Tu śpi KSIĘŻNICZKA
Dobranoc, maluszku.
Słodkich snów, myszko.
No chodź. My też do spania.
Jest i moja pupilka.
No cześć.
Ziubi-bubi.
O nie!
Myślisz, że twoi rodzice zauważą?
Tak? Też tak myślę.
POTWORNA ROBOTA
- Mamy spory problem. - Co znowu przeskrobałeś?
Maria, bardzo mi przykro.
Uszkodziłem pokój.
Uszkodzenia!
Uszkodzenia w pokoju!
Uszkodzenia w pokoju.
Proszę przerwać wszelkie czynności
i opuścić halę w trybie natychmiastowym.
HALA ZAMKNIĘTA: REMONT
Paragraf 4-18, ludzie. Ewakuujemy halę,
co nie znaczy, że idziecie do domu.
Flegma, co się stało?
Przeziębionko.
I kiedy byłem w pokoju,
kich... kichną...
Aj, niedobry.
Sorki, Maria.
To pokój największej śmieszki.
Trzeba go prędko wyremontować.
Przekażę zlecenie MIFT-owi.
Publika wstrzymuje oddech. Czy uda mu się trafić z tak daleka?
Przymierza się do strzału na bramkę...
Piłka w powietrzu.
Znowu wygrało puste krzesło.
Przypominają mi się...
Świat Humoru
...nasze wspólne akcje na uczelni.
- Mieliśmy jakieś? - Tak!
Chodziliśmy razem na jeden wykład i tyle.
- Rozbudźta się, bo mamy 4-18. - 4-18? Się robi, szefie.
Podoba mi się twoje podejście. Weź ze sobą Tylora.
Nic z tego. Studenciaka nie biorę.
Nie to nie. Val, więc ty weź Tylora.
Super! Nasze pierwsze wspólne 4-18.
- Nie tak szybko. - Co to za cyfry?
Super kod.
Oznacza „uszkodzenia w pokoju”.
W takiej sytuacji my zajmujemy się naprawą.
- W pokoju dziecka? - Bierzcie swoje kaski.
Nie potrzebuję kasku.
To samo powiedział Jimmy.
Krótko był z nami. Poszliśmy na 4-18.
Nie wziął kasku. W pokoju był pies.
- Myślał, że Jimmy to gryzak. - Tragedia.
Pokryłam jego kask brązem. Mogę pokazać.
Najlepszy trening dla nowego Mifciaka to bieżące zlecenia w firmie.
- Ruchy, ruchy. - Jimmy...
Cztery-osiemnaście. Dobra.
Już, tylko to pozbieram. Nie, nie.
Sorry... Wszystko gra. Ja tylko...
Czy nie lepiej byłoby tam wysłać jakiegoś eksperta?
- Masakra. - Jak moi?
Poradzi sobie!
Polecam to przemyśleć.
Ale czad. Kumple z uczelni
tworzą nowe wspomnienia. Jak kiedyś.
Nie mam z tobą żadnych wspomnień.
Może jak poczujesz zapach, czy coś, to ci się przypomni.
Flegma Flegmy to niezły kwas.
Muszę przyznać, że robi wrażenie.
Poważna naprawa. Przyda nam się pomoc Cutter.
Co ty robisz?
Jeśli chcę zostać śmieszakiem, to muszę trenować.
Popatrz. Gili-gili, gili-gili.
Nie, nie. Żadnych gili-gili.
Też to słyszałeś? Możesz pójść do małej?
Nie możemy do niej latać na zawołanie.
Zaraz przestanie i zaśnie.
Wracajmy do łóżka. Wiesz, że rano idę na siłkę.
Dziecko?
Mamy je stamtąd wyciągnąć?
- Na czas naprawy. - Nie.
Żadnych ludzkich dzieci w Monstropolis.
Jeśli rodzice małej nas przyłapią, to bum! Po drzwiach.
A może ja ją wyciągnę i będę kołysał...
- Nie, nie, nie! - Mike, no weź.
Nie po tej nieszczęsnej aferze z Bu.
Pamiętasz? „Rzy-zaj-do-by-tor”.
- Mówi po francusku? - To mogło nas zrujnować.
Będzie gites.
Albo szybki remont, albo tracimy drzwi.
Ja będę niańczył!
- Ty? - Tak, ja.
