Thom.
Het ergste is dat je de afloop niet zult meemaken.
Ze was zo jong.
Ze had haar hele leven nog voor haar.
God. Haar hele leven, verdomme.
-O, god. -Gretch.
Doe de kofferbak dicht.
-Het spijt me. -Doe de kofferbak dicht.
-Miss Klein, toch? -Hoi, ja.
Ik leid de psychiatrische opnames.
-Hoe gaat het ermee? -Goed, denk ik.
Er was een knipperend licht en dat was heel onplezierig.
Het lijkt nu in orde.
Ik hallucineer niet trouwens.
Ik moet op mijn woorden letten. Anders heb ik straks allerlei diagnoses.
Ik heb begrepen dat u buitensporige angstaanvallen ervaart.
Ja. Voornamelijk werkgerelateerd.
Met automutilatie, hoorde ik.
Wanneer begon dat?
Ongeveer vier dagen geleden was het hoogtepunt,
maar ze waren heel mild. Eerder een nerveuze tic.
Oké. Ik moet...
Tijd om de verboden waar in te leveren.
Telefoon, sleutels, riem. Ik weet hoe het moet.
Ik weet het maar al te goed.
Vanwege mijn werk.
Ik heb dit soort afdelingen onderzocht, dus ik ben er bekend mee.
Als professional.
Wanneer kan ik de dokter spreken?
Ik weet dat ik opgenomen ben als niet dringend, wat klopt,
maar ik zou liever niet de hele dag wachten.
Sorry, Miss Klein. De dokter is klaar met zijn rondes.
Wat?
-Hij is er morgenochtend weer. -Pardon?
Het kantinemenu.
-Nee. Wat? -U hebt geluk.
Vanavond is er kipragout.
Nee. Wacht. Ik moet hem spreken. Verdomme.
Verdomme.
Kom binnen.
Hé, Leah. Ik wilde kijken hoe het gaat.
Ik heb wat afleiding voor je.
Woordzoeker, Extreme Sudoku.
'Extreme'? Kom op.
Het is sudoku, niet skydiven.
Mag ik?
Ik heb je status bekeken.
Er staat dat je gespannen bent.
Onregelmatig slaappatroon en lichte onrust.
Ja, ik denk het.
Wat zit je dwars?
De verveling is niet fijn.
Het is vooral dat niemand antwoorden heeft.
Goed dat ik er ben. Want ik weet heel veel.
Kom maar op.
Oké. We zijn hier al twee dagen. Waar zijn mijn ouders?
Ze zullen er snel zijn.
Buitenlandse Zaken moest visa regelen.
Veel obstakels dus. Maar geen zorgen. Pepermunt?
Je bent net als de rest.
Ik stel een vraag, krijg antwoord of niet
en dan krijg ik snoep of eten.
Ik voel me net een kind
dat over God vragen stelt.
'Niet te veel vertellen en afleiden.'
Dat is echt niet mijn intentie.
Weet je wat? Laten we praten.
Oké? Ik ben vrij en jij ook.
Zorgen dat je op je gemak bent, is mijn taak.
Stel me maar vragen
en ik probeer ze te beantwoorden.
-Mag ik een pepermuntje? -Ja.
Goed antwoord?
Wanneer zie ik de anderen?
Snel, hoop ik. Afgezien van de quarantaine
mogen jullie niet overleggen bij het onderzoek.
Door jullie gescheiden te houden, zijn de verhalen oprechter.
-Je mist ze vast wel, hè? -Ja.
Meer dan ik had verwacht.
Misschien wel
heel erg.
Misschien kwam het door de tijd.
Maar op een bepaald moment kregen we een klik.
We waren geen vriendinnen of zo,
maar voor het eerst was er een 'ons'.
We maakten regels, kregen allemaal taken.
Het klinkt suf, maar zo voelde het niet.
De regels waren eerlijk en de taken werden gedeeld.
We hadden allemaal een rustdag.
Omdat het zo heftig was en we allemaal moesten ontspannen,
alleen zijn met onze gedachten. Behalve ik.
