Dzicz
REJESTRATOR LOTU - NIE OTWIERAĆ
Rozpoznajesz tę czarną skrzynkę?
Ponoć wyposażoną w nadajnik GPS.
Czemu się uśmiechasz?
Niechcący. Po prostu dałyśmy się wkręcić.
Mogłabyś to wyjaśnić?
Bardzo się jarałyśmy.
Myślałyśmy, że zaraz zjawi się pomoc,
ale minęły trzy dni i nic.
Jakby ktoś z nas zadrwił.
Porąbana ta pogoda.
Upał i wichura jednocześnie?
Jak gigantyczna suszarka do włosów.
A w nocy marzną nam tyłki w jaskini.
Dobra, stara, wiem.
Ta jaskinia to porażka, ale to mnie najbardziej się oberwało.
Nietoperz nasrał mi do buzi.
Lepiej śpij z zamkniętą buzią.
Nie potrafię. Tak oddycham.
Do dupy, że znów nie mamy dachu nad głową.
To nie drapieżniki są najbardziej śmiercionośne.
-Nie każ mi zgadywać. -Brak schronienia.
Powolny zabójca.
A pragnienie? Bo kończy mi się zapas.
Trudno się dziwić.
Przypomina mi się lipcowy upał w Teksasie.
Staruszkowie padają jak muchy na własnym progu.
A zwykle zrównoważonym ludziom...
odbija.
Oto przykład.
Leah, patrz. Gotowa?
Przestało boleć. Nic nie czuję.
-Zdjęłaś szynę. -Tak.
Czuję się jak nowo narodzona.
Ciekawe, czy kiedyś poczuję się jak kobieta nowo narodzona.
Obyś nie musiała. „Kobieta nowo narodzona”.
Jak w starych reklamach szamponu.
Wiesz, co mam na myśli.
Chcę, by coś mnie odmieniło.
A to ci nie wystarczy?
Wolałabym, by to było coś dobrego.
Jak miłość.
Jakie to uczucie?
Tak naprawdę.
Gdy jesteś zakochana.
No dobra. Co ci Fatin nagadała?
Nic.
Przeczytała mi fragment książki i notatki...
No to super.
Usłyszę, jaki z niego zbok,
a ze mnie nastoletni przedmiot fetyszu?
Nie.
Ja nawet nie...
Według mnie to było bardzo romantyczne.
To udręka, Martha.
Taka jest miłość.
Udręka, zwątpienie i nienawiść do samej siebie.
Brakuje mi mediów społecznościowych.
Sama się sobie dziwię, ale mnie jakoś nie.
No weź.
Fani, hejterzy, memy, pozerskie fotki...
To wciąż gdzieś tam istnieje...
tylko że bez nas.
Wiesz, co mówi mi tata, gdy siedzę z nosem w telefonie?
„Patrząc w dół, nigdy nie zobaczysz tęczy”.
Tylko że na Instagramie aż roi się od zdjęć tęcz.
-Oddasz mi płyn? -Proszę.
Pora na kurewską kąpiel.
Wybacz, a co to takiego?
Pachy, cycki i cipka.
Cicha woda brzegi rwie.
Mam wrażenie, że się na mnie...
-Coś mnie łaskocze! -Co to?
Fuego.
-Takis! -Aż mi ślinka leci.
-Istny cud. -Lepsze niż cheetosy.
-Są moje. -Moje.
Nie chcę robić burdy,
ale kupiłam je na lotnisku i wzięłam na pokład.
Spadaj. Kupiłam je w Richwood
razem z gatorade, jak zwykle.
Tak było. W drodze na lotnisko w Fargo.
A ty masz świadka?
Chwila. Zróbmy sobie przerwę
i oceńmy sytuację na trzeźwo.
Te czipsy są moje. Kto je weźmie, jest zaborcą.
Dobrze, posłuchajcie.
Obrzydły nam już orzechy makadamia.
Mamy ochotę na czipsy, a nie wiemy,
czyje one są.
Zróbmy z nich główną nagrodę w konkursie.
-Możemy po prostu je zjeść? -Właśnie.
Bawi się w panią z kolonii.
Jaki konkurs?
Trzy słowa. „Konkurs na szałas”.
Ale jaja!
Podzielimy się na dwie drużyny.
Wygra najbardziej solidny szałas.
Pas. Ile razy mam to powtarzać?
