Wiek: 17 lat.
Urodzona w Nowym Jorku. Zamieszkała na Long Island.
Ojciec James, matka Angela.
Artyści.
Moi rodzice wiedzą o Norze?
Nic konkretnego.
Tyle, ile na razie sami wiemy.
Przybliżysz nam szczegóły?
Jestem od niej starsza.
O 18 minut.
Starsza, ale nie mądrzejsza.
Sporo się nasłuchacie.
O tym, jak się zachowywałam, kim chciałam być
i jak ją traktowałam.
Ale...
sprawy między siostrami,
między bliźniaczkami,
są jak obcy kraj.
Zrozumiesz go dopiero, gdy w nim zamieszkasz.
Dlatego odmawiam. Nie chcę mówić o tym, co się z nią stało.
Ale...
opowiem wam naszą historię.
Jedna żaba i trzy żuki, oto wojna na dwa kciuki.
-Wygrałam! -Jak zwykle.
Jeszcze raz.
Jedna żaba i trzy żuki, oto wojna na dwa kciuki.
Ogłoście zawieszenie broni. Pora na deser.
Twój włoski nieco kuleje, signore.
Dio mio. Wasza mamma wiecznie robi mi wyrzuty.
Jak smakuje?
Dobrze?
Bardzo dobrze.
-Szybko chwyta języki. -Jeszcze jak.
Wiecie, w co dawno się nie bawiliśmy?
-W słowa w słowach? -Właśnie.
-Słowa w słowach. -Gotowe?
Pierwsze słowo: „tiramisu”.
T-I-R-A-M-I-S-U.
Ange, zaczynaj.
-M-A-R-S, „Mars”. -Dobrze.
Nora, teraz ty.
A-S, „as”.
Prawdziwy z niej as, moi drodzy.
Co powiecie na to: „trias”.
T-R-I-A-S.
Popisujesz się, co?
Rachel. Spróbuj.
„Mur”.
M-U-R, „mur”.
Tak, brawo!
Teraz ja. „Usta”. U-S-T-A.
„Smar”. S-M-A-R.
-Tak. -„Umiar”. U-M-I-A-R.
-„Tura”. T-U-R-A. -Byłam sama.
Otoczona ludźmi, ale...
mimo to sama.
Tak się czułam, gdy tam się przebudziłam.
Gdy zdałam sobie sprawę, że to nie był zły sen.
Że faktycznie miałyśmy przesrane.
Niektóre miały farta,
bo miały się na kim oprzeć.
Ja też powinnam.
Ale wciąż miałam pretensje.
Stara.
Pobudka. Jesteśmy w piekle.
Fatin?
Co...
Co jest, kurwa?
Obudziłaś mnie.
Myślałam, że nie żyjesz, głupia.
Sześć, siedem...
-Brakuje jednej osoby. -Leah.
Jeanette go miała.
Audrey, podjęłam decyzję.
Wiem, że wzbudzi kontrowersje.
Rozkaz z góry.
Nie przerywamy. Trzymamy się planu.
-Dziewczyna nie żyje. -Nie nam moralizować.
-Podrzuć to jak najszybciej. -Co to?
Nie nam zadawać pytania.
Zostaw w umówionym miejscu.
Druga agentka ją odbierze.
Wyłącz silnik 150 metrów od brzegu.
Dzicz
Miała go w kieszeni.
Usłyszałam, jak dzwoni, ale myślałam, że mi się zdaje.
Tak jak cała reszta.
Poszłam za dźwiękiem i...
-I... -Obmacałaś trupa.
Gdy w końcu wyciągnęłam go z jej kieszeni,
bateria się wyczerpała.
Najdziwniejsze jest to, że to jej drugi telefon.
Poprzedni utonął w oceanie,
ale ten jest zupełnie inny.
Do tego działał,
a ona ukryła to przed nami.
Nie wydaje się to trochę podejrzane?