ETEN - H2O - NIETS DOEN
Sinds Jeanette weg was, voelde alles aan het eiland weer verkeerd.
Dingen werden duister
in mijn hoofd.
Vraag.
Waarom heeft de Kerstman geen kinderen?
Omdat hij maar één keer per jaar komt, in je schoorsteen.
Wat?
Ik vond dat je wel een vies kerstgrapje kon gebruiken.
Dat wist ik niet, maar je hebt gelijk.
Ik zal niet vragen waar je aan denkt.
Mensen vragen dat altijd aan mij, omdat ik stil ben.
Ik ben er niet dol op.
Maar als je ooit wilt praten, dan ben ik er.
Mijn opa kwam altijd naar me toe en zei:
'Cent voor je gedachten.'
Dat is vreselijk.
Ja. De griezeligste en goorste manier om iemand naar zijn leven te vragen.
Alsjeblieft. Als je gedachten overlopen
en je ze kwijt wilt, probeer dit dan.
God, nee. Ik probeer me minder gestoord te voelen. Dat helpt niet.
Ik neem altijd één giftige gedachte
en maak er 11.000 meer van.
Mag ik eens kijken?
Het is niet heel persoonlijk.
Gewoon observaties, gedachten en quotes.
Nora.
WIE ZOU DE MASKED SINGER ZIJN?
Dit is geweldig.
Dat kun je ook proberen.
Nee. Ik kan niet tekenen.
Nee, afstandelijk. Zonder emoties, simpel.
Schrijf gewoon wat je ziet, wat je hoort en wat je weet.
Dat kan heel zen zijn.
Vond je het nuttig wat ze voorstelde?
Ik vond het vooral vreemd.
Natuurlijk heb ik dagboeken gehad, maar nooit zo.
Nooit zonder gevoel.
Hoe pakte je het dan aan?
Nou,
ik kneep mijn ziel uit.
EN LIEFDE LIEFDE LIEFDE IS
BIJ DE HEMEL VANDAAN...
Een man in mijn schoenen rijdt door rood
En alle kranten logen vanavond
Maar me uitsloven voor jou
Is het nieuws van de dag
Engelen vallen als regen
En liefde, liefde, liefde
Je kunt het niet weggeven
De tijd beweegt in je
En ze vervaagt niet
De geest in je Ze vervaagt niet
Ik ging de bossen in, omdat ik bewust wilde leven,
maar ik denk dat ik er vertrek met salmonella.
Ik vertrouw Colby echt niet met die burgers.
Hij bulkt van het geld.
Zijn vader heeft de Bluetooth-technologie uitgevonden.
Niemand in zijn familie heeft in tien jaar nog gekookt.
Toch benoemden we hem tot grillmaster.
Ja, ik sla het eten zeker over.
Gaat het goed?
Ja.
Gewoon niet zo'n honger.
Bedankt trouwens, dat je mee bent gegaan.
Ik weet dat dit niet echt jouw ding is.
Dat van jou ook niet echt.
Ja, ik weet het.
Ik heb gewoon...
Ik heb zoveel geroddeld over onze klasgenoten
en toen viel het kwartje.
Ik ga niet echt veel met ze om.
Heeft iemand je al verrast?
Ik weet het niet.
Weet je hoe iedereen van onze school
stoer doet alsof ze 25 zijn en uit Brooklyn komen?
Ze luisteren naar vinyl en dragen Infinite Jest bij zich.
Het is wel cool om ze zich een keer te zien gedragen als domme kinderen.
Eerlijk? Soms voel ik me een 100-jarige.
Als je wilt,
kunnen we de klok samen terugdraaien.
-Ik heb er iets voor. -Wat?
Goedkope wodka.
Sorry dat ik niks chics heb.
Ik pak wat ik kan pakken.
Je hebt echt nul vooruitgang geboekt in 15 minuten.
Hou je kop. Hij zit vast.
Wat is je cijfergemiddelde? Laat mij eens.
