Autobus przywiózł ją
Do miasta z jej snów
Całe małomiasteczkowe życie
W walizce u jej stóp
Lecz światła metropolii
Nie świeciły tak jasno
Jak w telewizorze
Pracowała w pocie czoła
Czasem aż po świt
Nie tak to sobie...
Cholera!
Przepraszam.
Nic nie szkodzi.
Jesteście tymi gośćmi, co będą mnie przepytywać?
W rzeczy samej.
Kurde, bardzo przepraszam.
Zjawiliście się znienacka.
Nie musisz przepraszać.
Fajnie, że dobrze się bawisz.
Zasłużyłam sobie,
co nie?
Niech się to skończy!
Jestem przy tobie.
Pioruny zawsze wydawały mi się majestatyczne.
Nadal tak myślisz?
Nie.
Chodźcie!
Złapcie brzeg i wejdźcie pod spód.
Leah, ruchy!
Złap za brzeg.
-Jak twoja kostka? -Chyba lepiej.
Ale strasznie swędzi.
Mnie też swędzi noga.
Mnie też.
Cholera. Pchły piaskowe.
-Co piaskowe? -Pchły.
-To niezupełnie pchły. -O nie.
-Raczej maleńkie skorupiaki. -Nie.
Nie są groźne, tylko upierdliwe.
Strzepiemy je, jak przestanie padać.
Zanim wgryzą się pod skórę.
Pieprzę takie życie!
Dzicz
Majonez o smaku srirachy.
Całkiem dobry.
W domu mieliśmy tylko dwa sosy:
czerwony i żółty,
więc to mi całkiem...
Nie chcę zabrzmieć, jakbym cię pouczał,
ale muszę ci przypomnieć, żebyś przeżuwała.
Zatem ta burza
-była trzeciego dnia? -Tak.
Wtedy też dotarło do nas,
że kiepsko stoimy z żarciem.
Zwykła samolotowa wyżerka.
Minikanapeczki i paczuszki z orzechami.
Można się załamać.
No. Siadło nam morale.
Może nie aż tak. Ale zaczęło nas nosić.
Mogę prosić o jeszcze jeden?
I jeśli to nie kłopot,
sushi z niebieskiego...
Sushi z niebieskiego kraba
z sosem ponzu
i do tego troszeczkę,
dosłownie odrobinę wasabi.
Ja bym zjadła indiańskie tacos.
Takie, jak robi moja mama.
Z czarną fasolą i serem Velveeta.
Pochłonęłabym teraz velveetę,
w całości, prosto z opakowania.
Mnie się marzy Cheesecake Factory.
Makaron z czteroma serami, ciemny chleb...
-To jakaś farsa. -Farsa?
Knajpa dla bywalców centrum handlowych. Co kto lubi.
Co masz na myśli?
I czemu przybrałaś potępiający ton?
Dottie, co robisz?
Z mokrego drewna leci czarny dym. Zadziała jak sygnał.
Dobrze byłoby podtrzymywać ogień w ciągu dnia.
I jeszcze coś.
Wczoraj zaniedbałam sprawę i przez to ucierpiałyśmy.
Skombinujmy jakiś szałas.
Jeśli zbierzemy się do kupy i...
Tak, pani w cętkach?
To brzmi mało zachęcająco, jestem wykończona
i niedługo nas uratują.
Zatem ja odpadam.
Zgasiłaś mnie jak telewizyjny inwestor,
ale nie mniej wkurzająco.
Lepiej spadajmy, zanim nam też się dostanie.
-Słusznie. Chodźmy. -Dobra.
Nora, idziesz?
No tak... jeśli chcesz.
Czemu nie. Pływa jak ryba.
-Obie tak mamy. -A wy dokąd?
Płyniemy do wraka.
-Może coś znajdziemy. -Szybkie pytanko,
co sądzicie o budowie szałasu?
Nie zapuszczam tu korzeni.
Dot, a ty dokąd?
Skoro nie budujemy szałasu, to idę poszukać jaskini
albo wielkiego głazu, pod którym da się przycupnąć.
Chcecie czy nie, żywioły nie próżnują
i my też nie powinnyśmy.
Wybacz. Cofnijmy się trochę.