-Nawet nie trochę, ale bardzo. -Pokaż.
Faktycznie wygląda podejrzanie.
Czyli co z tego wynika?
-Nie wiem. -Nie wiem.
Czasem najprostsze wyjaśnienie okazuje się słuszne.
Może i miała dwie komórki. Nic w tym dziwnego.
Była mocno poturbowana. Może zapomniała, że go ma.
To nie był zwykły szok. Jeanette była umierająca.
Kurwa.
Przepraszam.
Pieprzyć ją, jeśli zapomniała. To mógł być nasz jedyny ratunek.
A ty czemu nas nie obudziłaś?
Nie wiem.
Nie wiesz?
Usłyszałaś telefon i zamiast nas obudzić,
rozważałaś, czy to sen, czy jawa?
-I zanim go... -Nie byłam pewna...
Za to ja jestem.
Mogłaś go znaleźć, zanim padł. Ale tego nie zrobiłaś.
Nie.
Super.
Ona po prostu się boi.
Zrobiłaś, co mogłaś.
Nie, ma rację.
Spieprzyłam to.
Nie tak łatwo
znaleźć telefon w środku nocy.
Chyba zrobiła, co w jej mocy.
Wiem.
Ale wtedy uznałam,
że nie dała z siebie wszystkiego.
-Dziewczyna bez ikry i bez zacięcia. -To nie w twoim stylu?
Ja byłam zacięta.
Zacięcie i ciężka praca. Tak spełniają się marzenia.
Wmawiają nam to, gdy dorastamy.
Że nie trzeba mieć talentu
czy wrodzonych umiejętności.
Że wystarczy włożyć w coś czas,
wysiłek i ciężką pracę,
by osiągnąć, co zechcesz.
Wierzyłam w to, bo musiałam.
Aż okazało się...
że to zwykłe kłamstwo.
Niektóre marzenia, choćbyś nie wiem, jak zapierniczała,
zawsze pozostaną...
poza twoim zasięgiem.
Chwileczkę.
Jak to?
-Wylatuję z drużyny? -Nie.
Zrozum, ja cię nie wyrzucam.
Nie usunę cię z listy kwalifikacyjnej.
Ale gdy wiem, że moja zawodniczka przestaje czynić postępy,
mówię jej to i to od razu,
bo to brutalne, wyczerpujące i jałowe zajęcie.
Nie chcę, by daremnie poświęcała temu swoje życie.
Mogę... Wiem...
Wiem, że ostatnio siadła mi forma.
Przestań.
Spójrz na nie.
Przyznaję to z bólem,
ale właśnie takiej sylwetki wymaga ten sport.
Niski wzrost, krępa budowa,
płaska klatka piersiowa
i dziwaczna genetyczna predyspozycja do nabierania mięśni, a nie tłuszczu.
A ty...
Okazuje się, że ty jesteś inna.
Boże, jak mam...
Jak to lepiej ująć?
Wypiękniałaś.
Wyrosłaś, dojrzałaś.
Przyłożę się.
Będę dłużej trenować.
-Mogę... Proszę. -Rachel!
Wiem, że tak tego nie widzisz,
ale to twoja szansa.
Inni kończą karierę i nie wiedzą, co dalej.
Ty możesz zacząć planować już teraz.
Od zaraz.
Inne też wam to powiedzą.
Że byłam uparta, narwana, nie potrafiłam odpuścić.
Ale gdy wreszcie znajdziesz
tę jedną rzecz, która jest tylko twoja,
dzięki której czujesz się wyjątkowa,
i wreszcie spływa na ciebie ten blask...
Tu jesteś.
Moja mała Atena.
Blask, który dawniej oświetlał innych,
teraz opływa ciebie.
Pachniesz chlorem i perfekcją.
Raquel.
Mam dobre wieści.
Wycofałem się z targów projektantów w Paryżu,
więc będę na twoich mistrzostwach.