Nee. Je helpt niet, Ian.
Wees onderdeel van de oplossing, Ian.
Dit lukt me wel.
-Dit lukt... -Het lukt je niet.
-Dit lukt me wel. -Ian, stop.
Hé.
Je hebt je eigen tent.
Laat me even genieten van mijn prestatie.
Haal je kapsel van mijn kussen.
Verdomme. Je hebt een sterrendak.
Ja.
Is dit oké?
Zeker weten?
Ja. Het is gewoon koud.
O, nee. Huil je?
Verdomme.
Verdomme. Het spijt me.
Het spijt me. Verdomme.
Ik ben nu echt opgefokt.
Over alles.
Over alles of alleen hem?
Ik ben een niet-gewelddadige persoon,
maar ik kan hem vermoorden om hoe hij deed.
Zeg dat niet.
Waarom niet? Hij is een klootzak.
Zeg dat niet.
Je kent hem niet.
Jawel.
Jeff Galanis is een enorme lul
die het probeerde met een scholier
en je toen gewoon vertrapte.
Zeg dat niet, verdomme. Spreek zijn naam niet uit.
Waar ga je heen?
Geen idee.
Leah, stop. We zijn in de wildernis.
BLOEDBLAAR OP GROTE TEEN.
MARTHA EN MARCUS... NET EEN GETROUWD STEL.
SHELBY GEDRAAGT ZICH RAAR
ZE HEEFT DE PILOTENTAS MET MEDICATIE GEVONDEN.
ZE LOOPT ALTIJD WEG.
WIL ALTIJD ALLES UITLEGGEN.
WAT IS ER MET SHELBY AAN DE HAND?
Hé, feestgangers.
Wie heeft er zin in een feestmaal?
Shit.
Ja.
Kom maar bij mama.
Proteïne, verdomme.
Echt wel.
Ik voel mijn gezondheidsmeter terug naar de 100 klimmen.
Je bent echt een nerd. Zeg dat het geen game-verwijzing is.
Dat kan ik niet.
Ik weet dat dit diertjes zijn,
maar ze zijn zo lekker en ik kan niet stoppen met eten.
Wat is er mis met me?
Gun jezelf wat.
Ongewervelden.
-En bij verhongeringssituaties. -Ja.
Wil jij geen mossels, Shelby?
Nee, bedankt.
-Waarom niet? -Ik ben allergisch voor schaaldieren.
Ik at één garnaal op de verjaardag van mijn neef
en mijn luchtpijp klapte dicht.
Je mist wel wat.
Idealiter zou je dit eten met knoflookboter
en patat op een terras in Barcelona,
maar... Salud.
Verdomde welgestelden.
Verdomme, Toni. Jij gaat hard.
Ik probeer mezelf te blijven.
Wat? Geef toe. De vorm van die dingen.
Vorm en textuur.
Ja, toch? Ik bedoel, het is net een...
Net een poesje.
Wat?
Als je wilt weten hoe je hiervan geniet,
kan ik dat laten zien. Geen knoflookboter nodig, alleen finesse.
Lik de clit.
Hier moeten we het mee doen.
Hup, meid. Shit
Ik heb mijn telefoon nog nooit zo gemist.
Wil je ophouden?
Oké.
Dat was hilarisch en Shelby heeft geen humor.
Sorry, dat heb ik wel.
Ik denk dat ik...
Ik vind die dingen niet grappig.
-Wat bedoel je daarmee? -Je weet wel.
Pornografische gebaren.
Ik kom uit een christelijke familie.
Dus ik mag er afkeer van hebben.
Haal dat kruis uit je kont.
Te leuk om smerig te zijn.
Dat is niet alles.
Praat geen onzin.
Wat ik nu bij je voel,
heb ik vaker gevoeld.
Wat bedoel je?
Afkeer dat ik gay ben. Dat keurt ze af.
Dat is niet waar.
Ik zal zo eerlijk mogelijk zijn. Dat verdienen jullie.
Ik vind die manier van leven zondig.