Te trzy dziewczyny, które chciały popłynąć do samolotu,
jaki konkretnie miały plan?
Odnaleźć wrak kadłuba
i znaleźć jakieś narzędzia komunikacji?
Właśnie.
Ambitne przedsięwzięcie.
Tak. Cała Rachel.
-To cię w niej denerwowało? -Żartuje pan?
Imponowało mi to.
To całe sięganie do gwiazd.
To nie mój styl.
Ja zwykle
robię krok po kroku.
Pewnie będzie o nas głośno.
No chyba.
Oby nie wzięli zdjęć z naszego rocznego albumu,
bo niezbyt dobrze na nim wyszłam.
Twoje musiałoby być z pierwszego roku,
bo nie masz zdjęć z poprzednich dwóch lat.
Kto by pamiętał coś takiego.
Współredaguję albumy roczne. Puste miejsca kłują w oczy,
więc pamiętam.
Idziesz ze mną, by robić mi z tego powodu wyrzuty?
Idę, bo lepiej trzymać się w parach.
I szkoda, że nie znamy się lepiej,
choć jesteśmy z jednego miasta.
Miałyśmy razem hiszpański w ósmej klasie. I to by było na tyle.
A wcześniej?
Grałyśmy w nogę?
No.
Nie obracamy się w tych samych kręgach.
Tak przy okazji, twój tata był świetnym trenerem.
Po wygranej wybiegał na boisko i udawał, że gra na gitarze,
a my się przyłączałyśmy.
Słyszałam,
że chorował.
Nie musimy tego robić.
Co masz na myśli?
Otwierać się przed sobą. Zgłębiać naszą psychikę.
Dla ciebie zostanę dziewczyną bez zdjęcia,
a ty dla mnie nikim istotnym.
Mimo to wygadujesz obcym okropne rzeczy o moim chłopaku.
-To dlatego ze mną poszłaś. -Andrew mnie nie zdradza.
Wybacz, że chcę się dowiedzieć, czemu szerzysz podłe plotki.
Gdybym chciała, mogłabym plotkować o tym,
czym się zajmujesz na boku.
Dobra, Shelby.
Wydało się. Sprzedaję dragi.
Dziwne, gdybyś nie wiedziała,
skoro twój chłopak jest moim stałym klientem.
Próbujesz mnie sprowokować.
Czyżby?
W szkole
-większość tworzy kliki. -Suka.
Wiadomo,
LICEUM FORT TRAVIS
znany motyw z filmów o nastolatkach.
Ale ci, którzy się wyłamują,
wcale nie mają tak źle.
Gdy trzymasz się z dala od innych,
nikt cię nie pilnuje.
Gdy jesteś sama, jesteś niewidzialna.
Co ma swoje dobre strony.
Siemasz, Andrew.
Nie udawaj, że się mnie nie spodziewałeś.
Mam to gdzieś. Dawaj towar.
Proszę bardzo.
Bawcie się dobrze.
Gdy działasz w pojedynkę,
inni snują na twój temat wyobrażenia.
Andrew, przestań.
Zakładają, że cię to boli.
Że dałabyś wszystko, by się dopasować.
Tymczasem prawda jest taka,
że nie mam czasu na duperele.
REAL FIT - BIELIZNA MĘSKA
Pobudka, tato.
Rozpieszczasz mnie, Dotty.
Będę to jadł z małym paluszkiem w górze.
Popatrz na to.
Montana Monica pierwsza zbudowała szałas.
Założę się o piątaka, że wygra.
Dobra, przyjmuję.
Forsa w kieszeni.
Mateo tu jest?
Tak, krząta się w kuchni.
Nie pozwól mu gotować.
Sól czy cukier, dla niego jeden czort.
W porządku?
Tak. Chryste.
Spoko.
Więcej do kolekcji.
Dzięki.
Możesz już spadać.
Sama dokończę.
Miał dziś dobry dzień.
Przesiadł się na fotel.
Zwymiotował w łóżku. Musiałem zmienić pościel.
Dlatego posadziłem go w fotelu.
Przykro mi.
Ma tabletki na nudności.
Za tyle forsy lepiej, żeby działały.
Nie są objęte świadczeniami dla weteranów.
Departament czasem jednak zmienia zdanie.
