Napoje
Hej, Val. Coś jest nie tak z tym starym automatem.
Chyba się popsuł.
To nie jest jakiś tam stary automat.
Mówiłam ci, to jest Wandzia.
Racja, to coś ma imię.
- Ona ma imię. - Ona, jasne.
Fritz ją nazwał.
Jest Mifciakiem tak samo jak my.
I czasami ma swoje humorki.
Wtedy mówisz: „Hej, Wandzia!”. O tak.
Okej. Jasne. Hej, Wandzia.
Supcio. Potem uderzasz pięścią z lewej.
Bach-bach-bach,
a po chwili większy bach!
Bach-bach-bach, a po chwili większy.
- Kumam. Dzięks. - Luz.
Ale nie za mocno.
Taki Natan z marketingu kiedyś przesadził i bęc!
Został zgnieciony.
Przeżył, bo to bezkręgowiec.
A nam wyrzuciło puszkę...
No to wilk syty i owca cała.
No dobrze, Wandzia.
Bach-bach-bach, a po chwili większy bach!
- O nie! - Ej!
Te dźwięki nie wróżą dobrze.
Co żeś zrobił?
Uszczelki pieczone! Co się stało Wandzi?
Nie wiem. Bachnąłem.
- Nie! - Nie, nie, nie!
Jak już mówiłem, automat się
popsuł.
POTWORNA ROBOTA
Dzisiaj opłakujemy odejście
kolejnego wyjątkowego członka naszej miftowej rodziny. Wandzi.
Pamięci naszej drogiej koleżanki Wandzi
Czyli że urządzamy pogrzeb automatowi?
To nie jest jakiś tam automat.
Wandzia i ja rozpoczęliśmy karierę w tym miejscu pracy tego samego dnia.
Ja, ambitny młody mechanik.
Wandzia, automat marzący o sprzedawaniu schłodzonych napojów
po wygórowanych cenach, bo tak to sobie wymyśliła.
Była tego warta!
Nie chciałaby stypy.
Pragnęłaby wspominkowej fety.
Wandziu, nie!
DZIAŁ TECHNICZNY
Najdroższa Wandzia odeszła.
Stara i popsuta.
Skłania do myślenia.
Czy i ja nie jestem stary i popsuty?
Dzięki, Dudziak, zapłacimy ci z funduszu reprezentacyjnego.
- To moja wina. - Co ty.
Pewnie, że jego.
On walnął tym swoim ostro przerośniętym porożem
naszą Wandzię.
Dużo lepiej psujesz, niż naprawiasz.
Wandzia, a teraz Fritz.
Sulley, no spójrz.
Dzięki twojej żyłce kierowniczej i mojej komediowej,
zyski idą w górę i w górę.
No niestety. Zyski idą w dół i w dół.
Śmieszacy stają na rzęsach,
ale nasze wyniki są coraz gorsze.
Ale zgodzicie się chyba z tym, że morale nigdy nie było wyższe.
Nigdy nie było niższe!
- Może rysuneczek jest do góry nogami. - Jest do dołu nogami.
Morale jest niskie przez te dołujące wykresy.
Wytwarzamy za mało śmiechoenergii.
- Co? - Trzeba zadbać
o dobre samopoczucie potworów i załatać budżet.
Okej, to wiesz co?
Na golfie nie będę wypożyczał wózka, tylko będę łaził.
Poświęcę się dla sprawy.
Panie Wazowski, musimy dokonać większych cięć.
Redukcja etatów?
I ja tak po prostu
mam wytypować osobę, którą wylejecie?
Wiecie, o co prosicie?
To Bean z księgowości. Będą zwalniać.
Fritz ma kogoś wylać.
- Co? - Ktoś straci pracę?
Pójdzie na „ścięcie”. Będzie po nim.
Decyzję ma podjąć do końca tygodnia!
Idzie tu. Nic nie wiemy.
Beze mnie nie ma MIFT
O losie.
Wszystko gra?
Chcesz, to umyję ci auto, obiję fotel.
- Ej! - Będę służył za darmo.
Nie, nie. Nie trzeba.
Chociaż chętnie bym się napił Ślinoniaty.
Ale Wandzi nie ma.
O smutny losie.
Że też musiałeś zniszczyć ulubienicę Fritza akurat dziś.
Nowi pierwsi wylatują.
Słyszałaś, co powiedział Duncan.
Dobra, olać go.
No nie wiem. On ma rację.
Żaden ze mnie Mifciak. Nie potrafię naprawiać rzeczy.
A nie pamiętasz, jak odkręciłeś nakrętkę?
Jedna nakrętka wiosny nie czyni.