Nie zamierzam się tu zadomowić. Chcę się stąd wydostać.
Nie przetrwamy bez szałasu.
A wszechświat lubi płatać figle.
Pomoc pewnie nadejdzie, jak skończymy budować.
„Jeśli zbudujesz, oni przyjdą”.
Jak w Polu marzeń.
Genialny film.
Zgódź się.
Dobra, pieprzyć to.
Super, to do dzieła.
Serio, zapowiada się dobra zabawa.
Tyle szumu o paczkę czipsów?
To nie jakieś czipsy. To takisy.
Widocznie ich pan nie jadł.
-A ty je jadłeś? -Jasne. Są doskonałe.
Więc te zawody
musiały cię zdenerwować.
To dla mnie nic nowego.
Tam, skąd pochodzę, każdy musi walczyć o swoje.
Zresztą kto by się pienił o jakieś zawody.
Współzawodnictwo mam we krwi.
A na koniec
kapitan i rozgrywająca drużyny.
Pakuje jak szefowa,
reszta niech się schowa.
Z numerem trzecim, Toni Shalifoe.
KOCHAMY #03 TONI
Panie i panowie,
drużyna Hopewell Lake Firebirds
liczy na kontynuację pasma zwycięstw z Ravens.
Nie zawiedźcie ich w piątkowy wieczór...
Ja zostałam kapitanem jednej drużyny, a Dot drugiej.
Serio? Aż tak was obchodzą te głupie zawody?
Nasze dochodzenie ma na razie charakter ogólny.
Interesują nas wszelkie informacje.
Nawet pozornie nieistotne szczegóły mogą okazać się przydatne.
Innymi słowy, tak, obchodzą nas te głupie zawody.
Wygrałam rzut monetą.
Reszka. Toni wybiera pierwsza.
Kierowałam się sercem.
Marty B, ty wiesz, co dobre.
Dot poszła na łatwiznę.
Zależy mi, by wygrać, zatem Rachel.
Wracają koszmarne wspomnienia z WF-u.
Znam to.
Od czwartej do siódmej klasy nosiłam gorset na skoliozę,
więc nie mam najlepszych skojarzeń.
Poprzednio wybrana osoba, miała wybrać następną.
Skąd ten pomysł?
„Bo tak będzie ciekawiej”.
Prawda?
Wybieram Shelby.
Leah.
Ile masz wzrostu?
Jakieś 175 cm.
Przyda nam się ktoś wysoki. Jesteś z nami.
Rachel pogrążyłaby własną rodzinę.
Ja bym tak nie potrafiła, ale chylę przed nią czoła.
Przyłącz się, Nora.
Wybrałaś mnie z litości?
-No coś ty. -Pewnie tak.
Ty, nakremowana, jesteś z nami.
Co? Jak? Co się dzieje?
Zawody w budowaniu szałasu.
Chodź. Ktoś go musi przystroić.
Zasady były proste.
Zbudować szałas przed zmierzchem.
Toporek był do podziału, reszta, kto pierwszy, ten lepszy.
Szczerze, szykowało się prawdziwe battle royale.
Wojowniczki kontra Daszki.
Teksanka kontra Teksanka.
Bliźniaczka kontra bliźniaczka.
Siostry.
Niektórzy mają siostry rodzone.
Ja swoją wybrałam.
Nie mogę. To zbyt bolesne. Sama to zrobisz.
Nawet nie przypomina świni.
Wyobraź sobie, że to ufoludek
albo płód demona.
Ich też bym nie chciała kroić.
Zresztą w głębi serca wiem, że to prosię.
Już. Jest pod kołderką.
Bez sensu. Przeszukują nas
i mówią o samookaleczaniu, a potem dają nam skalpele.
Witaj.
Uwaga, Regan będzie w naszej klasie.
Kilka tygodni temu przeniosła się z Pine Ridge.
Z Red Lake.
Nie mamy więcej stanowisk,
więc przysiądź się do kogoś i obserwuj.
Panie Gentry?
Przepraszam, ale nie mogę z czystym sumieniem rozkroić świni.
Wyznaję wegetarianizm.
Martha.
Miałaś mnie poinformować w zeszłym tygodniu.
Idź do biblioteki.
Regan, przysiądź się do Toni.
Baw się dobrze.
Na lekcji historii
pokazali nam film o wojnie secesyjnej.
Krew lała się strumieniami.
A na WF-ie
musiałam skakać przez skakankę bez sportowego stanika.