Mnie się to nie zdarzyło, ale spoko.
Oksykodon szybko się kończy.
Myślałem, że mu szkodzi.
Z czasem się przystosował.
Lepiej... uważaj na siebie.
To, co robisz...
jest ryzykowne.
Już prawie 18.
Koniec zmiany, możesz spadać.
Próbować nie tracić głowy...
to nie takie proste.
Kombinujesz, jak się da.
Widoczność jest dobra.
Widzę dużo głębiej, niż myślałam.
Ruszaj nogami, Nora.
Pamiętacie, jak dotarłyście na brzeg?
Nie.
Mam totalne zaćmienie.
Wyciągnęłam cię.
-Naprawdę? -Nie byłyśmy daleko od brzegu,
ale... tak.
Dziadek pochodził z Cheyenne.
Zwykł mawiać: „Ja pierdykam”.
Kurwa!
Co u bratniej duszy?
Mówisz o Marcie?
Tam jest. Odsypia koktajl z prochów.
Bratnia dusza. To przesada.
-Pokłóciłyście się? -Nie chcę o tym mówić.
Mogłabym krwawić i leżeć z rozprutymi bebechami,
ale na widok uśmiechniętej Shelby z tacą babeczek
-Martha przeszłaby obok mnie. -Boże.
Właśnie dlatego nie kumam się z laskami.
Wielkie sceny, zazdrość,
mściwe spiski.
-To żenujące i małostkowe. -Martha daje się nabrać.
Shelby zadaje się z nią tylko po to,
by chwalić się na podaniu na studia, że ocaliła Indiankę.
Próbuję chronić swoją przyjaciółkę.
Jesteś spod Barana?
Co? Kogo to obchodzi? Boże!
Gdybyś dobrze znała Andrew, to aż tak byś go nie krytykowała.
Bierze udział w rajdach dobroczynnych.
Dalej to ciągniesz?
Tak dobrze się zapowiadałaś.
Zgłosiłaś się na ochotnika,
żeby szukać wody i dbać o zapasy.
A tu proszę, babrasz się w licealnym gównie.
Przegapiłaś coś,
gdy prawiłaś mi kazanie.
Wejście jest małe.
Jeśli wewnątrz jest bardziej przestronna, to się nada.
Podaj latarkę. Zajrzę tam.
Na pewno?
I co widzisz?
Trudno stwierdzić.
Strasznie tu ciemno.
Czekaj, co jest?
Co się dzieje?
Ktoś mnie... O Boże...
Ktoś mnie złapał.
-Pomóż mi! -Czekaj!
Pierdol się!
Dałaś się nabrać, co?
A ta jaskinia jest do niczego. Wcale nie jest głęboka.
To nie jest śmieszne.
-Śmiech to zdrowie... -Widzisz, żebym się śmiała?
Chryste. Pizda z ciebie.
O Boże! Coś mi wleciało do buzi.
Karma cię dopadła.
Chryste! Shelby, pogięło cię?
Dokąd biegniesz?
Wiesz co? Dobra.
Skoro tak chcesz, to radź sobie sama.
Jasne? Radź sobie sama!
Robisz się ciężki, staruszku. Przestań tyle jeść.
To masa bezwładna. Spoko, Dot, dam radę.
Nie sądzę. Chodź.
Ostrożnie. Obróć się.
-Chryste! -No już.
Już. Udało się. Najgorsze mamy za sobą.
-Rany boskie. -Zdarza się, nic się nie stało.
Stało się. Kurwa, stało się.
Nie myśl, że się przejmuję. Nie bądź głupi.
Ja się przejmuję.
Że musisz to robić.
Wyjdź stąd, proszę.
-To jak sobie... -Nie wiem, kurwa! Wynoś się!
POM
ROZKŁAD ZAJĘĆ - DOT CAMPBELL
11.00 MASAŻ Z AROMATERAPIĄ
Czemu za nią nie pobiegłaś?
Sama nie wiem.
Może dotarło do mnie, że jestem wykończona.
Przez długi czas nie dopuszczałam do siebie tej myśli.
Nic dziwnego.
Po niespokojnej nocy,
długiej wędrówce...
Kto by nie był zmęczony?
Właśnie.