Jeśli wylecę, to koniec. Będę skończony.
Już nigdy nie zostanę śmieszakiem. Poza tym...
Brakowałoby mi was.
Ty naprawdę pytasz właśnie mnie, jak podnieść morale?
Tak! Bo ty mnie wiecznie „masz na oku”.
I generalnie każdego w firmie. No wiesz. Węszysz.
Nie ma glucianki do kawy. Ale dno.
A może byś tak dostarczał papierologię na czas?
Podniosłoby mi się morale.
I pokazałabym ci swój zakaźny uśmiech.
- To coś da? - Kupimy Fritzowi Ślinoniatę.
Rozweseli się, a ty nie wylecisz.
Fritz ma doła?
Hej, Mike. Zepsułem jego ulubiony automat...
- Wandzię. - Tak, Wandzię.
Popsułem rano Wandzię i...
I kupimy mu nową!
Bingo! Uszczęśliwią go dwa słowa: upgrade!
To jest jedno słowo.
Od razu wzrośnie morale.
A od morale wzrośnie śmiech.
A od śmiechu w górę pójdą zyski.
I nikogo nie trzeba będzie zwalniać.
No chyba że tę smrodnicę.
Słyszałam.
Witaj!
Nowy automat sprzedający?
Może małe co nieco?
Niezły jest. Ma nawet gorące żarcie.
To takie gorące.
Nowoczesny. To ja go zainstalowałem dla ciebie.
Ty zainstalowałeś? Nie, nie. To nie Duncan wpadł na ten pomysł.
Upgrade wymyślił Mike po rozmowie z nami.
- Ale ja przyjąłem dostawę. - Nie.
- Duncan! - Nie dam rady.
- Ja też. - Może kiedyś.
- Tak. - Tęsknię za Wandzią.
To studenciak uknuł ten spisek.
Co? To Mike go kupił, a nie ja.
- Ale pomysł był twój. - Mike'a.
- Upgrade. - Oni są winni.
- I tyle. - Hola.
- Duncan. - Znowu zmyślasz.
- Ja niewinny. - Bredzisz.
To ty bredzisz. „Jestem Tylor, Tylor, Tylor”.
Wybierz swoją Ślinkę
- Skończ. - Wyniosę ten sprzęt.
Ileż tu orzeźwiających smaków Ślinoniaty.
Ale fajnie!
Tenże pomysł mój ci był!
- Serio? - Nie wiem, co wybrać.
Może Arbuz i Śluz...
- Bez Smaku, Brzoskślina. - Dajesz.
A może po prostu Ale Kwas.
Twoje szczęście jest moim.
Bach-bach-bach. Minibach.
O rety!
Niebywała kwasowość.
Nie czuję języka, ale co tam.
Mogłem wziąć Cytrynkę-Plwocinkę.
Byłaby jeszcze bardziej orzeźwiająca.
Spójrz, jest opcja wymiany towaru.
Na dole.
Uszczelki pieczone!
WYMIEŃ
No popatrz, popatrz.
Mini-bach.
Nie no, rewelacja! To jest nie w kij dmuchał.
Dziękuję, Wandziu Dwa.
No i wam również.
Bo ja mam naprawdę ciężki tydzień,
a dzięki wam poczułem się ciut lepiej.
Bingo, Val. Podziękował nam. Nie wylecimy z roboty.
Nie, nie. Podziękował moi. Ja nie wylecę z roboty.
Gotowi?
Piłkakrzyki? Mieliśmy zacisnąć pasa, nie rozluźnić.
Choć przez chwilę zachowuj się jak przepłacany szef.
Żeby zarobić, należy wydać.
Nie!
- Gol! - Hurra!
Widzisz? Morale zrobiło hop.
Dobrze, jeden stół.
Za późno, ziomek. Zamówiłem już 96.
To się dzieje teraz. Przegląda nasze papiery.
Podejmuje decyzje.
Nie myśl sobie, że coś ugrasz na tym myku z automatem.
Przed zwolnieniem już nie uciekniesz.
Ja już uciekłem.
- O, Gluciaki. - Gluciaki?
Nie tak prędko. Nie, nie, niedoczekanie.
- One to cały ja. - Cały ty?
Kochałem je, gdy miałem 3 lata.
Moja mama żarła to złoto zamiast witamin prenatalnych.
- Brawo ona. - Są moje.
- Polub coś innego. - Ty tak serio? Ja je kupię.
- Nie, ja. - Weź się.
- Ty weź się! - Moje.
- Nie, bo moje! - Moje!
Teraz to na bank wylecisz.
To ty się zacząłeś pchać i pchać. Ciebie zwolni.
- Fritz się mega zdołuje. - No, lepiej to naprawię.