-Ongelooflijk. -Sorry,
maar alles wat ik ken, heeft me dat geleerd.
Er zit geen haat in mijn hart.
-Ik heb gewoon... -Krijg wat.
Wat?
Mag ik mijn overtuigingen niet hebben?
Niet zo.
Hulp nodig?
Even afkloppen,
maar ik heb het gevoel, de intuïtie
dat er hulp onderweg is.
Martha, wat is er?
Je mag zo niet denken.
Ik wist het.
Shelby, ik meen het.
Je mag geen probleem maken van iemands aard
en over iets wat diegene niet kan veranderen.
Ik kan niet iedereen accepteren.
Maar ik probeer van ze te houden, van iedereen.
Ik doe zo mijn best, al maken ze het me niet makkelijk.
Kijk me aan, Martha, en zeg dat ik dat niet doe.
Dit alles, ik word er gewoon...
Hé.
Gaat het?
O, Heer.
We gaan ergens heen waar je kunt liggen.
Het is niet voorbij.
Hé. Je bent in orde. Vast iets verkeerds gegeten.
-Klein? -Ja.
Telefoon.
Maximaal twee minuten.
Wat is er gebeurd?
Ik wilde je niet bezorgd maken, aangezien je al...
Ik hoor je zweten, Thom. Vertel wat er is.
Er is een code 215.
Op één na heeft iedereen het.
Details graag.
Het lijkt op een pathogeen in eten.
De toestand varieert van redelijk tot kritiek.
Ik kom. Ik ben er zo snel mogelijk.
Oké, maar je hebt ons hierop voorbereid.
Audrey is er klaar voor en wij ook. En ze zijn niet weerloos.
Ze hebben antibiotica en Halophin.
Ik kom er toch aan.
Dat was mijn man.
Er is iets dringends.
Ik vrees dat ik direct moet gaan.
We kunnen u niet ontslaan zonder dokterskeuring.
Oké.
Kunnen we daar dan voor zorgen?
De arts is niet beschikbaar.
Ik weet het.
Maar dit is een ziekenhuis. Er zijn tal van artsen...
-Zo werken we niet. -Verander het dan.
Ik moet naar huis. Ik heb zieke kinderen.
U hebt een intake getekend
waardoor we u 24 uur moeten vasthouden.
Dat interesseert me niet. Geef me die telefoon.
-Is alles goed hier? -Ja.
Ik moet mijn lift bellen, zodat ik kan gaan.
-We hebben een impasse. -Impasse?
Redelijke mensen hebben dat niet.
-Geef me die telefoon. -Nee.
Laat me los.
Is dit echt nodig? Wat? Verdomme, nee.
Shit. Wat heb je gedaan?
Oké, perfect. Kom op, meid.
Help me eens.
Doorslikken, kreng.
Zie je wat je doet? Door jou klink ik als een verkrachterige student.
Mijn broek. Ik moest hem achterlaten.
Ja, wat maakt het uit. Opdrinken.
Is ze...
Is ze in orde?
Hé. Gaat het?
Alles draait een beetje,
maar het ergste is voorbij. En met jou?
Ja. Best klote.
Maar weet je, niet slecht vergeleken met de rest.
Toni bevindt zich op het randje.
Enig idee waar Shelby is?
Ze gaf Nora en Rachel net nog water.
Maar nu weet ik het niet.
Het is alsof ze blijft verdwijnen.
Oké. Aangezien niemand van ons er echt slecht aan toe is,
laten we verdelen en heersen.
Ik ga naar Toni. Haal jij de zwarte tas?
De pilotentas?
Ja, natuurlijk.
Bij die puntige boom.
Er zit antibiotica in, medicijnen tegen misselijkheid.
Een paar tabletten, denk ik. Lukt dat?
Bedankt.
Toen ik vier of vijf was, wist ik zeker dat er een monster onder mijn bed zat.
Mijn ouders vroegen hoe hij eruitzag
en ik vertelde dat hij schubben en hoorns had.
En messen als vingers.