Po tym wszystkim.
Możemy wreszcie powiedzieć to na głos?
Co takiego?
Nasz Mateo czuje do ciebie miętę.
Nie widzisz? Przyszedł tu w Wigilię.
Przyniósł miętowe Milano.
Nikt poza tobą nie je tych ciastek.
Wiem, że jedzie tu szpitalem, ale jak wytężysz nozdrza,
to poczujesz tanią wodę kolońską.
Z całym szacunkiem, tato...
odwal się.
Myślisz, że skoro wycieram ci tyłek, możesz się tak spoufalać?
Pora na małą Gwiazdkę?
Guns N' Roses, 2007.
Założyłem ci nauszniki ochronne,
żeby nie pękły ci bębenki.
Wyglądasz komicznie.
Dawne czasy, co?
Wtedy to ja koło ciebie biegałem.
Mogę ci coś wyznać?
To jeden z moich ulubionych utworów.
Taki z ciebie metalowiec.
No dobra.
Moja kolej.
To nie szczeniak.
Wesołych Świąt
PRZEBUDZENIE EWY - HAWAJE
-Co to? -Zapisałem cię.
Taki obóz. Tylko dla dziewczyn.
Na Hawajach.
Możesz nurkować, pływać, co zechcesz.
Wyjazd jest dopiero latem,
ale chciałem dać ci to już teraz.
Jak niby mam wyjechać?
Poradzę sobie. Mam tu Mateo.
Nie zostawię cię.
Potrzebuję tego.
Pozwól mi sprawić ci prezent.
Nie powinieneś brać dobrowolnych nadgodzin w Wigilię.
A ty nie powinnaś robić prania.
Dzięki.
Kurwa!
-Tyle kasy dałam za pieprzony szmelc. -Szmelc?
Bo co?
Nic, tylko czasem przypominasz mi dziadka.
Wiecznie narzeka na sprzęty.
Miło słyszeć, że żyję podobnie
do 65-latniego faceta.
W weekendy jeździ czterokołowcem
i gra w cover bandzie Los Super Seven.
Rany.
Nawet on bardziej używa życia niż ja.
Będzie jeszcze gorzej, Dot.
Dzięki za pokrzepiającą gadkę. Wesołych Świąt.
Nie. Chodziło mi...
Sama się z tym nie uporasz.
Nie mam wyjścia. To mój ojciec. Jakoś sobie radzę.
Na razie tak, bo jesteś silna.
Znam to.
Gdy ktoś całkiem poświęca się komuś innemu,
zapomina o własnym życiu.
Nawet nie mam czego zapomnieć.
Bo nawet nie zaczęłam żyć.
A nie chciałabyś?
Nie mogę.
I tyle.
Dot, zaczekaj.
Dot!
-Shelby! -Pomóż mi!
Shelby!
Dot!
-Gdzie jesteś? -O Boże!
Shelby!
Biegnę!
Nie ruszaj się.
Ani drgnij.
O Boże. Zabij go!
Ty pieprzony gadzie!
Miałam być na pieprzonych Hawajach,
w 50., kurwa, stanie,
na masażu z aromaterapią!
A nie na pieprzonym zadupiu,
walcząc o własne życie!
Tak.
Tama po prostu...
Myślisz, że wiesz, jakie uczucia drzemią w tobie
tuż pod powierzchnią,
ale nie zawsze tak jest.
Czasem możesz się nieźle zdziwić.
-Jest. To ogon. -Zajebiście!
Strasznie głęboko. Jak się tam dostaniemy?
Trzymajcie pływak.
Nie lubi marnować czasu.
Rach, co tam jest?
Wyglądało jak cała kuchnia,
może jakieś urządzenia, sama nie wiem.
Potrzebuję jednej z was. Więcej rąk i oczu.
Ja... Ja mogę.
Jesteś wycieńczona.
Nieprawda. Dam radę.
Nie. Przestań. Słyszysz?
Nie ma sprawy, Nora.
Nie oczekuję, że będziesz nurkować w oceanie.
Gdybyś to ty była sportsmenką, to co by mnie pozostało?
Gotowa się wykazać?
Jestem gotowa spróbować, nie wiem, czy się wykażę.