A teraz mam rozbebeszyć świnkę?
Dlatego pytam się,
czy nauka w liceum to seria tortur?
Powinniśmy się zbuntować?
Mamy noże.
Mamy przewagę z tym toporkiem.
Możemy iść i zgarnąć najlepszy budulec.
Przyhamuj...
Spadaj. Mamy toporek, zapieprzajmy.
Może ustalmy, co konkretnie robimy.
Marty i ja wiemy. Zrobimy to po swojemu.
Szałas z prętów, jak wigwam.
Miałyśmy z tego warsztaty.
To skomplikowana konstrukcja.
Nawet nie wiesz, bo przespałaś całe zajęcia.
Nie chodzi mi o szczegółowy plan,
tylko parę konkretów.
Zawsze musisz przejmować pałeczkę?
Nie powinnaś ustąpić Jezusowi?
Co możesz o tym wiedzieć?
Zdziwisz się, ale pomagałam przy 11 projektach budowlanych.
Marty, idziemy do lasu.
W czym problem? Chodź.
Po prostu nie chce biegać bez ładu i składu.
Nie masz własnego zdania?
-To nie... -Nieważne.
Wy sobie planujcie, a ja biorę się do roboty.
Najwidoczniej sama.
Cholera.
Drużyna w rozsypce.
To chyba dobrze.
W każdym grupowym wyzwaniu w reality show
najmniej zorganizowana drużyna na końcu wygrywa.
Dlatego mam pewien plan.
Dobra. Działajmy.
Nie chcesz wiedzieć jaki?
Zrobię, cokolwiek postanowisz.
To nie moja broszka.
Leah chyba też nie.
Zdecydowanie nie moja.
I założę się, że Fatin też nie.
Gdzie ona, tak w ogóle?
Coś przegapiłam?
Gdzie byłaś?
Spoko, nie próżnowałam.
Oto piąty członek drużyny.
Trzyma z Daszkami.
Dobra.
Jeśli chcemy wygrać takisy, lepiej się skupmy.
Posłużymy się przykładem Daniela T.
Zajął drugie miejsce w ósmym sezonie Alone in the Outback.
Widzicie te kłody?
Postawimy je w ten sposób
i zbudujemy szkielet,
a potem dach z chrustu,
i nasz szałas musi wygrać.
Spoko. Idziemy.
A ty co tak siedzisz?
Wszystkie mamy iść?
Możesz tu zostać.
Nie. Powinna zrobić coś pożytecznego.
Dobra.
My pójdziemy po belkę do jaskini,
a ty nazbieraj liści palmowych na dach.
Już się robi.
Zadowolona?
Zatem byłaś tam sama?
Czasem tak jest bezpieczniej.
Zwykle uważa się inaczej.
Gdy jesteś sama, możesz zranić tylko siebie.
Czyli bezpieczniej.
Pomyślałam sobie, że podjadę i zaszpanuję.
Ale przypomniałam sobie,
że jadę gruchotem, który jest dwa razy starszy ode mnie.
Mnie się podoba.
-To twoje auto? -Babci.
Od lat niedowidzi
i wreszcie odebrali jej prawko.
Podwieźć cię do domu?
Tu mnie wysadź.
Mieszkasz tu ze swoją mamą?
Z rodziną zastępczą.
Mama jest...
na niekończącym się odwyku.
Wiesz coś o tym?
Obaj moi bracia.
Uwielbiam tę piosenkę.
Po babci zostały tu dwie rzeczy.
Smród tanich perfum
i taśma z jej ulubionymi starymi kawałkami,
które nieźle wymiatają.
Przytul mnie mocno co wieczór
Powiedz, że kochać nigdy nie przestaniesz
A jeśli nam nie wyjdzie
Wtedy się pożegnamy
Niezłe, co?
Choć mogli rozbudować wstawkę z saksofonem.
Tak. Fajna piosenka.
Pójdę już.
Co jest, kurwa?
Pieprzony gnoju! Niszczysz czyjąś własność.
Spadaj!
Wybacz. Moi przybrani nie pilnują swoich bachorów.
Totalny rozpieprznik.
Było ci przykro, że siostra cię nie wybrała?
Trochę, ale już mi przeszło.
Fajnie, że znów się śmieje.
Ostatnio całkiem przestała.
Jesteś bardzo szlachetna.
Nie to co poniektórzy.
