Przyszedłeś sam?
Tak.
To podaj hasło.
Okej. Podać hasło. Niech no pomyślę.
Okej. Nie mam pojęcia.
Wielką literą „jeden-dwa-trzy”, małą literą „cztery-pięć-sześć”.
Dziękuję.
1-2-3, 4-5-6!
Wejdź, przyjacielu.
Witaj w magazynie drzwi wakacyjnych Iglaka i Ślimsona.
Kocham wakacyjne drzwi.
Ja wiem.
Wszystkie te drzwi osobiście uratowaliśmy przed rozdrabniarką,
byś mógł się przenieść do odizolowanej, wolnej od ludzi destynacji.
Nie mogę się doczekać. Mów, co tam macie.
Wycziluj w trakcie rejsu do opuszczonego statku na kole podbiegunowym.
To oferta prima cold.
Cichaj! Od gadki jestem tu ja. Ty masz być hostessą.
Transyl-Rumunia słynie z wampirów wysysających krew.
Za to spleśniałe zamki nie wysysają kieszeni, więc nie wrócisz spłukany.
A może chcesz się pobyczyć w butwiejącej, drewnianej chacie?
Jakaś lipa. Kontynuuj.
Rozkoszuj się słońcem w korodującym kurorcie na Karaibach.
Wakacje w kurorcie! Tak, tak, tak! Tego pragnę!
Doskonały wybór, towarzyszu.
Te rajskie, walące się wakacje są całe twoje.
Czekaj.
A korzystanie z drzwi, które miały iść na przemiał,
nie jest wbrew polityce firmy?
U nas nie używa się zwrotu „polityka firmy”.
No właśnie. Używa się kart płatniczych.
POTWORNA ROBOTA
Czyście gotowi, moi drodzy?
Bo już pora zagrać w...
Koło Kierownika Zastępczego!
Dziś mi się pofarci, Froto.
Też w to wierzysz? Tak!
Oficjalny Kierownik Pomocniczy
ZASTĘPCZY
O co tu chodzi?
Jak Fritz jeździ na wakacje, losujemy jego zastępcę.
Widzę ten błysk ambicji w twoich oczach.
Już owijasz mnie wokół palca.
Chcesz, żebym skończył jak niepotrzebny robal.
Robal? O czym ty...
Mówiłem ci, Duncan. Nie interesuje mnie posada Fritza.
Podpisałem tę twoją umowę.
Bo taki obłudny szarlatan respektuje zapisy w umowach.
- Obłudny... Co ty gadasz? - Dajesz. Do boju, koło!
Mamie marzy się tymczasowy awansik!
Tak, tak, tak, tak, tak!
- Tak, tak, tak, tak! - Tak, nie, nie, nie!
- Jest! - Co za ulga.
Wielkie gratulacje, kierowniczko zastępcza Val.
Już wiem, jak umilę czas zespołowi.
Późne Poniedziałki, Flamenco Wtorki,
Sałatkowe Środy i Pilatesowe Piątki.
I może joga? Ja i mój grafik
nie jesteśmy elastyczni.
Tak, tak, wielkie brawa dla Val.
I tyle z moich planów o tymczasowym kierownictwie.
Czas pożegnać się z jedynym pragnieniem mojego jakże żałosnego życia.
Świetnie.
Nie umiem nawet pożegnać pragnienia.
Sam się sobie dziwię w tej chwili, ale przyznaję, że jest mi go trochę żal.
Tak, wiem, mamo. Pamiętasz, jak mówiłaś, że marzenia się spełniają?
No cóż. W moim przypadku jednak nie.
Nie płacz. Nie płacz, mamo.
Dałem z siebie wszystko. Wszystko.
Wystarczy, że ja płaczę.
Fritz?
Pokiełbasiło mi się.
Kierownikiem zastępczym jest Duncan.
Ja? Moi?
Los tak chciał.
Cóż, drogi szefie,
moje kompetencje nie mogą się równać z twymi,
ale obiecuję, że cię nie zawiodę
i pokieruję zespołem jak należy.
No to mówię papa
I proszę was
Proszę, abyście dbali o braterską, miftową atmosferkę.
Braterski mam na drugie. Duncan Braterski Anderson.
Szefie, leć już sączyć flegma-coladę i cieszyć się życiem!
Ja w sierści będę miał piach
- Wypocznij. - Narka.
Dwa tygodnie wolnego
Bon-włajażka!
No to co. Zdaje się, że ja tu teraz jestem kierownik.
- Tymczasowy. - Kierownik.
- Na dwa tygodnie. - Kierownik!
A to oznacza, że każdy musi robić dokładnie to, co powiem.