Weź jak najgłębszy wdech
i płyń za mną.
Gotowa?
REJESTRATOR DANYCH LOTU - MODEL 4700
Czarna skrzynka!
Pieprzona czarna skrzynka!
Przyda się? To coś ważnego?
Tak. Wysyła sygnał GPS z namiarem lokalizacji.
Chodź. Płyniemy.
No chodź!
„Carrie zjawiła się w długiej, zwiewnej sukience,
„która spowijała ją niczym obłok”.
To kompletna szmira,
ale słuchaj, co napisał na marginesie.
„Kochana Leah. Śniłem o tobie wczoraj.
„Każdy otrzymuje w życiu
„jedynie garstkę idealnych snów.
„Ten właśnie taki był”.
Soczysty kawałek.
-Zakochany po uszy. -A tu napisał tylko:
„Niech żyją kuce szetlandzkie”.
-Co to znaczy? -Jakiś prywatny żarcik.
Nie ma nic gorszego niż zakochane pary i te ich żarciki.
Nie mam pojęcia, o czym mówisz.
Dać ci dobrą radę, jeśli chodzi o związki?
Zapamiętaj te trzy rzeczy.
Pomiń ręczną robótkę,
petting nie jest taki zły
i zawsze miej pod ręką żuravit.
-Co to? -Na ZUM.
Po dużej ilości seksu.
Ale od czego zacząć?
Co zrobić, żeby chłopak się mną zainteresował?
To proste. Przestań zwracać uwagę na facetów,
a zaczną zjawiać się znikąd.
Facio pojawił się na brzegu. Przyda się?
Nie dałyśmy rady.
-Utknęła. -Wracamy!
-Nie mogę. -Możesz. Chodź!
No chodź.
Jeszcze raz, Leah, chodź!
-Rachel... -Zamknij się! Wracamy.
-Naprawdę... -Dasz radę.
-Nie mogę. -Widziałam, że możesz.
Dawaj.
Dzięki.
Drobiazg.
Pewnie nie powinnam prosić teraz o przysługę,
ale...
mogłabyś nie mówić nikomu o moich zębach?
Zabiorę to do grobu.
Nawet Andrew o tym nie wie.
Bez urazy, ale mogłabyś sobie odpuścić.
Dałabym wszystko, by móc przejmować się sztuczną szczęką.
To nie sztuczna szczęka, tylko dwa...
Nieważne.
Dla mnie to coś...
w rodzaju
cieniutkiej zasłony,
która ukrywa tę...
bo ja wiem...
brzydotę.
Zdradza mnie,
prawda?
Nie wiem.
To tylko plotki.
Jakkolwiek by było, zasługujesz na więcej.
Pewnego razu,
gdy byliśmy na misji w Meksyku,
oglądaliśmy razem zachód słońca.
I światło tak się załamało,
że pojawił się piękny zielony błysk,
zanim słońce zniknęło za horyzontem.
Spytałam:
„Nie sądzisz, że to czyste piękno?”.
A co on na to?
„Aleś wyskoczyła”.
A potem zaczął się do mnie dobierać.
Widziałaś to kiedyś?
Ten zielony błysk?
Nie.
Nie miałam zbyt wiele czasu na zachody słońca.
Twój tata...
Umarł, prawda?
Tak?
Montana Monica...
...w której wspaniale się spisałaś.
Dziękuję bardzo.
Obejrzyjmy twoje najlepsze momenty.
Miał rację.
Montana Monica wygrała.
Przynajmniej zaoszczędziłaś pięć dolców.
Cholera, przesadziłem?
Nie.
Dobry dowcip.
To co,
przyszedłeś, żeby wykorzystać moment?
Dziewczyna w żałobie, łatwa zdobycz...
Dot, nie chciałem...
Żartuję.
Ale wiesz, co do ciebie czuję.
To się nie zmieniło.
Mam coś dla ciebie.
Twój tata dał mi to kilka tygodni temu.
Prosił, bym ci to przekazał.
Co to?
Wizytówka jakiejś babki.
Może pomóc w kwestii opieki społecznej
czy wykręcić z rodziny zastępczej.
Zależało mu, byś się z nią skontaktowała.
Kazał mi obiecać, że tego dopilnuję.