Widzisz, Sulley, jest różnica pomiędzy tobą a mną.
- Ja wysoki, ty niski. - Nie.
- Błękit, zieleń. - Nie.
- Super rogi, małe różki. - Nie!
- Futrzak, łysol. - Nie.
- Przytulaśny, nie za bardzo. - Nie! I przestań!
W przeciwieństwie do ciebie panuję nad emocjami.
Jestem odporny na dziecięcą słodycz.
Misiu-pysiu.
- Wyłaź. - Dopiero co wlazłem.
- Teraz moja kolej na jazdę wiaderkiem. - Wybaczcie.
Chcesz w nim utknąć jak ostatnio?
Iglak, złaź.
- Czekaj. - Wiadro...
Włożysz dziecko do tego wiadra?
Ty tu widzisz wiadro. Ja widzę wózeczek.
Patrz i się ucz.
No dobra, mała chrapaczko.
Pójdziesz teraz ze mną.
W porząsiu.
Operacja „nie budź brzdąca” rozpoczęta.
No dobra, moi drodzy.
Nie mamy całej nocy.
Ten pokój ma być migusiem ogarnięty.
Chodź na 4-18, ziom.
Pamiętasz ze studiów nasz projekt w stracho-symulatorze?
Wybuchł zbiornik i podpalił ogon Slaattena.
Nie pamiętam, a coś takiego raczej bym zapamiętał.
- Pamiętasz, jak biegał? - Ej!
Kończcie te wspominki.
Do roboty.
Slaatten w ogniu, Slaatten w ogniu.
Pozwól, że ci pomogę, młody.
- Co ty żeś... - Okej.
- Nie wyrywaj mi się... - Nie. Przestań.
Wszystko gra?
Wszystko pod kontrolą.
Chciałem tylko zaznaczyć, że to twoje słodkie chrapanie
wcale mnie nie rusza.
Cześć, Mike!
- I jak tam? - Świetnie. Bez problemów.
I co? Nie jestem podatny na wdzięki Chrapci.
Zaraz. Dałeś jej imię?
Ja...
Sam mówiłeś, że jak dasz imię...
Zaczynasz się przywiązywać, ale nie. To nie to samo.
- Aha. - Nie będę mówił „to”.
A jeśli ktoś przyjdzie i powie:
„Hej, czy mogę to pożyczyć”?
Nie będę wiedział, o co chodzi.
O Chrapcię czy zszywacz? To nie to samo.
Nie po to wpadłem. Rant wręczył mi właśnie dwa bilety na mecz baseballa.
Kreatury Monstropolis kontra Szokowce?
A miejscówki pierwsza klasa.
Cudownie! Kiedy idziemy?
My? Mecz jest dzisiaj.
Zaproponowałbym, ale skoro niańczysz dziecko,
- pomyślałem, że zabiorę Fąflaka. - Fąflaka?
Fąflaka? On się nie zna na baseballu.
To ja jestem psychofanem Kreatur.
Patrz.
Oraz podpisane zdjęcie z TJ-em Pazurem.
Masa fanowskich pamiątek.
Fąflaka weź do opery.
Na mecz idziesz ze mną.
A co z malutką Chrapcią?
Już ja coś wymyślę.
Pamiętasz, jak profesor Knecht
nawijał o zasadach bezpieczeństwa i zasnąłeś?
- Nie pamiętam. - Czy to ja zasnęłam?
I śniło mi się, że czuwam, a ty śpisz.
Bez wątpienia spałeś, bo chrapałeś jak...
Val! Val. Nie pamiętam tego.
Cześć.
Duncan, po co tu przylazłeś?
Jestem zastępcą kierownika
i do moich obowiązków należy nadzorowanie podwładnych.
Nie jesteśmy twoimi podwładnymi.
Dobra, więc niższych rangą.
Ja sobie tu siądę i będę oceniał wasze zaangażowanie.
Wow. Relaks. No...
- Mike. - Próbuję zabawić Chrapcię.
Cóż za potworne święto baseballu na Stadionie Kreatur.
Za nami połowa pierwszej zmiany,
a grają lokalne Kreatury oraz goście - Szokowce z Bustonu.
Do boju, Szokowce!
Mówi Bob Ohydniak
i coś mi się zdaje, że TJ Pazur zapisze się dzisiaj w historii.
Jego wczorajsze...
