Lintik!
Pasensya na.
Ayos lang.
Kayo ba ang mga mamang magtatanong sa'kin?
Kami nga ang mga mamang iyon.
Lintik, pasensya na talaga,
pero bigla kasi kayong sumulpot diyan.
Ayos lang talaga.
Masaya kaming makitang masaya ka.
Dapat lang din naman,
hindi ba?
Tama na, pakiusap!
Halika rito.
Dati, gandang-ganda ako sa mga kulog.
Ganoon pa rin ba?
Hindi.
Sige, tara dito!
Dali! Magsipasok kayo rito!
Leah, tara na.
Kunin mo.
-Kumusta paa mo? -Mas mabuti na.
Ang kati nito.
Pati binti ko, makati.
Oo, sa'kin din.
Lintik. Garapatang buhangin.
-Gara ano? -Garapatang buhangin.
-'Di talaga sila garapata. -Hindi.
-Parang maliliit na hipon. -Hindi.
'Di sila nakakamatay, nakakairita lang.
Pagtila, pwede niyo silang tanggalin.
Alam niyo na, bago pa sila makabaon.
Puchang buhay 'to!
Sriracha mayonnaise.
Masarap.
Sa bahay, dalawa lang ang pampalasa namin,
ketchup at mustard,
kaya alam niyo, ang gara...
Alam mo, ayoko talagang mamuna,
pero pwede ba kitang paalalahanang ngumuya naman?
Bale, nangyari itong bagyo
-sa ikatlong araw? -Oo.
At doon namin natantong
wala na talaga kaming makain.
Mga basura lang sa eroplano.
Maliliit na tinapay, puro pakete ng mani.
Nakakapanlumo iyon.
Oo. Nakakapanlumo.
Di rin masyado siguro, nakakagalit lang sa gutom.
Pwedeng humingi pa ako niyon?
At kung hindi kalabisan,
pati na rin ng blue crab...
Blue crab sushi sa Hinata,
na may ponzu sauce,
tapos may kaunting-kaunti lang na
kurot ng wasabi.
Gusto ko lang ng Indian tacos.
Gaya ng ginagawa ng nanay ko,
merong black beans at keso.
Makakaubos ako ng keso ngayon.
Direkta mula sa lalagyan.
Ako, Cheesecake Factory.
Four-cheese pasta, mabangong tinapay--
-Nakakasuka ang Cheesecake Factory. -Nakakasuka?
Pang-mall ang Cheesecake Factory, para sa mga taong ma-mall. Sa totoo lalng
Ano ang ma-mall na tao?
At parang nangungutya ang tono mo?
Dottie, ano iyan?
Gumagawa ng itim na usok ang basang kahoy, pwedeng signal.
Mas mainam sigurong iwang ganyan buong araw.
At, guys, alam niyo,
tinamad akong gawin 'to kahapon kaya tayo ganito.
Gumawa na tayo ng tuluyan.
Kung lahat tayo, kikilos...
Ano iyon, babaeng naka-leopard?
Parang di yan magandang ideya, at pagod ako,
at may darating na rescue,
kaya 'di ako sasali riyan.
'Di porke di direkta ang pagtanggi mo,
'di na ako maaasar.
Umalis na tayo bago pa tayo madamay rito.
-Sinabi mo pa. Tara. -Sige.
Nora, sasama ka?
Kung... Kung gusto mo.
Ba't hindi? Swimmer si Nora.
-Pareho kaming magaling sa tubig. -San kayo?
Lalangoy kami sa pinagbagsakan.
-Baka may magamit tayo roon. -Mabilis lang,
anong tingin niyo sa gagawing tuluyan?
Wala kaming plano magtagal dito!
Dot, saan ka pupunta?
Kung 'di tayo gagawa ng tuluyan, maghahanap ako ng kuweba,
o malaking bato na pwede nating silungan.
Walang pinapalagpas ang mga elemento,
kaya dapat tayo rin.
Pasensya na. Bumalik tayo kaunti.
Yong tatlong babaeng lumangoy patungo sa eroplano,
ano mismo ang plano nila?
Mangalap sa nasirang eroplano,
at baka makahanap ng bagay na pang-komunikasyon?
Oo. Ganoon nga.
Ang tayog na plano niyon.
Oo. Iyon si Rachel.
-Nabahala ka sa estilo niya? -Nagbibiro ka ba?