Przyjdę, by cię dopingować i robić ci obciach.
Myślałam, że ten wyjazd wiele znaczył dla ciebie i dla Nory.
Bardzo się nastawiałaś.
Paryż nam nie ucieknie.
Też chcę cię oglądać.
W porządku.
Super.
Zajebiście.
Wszystko dobrze, skarbie?
Tak. Jestem trochę padnięta.
Pójdę się umyć.
Uwierzcie,
gdy w końcu znajdziesz to coś, przez co czujesz się wartościowa,
nie oddasz tego bez walki.
Kurwa.
Okropnie się z tym czuję.
Przepraszam.
Nieważne, przeszło mi.
Nie mam urazy.
Mam, ale do kogoś innego. I wystarczy.
Najlepsze przeprosiny to chęć poprawy.
Co mam z tym zrobić?
Spróbuj to nadmuchać. Mnie się nie udało.
Płyniesz do wraku.
Tak. Po rzeczy, które mogą się przydać.
Nadajnik, race.
Płyniemy razem, tak?
Typowe, kurwa.
Nie możesz tak mówić o kimś, kogo ledwo znasz,
na dodatek w nietypowej sytuacji.
Rachel, spójrz na te fale.
Widzisz, jak się załamują?
To prąd odpływowy.
-Surfuję. -Czyżby?
Miałam dwie lekcje.
Zdarzyło ci się kogoś okłamać, na przykład faceta,
że słuchasz The Smiths albo że surfujesz,
a potem próbujesz nadrobić, słuchając The Smiths
albo ucząc się surfowania?
Nie.
To zbytnie ryzyko.
-Moja siostra cię nasłała? -Nie. A bo co?
Nie chcę siedzieć z założonymi rękami.
Gapić się w niebo i czuć się jak lamerka.
Bezradna, głupia lamerka.
To co proponujesz?
Rany boskie, kurwa, przestań. Znowu mnie przestraszyłaś.
A ty przestań atakować nieuzbrojone ciemnoskóre osoby.
Wybacz.
Wyglądasz jak ktoś, kto wymiata w softball,
a raczej kiepsko rzucasz.
Co to?
To chyba była zjeżdżalnia ratunkowa.
-Co z nią zrobisz? -Jeszcze nie wiem.
Można się pod tym schronić albo ogrzać.
Bo ja wiem?
Ktoś nas stąd zabierze. Wiesz to, prawda?
Byłaś tam, żeby się wysrać?
Żeby się wysikać. Nic więcej.
Jeśli chcesz wiedzieć, nie będę się wypróżniać w dziczy.
Przysięgam na Boga, do tego potrzebuję toalety.
Masz więcej chusteczek w torbie?
Nie chcesz się suszyć na wietrze?
Po prostu mogą się przydać.
Do podpałki albo jak się zatniesz.
Zrobię przegląd tego, co zgromadziłyśmy. Łącznie z twoją walizką.
W tego typu sytuacjach warto wiedzieć,
co ma się pod ręką.
Jesteś z tych, co szykują się na zagładę
i trzymają w piwnicy zapas zup w puszce?
Oglądam programy survivalowe.
Survivor, oczywiście.
Szkoła przetrwania.
Dzika Alaska, wiadomo.
-Alone, Naked and Afraid. -Aż tyle ich jest?
Nie rozumiem. Myślałam, że mi przechodzi.
Na drugi dzień zawsze jest gorzej.
Ale nie aż tak.
Toni. Nie podoba mi się twoja mina.
Co masz na myśli?
Wyglądasz na przerażoną.
Co z nią?
Wszystko będzie dobrze.
Opuchlizna oznacza prawidłową reakcję.
Poradzę sobie. Nie potrzebujemy tu zbiegowiska.
Toni!
Powinnaś trzymać ją wyżej.
Lepiej ją unieruchomić niż unosić.
To moja wina. Powinnam była zrobić to wczoraj.