Widziałaś, jak Toni się wkurzyła,
gdy Martha wybrała kogoś pomocnego?
Nie wiem, o co jej chodzi.
-Wydajesz się zła. -Nie.
Ja się nie złoszczę.
Bóg uczynił z nas narzędzia miłości.
A jeśli czasem poczuję napływ gniewu,
mama pomogła znaleźć mi idealne ujście.
Teatr.
Powiedz mi, znasz Śmierć komiwojażera?
Jasne. W końcu to klasyka.
Nie doczytałam sztuki do końca,
ale jest w niej taki monolog.
„Spojrzałem na długopis
„i zadałem sobie pytanie: »Po cholerę mi to?
»Czemu staję się kimś, kim wcale nie chcę być?
»Po co siedzę w biurze,
»niczym nadęty, żałosny głupiec,
»gdy to, czego pragnę, jest na wyciągnięcie ręki,
»bylebym przyznał, kim jestem«”.
Nowatorska interpretacja.
Mocny tekst, co?
Biff wygarnia szefowi.
Nie rozmawia z szefem.
Mówi swojemu ojcu, że nie chce być mu podporządkowany,
że chce żyć własnym życiem.
Skoro Biff znieważa własnego ojca,
to już aż tak go nie lubię.
Znajdę sobie jakiś inny monolog.
Wróciłam.
Patrzcie. Tak się stawia szkielet.
Wetkniemy je w ziemię
-i wygniemy w łuk... -Mamy inny plan.
No tak.
Uznałyśmy, że przybudówka będzie trochę łatwiejsza.
Czyli zmarnowałam czas?
Kto na to wpadł? Ty?
Wspólnie tak zdecydowałyśmy. Możesz się przyłączyć?
Typowe, co nie?
Ludzie odwracają się od ciebie.
Relacje się psują.
Robi się chujnia.
Pytanie za miliard dolarów...
czemu tak się dajemy?
Powielamy ten sam, żałosny schemat.
Otwieramy się przed kimś.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Myśląc, że może tym razem
to się nie popsuje.
Przehulałam całą wypłatę.
No weź, kurwa.
Jestem tego warta.
Czekaj.
Co to za szampon? Ani mój, ani mamy.
Używasz Head & Shoulders taty?
Masz łupież?
Nie wiedziałam, na co on jest.
Robimy imprezkę, chodźcie.
Gdzie uciekacie?
Nie zatrzymuj się. Nie warto.
Cholera.
-Wkurzający gruchot. -Idzie tu.
Robię, co mogę.
Kurwa.
-Pomóc ci? -Nie trzeba.
-No już. -Odpierdol się.
Dajcie nam spokój.
Co się dzieje?
Odpierdol się, mówię. Nie żartuję.
-Toni... -Jestem w towarzyskim nastroju.
Chcę się zaprzyjaźnić.
Możesz się przyłączyć.
-Odpieprz się! -Toni!
Chuj z tym. Pieprzona lesba.
Toni, daj spokój.
Zostaw, nie warto.
Toni, stój!
Przypierdolę ci!
Jebana suka! Spierdalaj...
Toni, chodź.
Zajebię was. Puszczaj, kurwa.
Puszczajcie!
-Kurwa. -Idziemy.
Pieprzone chuje.
Durne cipy!
Cholera, ja ci to zrobiłam?
Przepraszam.
Wiecie co, nie wierzę, że to powiem,
ale przydałaby nam się Fatin.
Jeśli przez nią przegramy, to nieźle się wkurzę.
Nie mam w zwyczaju przegrywać.
Fatin!
Dzwoniłaś?
Gdzie byłaś?
Zapobiegałam zapaleniu dziąseł.
Serio? Miałaś szczotkę do zębów?
I co z tego? Przecież z nikim bym się nie dzieliła.
Robiłam szczegółową inwentaryzację.
Szczerze? Nie brzydziłabym się. Mam osad na zębach.
My tu tyramy,
a ty ogarniasz higienę jamy ustnej?
Przez 25 minut szukałam dla was liści.
Wybaczcie, że chciałam pół godziny dla siebie.
Stara, pomyliłaś się w obliczeniach.
Pieprzę to.
Dokąd idziesz?
Zamierzasz przeczesać wyspę w poszukiwaniu fiuta,
bo do tego sprowadza się twoja osobowość?
Więc tu nie chodzi o pieprzoną fortecę.