Nie, niczego nie będziesz naprawiał, rozumiemy się?
Ja naprawię. Ty stój i czekaj, aż cię zwolnią.
SAMODZIELNA NAPRAWA SKUTKUJE UTRATĄ GWARANCJI
Niech no ja tu...
Może zadzwońmy po serwisanta.
Srerwisanta. Przyjeżdża do amatorów takich jak ty.
Uwaga na żółty przewód.
Tutaj coś się przełączy. Tam dociśnie. Sprężynkę się wywali. I już!
Zobaczmy, czy działa.
No! Załatwione. A to wszystko jest do wywalenia.
Czekaj, czekaj. Co to było?
No wiesz, jakieś dynksy. Jakieś tam wihajstry.
- Wihajstry? - Niepotrzebne śmieci.
Ja muszę wypić kolejną kojącą Ślinoniatkę.
Mam w głowie taki galimatias.
Flegmowy Rozbryzg. Apetycznie.
Flegmowy Rozbryzg
PIERDNICZKI
Pierdniczki? Nie chciałem pierdniczków.
PORA NA UCZTĘ!
- Jesteś cały? - Puszka Pandory!
Z tą maszyną dzieje się coś złego!
- Do mojego gabinetu! - Tak jest!
POSMAKUJ TEGO!
To jakby wszystko, a zarazem zupełnie nic.
Przemawia do mnie.
- A ty co tu widzisz? - Kulę bankructwa?
Wziąłem jeszcze te.
Oto Vincent Van Gad oraz Claude Ble-Ble.
To oryginalny Michał Straszoł?
Tak! Zabytek kultury.
Kultura podnosi morale. A morale - zyski.
O, Andy Charczoł. Słynna puszka z breją.
ZUPA POZGNIŁDOROWA
Inspirujące!
Widzisz? Okej. A ten tutaj jest...
Do kitu.
Dziwne kolory i kształt. Nie przemawia.
Wihajstry? Jak mogłeś wyrzucić wihajstry?
Wihajstry są kluczowe.
Chciałem naprawić to, co on popsuł!
- Ty popsułeś! - Ty!
Zachowajcie spokój. Tak jak ja.
Zadzwonię po serwisanta.
SERWIS Wandziox
RUDOLF
Serwis Wandziox. Słucham?
Pomocy! Nasz automat dostał bzika!
Wszystko pod kontrolą,
o ile nie usunął pan żadnych wihajstrów.
Nie ja, ale tak!
Halo? Halo?
Odcięło nam telefon!
Odcięło telefon!
Najdroższa matko, piszę do ciebie z linii frontu.
Zdradziecki automat sprzedający dokonał rewolty.
Mój bezpieczny powrót jest wielce wątpliwy.
Wiedz, że walczyłem do końca.
Twój kochający syn, Duncan P. Anderson,
zastępca kierownika MIFT-u.
Dobra, wy tu zostańcie, a ja do niego pójdę.
Żebyś ty się okrył chwałą? Nie.
Niech Mifciak niezłomny cały MIFT ocali.
SCHRUP!
BRYZG
Wyluzuj!
PODJARAJ SIĘ!
I kto się okrył chwałą?
BATERIA ZAPASOWA
Duncan! Duncan!
Za tobą!
- Duncan! - Co?
AKTYWACJA
Pycha
Wyciągnijcie mnie!
Zjadł Duncana!
O nie! Jak żyć...
Zostało coś po nim? Zaklepuję czułki oczne.
Dla kolegi, z wyrazami szacunku od szefostwa.
Proszę cię bardzo. A to dla ciebie. I dla ciebie.
A to twoje, koleżanko.
- Co jest w kopertach? - Forsa.
- Forsa? - Forsa.
- Ale prawdziwa? - Tak.
Taka „Forsa na Koszt Firmy”.
Morale nigdy nie miało się lepiej.
Skąd wziąłeś tyle gotówki?
Z tego twojego słoja na zaskórniaki.
- Proszę. - Ale...
Mamy czarną godzinę, co nie?
Z wyrazami szacunku.
SCHRUP TO! Smaczna łajza
Proszę! Wyciągnijcie mnie!
Trzeba go ratować!
Okej. Jak?
- Ty! - Ja?
Nie jesteś najlepszy w naprawianiu,
ale całkiem niezły w psuciu.
Dzięki, to miłe.
To leć i psuj do woli Wandzię Dwa.
UWOLNIJ PIERDA
Pokaż, czego nie potrafisz!
Spartacz tę robotę!
Niech mnie ktoś wyciągnie! Tu, o dziwo, nie jest przestronnie.
Biorę się do pracy.