Też tak sądzę.
Jeśli chcesz wiedzieć, w zeszłym roku udzielałam się w szpitalu
i stąd wiem, że największą przeszkodę w wyzdrowieniu stanowi...
Zakażenie.
I negatywne nastawienie.
Zostawię cię z tą myślą i pójdę po coś do picia.
No dobra. Wzięłaś ze sobą...
jakieś 37 prezerwatyw
i pigułki antykoncepcyjne?
Orędowniczka świadomego rodzicielstwa.
Robię, co mogę.
Piętnasty dzień cyklu. Oby nas stąd zabrali przed 21.
Wolę nie mieć okresu na tej wypizdówie.
Myślisz, że któraś z nas ma teraz?
Twoja siostra ma niezły wkurw.
Pierdol się.
Chryste. To był żart.
Słuchajcie. Robię inwentaryzację.
Nie bierzcie niczego, zanim nie podliczę.
-Chcę wiedzieć, co mamy. -Spokojnie, to dla Marthy.
Idziemy się przejść.
Idziesz z nami, Teksanko.
Byłaś tam. Poprowadź nas.
-Niby dokąd? -Tam.
Chcemy zorientować się w terenie. Obczaić całą wyspę.
Niemożliwe, żebyśmy były tu same.
-Chętnie, ale Martha... -Spoko. Idź z nimi.
Wychodzi na to, że się zgadzam. Momencik.
Weź to ze sobą.
Ustaw pod kątem i poświeć ze szczytu.
To dobry sposób, by nadać sygnał.
Pewnie lepszy niż wielgaśny znak.
Zadziała?
Jasne.
Jak w Face the Wild z Bearem Gryllsem.
Dobra.
Hej, Rach...
Pewnie nie jest łatwo...
patrzeć, jak ktoś się oddala.
Zwłaszcza jeśli pogrąża się w mroku.
Wczoraj poszłyśmy w lewo
i trudno było się nam przedrzeć.
Chyba lepiej, jeśli pójdziemy tędy.
Przestań.
Faktycznie działa.
Dobra, chodźmy.
Pójdę z wami!
-Nie ma mowy. -Pomogę ci.
-Już mi pomogłaś. -Nie, Rach.
Wiesz, jak mi przykro?
Aż chcę zedrzeć z siebie skórę.
Dramatyczna wizja, Nora.
Co się mówi, gdy ktoś jest tak dramatyczny,
że chcesz się zapaść pod ziemię?
-Melodramatyczny. -Otóż to.
Złaź mi z oczu.
No proszę.
Jak zwykle stoisz mi na drodze.
Boże.
Twoja pamięć jest...
skrajnie wybiórcza.
REID, RACHEL - DATA UR.: 04.11 PŁEĆ: K - DR: HWELING D
GOŚĆ
Nie...
Nie spuściłaś wody.
Bo sprawdzają, czy znów tego nie robię.
Żyć nie umierać, co?
Robiłyśmy tablice marzeń.
Marzysz o tym, żeby mieć goldena?
Nie.
Czekaj.
Kazali mi go dodać.
Według terapeutki zbytnio skupiam się na sporcie.
Nie jestem chora.
Jestem sportsmenką i wiem, ile to wymaga poświęcenia.
Rachel, wylądowałaś na pogotowiu.
Byłam odwodniona.
Nie powinnam tu być.
Pomóż mi.
Pomożesz mi, proszę?
Porozmawiam z rodzicami.
Przydałyby jej się prochy przeciwbólowe.
To jakiś spray chłodzący?
-Nie, to lubrykant. -Chryste.
No co? Nie mam głowy do niezbędników.
Wolę się dobrze bawić.
Co tam masz na spodzie tej sterty?
O rany, torby-rozdawanki?
Czyli?
-Co w nich jest? -Rozdawanki.
Promocyjne gadżety. Dla amatorów darmówek.
-Ta jest moja. -Krem z filtrem.