Chodzi o Jeffreya, prawda?
Tak.
Pieprzę się z facetami, bo traktuję to jak zabawę
i nie robię sobie złudzeń.
Gdybym miała bzykać się z 30-latkiem,
to miałabym świadomość, że leci na młode cipki.
Nie byłabym taka głupia, by myśleć, że mu na mnie zależy.
Pomóż nam, kurwa.
To boli!
-Nie musisz tego robić. -Puszczaj!
Co z tobą, kurwa? Skaleczyłaś mnie.
Wypierdalaj stąd!
Przestańcie.
Nigdy więcej...
nie podnoś na mnie ręki.
Bo co?
Ty pizdo.
Rany.
Odstawia scenę w stylu Virginii Woolf.
Nawet nie wiem, co to znaczy.
To znaczy, że to wariatka.
A mówiła, że to ty jesteś psychopatką.
Czy zachowanie Leah którąś z was zaniepokoiło?
Może. Nie wiem.
Wygląda mi to
na niepokojącą utratę kontroli.
Kontrola.
Ulubione słowo dorosłych.
Mamy ją zachować i jej nie tracić.
Mamy nad sobą panować.
Jakby to było takie proste.
O czym teraz myślisz?
Nie wiem, czemu nie dałaś im po prostu odejść.
Chcę ich pozabijać.
Już ich tu nie ma.
Możemy o tym zapomnieć?
Jakby wystarczyło wziąć głęboki oddech i się przespacerować.
Dupek, który każe ci nad sobą panować,
nie wie, jak to jest być młodą, przerażoną i pełną miłosnych rozterek.
Trudno nad sobą panować.
To pieprzona ułuda.
Gorąco jak w Hadesie.
Każda religia ma własną wizję piekła.
Grecy mieli Hades.
Islam ma Jahannam.
Baptyści wierzą w takie z ogniem i siarką.
Przez twój wykład dla mnie piekło jest tu.
Być może.
Bóg zsyła nas do piekła, by nas czegoś nauczyć.
Mnie chce nauczyć cierpliwości.
Denerwuję cię.
Wiedziałam.
Nie rozumiem, czemu jesteś taka narwana.
Martha mówi, że nie tylko ze mną masz problem. Taka już jesteś.
Pierwszego dnia...
Czemu nie powiedziałaś im, że cię uderzyłam?
-To był wypadek. -Obie wiemy, że nie.
Na co czekasz?
Aż się stąd wydostaniemy,
żebym nie musiała się już tobą przejmować.
Pewnie obmyślasz sposoby, jak się zemścić.
Gdybyś miała odwagę.
Dziewczyny mają cię za słodkie niewiniątko.
Ja cię przejrzałam.
Na więcej cię nie stać?
Stać mnie na dużo więcej, ale nie będę marnować sił.
Nie jesteś tego warta.
Wiesz, kto szuka oparcia w religii?
Ci, co łudzą się na własny temat,
bo w głębi duszy wiedzą, że są nieźle porypani.
To ma być tylko przerwa czy...
Nie wiem.
Nie rozumiem.
Mama mówi, że jesteś jak kora brzozy.
Wystarczy jedna zapałka, a stajesz w ogniu.
Za to właśnie cię kocham.
Ale przez to nie wiem też, na czym stoję.
Joanna Gaines by to pochwaliła.
-Tak? -To jak boazeria, ale na podłogę.
Nie kłamię, marzą mi się te takisy,
ale fajnie, że same budujemy sobie piękne wnętrze.
Boazeria?
Ulubiony element dekoracyjny Joanny.
Zobaczysz, jak przyjedziesz do Teksasu.
Wybierzemy się do Waco.
Poważnie?
Fajnie by było.
-O Boże. Tylko ty i ja? -Kurwa.
-Pomogę ci. -Nie trzeba.
Mówię, że nie trzeba.
-Ale wiem, jak... -Obejdzie się, jasne?
Przepraszam.
Mówiłam, że sobie poradzę.
Przepraszam.
Chciałam tylko pomóc.
Dobra, powinnaś się opanować.
Toni.
-Marty, ja nie... -Przestań.
Czemu nie potrafisz się wycofać?
Lub całkiem odpuścić?
Zamiast obarczać innych swoimi problemami.
Wszystko psujesz.
Wszystko rujnujesz i demolujesz.
Nie będę więcej biegła ci na pomoc.
To wykańczające.