Studenciaku, i kto tu kończy jak robal? Gniotu-gniotu.
Nie wiem, czy dobrze zrobiłaś.
Ekhem.
Uwaga, uwaga.
Bo oto przed państwem jego kierowniczość, Duncan P. Anderson.
Wiwat.
„Droga matko, jak to mówią: od pucybuta do menadżera.
„Nareszcie mam pod sobą cały zespół”.
- Odczytaj mi ten fragment. - Mam go.
- Przeczytaj. - „Droga matko...”
- Z entuzjazmem. - „Droga matko...”
Do komnat kierowniczych, i to szybko.
Raz-raz.
Raz-raz, raz-raz, raz-raz.
To jeszcze nie to. Froto lubi czysto.
Nie poddawaj się, studenciaku. Do pięciu razy sztuka.
Na dach, studenciaku.
Czyść właz, studenciaku. Ocknij się.
To, studenciaku. I tamto też.
Studenciaku!
Szybciej, studenciaku.
Pan Sullivan kazał opróżnić te zbiorniki do piątku.
Szkoda, że energia z krzyku to już przeszłość, co?
Boombox!
A ty znowu opróżniasz, co? Dobrze, że nie ja.
To potwornie monotonne.
Normalnie idzie oszaleć.
Powiem ci, kto oszalał. Duncan. Kierownicza sodówka uderzyła mu do głowy.
Hej, hej, hej! Uważaj.
Jak uszkodzisz zawór zbiornika z choćby kroplą krzyku,
przelecisz przez pół pokoju, mimo swej tężyzny.
Chyba że jesteś Duncanem...
Wtedy lecisz przez cały pokój.
Tak mówię.
Ups.
Takie to zabawne, panie śmieszaku?
To przeze mnie? Ojej, trzeba mnie podszkolić.
Żebyś wiedział, że cię podszkolę.
- Nie, przestań. - Co ty robisz?
Nie, to... Nie odkręcaj.
To bardzo zły pomysł, Duncan.
Duncan, puszczaj!
Okej.
Nie!
Uciekaj!
- To przez ciebie! - Przeze mnie?
Mamo!
Rekord!
Co za licho?
Luzik, Sulley. To na pewno pikuś.
Widzisz? Zasilanie awaryjne. Wszystko gra.
Mike, Sulley, w całym mieście wysiadł prąd.
- UREM dzwonił. - UREM?
- UREM. - Urolog Emil Mazialec?
Minęło pół roku od ostatniej wizyty?
Nie. Ten UREM. Nie jakiś tam UREM.
Urząd Regulacji Energetyki Monstropolis.
Wysłali do nas inspektora.
Czyli nie Mazialec?
Chcę się upewnić.
O nie. Tylko nie on.
To Argus Mrugs. Od 20 lat nie wziął wolnego.
INSPEKTOR
Jak czegoś się dopatrzy, to nas zamknie. Będzie po śmiechoenergii.
Argus Mrugs, inspektor UREM-u.
James Sullivan, dyrektor generalny tej fabryki.
Tak, panie „śmiechoenergiczny”. Wiem, kim pan jest.
Ale to dobrze czy źle?
Mam ustalić przyczynę awarii zasilania
i zarządzić zamknięcie tudzież poczynić konieczne zmiany kadrowe.
Nie zamierzamy niczego zatajać.
Absolutnie! Czy może się pan tu wpisać?
Co to jest?
To?
Moja kasa na lunch.
Choć równie dobrze może być pańska.
Mike.
Pan mnie próbuje przekupić?
Nie, nie, oczywiście, że nie. Odłóż to.
Ja i łapówki?
A czy to nie panu wypadły te bilety
na mecz Kreatur Monstropolis?
Trybuna wschodnia, żarcie w pakiecie.
Czy to aby nie pańska własność?
Rozdajesz moje bilety?
Pański gabinet, jeśli można.
Tędy proszę.
Witamy. Pan Wazowski kazał nam przekupić pana tym oto...
Nie teraz, chłopcy.
Przepraszam za auto.
Mamy „Dzień parkowania gdzie chcesz”.
Pięć dych. Auto ma zniknąć.
Albo dwie dychy. Auto ma zniknąć.
Albo nie. Zero dych. Auto ma zniknąć.
Już prawie.
Jeszcze tylko jeden, młody.
Ten chyba utknął na dobre. Na głowę nie spadnie.
Tylor! Ale mam newsa, słuchaj.
W całym mieście wysiadł prąd.
Inspektor UREM-u już tu jedzie. Chyba polecą głowy...
Co tu się stało?
- To Duncan. - To studenciak.
- Ty dowodzisz. - Mnie tu nie ma.
Obaj nabroiliście.