Tanie, różowe gogle.
Jakby mało było tej żenady,
babciny daszek do gry w golfa.
Mnie tam się podoba.
O kurde. Mój rozkład zajęć na weekend.
W zależności od aktualnej pory dnia
byłabym teraz na kursie garncarskim
albo pływała z delfinami.
Nie masz czego żałować.
Pływałam z delfinami jakieś cztery razy.
Te ich ząbki są przerażające.
Jesteś dziś w lepszym nastroju.
Wczoraj wyglądałaś, jakbyś osuwała się w przepaść.
Pewnie tak wpłynął na mnie fakt, że prawie umarłam.
A co? Życie przemknęło ci przed oczami?
Kurde, zgadłam.
I to cię rozwaliło.
Powiedzmy, że mam za sobą parę chujowych lat.
Ja, kurwa, też.
Nie zatrzymujmy się.
Chcę dotrzeć na szczyt przed zmrokiem.
Spróbujemy nadać sygnał.
Gdybyśmy były tu w innych okolicznościach,
na przykład na pieszej wycieczce, a gdzieś na postoju,
z petem w ustach czekałby na nas kierowca autokaru,
uznałabym, że to piękne miejsce.
Mówię wam, co Bóg stworzył, nie może być brzydkie.
Wybrałaś już uniwerek, Leah?
Nie bardzo.
Byłam zajęta innymi rzeczami.
A ty?
Jakieś wielkie plany?
Mam już miejsce w Stanford.
Wyszło stamtąd sporo olimpijczyków.
-Twoja siostra też tam idzie? -Nie. Wszyscy o to pytają.
To zwykłe pytanie.
Przypominam trochę mamę
Czasem wpadam w dramę
Zapomnij o karmie
Możesz słyszeć, jak wrzeszczę
Odwrotność Madonny to ja Mój rower to...
Przyniosłam ci to.
Zostawiłaś w aucie.
I chcę ci życzyć powodzenia.
Choć go nie potrzebujesz,
bo rzuciłam wiccańską klątwę na twoje konkurentki.
Żartuję.
Czy ty...
Dobrze się czujesz?
Tak.
Mam tylko tremę. Ale pozytywną.
Nic ci nie jest?
Czujesz się... zdrowa?
-Obiecałaś mi, że... -Nora, tak.
Nic mi nie jest. Nie musisz aż tak się troszczyć.
Jasne.
Muszę się tylko wczuć.
I rozgrzać.
Oddaj słuchawki.
Nic mi nie jest, Nora, chodź.
Pozamiatam.
Pokażę klasę. Pozamiatam.
-Jasne? -Tak.
Zaklep rodzicom dobre miejsca.
-Kocham cię, Rach. -Ja ciebie też.
Dobra. Idź.
Pospiesz się.
Idź już, proszę.
To się chyba nie opłaca.
Żadnej z nas.
Opłaci się, przysięgam.
Super Nintendo, Sega Genesis
Gdy byłem biedny Mogłem tylko śnić
Ekran na całą ścianę Kanapa ze skóry
Pod domem dwie bryki I lima z szoferem
Teraz lepiej?
Nie wiem, czuję chłód.
O to chodziło.
Ktoś nas stąd zabierze, prawda?
No raczej.
Widziałaś, ile tu białych paniusi?
Nie dadzą im zginąć.
Shelby mówi, że jej tata pewnie jest już w Białym Domu
i wrzeszczy na prezydenta, żeby nas szukał.
Myślisz, że będziemy sławne?
Shelby mówi, że dadzą nam przydomek, może:
„Niezatapialna Ósemka”, i będziemy w talk-showach...
Nie możesz przestać o niej mówić, co?
Co?
Całkiem o tobie zapomni.
Nie oczekuj, że zaprosi cię do Dallas.
Kurczę, Marty...
Przepraszam. Po prostu zjada mnie strach.
Wiem.