Przepraszam. Muszę przejść.
Wiozę dziecko.
To nasze miejsca. W pierwszym rzędzie.
Do boju, Szokowce!
Przepraszam, czy możesz kibicować troszkę ciszej?
- Mike... - Kreatury!
A oto gwiazda wieczoru.
TJ Pazur zajmuje pozycję, a tłum na trybunach szaleje!
Co za drużyna!
Nie mają z nami szans.
Jose Palczandez, miotacz Szokowców,
czeka już na sygnał i będzie rzucał
trzema piłkami.
TJ Pazur, mocne odbicie w lewą strefę boiska, daleko.
Tak jest! Zielony kolos łapie wszystkie trzy piłki.
Łapie wszystko jak wściekły.
Jest!
Do boju, Szokowce!
Kolego.
Do boju...
Kibic Szokowców, co? Jestem w stanie to uszanować.
Każdy wspiera swoich.
Ale ja, jako kibic Kreatur,
wspieram też swoją rodzinę i cenię sobie ciszę.
Ze względu na dzieci.
Nie zapomnijcie odwiedzić...
Dzięki, stary.
Nie powinniśmy byli przychodzić z dzieckiem.
No pewnie. Ty byś chciał chodzić na miasto,
a mnie zostawiać z dzieciakiem.
- Przecież... - Wiem.
Wolałbyś pójść z Fąflakiem niż z takim nudziarzem jak ja.
- Nie jesteś nudziarzem... - Kumam.
- No i masz. Twoja wina. - Moja? Może jest głodna.
- Dawaj zgnił-doga. - Ludzkie dzieci ich nie jedzą.
Nagle z ciebie taki ekspert.
Ja tylko mówię, że to potworna chemia.
Słowa mojej matki: „Dziecko ma jeść wszystko.
„Bo zacznie wybrzydzać”.
Ten sierściuch nie będzie nam mówił, co masz jeść,
moja mała słodzinko-pralinko.
Beknięcie na medal. Widzisz? Przyjęło się.
Dajesz, bo ci pensji nie wypłacą.
Czekajcie.
Teraz!
I teraz.
I...
I jako że jestem zastępcą,
muszę nadmienić, że kończy wam się czas.
A propos czasu, czas na mój lunch pracowniczy.
Mam dziś randkę z zabójczo szarpaną wołowiną.
Aż ślinka cieknie.
To se załóż śliniak.
- Widzimy się po lunchu. - Mam tu zostać sama?
- Mam kurs komediowy. - Mike'a nawet nie ma w firmie.
- Ani kroku dalej. - Ja...
Na drugą bazę wchodzi już Robby Krosta-Robertson...
Też to czujesz, Sulley? Może mój zgnił-dog śmierdzi świeżością.
Na pewno nie ja. Raczej...
Niestety się przeliczył...
Hej, pałkarzu, zamachnij się!
Świeża sprawa.
Aż mi oczy łzawią.
- Przyjacielu... - Nie.
Nasza przyjaźń przenosi góry.
- Nie. - No weź...
- Nie i nie. - Wisisz mi przysługę.
- Wiesz za co. - Nie.
Pamiętasz,
co zrobiłem? Zapłacę ci!
To ty ją nakarmiłeś zgnił-dogiem.
Nie sądziłem, że tak szybko przez nią przeleci.
Ci ludzie są dziwni.
Ja od siedmiu miesięcy trawię takie jedno coś.
Moja matka zawsze powtarzała: „Skoro weszło, to i wyjdzie”.
Nie przepadam za nią.
Posprzątane.
Prawie jak na zajęciach z toksykologii.
Stopiłeś wtedy ławkę...
Mieliśmy razem jeden wykład. Mylisz mnie z kimś.
Pomyśl. Po dziewięciu latach
jako młodszy asystento-praktykanto-stażysta,
awansujesz wreszcie na asystento-praktykanto-stażystę.
Marzenia naprawdę się spełniają.
- Nie, nie, nie. - Co to było?
Nie wiem. Sprawdźmy. Panie przodem.
Nadchodzą. Rodzice nadchodzą.
Ja ci dam, ty ciapowata ciapo.
Spadajmy stąd!
Szybko, chować się.
Nie wygląda to dobrze.
Druga połowa piątej zmiany,
a Kreatury przegrywają, trzy do dwóch.