- Ty to wymyśliłaś. - Właśnie.
Było mnie nie słuchać.
- Wszyscy nabroiliście. - Ja nie.
Łącznie z tobą. To ty się nad nim zlitowałaś.
- Chcę doczekać emerytury. - A ja zostać śmieszakiem.
Okej. W porządku.
Jeśli nie chcemy wylecieć, musimy ukryć dowody,
aby nikt nigdy nie odkrył prawdy.
No nie wiem. Pachnie tuszowaniem faktów.
Nie! To nie tuszowanie.
My tylko konspirujemy, aby uniknąć odpowiedzialności.
- Tuszujemy. - Nie!
Co w tej koncepcji jest dla was niezrozumiałe? To nie tuszowanie.
Na pewno nie zaprowadzić pana do pokoju kontrolnego?
Nie trzeba, panie Sullivan. Dzięki gałkom mogę pracować zdalnie.
Niepokojące.
I mówię to ja, duże oko na nogach.
Moje wyszkolone inspektorskie gały wytropią źródło awarii
i poinformują mnie, co tu zaszło
i kto ponosi odpowiedzialność.
To nie jest tuszowanie, jasne?
Mówię ci, że to tylko ukrywanie rzeczy pod plandeką.
Jesteś moim podwładnym, więc się słuchaj!
Czemu masz taką obsesję na punkcie kierowania?
Jeżeli myślisz, że nie śpię po nocach, bo snuję plany,
i że jeden niewypał sprawi, że moje marzenia legną w gruzach,
to się grubo...
Oj, Duncan, ja... Nie chciałem...
Nie twoja sprawa.
- Wracaj do pracy. - Okej, już.
Ale jak skończę tuszować, to nie będzie odwrotu.
Przestań tak mówić!
Dobra, proponuję mówić:
„Operacja: ukrycie dowodów i utrzymanie tego w tajemnicy”.
- No teraz żeś zatuszował. - Wiem, niezła konspira.
Proszę panów, opinia moich gał nie daje rozstrzygającej odpowiedzi.
Czyli nie zamknie nas pan.
Zakończmy ten pokaz makabry. Odprowadzę pana do wyjścia.
Chwileczkę.
Tak.
Cóż, zagalopowałem się.
Zdaje się, że winowajcy zostali namierzeni.
Wy, czyli pracownicy działu technicznego,
dopuściliście się licznych naruszeń przepisów UREM-u,
co nie umknęło moim oczom.
- Kierownikiem... - Zastępczym.
Kierownikiem zastępczym jest pan Duncan P. Anderson
i to on odpowiada za działania zespołu.
Należy pana zwolnić, a najlepiej to wygnać!
Wygnać?
- Mnie? - Ej, zaraz.
To jego pierwszy dzień w tej roli. Dajmy mu żyć.
Dajmy mu żyć?
Jako inspektor UREM-u pracuję non stop od 20 lat
i nikt nigdy nie dał mi...
Czy on...
No cóż. Zapiszę to w księdze wypadków.
- Pozbądźmy się ciała. - Co?
Najpierw sprawdzimy puls.
- On żyje. - Hurra.
Nareszcie ktoś dał mu żyć.
Żyć. Niech on pożyje.
Brawo ja!
Schowajmy go za wakacyjnymi drzwiami!
No przecież, wakacyjne drzwi. Świetnie.
- No chodź. - Ale obleśne.
Czemu on jest cały mokry?
- Zwiążę macki w supeł. - Ohyda.
Myślisz, że dobrze robią?
Zachowam neutralność. Pożyjemy, zobaczymy.
- Ale ohyda. - Jego oko na mnie patrzy.
- Okej, mam go.
Jeszcze tylko trochę.
Urlop start...
Auć. Będzie boleć. Ale później.
Dobra, wyślijmy go na te wakacje.
Jedna z tych jego...
- To pa. - Właśnie, super.
Chłopaki? Pozbycie się ciała to chyba kolejne poważne naruszenie.
Nie mieliśmy innego wyjścia.
Jego higiena pracy była do kitu, co nie?
- Duncan? - Studenciak ma rację.
Proponuję nie poruszać więcej tego tematu.
Zabierzmy go do grobów. Zapomnijmy.
- No... - Zapomnijmy!
Musimy zamknąć tę walizkę.
- Zamknij! - Zamknij!
Łapać oczy!
Brać je, brać je!
- Zmiażdżyć! - Nie, nie, nie.
Ja nie mogę.
Jest!
Gała leci.
I po kłopocie.
No to z głowy.
Nie całkiem. Fritz wciąż tam jest.
Oj, dobra. Nie będzie go dwa tygodnie.
