisyatibo roon.
May mga lumalaban.
May korupsiyon. Sakit sa ulo.
At...
nawalan din ako,
nito lang.
Isang tao na madalas kong katuwang sa pananaliksik.
Maganda sana ang kinabukasan ng batang iyon.
Naiisip ko siya madalas, kung ano sana siya sa hinaharap.
Medyo inis din ako sa kanya,
para sa di-mabuting epekto ng pagkamatay niya.
Naisip kong 'di tamang reaksyon iyon.
Pero kahit na.
Tapos may mga tungkulin pa ako bilang ina, na...
Hindi madali para sa'kin.
Hindi madaling mag-alaga ng teenagers.
Pwede silang maging matalino at tanga, mabait at masama nang sabay.
Sobrang gulo.
Hindi ko palaging gusto iyon.
Hindi ka nagiging tapat sa amin.
Siguro may kaunting katotohanan,
pero may panloloko pa rin sa ilalim niyon.
-Ano 'kamo? -Nakakalungkot lang.
Kasi kung hindi ka magiging tapat sa'kin,
'di kita matutulungan.
Bakit mo naman naisip na hindi ako nagiging tapat sa'yo?
Ang tono ng boses mo. Masyadong malinis, parang sinanay.
Iniiwasan mo kumilos at kung san-san ka tumitingin,
mga signos ng panloloko.
At huli sa lahat, nararamdaman ko.
Alam ko nang magaling ka nang suriin kita,
pero di ko akalang ganito kagaling.
Ano 'kamo?
Summa cum laude ka sa Johns Hopkins.
Nag-post doctoral ka sa Yale.
Sumulat ka ng malulupit na artikulo sa psychiatry ng mga kabataan
bago ka nagsulong ng mga kontrobersiyal na ideya,
kaya nandito ka, nagtitiis sa pipitsuging mental hospital.
Ang inisyatibong binanggit ko.
Naisip ko noong nakaraang linggo na kailangan niyon ng tulad mo,
matalino at mahinahon,
para gumabay sa mahihinang pasyente sa kadiliman.
Anong sinasabi mo, Ms. Klein?
Ano ba, Daniel?
Insulto ang trabahong 'to sa gaya mong maraming talento.
Pumasok ako rito para makilala ka.
At ngayon, aalukin kita ng bagong trabaho.
Kaya magpaalam ka na at maghanda ng pasaporte.
2 buwan mula ngayon,
may gagawin tayong malupit na trabaho.
Diyos ko, Dan. Napakahusay niyon.
Mabuting natuwa ka.
Kulang ang sabihing "natuwa."
Ngayon lang ako nakakita ng babaeng manghina.
Para makakuha ng kwento nang may ganoong detalye
at mapasalita ang mga babaeng ito, sining iyon.
10,000 oras ang nagamit ko. Hindi iyon sining.
Sana nauunawaan mo ang halaga
ng impormasyong nakuha mo.
Natunghayan natin ang pag-ayaw nilang umusad,
lumaban sa krisis...
Oo, salamat. Buti natuwa ka.
Pero ang totoong progreso ay kay Leah,
at madadama niya pag namulat na.
At bakit?
Guilty, Gretchen.
Syempre, lagi naman iyong
-prayoridad-- -Yon ang pinakaprayoridad.
Mas guilty ang mga babaeng ito sa mga trahedya roon.
di nila tayo ikukuwento.
Kuha mo iyon, 'di ba?
Pwedeng tanungin kayo?
Naaalala n'yo pa unang heartbreak n'yo?
Oo.
Shannon Abbot, 1997.
Nakipaglandian sa kaibigan ko habang wala ako.
Dan?
Palagi.
Palagi. Muntik na akong hindi makaahon.
Oo, matindi ang tama niyon sa inyo.
Ang oras mo
Ay tumatakbo
At 'di siya kumukupas
Ang anino mo
'Di siya kumukupas
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Jessica Ignacio
Mapanlikhang Superbisor Maribeth Pierce