Manghang-mangha ako ron.
Yong ganoong suntok sa buwan?
Hindi ako ganoon.
Yong kilos ko,
tiyak at maingat.
Tiyak na mababalita tayo pagbalik natin.
Tingin ko nga.
Sana 'wag gamitin mga litrato natin sa yearbook
dahil ang pangit ng akin.
Gagamitin nila yong freshman ka pa
dahil 'di ka naman nagpakuha sa loob ng dalawang taon.
Ang wirdong alam mo iyan.
Naki-edit ako sa yearbook, kainis mga walang litrato
kaya oo, alam ko iyon.
Sumams ka para inisin ako dahil 'di ako nagpakuha?
Sumama ako dahil sa buddy system.
At nakakalungkot di natin kilala ang isa't isa
samantalang magkababayan tayo.
Di na naman tayo nagkasama mula noong Spanish sa Grade 8, tama?
At bago iyon, sa ano?
Youth soccer?
Oo.
'Di lang tugma ang ginagalawan natin.
Tatay mo kaya ang pinakamahusay na soccer coach.
'Pag nananalo kami, tatakbo siya at kunwari maggigitara,
at sasabayan namin siya.
Oo nga pala, balita ko, meron siyang,
alam mo na, sakit.
'Di natin kailangang gawin 'to.
Paumanhin, ang alin?
Magbahagian ng kuwento ng buhay sa isa't isa.
Isipin mong ako ang babaeng di nagpalitrato
at wala akong iisipin sa'yo.
Nakapag-isip ka nang bastusin ang nobyo ko sa mga di ko kakilala.
-Iyon. Kaya ka sumama. -Hindi manloloko si Andrew.
Paumanhin kung gusto kong malaman bakit ka nagkakalat ng tsismis.
Pwede nga rin kitang itsismis
dahil sa mga sikreto mo sa school.
Okey, Shelby.
Kuha mo na ako. Nagbebenta ako ng droga.
Napagtanto kong alam mo na nga,
at isa sa mga suki ko ay ang nobyo mo.
Gusto mo lang akong asarin.
Talaga ba?
Sa school,
-laging may kasama ang lahat. -Puta.
Pero...
...kagaguhan lang yon sa palabas.
Pero para sa mga nagsasarili,
'di yon ganoon kasama.
Kung wala kang kasa-kasama,
wala ka sa radar ng kahit sino.
Pag mag-isa ka, 'di ka nakikita.
Na may mga pakinabang.
'Musta, Andrew?
Parang 'di mo alam na pupunta ako.
Ewan ko sa'yo. Akin na.
Hayan.
'Pakasaya kayo.
Ngayon, kapag mag-isa ka,
kung ano-ano iisipin sa'yo ng mga tao.
Andrew, ano ka ba!
Akala nila, malungkot ka talaga.
Na gagawin mo lahat para makibagay.
Pero baka ang totoo,
wala lang talaga akong panahon.
Galaw-galaw, Dad.
Inii-spoil mo talaga ako, Dottie.
Parang dapat kainin ko 'to nang ganito ang daliri.
Uy, tingnan mo 'to.
Nagtayo muna ng silong si Montana Monica.
Pustahan, siya mananalo rito.
Sige. Pustahan.
Panalo na.
Nandito pa si Mateo?
Oo, nandoon siya sa kusina.
'Wag mong palutuin iyon, okey?
'Di niya alam kung ano ang asin sa asukal.
Ayos ka lang?
Oo. Diyos ko.
Ayos lang ako.
Heto pa.
Salamat.
Pahinga ka na.
Ako na rito.
Mukhang maganda ang araw.
Nakakaupo na siya.
Sumuka siya sa kama kaya pinalitan ko yong sapin.
Nilipat ko muna siya sa upuan.
Pasensya na.
Maigi ang gamot kontra-hilo.
Dapat lang, sa mahal niyon.
Akala ko, di sasagutin ng Veterans 'to?
Oo, minsan, nagbabago sila ng desisyon.
'Di sa pagkakaalam ko, pero okey.
Pansin ko, paubos na ang Oxycodone.
Akala ko, ayaw niya nun?
Mukhang nakapag-adjust na siya.
Basta... mag-ingat ka lang.
Yang ginagawa mo...
delikado iyan.
Halos 6:00 na,
oras na para lumayas at magtrabaho.