Skromna chatka, ale własna.
Nie, dzięki. Przegrałyśmy.
Kto by się przejmował? Razem tkwimy w tym gównie.
Nie są aż takie dobre.
Wysuszone.
Mogę się poczęstować?
Spróbuję nie wykonywać nagłych ruchów.
Pewnie masz pietra, siedząc obok psychopatki.
Ktoś może odstąpić mi swoje napoje?
Skończyły mi się.
Wszystkim nam się kończą.
Miałaś dozować swój przydział.
Czemuś taka spragniona? Niezbyt się wysiliłaś.
Może to przez sodę oczyszczoną.
Mam dość wysłuchiwania tych bzdur.
Zadam wam pytanie.
Czyją hipoalergiczną piżamę porwałyście na paski, by powiązać belki?
I dzięki czyim swetrom nie marzniecie, wy niewdzięcznice?
Niektórzy dostarczają towary, inni usługi.
Ja dostarczam towary, więc nie muszę...
Pierdolenie.
Dostarczasz towary, bo przypadkiem odnalazłaś walizkę.
Odczep się ode mnie.
Dla własnego dobra.
Dajcie mi napój. Choćby łyka.
Zagłosujmy.
Kto chce odstąpić swój napój komuś,
kto cały dzień się obijał, ręka do góry.
O Boże.
Wiecie co? Spadam stąd.
Posuń się.
Idziemy za nią?
Nie.
Pieprzyć ją.
Leah wspaniale sobie radzi.
Jest bardzo uczynna,
chętnie bierze udział w zajęciach, a nawet nawiązuje przyjaźnie.
To zachowania prospołeczne.
Niesłychanie dobry znak.
O Boże.
Jak miło to słyszeć.
Leah to raczej typ samotnika, więc się cieszę.
To dopiero początek,
ale obserwuję sporo oznak dobrego zdrowia emocjonalnego.
Inicjatywę, dbanie o siebie, ciekawość.
Ciężko zniosła zimę,
a po wypadku bardzo się w sobie zamknęła.
Wasza córka powraca ze skraju mrocznej przepaści.
Odtąd sprawy ulegną polepszeniu.
To coś więcej niż terapia w dziczy.
Kampus Montana to miejsce, w którym wasza córka rozwija się
na poziomie holistycznym.
Leah, którą zobaczycie
pod koniec lata, będzie sobą,
a zarazem będzie jak nowo narodzona.
Czas się kończy. Mają państwo więcej pytań?
Był u nas kolega Leah, Ian.
No tak.
Pytał, gdzie jest
i czemu nie odpisuje na SMS-y.
Nie odzywali się do siebie,
ale widocznie wspomniała mu, że wyjeżdża na weekend.
Chyba się zakochał.
Powiedziałabym mu prawdę.
Że martwiliście się o Leah
i wysłaliście ją na obóz terapeutyczny, by doszła do siebie.
Dobrze.
Po prostu...
czuję się winna, że ją okłamaliśmy.
Zrobiliście to dla jej dobra. Pamiętajcie o tym.
No dobrze. Porozmawiamy za dwa tygodnie.
W razie czego wiecie, gdzie mnie szukać.
-Nawzajem. -Dziękujemy.
Nie ma za co.
Pokaż mi informacje na temat podmiotu numer sześć.
Już to zrobiłam.
PODMIOT NR 6 - MURNEN, IAN
RÓWIEŚNIK, PRZYJACIEL (6+ LAT) MOŻLIWA WIĘŹ
...nigdy nie przestaniesz
Przytul mnie mocno co wieczór
Powiedz, że kochać nigdy...
Jak mnie znalazłaś?
Regan zadzwoniła.
Martwi się o ciebie.
Dała mi kosza, a nadal postępuje szlachetnie.
Co za jędza.
No, potwór z niej.
Spieprzyłam to, Marty. Totalnie.
Wiem, że kogoś straciłaś.
Ale nadal masz siebie.
Ale kicz. Wyczytałaś to na Instagramie?
Gdzie dziś śpisz?
Tu, gdzie teraz.
Nie.
Idziesz do mnie.
Marty, nie trzeba.
Biorę twoje szpargały.
Powinnaś się przyłączyć.
Są tylko dwie zasady.
Nie wypuść psów przez tylną furtkę.
I nie znikaj.
Obiecujesz?
Napisy: Ewa Nowicka
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Sławomir Apel