Ik kon het zo duidelijk voor me zien.
Mijn ouders lachten gewoon,
aaiden door mijn haar en zeiden dat ik een levendige verbeelding had.
Waar dacht je dat ze was?
Ik wist het niet echt.
Je was bewust genoeg om haar te volgen. Je had vast theorieën.
Die zijn zo belachelijk. Ik kan ze niet eens uitspreken.
Ik ben een niet-oordelende partij. Vertel maar.
Ik dacht dat ze een telefoon had gevonden.
Een manier om te communiceren met iemand buiten het eiland.
Wat bedoel je?
Ik weet het niet.
Zie je? Het is belachelijk.
En dat is het rationeelste.
Op een bepaald moment dacht ik dat ze een ondergrondse schuilplaats had.
En dat ze een pistool had verstopt
waarmee ze op ons zou jagen.
Of dat ze Jeanettes lichaam had.
-Een raaskallende gek. -Zo noemde men Copernicus
toen hij vertelde over de aarde.
Niet alle ideeën zijn onverdienstelijk.
Maar waarschijnlijk ging ze gewoon naar het meer voor water, toch?
Wat ik merk, Leah,
is dat rationele verklaringen je niet lijken te interesseren.
Je bent een slimme meid die haar gedachten een wild verhaal laat verzinnen.
En dat verhaal volg jij, goedschiks of kwaadschiks.
Ik kan me voorstellen dat het meestal kwaadschiks is.
Heb je Ian gezien?
Nee.
Maar hij moet hier zijn.
Natuurlijk. Hij is altijd aanwezig.
Indrukwekkend voor iemand die vitaminetekort lijkt te hebben.
Kom je vrijdag naar het feest van Ivy's neef?
Het wordt een beetje schools, maar het kan leuk zijn.
Denk erover na.
Kunnen we praten?
Op basis van de context weet ik vrij zeker dat dit geen vredesoffer is.
Ik wist dat jij het was.
-Sorry? -Ik heb nagedacht
over wat je zei en de woede in je stem
en toen viel het kwartje.
Jij hebt mijn geboorteakte gestuurd.
-Wat heb ik... -Mijn geboorteakte naar Jeff.
Lieg alsjeblieft niet, Ian. Daar ben je zo beschamend slecht in.
-Nu ben je echt de weg kwijt. -Wat was je plan?
Wilde je het kapotmaken en mij versieren?
Ik probeerde je niet gewoon te 'versieren'.
Ik was mezelf, die jou leuk vindt.
En daarom
twijfel ik niet om je vriendje van in de 30 af te kraken,
maar ik zou zeker je relatie niet saboteren
door te doen waar je me van beschuldigd.
Bel hem.
-Wat? -Bel hem
en zeg dat jij het was en dat je het niemand vertelt.
Het spijt me, Leah.
Ik kan je niet helpen.
Alles brandt.
Mijn huid, mijn kont.
Kun je geloven dat je ooit zoiets zou doen?
Niet echt.
Nu niet.
Het is mijn schuld, Nora.
Wat bedoel je?
Ik vond de mossels.
Ik bracht ze hierheen.
Je wist het niet. Dat had je niet kunnen weten.
Ik bracht ze hierheen
en hield ze omhoog als een trofee.
En dat voelde goed.
Het voelde als een soort winst.
Ik heb dit gedaan.
Rachel, hou je kop.
Het is allemaal mijn schuld.
En het spijt me, Nora. Het spijt me echt.
-Sorry. -Geef mij de schuld.
Geef mij de schuld, verdomme.
Door mij zitten we hier.
We zeurden altijd Als de huurbaas ons negeerde
Geen onenigheid Waarom zou kerst ons missen?
Verjaardagen waren de ergste dagen
Nu drinken we champagne tegen de dorst
Waar is Leah?
Nee.
Je dacht dat je alles had.
Ik weet niet hoe het kon gebeuren.
Ik heb wel wat vermoedens.
Delirium, uitdroging.
Zwaartekracht.
Ik wil je vragen niet te hard voor jezelf te zijn.