Yong pag-iwas sa pagkabaliw,
hindi madali iyon.
Kaya gagawa ka talaga ng paraan.
May natatanaw pa ako.
Mas malalim pa sa akala ko ang tanaw ko.
Pokus ka sa pagpadyak, Nora.
Tanda niyo ba kung paano kayo napunta sa pampang?
Hindi.
Wala kaming maalala.
Hinila kita.
-Talaga? -Di tayo masyadong nagkakalayo,
kaya hayun.
Laking Cheyenne si Lolo.
Lagi 'naka "Buwisit."
Pucha!
Kumusta ang BFF mo?
Si Martha?
Nandoon, tumba sa ininom na gamot.
BFF? Ang gara niyon.
-O, hindi. May away mag-asawa kayo? -Ayokong pag-usapan.
Baka nagdurugo na ako, kalat ang bituka sa kalsada,
pero 'pag dumating si Shelby nang nakangiti,
-lalagpasan lang ako ni Martha. -O, Diyos ko!
Kaya 'di ako nakikipaglapit sa mga babae.
'Yong drama, pagseselos,
walang kwentang paghihiganti.
-Nakakasura. -Kawawa si Martha.
Gusto lang naman ni Shelby ay malagay ang
"Nagligtas ng katutubo" sa college apps niya. Totoo.
Pinoprotektahan ko lang ang kaibigan ko.
Aries ka ba?
Ano? Ano naman? Diyos ko!
Kung kilala mo talaga si Andrew, hindi mo siya pagdududahan.
Ang dami niyang BMX race para sa mahihirap.
Ito pa rin usapan natin?
Umasa ako sa'yo rito.
Nagpakitang-gilas ka at nanguna,
"Mag-isip tayo, hanap tayo ng tubig."
Pero heto ka, napipika sa walang kwentang bagay.
May nakaligtaan ka
habang pinapangaralan ako.
Ang liit niyan.
Kung daan iyan paloob, baka pwede.
Akin na ang ilaw mo. Titingnan ko.
Sigurado ka?
Ano'ng nakikita mo?
Mahirap magsabi.
Sobrang dilim dito.
Teka, ano iyon?
Ano iyon?
Teka, may... O, Diyos ko...
May nakahawak sa'kin.
-Tulong! Tulong! -Teka.
Gago ka!
Naloko kita, ano?
Walang kwenta roon. Ilang pulgada lang ang haba.
'Di iyon nakakatawa.
-Uy, kailangan nating tumawa-- -Tumatawa ba ako?
Diyos ko. Ang gago mo.
Diyos ko! May pumasok sa bibig ko!
Karma ang tawag diyan.
Diyos ko! Shelby, nagbibiro ka ba?
Saan ka pupunta?
Alam mo? Bahala ka.
Gusto mong tumalilis, mag-isa ka.
Okey, Shelby? Mag-isa ka na!
Bumibigat ka, tanda. Wag ka nang kumain, okey?
Natural na bigat iyan. Ayos lang, Dot, kaya ko na.
Hindi mo kaya. Tara na.
Dahan-dahan, liko.
-Diyos ko! -Tara na.
Tapos na. Nagawa natin.
-Diyos ko, 'di ba? -Naaksidente ka, wala lang iyon.
'Di iyon wala. ''Di iyon wala lang.
Dad, kung iniisip mong nag-aalala ako, baliw ka.
Nag-alala ako.
Nag-aalala ako ginagawa mo 'to para sa'kin.
Lumabas ka na, pakiusap.
-Paano ka-- -Di ko alam! Basta lumabas ka na!
ITINERARYO Dot Campbell
1100: MASAHENG AROMATERAPY
Bakit hindi mo siya sinundan?
Hindi ko alam.
Napagtangto ko lang siguro kung gaano ako kapagod.
Di ko iyon magawang maamin noon.
Syempre, pagod ka.
Magulong gabi,
mahabang lakaran...
Sinong di mapapagod pagkatapos niyon?
Tama.
Pagkatapos ng mga iyon.
Okey, pwede na ba nating sabihin?
Sabihin ang ano?
May gusto sa'yo si Mateo.
Di ba? Nandito siya sa bisperas ng Pasko.
May dala siyang Mint Milanos.
Ikaw lang ang kaisa-isa sa mundo na kumakain niyon.