Mnie też.
Urodziny nas dobijały Teraz szampana chlamy jak wodę
Chyba muszę odsapnąć.
Już niedaleko.
Nie chcę urządzać sjesty, tylko przysiąść, by się napić.
Nie chcę się usprawiedliwiać,
ale wczoraj wybrałam się na dość niełatwą wyprawę.
Prawie jesteśmy na miejscu.
Dla ciebie to nie to samo co dla nas.
Mamy zupełnie inny poziom sprawności.
To rasizm.
Co? Nie.
Chodziło mi o to...
że jesteś światowej klasy sportsmenką.
Luz.
Żartowałam.
Ostrożnie.
Jak myślicie, co zobaczymy, jak tam dotrzemy?
Mam nadzieję, że wypasiony ośrodek wczasowy.
Robię sobie przerwę. Wybaczcie.
Przecież mówię, że prawie jesteśmy na miejscu.
-Cholera. Lusterko. -Leah.
Nie.
-Stój. Nie potrzebujemy go. -Widzę je.
-Dosięgnę. -Dasz radę?
-Tak. -Leah, daj spokój.
Prawie je mam.
Masz je?
Widzę je!
Podciągnijcie mnie, proszę!
Podciągnijcie mnie.
Próbuję. Ciągnij!
Jestem.
Więc jednak poszła za wami.
Tak.
Chyba wiedziała,
że nie zawsze wiem, co dla mnie dobre.
Kurwa! Było nam potrzebne.
Lusterko?
Kogo ono obchodzi? Leah mogła umrzeć.
Rachel, tak mi...
Tak mi przykro.
Nie musisz jej przepraszać.
Nie patrz tak na mnie.
Jak na jakąś świruskę
czy furiatkę, która wkurza się bez powodu.
Mam powód.
Moje życie jest tam, milion kilometrów stąd.
Moje prawdziwe życie jest tam i nie rozumiem,
czemu tylko ja walczę, by je odzyskać.
Na was nic tam nie czeka?
Nikomu was tam nie brakuje?
Co jest, kurwa?
Widocznie nie.
Następna zawodniczka, Rachel Reid.
ZAWODY W SKOKACH DO WODY 2017 PIERWSZA LIGA
Niczego tu nie ma.
Niczego.
Niczego tu nie ma.
Niczego.
Rachel!
Nie podchodź do mnie, Nora.
Nie żartuję. Nie zbliżaj się, kurwa.
Stój. Nie dotykaj mnie.
Zostaw mnie, Nora.
O mój Boże!
Boże!
A tak w ogóle,
co spodziewałaś się zobaczyć?
Cokolwiek.
Nadbrzeże, dom...
Jakiś znak, że nie jesteśmy tam same.
Ale to się nie ziściło.
Co takiego?
Nie znalazłaś dowodu na to, że nie byłaś tam sama.
I tak, i nie.
Pozostałej czwórki nie widać?
Za chwilę powinny być w zasięgu kamery 12.
Zauważyliście, że połączyły się inaczej?
Zwykle oznacza to zmianę w charakterze relacji.
-Odnotowałaś to, Susan? -Oczywiście.
O Boże.
Psy pewnie spały w koszu z ubraniami.
Cały dzień tak chodzę?
-Przynieść wałek? -Tak.
Co mi tam, skoro już jestem cała w kłakach.
Tak.
Tyle razy widok tych dwóch pyszczków
pomógł mi wyjść z dołka.
Jak to robią?
To dlatego, że są takie nieskomplikowane,
w przeciwieństwie do reszty świata?
Nie przechodzimy do porządku dziennego pomimo jej śmierci.
Kontynuujemy,
by jej poświęcenie nie poszło na marne.
Rozumiemy się?
-Całkowicie. -Susan?
Tak.
No dobrze.
Możesz połączyć się z bazą?
Chcę wiedzieć, czy agentka znalazła przesyłkę.