Ta się chyba nada.
Echo!
Proteza!
Odbyt!
Nie wygląda mi na hetero.
Zbytnio przypakowany. Hetero nie miałby takiego ośmiopaka.
Chyba że to amant, co bez przerwy siedzi na siłce.
Szpanuje na Instagramie,
pryska jaja wodą Acqua Di Gio
i nie odczytuje SMS-ów.
Nasz Marcus to pieprzony łamacz serc.
-Marcus? -Właśnie, czemu?
Wygląda na Marcusa.
Imię podobne do mojego.
Serio, wyczuwam chemię.
-Tak? -Tak, Marty. Dawaj.
Wróciłyśmy...
bez szwanku.
I znalazłyśmy jaskinię.
Jeśli pomoc nie nadejdzie w ciągu dwóch godzin,
-radzę się tam przenieść. -Dzięki Bogu!
Nie zniosę kolejnej nocy z piaskiem w tyłku.
-A to kto? -Marcus.
Toni go znalazła.
Nie mam zbytniego doświadczenia,
ale nie sądzicie, że ma wyjątkowo dużego?
Martha takich lubi.
REJESTRATOR LOTU - NIE OTWIERAĆ
Ósmy etap, Leonardzie.
Osiągnęły ósmy etap dwa tygodnie wcześniej, niż przewidywałam.
Są takie niesamowite, że aż chce mi się krzyczeć.
Masz już faworytkę?
Daj spokój, tak się nie robi.
No dobra, mam jedną.
Jest bystra i sceptyczna, niemal na granicy paranoi.
Choć wiem, że pewnie da się nam we znaki,
to i tak mam do niej słabość.
Zaczęła snuć podejrzenia?
Tak. Ale wiesz, na czym polega ósmy etap.
Rozwieje wszelkie wątpliwości.
Gretchen, Leonard. Co za miła niespodzianka.
Jak się macie?
-Cóż to za okazja? -Zwykła dekadencja.
Słuchaj, Gretchen,
chcę przeprosić za to, jak sprawy potoczyły się jesienią.
Decyzja nie była jednogłośna.
Wielu z nas wciąż się za tobą wstawia.
-Dziękuję. -Szczerze.
To bardzo miłe.
Miłego koktajlu.
Słaba pociecha, jak sądzę.
Raczej wciskanie kitu.
Jej głos zaważył przeciwko mnie.
Nie mogę się doczekać,
by pokazać tym strachajłom,
czego można dokonać za pomocą odważnych kroków.
REJESTRATOR LOTU - NIE OTWIERAĆ
To co z tym zrobimy?
Nie patrzcie na mnie. Gówno wiem o samolotach.
Nigdy przedtem nawet nie leciałam.
Otwórzmy ją.
-Przecież napisane jest... -Wiem.
Ale w środku może być nagranie,
taśma z zapisem tego, co się wydarzyło.
-A nie wiemy, co się wydarzyło? -Wiemy?
Czy ktoś może mi zdać pełną relację?
Od turbulencji do chwili, w której się ocknęłyśmy.
Zresztą spójrzcie, jaki wielki jest ten napis.
Jakby namawiał nas, byśmy zrobiły na odwrót,
jakby sobie z nas drwił.
Za chuja. Nie otwieramy.
Rany.
Strach się bać.
Żebyś wiedziała. Prawie mnie tam wykończyła.
Jak jakaś psychopatka.
Mówiłaś, że wewnątrz jest jakiś nadajnik,
wskazujący naszą lokalizację.
To tak zwany „beacon”.
Z terminologii żeglarskiej.
Skoro jeszcze nas nie znaleźli,
to nie oznacza, że ten nadajnik jest uszkodzony?
-Może spróbujmy... -Nie otwierać!
Czego nie rozumiecie?
A jeśli otwierając skrzynkę, uszkodzimy ten nadajnik?
Całkiem znikniemy z radaru. Tego chcecie?
Jeśli tak, to macie nasrane.
Wewnątrz jest żarówka, ale nie świeci.
W takim razie jest uszkodzony, tak?
Jeśli ktoś znów powie, żeby to otworzyć, to przysięgam...
Co sądzisz, Dorothy?