Alam kong amoy ospital dito pero kung sisinghot ka pa,
mapapansin mong may amoy ng mumurahing pabango.
Dad, utang na loob...
Manahimik ka.
Porke pinupunasan ko ang puwit mo, pakikialaman mo na ako?
Handa ka nang mamasko?
Guns N' Roses, 2007.
Pinasuot ko yang earmuffs sa paggugupit ng damo
para 'di ka mabingi.
Mukha kang tanga.
Ibang panahon iyon, ano?
Ako pa ang nagsisilbi sa'yo noon.
Pwede akong umamin sa'yo?
Isa 'to sa mga paborito kong kanta.
Hindi nakaka-rakista.
Okey.
Ako naman.
-'Di iyan tuta. -Okey.
Maligayang Pasko
-Ano 'to? -Ipinasok kita riyan.
Retreat iyan, puro kababaihan.
Sa Hawaii iyan.
May snorkeling, swimming, mga ganoon...
Sa bakasyon pa iyan,
pero binibigay ko na ngayon.
Paano ako aalis?
Ano ba, magiging ayos ako. Nandito si Mateo.
'Di kita iiwan.
Hindi, kailangan ko 'to.
Hayaan mong ibigay ko sa'yo.
'Di ka dapat nagboboluntaryong overtime sa Pasko.
'Di ka dapat naglalaba sa Pasko.
Salamat.
Pucha!
-Gumastos ako para sa basura! -Basura?
Ano?
Hindi, naaalala ko lang sa'yo ang lolo ko.
Lagi siyang nagrereklamo sa appliances.
Oo, masaya akong kahawig ng buhay ko
ang buhay ng sisenta'y singko.
Nag-e-ATV siya pag Sabado't Linggo
at tumutugtog sa nagko-cover ng Los Super Seven.
Diyos ko.
Mas ayos pa buhay niya kaysa sa'kin.
Mas lalala pa iyan, Dot.
Salamat sa pangaral. Maligayang Pasko rin sa'yo.
Hindi. Ang akin lang...
'Di mo pwedeng sarilinin ang lahat.
Wala akong pagpipilian. Tatay ko siya. Kaya ko 'to.
Siguro ngayon kasi malakas ka pa.
Nakita ko na 'to dati,
kung saan namuhay ang isang tao para sa iba,
na nalimot na niya ang sarili niya.
Ni wala nga akong malilimot.
Ni hindi pa nga ako nagsisimula.
Ayaw mo ba?
Hindi pwede.
Dot, sandali!
Dot!
-Shelby! -Dot, tulong!
Shelby!
Dot!
-Shelby, nasaan ka? -Diyos ko!
Shelby!
Shelby, papunta na ko!
'Wag kang gagalaw.
'Wag kang gagalaw. Okey.
Diyos ko. Patayin mo!
Walanghiya kang ahas ka!
Dapat nasa Hawaii ako,
nasa ika-50 na estado ng Amerika,
at nagpapamasahe!
Hindi rito sa impyernong 'to,
pinipilit na huwag mamatay!
Oo.
Yong bigla na lang...
Akala mo, alam mo na kung ano yong inilibing mo roon,
sa ilalim,
pero hindi palagi.
At minsan, nagugulat ka na lang doon.
-Iyan. Iyan ang buntot. -Ayos!
Pero sobrang lalim, paano natin maaabot iyon?
Bantayan niyo 'to.
Ayaw niyang mag-aksaya ng oras.
Rach, ano'ng meron doon?
Parang kusina iyon,
may mga gamit teknikal, hindi ko alam.
Pero kailangan ko ng isa sa inyo para mas mabilis.
Pwede... Pwede ako.
Hindi, pagod ka na.
Hindi pa. Rachel, handa ako.
Huwag. Okey.
Kaya na namin 'to, Nora.
Ayaw kitang magpigil ng hininga sa dagat, okey?
Kung ikaw ang atleta sa pamilya, ano pa ako?
Handa ka nang magpakitang-gilas?
Handa na akong magpakitang gilas, di ko alam saan.
Huminga ka nang pinakamalalim
at sundan ako.
Handa ka na?
Ang black box!
Mahalaga ba iyon?
Oo. Nagpapadala iyon ng lokasyon gamit ang GPS signal.
Tara na! Halika na.
Tara na!