Wijt het aan botte pech.
Dat was niet je eerste ongedwongen fout, hè?
Wat bedoel je?
Sorry als dat bijdehand klonk. Ik hou van tennis.
Ik bedoelde een onbedoelde misstap
die je duur kwam te staan.
Het telefoontje die avond
naar je vriend.
Je emotie liep zo hoog op, als ik het me goed herinner,
dat je geen hulp kon vragen.
Blijf je me mijn fouten inwrijven?
-Wat heb ik daaraan? -Niet mijn intentie.
Ik probeer simpelweg een patroon te ontdekken.
Je hoofd, Leah,
is net een...
Net een rookmachine.
Het creëert dwangmatige energie.
Dwangmatige achterdocht,
dwangmatig verdriet en dwangmatige liefde.
Op zo'n manier
dat het je beoordelingsvermogen aantast.
En uiteindelijk maak je fouten.
Mijn god.
Het rook er naar hondenvoer.
Het ergste feest ooit.
Een veredeld speelafspraakje voor sullen.
Wat doe jij?
Mag ik langskomen?
Bijna. Spuug nog eens op je hand.
Verdomme.
God.
Heb je een doekje of zo?
Shit. Ja, sorry.
Ik heb je nooit eerder op Bens feestjes gezien.
Hoe komt dat?
Ik ben niet echt een Bens feestjes-type.
Ga...
Ga je met iemand?
Nee. Jij?
Soort van. Ik wil eerlijk tegen je zijn.
Ja. Ik snap het.
Ze is...
Mijn vriendin is in Tahoe dit weekend.
Ik weet niet wat je morgen doet,
maar ik ga met wat vrienden naar Oakland.
Het wordt te gek.
Kom ook.
Zullen we gaan?
Ja.
Kom op.
Waar is die Halophin?
Wat is er met de tas gebeurd? Hij is helemaal vuil.
Ik weet het niet.
Maar de antibiotica, die helpen toch wel?
Ja, die schakelen de bacteriën uit en helpen het merendeel van ons.
Maar Toni en Martha hebben meer nodig.
Halophin helpt ze water binnen te houden. Er moeten er twee zijn.
Ik ben er bijna.
Breng dat naar ze toe. Ik zoek de andere.
Ik heb medicijnen voor jullie.
Ik heb één medicijn.
Ze is er slecht aan toe.
-Toni. -Ik ben in orde, Marty.
Rechtop. Je moet drinken.
Dot.
De andere Halophin. Hij is weg.
Heer. Ze is er slecht aan toe.
Dit helpt, maar er is maar één.
Het is duidelijk wie het nodig heeft.
Martha, gaat het?
Ja. Ik neem een Pepto. Dat is goed.
Oké.
Oké, Toni...
Dit moet je innemen, oké?
Ga uit mijn buurt.
Moet Shelby echt vooraan staan
-gezien wat er is gebeurd... -Ik regel dit.
Lukt het als ik hem in je hand leg?
Ik hoef niks van jou.
Het redt je leven, Toni. Je neemt die pil.
Verdomme, Shelby, geef maar. Ik doe het.
Shelby, geef haar die pil.
Jezus. Mag ik haar niet helpen?
Slik die klotepil door.
Ze was te trots.
Daarom weigerde ze de medicatie van Shelby.
Zoiets.
Trots.
Gevaarlijk om te veel te hebben.
Net als geen trots hebben.
-Tot morgen? -Cool.
Een man in mijn schoenen rijdt door rood
En alle kranten logen vanavond
Maar me uitsloven voor jou
Is het nieuws van de dag
Engelen vallen als regen
En liefde, liefde, liefde
Je kunt het niet weggeven
De tijd beweegt in je
En ze vervaagt niet
De geest in je
Ze vervaagt niet
Hé.
Wat?
Routine bewustzijnscheck.
Oprotten, lelijkerd.
Hé.
Weet je nog dat je zei dat je nooit buiten zou poepen?
Hoe is het nu met dat voornemen?