Zdążę coś wymyślić.
Minęły dwa tygodnie. Jaki jest plan?
- Żaden. - Żaden.
A więc improwizacja.
To były bez cienia wątpliwości
najlepsze wakacje mojego życia!
No raczej. Należała ci się ta odsapka.
Byłeś zapowietrzony.
Czyli czujesz się okej?
Dużo lepiej niż okej.
Sączyłem flegma-coladę, drzemałem pod palmami,
tańczyłem czaczę do białego rańca.
Pan Mrugs? Pan ciągle u nas?
Nie wyszedł pan dwa tygodnie temu?
Nie. Wziąłem sobie trochę wolnego.
Jestem za to wdzięczny ekipie MIFT.
Żaden problem. Nie ma o czym mówić.
Mówić nie będę. Wasze wykroczenia opiszę w raporcie,
ale poprzestanę na upomnieniu.
Do widzenia, panie śmiechoenergiczny.
To nie na moje nerwy. On nas prawie zamknął.
Macie na sumieniu awarię, próbę tuszowania faktów,
a do tego chcieliście przekupić inspektora UREM-u.
- Mike, to akurat ty. - Bez dygresji, Sulley.
Czy to wszystko prawda?
Duncan?
Tak, prawda.
Wszystko przeze mnie.
Przekręciłam koło, żeby kierownikiem mógł zostać Duncan.
Abstrahując od tego, w jaki sposób go wyłoniliście,
to on odpowiada za cały zespół.
Każde z tych wykroczeń stanowi podstawę do zwolnienia.
Zwolnienia?
Kierownik zastępczy
zabiera na dno swój mały zastępczy okręt...
Chyba.
Zatem, panie Sullivan, panie Wazowski...
Chwileczkę...
To ja odpowiadam za awarię, okej?
Duncan chciał tylko wykazać się w nowej roli.
Więc jeśli ktoś tu zasłużył na wypowiedzenie, to ja.
- Tak naprawdę... - Hej...
Nie, nie, nie.
Za awarię i te wszystkie inne rzeczy
ponoszę winę również ja.
Choć nie tak bardzo jak on.
Chłopcy, jestem z was taki dumny.
Nie tylko zadbaliście o miftową atmosferkę.
Wy również poświęciliście jeden drugiego.
Czy poświęciliśmy się „dla” drugiego?
To też. To jak, panowie,
może by tak dać sobie spokój ze zwolnieniami, trelami-morelami-ślami?
A propos tych zwolnień i treli-moreli.
Nie wiem, co myśleć o używaniu drzwi do celów wakacyjnych.
Spokojnie. Zleciłem już przemiał.
Panie Wazowski, my po drzwi. Chciał je pan do biura.
Naszego biura?
KURS KOMEDIOWY Mike'a
Puk-puk. Kto tam?
Ja. Czyli kto?
Ktoś, kto da ci zaraz lekcję puk-puk żartów.
Prościzna, co nie?
Wystarczy zapukać i wybucha gromki śmiech.
Tak, Chuck? Śmiało.
A nie potrzebujemy do tego drzwi?
Nie, w tym cały sęk. Drzwi są zbędne.
To w co się puka?
W nic się nie puka.
- Nie nadążam. - To nie ma sensu.
To proste.
Mówię „Puk-puk”, a wy na to „Kto tam?”.
Po co mam pytać, jak widzę, że to pan?
Stoi pan jak wół przed nami.
- Przydałyby się drzwi. - Lub coś.
Właśnie! Brakuje drzwi.
Nie brakuje drzwi. Nie potrzebujemy drzwi.
Ja mówię „Puk-puk”, a wy „Kto tam?”.
Ja wtedy, że „Czerwień”, a wy na to „Jaka?”.
Pan nie jesteś czerwony, a zielony.
I to ma być żart?
Klasyczna zagrywka. „Puk-puk” no i „Kto tam?”.
- Mam okłamywać dzieci? - Właśnie.
Pukanie w powietrze, kłamanie na swój temat.
- Krętactwo. - Nie chcę okłamywać dzieci.
- To wbrew polityce firmy. - Nie umiem kłamać.
Nie będziesz musiał.
Nie będziemy mu otwierać,
choćby nie wiem ile pukał w powietrze i konfabulował.
Już dłużej nie wytrzymam. Już...
To takie proste.
„Puk-puk” i „Kto tam?”.
Cała filozofia. To się nazywa humor.
Cześć, mamo. Jakoś to będzie. Przyjdą lepsze czasy.
Wiem, że zależało ci na premii, którą miałem otrzymać.
Też cię kocham.
Podkręć aparat słuchowy, mamo!
Napisy: Hanna Malarowska