"Dumating si Carrie, mahaba at maluwag ang bestida,
"na mistulang ulap sa paligid niya."
Oo, walang kwenta yong libro,
pero heto yong sinulat niya rito.
"Mahal kong Leah. Napanaginipan kita kagabi.
"Kaunti lang ang perpektong panaginip
"na pwedeng magkaroon ang isang tao.
"Para sa'kin, isa 'to sa mga iyon."
Nakakaloka, tama?
-Sobrang in love siya. -Dito, ang sinulat niya,
"Shetland Ponies Forever."
-Ano iyon? -Halatang sa kanila lang iyon.
Diyos ko, wala nang mas nakakadiri pa sa mga lihim na biruan.
Wala akong ideya sa sinasabi mo.
Gusto mo ng payong panrelasyon?
Okey. May tatlong bagay ka lang na dapat tandaan.
'Wag nang kamayin iyon,
masaya rin ang walang pinapasok,
at lagi kang magdala ng Uqora.
-Ano ang Uqora? -Para sa UTI.
Pagkatapos ng napakaraming pagtatalik.
Wala bang mas simple muna?
Gaya ng paano magkakagusto sa'kin ang lalaki?
Madali lang. Huwag mo lang silang pansinin,
at susulpot na lang sila bigla.
Bigla na lang sumulpot. May pakinabang ba 'to?
'Di makuha ang box.
-Stuck iyon. -Ulit!
-Di ko na kaya! -Kaya mo pa. Tara!
-'Di... -Tara na!
Umulit tayo, Leah, tara na!
-Rachel-- -Ulit! Kami ang babalik, Nora!
-'Di ko-- -Oo, kaya mo.
-'Di ko kaya. -Nakita kitang sumisid.
Tara na.
Salamat.
Iyan lang magagawa ko.
'Di yata tamang manghingi ng pabor ngayon,
pero...
pwedeng wag mong sabihin kahit kanino ang tungkol sa ngipin ko?
Hanggang kamatayan.
Kahit si Andrew, hindi alam.
Hindi sa pangmamaliit, pero 'di mo na dapat problemahin iyon.
Ibibigay ko ang lahat para pustiso lang problemahin ko.
Hindi ito pustiso, dalawa lang 'to...
Iyon na nga.
Sa isip ko...
Para iyong
manipis na pader na
pumipigil sa lahat ng,
hindi ko alam,
kapangitan.
Nangangaliwa siya,
tama ba?
'Di ko alam.
Tsismis lang.
Pero sa totoo lang, higit sa kanya ang dapat sa'yo.
Minsan,
nasa mission trip kami sa Mexico,
nanood kami ng paglubog ng araw.
At dahil tama lang ang liwanag,
nagkaroon ng maganda at berdeng aninag ang araw,
bago iyon tuluyang lumubog.
Tapos sabi ko,
"Di ba't napakagandang tanawin niyon?"
Ano'ng sagot niya?
"Ang wirdo mo."
Tapos sinubukan niyang hipuan ako.
Nakakita ka na niyon?
Yong aninag paglubog ng araw?
Hindi pa.
Wala akong panahon para sa mga paglubog ng araw.
Ang tatay mo...
Wala na siya, tama?
Ano iyon?
...isang napakagandang laro.
Maraming salamat. Salamat.
Ipapakita namin sa inyo ang ilang magagandang tagpo ng inyong takbo.
Okey.
Tama siya.
Nanalo si Montana Monica.
At least 'di mo na siya babayaran ng limang dolyar.
Lintik, ang sama ba?
Hindi.
Swak ka roon sa pera.
Bale,
pumunta ka ba para mang-tsansing?
Naisip mong malungkot ako, mahina--
Dot, hindi ko--
Biro lang.
Alam mo ang damdamin ko para sa'yo.
Hindi nagbago iyon.
May dala ako para sa'yo.
Binigay 'to sa'kin ng tatay mo nito lang.
Gusto niyang tanggapin mo 'to.
Ano 'to?
Kontak ng babaeng kakilala niya.
Matutulungan ka niya sa child protection,
baka matakasan ang pag-aampon.
Dot, gusto niya talagang makausap mo siya.
Pinapangako nga niya akong gagawin mo iyon.
Tingin ko, ito na iyon.
Echo!
Pustiso!
Butas sa puwit!
Di talaga siya mukhang straight na lalaki para sa'kin.