Aan diggelen.
Net als mijn dikke darm.
En mijn waardigheid.
Ik wist dat ik ooit voedselvergiftiging zou krijgen.
Ik dacht dat het de nuggets van school zouden zijn.
Bedankt dat je vandaag op me hebt gelet.
Ja, graag gedaan. Het stelt niets voor.
Gaat het wel?
Ja.
Ik ben gewoon zweterig.
Ik ga afkoelen.
Je moet gehydrateerd blijven.
Bedankt.
Marty?
Verdomme.
Martha.
Schat, ik weet dat je wakker bent.
Kan ik iets voor je halen?
Ik kan kijken of ze die chips hebben.
Takis.
Je kunt niet zo blijven doen.
Leah.
Mare, de arts wil ons spreken.
Dit moet vreselijk zijn,
maar fysiek gezien zijn haar verwondingen minimaal.
Een gebroken rib en wat kneuzingen,
maar ze heeft geluk gehad.
Ze heeft nog niets gezegd.
Dat is niet vreemd na een shock.
Ik kan...
Ik kan haar niet bereiken.
Ze is al maanden een geest.
Als ik denk dat het beter wordt,
is het één stap vooruit en twee achteruit.
Als u wilt, kan ik een psychologisch onderzoek aanvragen.
Als ik het woord 'dwangmatig' gebruik,
uit ik geen kritiek. Het is niet belerend.
Het is slechts bedoeld om je je aard te laten begrijpen.
Je snapt hoe dit voor jou geldt, toch?
Zie je ook in hoe het een bedreiging kan zijn?
Oké.
Hier.
Oké.
Goed, draai haar op haar zij.
Wat gebeurt er?
Geen idee. Pepto was misschien niet goed.
Wat doen we nu?
Geen idee, zei ik.
Verzin iets.
Als we de andere Halophin zouden hebben, kon ze water binnenhouden.
Waarom gaf je mij de laatste?
-Toni... -Aan mij verspild.
-Toni, ik... -Kijk naar haar.
Ze is een goed mens, ze geeft om mensen,
mensen geven om haar. Ze heeft familie
-en je wilde mij redden? -Je was stervende.
Nou en?
Ik doe er niet toe.
Verdomme, ik doe er niet toe.
Misschien ligt er meer medicatie,
misschien zelfs wat ze nodig heeft.
Ik heb misschien wat laten vallen in het bos.
Ik was van de kaart
en liet de tas vallen en alles viel eruit.
Waarom heb je dat niet verteld?
Het spijt me.
Je moet me naar die plek brengen. Nu, Leah.
Laten we hier heel duidelijk over zijn, oké?
Zonder jouw dwangmatige paranoia over Shelby
zou je je nu niet zo schuldig voelen.
Ik probeerde het goed te maken. Niet direct, maar ik probeerde het.
Ja, je probeerde het.
Waarom ben je zo wreed?
Ik weet niet goed wat je bedoelt.
Beschuldigingen, hoe je naar me kijkt.
Hoe kijk...
Ik weet het niet. Alsof ik een crimineel ben.
Misschien is dat de paranoia weer.
Dus nu projecteer je het op mij.
Het spijt me. Wat was je taak ook alweer?
Ons beschermen?
Een veilig gevoel geven?
Zo ongeveer.
Ik voel me aangevallen.
Ik probeerde het goed te maken. Ik gaf toe wat er gebeurd was.
Ja, maar niet het telefoontje. Waarom niet?
Ik weet het niet.
Ik weet het niet, omdat ik jong en dom en verliefd ben.
-Verwacht je dat ik perfect ben? -Oké.
Dus...
Sorry, wat gebeurt er?
-Kalmeer gewoon. -Ik ben kalm.
Het wordt je te veel.
-Het wordt me niet te veel. -Ontspan je.
Nee. Laat me los.
Laat me los.
Oké.
Ik heb als een blok geslapen.
Het was dus toch een goed idee om afstand te nemen.
Mijn werk heeft de laatste tijd zijn tol geëist.