Oczywiście.
Chodźcie.
To pewnie nasz pilot.
Cóż,
podejrzewam, że marnie pan skończył,
ale pański dobytek nie pójdzie na marne.
Dottie, nie dołuj.
NA GRYPĘ I PRZEZIĘBIENIA
Wybacz, ale to niezły łup.
Środki przeciwbólowe i dezynfekcyjne. Pełna apteczka.
Dobra, połykaj.
Wkrótce staniesz na nogi.
Dotąd brałam tylko sklepowe.
Nie kupiła ci ich. Po prostu miała farta.
To też jej daj.
Jedną i pół tabletki, po jedzeniu.
-Co to? -Oksykodon.
Wielkie dzięki, Shelby.
Jak się mówi: „Nie ma za co” w języku Indian?
W odżibwe...
Dobra.
Tak.
Właśnie.
Ten prąd odpływowy nieźle teraz wygląda.
Przy okazji, dzięki,
że próbowałaś ratować lusterko.
Żadna ze mnie przyszła studentka Stanford
i olimpijka, ale nie brak mi zapału.
Jeśli coś jest ryzykowne, głupie
albo wróży kompletną katastrofę,
to na pewno się na to rzucę.
Więc...
Stanford...
Wykreślili cię.
To już nie jest twoje życie.
Nie wiem, czemu nie chcesz odpuścić.
Przecież wiesz.
Wiesz dlaczego.
Mam.
Q-A-T.
Potrójny bonus.
Jest takie słowo?
Tak, sprawdź. To arabski krzew.
Wszystko dobrze?
Możemy zagrać w coś innego.
Nie, spoko.
Wciąż cię boli?
Trochę.
Każda rana czegoś nas uczy.
Jak brzmi ten cytat z Rumiego?
„Rana to miejsce, przez które światło wchodzi w ciebie”.
Otóż to.
„Petrichor”.
To zapach powietrza po deszczu.
Piękne słowo.
To prawda.
Warte 85 punktów.
No dobrze.
Czemu idziesz? Zaraz twoja kolej.
Pójdę się położyć.
Rachel?
Pamiętasz moje pierwsze zawody w Jersey?
Miałyśmy 11 lat.
Wykonałam idealny skok odwrócony.
Wszyscy byli zachwyceni. Mamie i tacie
kompletnie odbiło.
Tata całował kogo popadnie,
a mama krzyczała, aż poszła jej krew z nosa.
Nawet nie zauważyła, że ubrudziła mi włosy.
Wiem, że nie było ci łatwo.
Wiecznie tkwiłaś na trybunach
i całe twoje życie kręciło się wokół mnie.
Ale tamtego dnia...
po raz pierwszy tak na mnie spojrzeli.
Tak, jak zawsze patrzyli na...
Na mnie.
Tak, jak patrzą na mnie.
Tak.
Ale wiesz, tak naprawdę
to nikt poza nimi
mnie nie zauważa.
No tak, ale...
tego właśnie pragnęłam.
I nadal tego pragnę.
Dlatego chcę tam wrócić.
I znów być na topie.
Pozwól mi w to wierzyć.
Nasza historia sprowadza się do tego...
że jej nie rozumiałam.
Co masz na myśli?
Zawsze była tuż o krok.
Stała tuż przede mną.
Myślałam,
że rzuca na mnie cień, spod którego muszę się wydostać.
Ale tak nie było?
Chroniła mnie.
Własnym ciałem broniła mnie przed resztą świata.
Ta historia, twoja i twojej siostry...
Powiesz nam, jak się kończy?
Nie wiem.
To od was zależy.
To, co mówią, to prawda. Że nadal coś czujesz.
Impulsy z dawnych zakończeń nerwowych.
Doznania z przeszłości.
Wiecie, co ja czuję?
Jej dłoń...
która trzyma moją.
Na zawsze.
Napisy: Ewa Nowicka
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Sławomir Apel