Tingnan mo ang abs. Walang straight na may ganyang eight-pack.
Pwede rin siyang fuckboy na mahilig sa gym, tama?
Puro Instagram,
winiwisikan ng Acqua Di Gio ang bayag,
at hindi niya babasahin ang mga mensahe mo.
Wawasakin nitong si Marcus ang puso mo.
-Marcus? -Saan galing iyon?
Feeling lang.
Medyo malapit iyon sa pangalan ko.
Sa totoo lang, dama ko ang chemistry.
-Talaga? -Oo, Marty! Sige nga.
Nakabalik na kami...
nang walang galos.
At may nakita kaming kuweba.
Kapag wala pa ring rescue mamaya,
-dapat na tayong kumilos. -Salamat!
Ayoko nang matulog sa basang buhangin.
-Sino 'to? -Iyan si Marcus.
Natagpuan ni Toni.
Wala ako masyadong karanasan
pero 'di ba masyadong malaki iyan?
Ganyan ang gusto ni Martha.
Hoy!
FLIGHT RECORDER 'WAG BUKSAN
Narating nila ang Milestone 8 dalawang linggo bago ang taya ko.
Napaka... Diyos ko, napakahuhusay nila.
Meron ka nang mga paborito?
Ano ba. Hindi tama iyon.
Okey, merong isa.
Matalino siya, 'di basta naniniwala, may pagka-paranoid na nga.
Kahit alam kong magiging sakit siya ng ulo,
gusto ko siya.
Naghihinala na ba siya?
Medyo. Pero alam mo ang ibig sabihin ng Milestone 8.
Tiyak akong mawawala ang duda niya.
Gretchen, Leonard. Nandito rin kayo?
Kumusta kayong dalawa?
-May ipinagdiriwang ba tayo? -Nagpapalipas lang ng oras.
Gretchen,
humihingi ako ng paumanhin sa mga nangyari nitong taglagas.
Alam mo dapat na iba-iba ang desisyon.
Marami sa amin sa faculty ang nananalig pa rin sa'yo.
-Salamat. -Totoo.
Ang bait mo naman.
Maiwan ko na kayong dalawa.
Pampalubag-loob, sa tingin ko.
Kagaguhan kamo.
Sa kanya ang huling boto kontra sa'kin.
Diyos ko, 'di na ko makapaghintay
para makita ng mga walang utak na 'to
kung anong nagagawa ng masisidhing pagkilos.
Ano'ng gagawin natin diyan?
Bakit sa'kin kayo nakatingin? Wala akong alam sa eroplano.
Unang beses ko ngang sumakay rito.
Buksan natin ito.
-Pero ang sabi riyan-- -Alam ko.
Pero kung bubuksan natin, baka makita natin ang recording
ng mismong nangyari sa atin doon.
-'Di pa ba natin alam? -Alam ba natin?
May makakapagkuwento ba ng nangyari?
Mula sa pag-alog hanggang sa magising tayo rito.
At, tingnan niyo kung gaano kalaki ang pagbabawal.
Parang sinasabi niyan na gawin ang kabaligtaran,
na parang sarkastiko iyon.
Hindi. 'Di natin bubuksan iyan.
Diyos ko.
Nanggigigil siya.
Wala kang ideya, muntik na niya akong patayin doon.
Parang mamamatay-tao.
Sabi mo, baka may transmitter diyan
na tutukoy ng lokasyon natin.
Oo. Beacon ang tawag doon, sa pagkakaalam ko.
Termino sa paglalayag iyon.
Okey, kung 'di pa nila tayo nahahanap,
siguro sira ang beacon na 'to?
-Siguro kung-- -'Wag nga buksan!
Ano ba roon ang 'di malinaw?
Paano kung buksan natin iyan at masira ang maayos na beacon?
Mawawala na talaga tayo niyan. Iyan ba gusto niyo?
Kung oo, mga baliw kayo.
May bumbilya sa loob, pero nakapatay.
Okey, ibig sabihin niyon ay sira iyon, tama?
Kapag may magmungkahi na namang buksan iyan...
Ano sa tingin mo, Dorothy?
Okey, ano man ang piliin nating gawin ngayon
ay 'di manggagaling sa isang tao lang.
Okey, hindi sa 'di ito kaya ni Dottie,
pero 'wag nating ibagsak sa kanya ang responsibilidad.