Ik werk aan een nieuw initiatief op mijn werk.
Er is wat verzet geweest.
Obstakels. Hoofdpijn.
Ik ben ook
iemand verloren,
niet heel lang geleden.
Iemand die af en toe hielp bij mijn onderzoek.
Deze jonge vrouw was veelbelovend.
Ik denk vaak aan haar en wat ze had kunnen worden.
Ik koester ook wat wrok tegen haar,
door het ongemak wat haar overlijden heeft veroorzaakt.
Ik besef dat dat een ongepaste reactie is.
Maar toch.
En dan zijn er mijn plichten nog als moeder die
ik niet licht opvat.
Met tieners is het niet makkelijk.
Ze kunnen briljant, dwaas, zachtaardig en wreed zijn, allemaal tegelijkertijd.
Het is een wilde achtbaanrit.
Dat vind ik niet altijd even leuk.
U bent niet eerlijk tegen me.
Er kan waarheid schuilen in wat u zegt,
maar het is alsof die begraven ligt onder een laag bedrog.
-Pardon? -En dat is jammer.
Want tot u iets eerlijker kunt zijn,
kan ik u niet helpen.
Waarom suggereert u dat ik niet eerlijk ben?
De toon van uw stem. Hij is te netjes en klinkt te geoefend.
U ontwijkt lichaamstaal en uw ogen schieten naar rechts,
allemaal duidelijke tekenen van bedrog.
En niet te vergeten, ouderwetse intuïtie.
Ik wist dat je goed zou zijn, toen ik je natrok,
maar zo goed had ik niet verwacht.
Pardon?
Cum laude afgestudeerd aan Johns Hopkins.
Post-doctoraat aan Yale.
Baanbrekende artikelen neergepend over jongerenpsychiatrie,
voordat je enigszins controversiële ideeën durfde te uiten
waardoor je hier bent beland, wegkwijnend in een matig gekkenhuis.
Het nieuwe initiatief dat ik noemde.
Deze week besefte ik dat ik iemand zoals jij nodig heb,
met een prima brein en zachte hand
om kwetsbare patiënten door het donker te leiden.
Waar doelt u op, Miss Klein?
Kom op, Daniel.
Deze baan is een belediging voor iemand met jouw talenten.
Ik ben hier om jou te ontmoeten.
Nu wil ik je een nieuw aanbod doen.
Dien je ontslag in en leg je paspoort klaar.
Want binnen twee maanden
gaan we samen baanbrekend werk doen.
Jezus, Dan. Dat was virtuoos.
Fijn dat je tevreden bent.
'Tevreden' is een understatement.
Wat een enthousiasme om een meisje te zien imploderen.
Zo'n verhaal te extraheren met zo veel detail
is een kunst. Je maakt ruimte voor deze vrouwen om te praten.
Ik heb er tijd ingestoken. Het is amper kunst.
Ik hoop dat je de waarde inziet
van de data die je hebt bemachtigd.
We zagen ze omgaan met regressieve zaken,
een gezondheidscrisis...
Bedankt. Ik ben blij dat je tevreden bent.
We hebben pas echt vooruitgang geboekt met Leah
en hoe ze zich straks zal voelen.
En hoe zal dat zijn?
Schuldig, Gretchen.
Natuurlijk was dat altijd
-prioriteit... -De hoogste prioriteit.
Hoe meer betrokken ze zich voelen over de tragedies daar,
hoe minder kans op bekendmaking.
Dat snap je, toch?
Mag ik wat vragen?
Denk je weleens aan je eerste liefdesverdriet?
Ja.
Shannon Abbot, 1997.
Ze ging er met mijn beste vriend vandoor.
Dan?
Constant.
Constant. Ik heb het amper overleefd.
Dat gaat je niet in de koude kleren zitten.
De tijd beweegt
In je
En ze vervaagt niet
De geest in je
Ze vervaagt niet
Ondertiteld door: Bianca van der Meulen
Creatief Supervisor Maaike van der Heijden