Byłby świetnym straszakiem.
Odwrót!
Już nigdy nie wyrzucę żadnego wihajstra.
- Brawo, Tajlorożku! - O tak!
Obłędnie to spartoliłeś, mięśniaku!
Zrobiłeś to po MIFT-owsku!
Oj, przesadzacie.
Zrobił to nieźle. Co najwyżej.
Wiecie...
Jest taka jedna rzecz, o której muszę was poinformować.
„Piłkakrzyki, arcydzieła, Forsa na Koszt Firmy”?
Mam więcej genialnych pomysłów.
- Może by tak na dachu zrobić basen? - Dla kogo?
- Dla drużyny pływackiej. - Po co nam taka?
A kto ma pływać w basenie?
Bean, ja to wszystko wyjaśnię.
Choć chyba jednak się nie da.
Co tu niby wyjaśniać? Spójrzcie na mój wykresik.
Takiego skoku morale nie widziałem.
Jednocześnie produkcja śmiechu się podwoiła.
Naprawdę? Cóż.
W takim razie niedługo wyjdziemy na prostą.
To wszystko zasługa Mike'a. Szacun, stary.
Dziękuję. Dzięki, Sulley.
Proszę bardzo.
A słyszałeś już?
Jutro wtorek - Dzień Zwracania Forsy.
Kazano mi wytypować Mifciaka,
który wkrótce otrzyma wypowiedzenie. W ramach cięć budżetowych.
Na kogo by nie padło, byłbym zrozpaczony.
Jesteście rodziną.
Tak jak Wandzia, która była stara i musiała nas opuścić,
tak i ja jestem już stary i...
Ja też muszę odejść.
- Ale że odejść na... - Emeryturę.
Emeryturę! To znaczy...
Emeryturę? Oj, to takie smutne.
Wybaczcie.
To zapewne z Działu Zadr w sprawie mojego odejścia.
Tak się nie godzi.
Fritz to najbardziej pomocny i ciepły potwór, jakiego poznałem.
To ja powinienem odejść.
Ty nie umniejszaj swojej wartości.
Gdy zostanę twoim przełożonym, będę cię motywował.
Dobre wieści, bardzo dobre wieści!
Morale wzrosło, więc i wydajność.
Obędzie się bez cięć butelkowych!
- Budżetowych. - Tych też!
- Więc możesz zostać? - Ano tak!
- Fritz zostaje! - Hurra!
Nie musisz się zgadzać! Jesteś tego pewien?
Byłeś już tak blisko sadzenia roślin,
zniżek seniorskich, zawodów badmintonowych! No hej!
Jestem pewien. Żaden Mifciak nigdzie się nie wybiera.
Choć...
Wandzię straciliśmy.
Siema, Mifciaki!
- Co tak stoicie? - No nie wiem.
Tylor kazał wejść, jak przyjdziesz.
Dobra, wchodźcie. Ale zamknijcie oczy.
No dobra, naprzód, zapraszam.
Tak, tak. Za moim głosem. Uważajcie. Okej.
Nie otwierać. Ej, ej! Jeszcze nie.
I otwórzcie!
Niespodzianka!
- Wandzia! Ona wróciła! - Wandzia!
Naprawiłeś!
Raczej załatał na oślep.
Słuchaj, naprawiłem coś zupełnie sam.
No i nie wywalałem wihajstrów.
Dobra, gadaj zdrów.
To uruchamiaj, Tajtuś. Uruchamiaj!
Hej, Wandzia!
Bach-bach-bach, większy bach!
Ślinoniatka raz!
E tam nowe smaki. Ja uwielbiam Ślinoniatę Klasyczny Smak.
I powrócił też klasyczny Fritz.
Jejciu, czuję się teraz jak Wandzia.
Naprawiony i gotowy do pracy przez najbliższe ileś lat!
Wszyscy się z tego bardzo cieszą.
- Zdrowie. - Zdrowie, chłopie.
Ta, zdrowie. Niech będzie.
KURS KOMEDIOWY Mike'a
Najśmieszniejsze dla ludzkich dzieci są kupy i bąki,
a na drugim miejscu są klauni!
To łapcie te farbki i pokazujcie się.
Nieźle, Tylor. Świetnie prezentują się te czapeczki.
Okej. Dobrze, dobrze.
Panie Wazowski, proszę ogarnąć.
- Tadam! - Całkiem...
Nieźle.
Ten ostatni element był zbędny. To kto teraz?
Chłopie wielki, może mały uśmiech?
Może ty byś lepiej poszedł w puk-puk żarty?
A morał z tej historii jest taki...
Wihajstry są kluczowe.
Napisy: Hanna Malarowska