Paano niyo nasolusyunan iyon?
Unang beses na nagbotohan kami.
Lahat ng payag, magtaas ng kamay.
Ayos. Panalo ang nakararami.
Lintik!
Ibig sabihin ba niyan, gumagana iyan?
Hindi ko alam,
pero siguro oo.
Bukas? Mahahanap na nila tayo?
'Ayun! Buti naman!
Teka.
Tingin ko, ito iyon.
Ang recording ng flight.
Ito ang November-Delta 294, handa na ba sa paglipad?
November-Delta 294, kayo ay...
...wala sa radar, nagpapadala ng tanda ng saklolo,
nawala sa radar. Mayday! Mayday! May...
...patay ang parehong makina, babagsak...
Walang pressure sa cabin,. Wala na silang malay.
Patay na ang makina.
Kailangan kong ilapag ito sa tubig.
Buksan ang labasan. Bigyan sila ng pampalutang
Sige.
...294. Mayday, mayday, mayday!
Patay ang parehong makina, at susubok kaming lumapag sa tubig.
Maghanda! Lintik! Mayday, mayday, may...
Mamamatay na dapat tayo.
Pero hindi.
Nabuhay tayo.
Sabi ng nanay ko, tatlo sa pinakamahirap sa buhay
ay diborsyo, pagkamatay ng minamahal, at paglilipat.
Narito tayo sa kawalan,
may namatay na,
at naglilipat tayo.
Kapag may nagdiborsiyo rito,
kailangan na nating magpakalunod sa dagat.
Nakalimutan kong sabihin sa'yo.
Sinimulan kong basahin ang librong ito.
Pribado iyan.
Pribado?
-Nalathala na 'to. -Oo, alam ko,
pero may--
Mga love notes.
Kalma, pinahapyawan ko lang.
Pero may naisip ako.
Bale, tungkol ang libro sa napakaganda, pero
walang karanasang 22 taong gulang na babae, tama?
-Palagay ko. -Bale, may sa-manyak iyon, ano?
Sa paraang may ninanakaw na pagkabata.
Sa pagitan mo at ng libro,
tingin ko, mahilig siya sa mga bata.
-Bitaw. -Ano?
Pasensya na.
Obserbasyon lang.
Akala ko, naisip mo na iyon.
Hintayin mo.
Magugustuhan mo iyon.
Dot...
Uy, Dottie, anak.
Ano iyon?
Halika.
Nasaan si Mateo?
Pinauwi ko siya.
3:30 pa lang.
Ito na ang wakas ng biyahe, Dot.
Ano'ng ibig mong sabihin?
Magandang araw sa tagsibol.
Malalaki ang puting ulap.
Diyos ko, gusto kong magbisikleta
papuntang Cass Lake, at baka mangisda na rin.
Dad, 'di mo kaya.
Oo, kaya ko.
Pero kailangan ko ng tulong mo.
Hindi.
Hindi... Hindi ko gagawin iyan.
Hindi ka pupunta sa kung saan. May isa o dalawang taon ka pa.
Ayokong gawin 'to hangga't alam kong magiging ligtas ka na.
Hindi.
Pero naasikaso ko na iyon.
Naasikaso ko na.
Ito na ang wakas.
Pakiusap.
Uy...
Dorothy Jane Campbell.
Gusto kong naging daddy mo ako.
Okey.
Makinig ka sa'kin.
Oo.
Isang araw, tatawag sa'yo ang maganda at malaking pagkakataon.
'Di iyon darating agad,
-at 'di rin isang bagsakan. -Oo.
Sumagot ka.
Okey. Lilinawin ko lang.
Babayaran mo ako para sumama rito sa trip
at bubugawin mo ang mga taga-Child Protective Services
hanggang mag-18 ako.
Ano'ng kapalit?
Bakit mo naisip na may kapalit?
Wala nang libre sa mundong 'to.
Hindi ako tanga.
'Di mo ba naisip, Dot, na baka nakapagbayad ka na?
Baka ito ang paraan ng mundo para magbalik
sa taong labis na ang naibigay?
Magandang sentimyento niyan pero di ganyan ang inog ng mundo.
Kaya diretsahin mo na.
Ano'ng kailangan mo sa'kin?
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Jessica Ignacio
Mapanlikhang Superbisor: Maribeth Pierce