Słuchajcie, nasza decyzja
nie powinna zależeć od jednej osoby.
Nie to, że Dottie by sobie z tym nie poradziła,
ale nie zrzucajmy na nią całej odpowiedzialności.
I co? Jak doszłyście do porozumienia?
Urządziłyśmy pierwsze głosowanie.
Kto jest za, niech podniesie rękę.
W porządku. Przegłosowane.
Jasna cholera.
To znaczy, że działa?
Nie wiem,
ale możemy tak zakładać.
Działa? To znaczy, że nas znajdą?
Tak jest! Zajebioza.
Czekajcie.
To chyba to.
Nagranie z lotu.
Tu ND294, możemy startować?
ND294, macie...
...294 poza zasięgiem, zgłaszamy awarię,
zboczyliśmy z kursu. Mayday! May...
...utrata ciągu w obu silnikach, zboczyliśmy z...
Spadło ciśnienie w kabinie. Pasażerki są nieprzytomne.
Całkowita awaria silnika.
Muszę wylądować na wodzie.
Odblokować wyjścia. Sprawdź, czy mają kamizelki.
Zrozumiałem.
...294. Mayday!
Utrata ciągu w obu silnikach, podchodzimy do lądowania na wodzie.
Przygotować się na uderzenie. Cholera! Mayday, may...
Powinnyśmy były zginąć.
Ale przeżyłyśmy.
Żyjemy.
Według mojej mamy trzy najbardziej stresujące rzeczy
to rozwód, śmierć kogoś bliskiego i przeprowadzka.
Utknęłyśmy na pustkowiu,
ktoś umarł
i się przeprowadzamy.
Jeśli ktoś się tu rozwiedzie,
na 100% powinnyśmy utopić się w oceanie.
Zapomniałabym.
Zaczęłam czytać książkę twojego faceta.
To osobiste.
Osobiste?
-Została wydana. -Wiem,
ale są tam...
Miłosne liściki.
Spokojnie, tylko przejrzałam.
Ale coś sobie pomyślałam.
Książka opowiada o ślicznej,
niedoświadczonej 22-latce, tak?
-No tak. -To trochę zboczone.
W sensie różnicy wieku.
Ty, ta książka,
widać, że facet gustuje w młodym winie.
-Odpieprz się. -Co?
Wybacz.
To zwykłe spostrzeżenie.
Pewnie sama takiego dokonałaś.
Obserwuj.
Nie zawiedziesz się.
Dot...
Dottie, maleńka.
Tak?
Podejdź tu.
Gdzie jest Mateo?
Odprawiłem go.
Dopiero wpół do czwartej.
Trasa dobiegła końca, Dot.
O czym ty mówisz?
Przyjemny, wiosenny dzień.
Wielkie, białe chmury.
Tak chciałbym wsiąść na rower
i pojechać nad jezioro Cass, może zarzucić wędkę.
Tato, nie możesz.
Mogę.
Ale musisz mi pomóc.
Nie.
Nie zrobię tego.
Nigdzie nie idziesz. Masz jeszcze rok, może dwa lata.
Chciałem mieć pewność, że będziesz bezpieczna.
Nie.
Zadbałem o to.
Zadbałem.
To musi się skończyć.
Proszę.
Dorothy Jane Campbell.
Uwielbiałem być twoim tatą.
No dobrze.
Posłuchaj mnie.
Tak.
Kiedyś ten ogromny, piękny świat otworzy się przed tobą.
Nie od razu
-i nie cały naraz. -Tak.
Wyjdź mu naprzeciw.
Dobrze. Postawmy sprawę jasno.
Zapłaci mi pani za ten wyjazd
i dopilnuje, by typki z opieki społecznej
nie czepiały się mnie, dopóki nie skończę 18 lat.
Gdzie jest haczyk?
Czemu myślisz, że to coś kosztuje?
Bo nic na świecie nie jest za darmo.
Nie jestem głupia.
Nie sądzisz, że dość już zrobiłaś?
Może w ten sposób wszechświat odpłaca się
komuś, kto tyle poświęcił?
To ckliwa teoria, ale nic na świecie tak nie działa.
Kawa na ławę.
Czego pani ode mnie chce?
Napisy: Ewa Nowicka
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Sławomir Apel