Ron Żelazko ma jeszcze szansę na zaliczone wybicie.
Dajecie, Szokowce!
Palczandez będzie rzucał. Bierze zamach.
Żelazko uderza tylko jedną z piłek.
Oj, bracie, przegapiłeś.
Robi się coraz ciekawiej.
Coś mi się wydaje, że jeszcze odrobią straty.
Wspaniale, że któryś z nas mógł to zobaczyć.
Stary, jeżeli mogę ci to jakoś wynagrodzić, to mów.
Zrób dzisiaj kolację i pozmywaj naczynia.
Kolację? A może coś zamówimy?
Zamówimy? Zawsze zamawiamy.
Nie możemy zjeść domowego, rodzinnego posiłku?
- No odpowiedz mi! - Przecież lubisz zamawiać.
Ale teraz mamy dziecko.
Ej! Zamkniecie te paszczęki?
Próbuję obejrzeć mecz.
Zajmij się sobą. To prywatne sprawy.
Spokojnie, Chrapciu. Idziemy spać.
Mike, zrób coś.
Do boju, Szokowce
- Może jej zaśpiewaj. - Jesteśmy na stadionie.
Do boju, Szokowce
Nie będę tu śpiewał.
Do boju, Szokowce!
No już, Chrapciu. Idziemy spać.
Do boju, Szokowce!
Właśnie. O to chodzi.
Do boju, Szokowce!
Buu! Zamachnął się jak dziecko!
- I to takie nieprzewinięte dziecko! - No dobra, dosyć!
Słuchaj, zrzędo.
Jak to dziecko ma spać, skoro drzesz mu się nad uchem?
To było do mnie?
Nie, no co ty.
To kwestia ze spektaklu, który przygotowuję z grupą teatralną.
No. Nosi tytuł: „Jak to dziecko ma spać,
„skoro drzesz mu się nad uchem?”.
Na pewno coś słyszałam.
Misiu, wszystko gra?
No jasne.
Jestem bardzo śpiąca.
Dzięki, rodzice. Dobranoc.
- Jej pierwsze słowa. - Wow!
Słyszałeś to? Zaczęła mówić!
I od razu pełnymi zdaniami.
Ona będzie geniuszem.
- Tak! - Dzwonię do mamy.
Wspaniali z nas rodzice.
Mówiłem, że przez pierwszy rok należy spać z dzieckiem.
Tatuś roku to ja.
Hej. Wszystko dobrze?
Obsada to ośmiu aktorów.
Jeśli chcesz, to zorganizuję ci wejście za kulisy.
Chociaż nie ma tam na co patrzeć.
Po co przyłazisz z głupim dzieciakiem na mecz baseballa?
- Co powiedziałeś? - Mike, odpuść.
Powiedziałem: trzeba być skończonym durniem i totalnym dzbanem,
żeby przyłazić na mecz baseballa z głupim dzieckiem.
Tak mi się właśnie zdawało.
- Mike... - Nikt,
nawet wielki ogr w makijażu, nie będzie tak mówił o moim dziecku!
- Doprawdy? - Tak!
No chodź. Wyskakuj na solo!
- Dajesz, Pazur! - No co, boisz się?
- Jest! - No chodź, no chodź.
Hurra!
Mike. To twoja robota?
Zwycięska piłka!
Prawdziwa Kreaturowa,
TJ-Pazurowa, rekordowa piłka.
A do tego moja.
Póki nasz kolega do siebie dochodzi, może się zawińmy.
Bardzo dobry pomysł.
Chrapcia by już pewnie chciała wrócić do łóżeczka.
- Co zrobiłeś drzwiom? - Nic. Zamknąłem.
- Ty ich ostatni dotykałeś. - No i? To nie moja wina.
Drzwi nie dezaktywowały się ot tak.
Bo ciągle mnie dekoncentrujesz. „A pamiętasz to?”
„Pamiętasz tamto? Pamiętasz siamto?”
- Przypomina mi się... - Widzisz?
Ile razy mam ci powtarzać? Ja tego nie pamiętam.
Czemu to dla ciebie takie ważne?
Ponieważ...
Na Potwornym Uniwersytecie nie mogłam się odnaleźć.
A potem
wszedłeś do sali wykładowej
i odezwałeś się do mnie.
Powiedziałeś:
„Przepraszam. Czy to miejsce jest wolne?”.
Dezaktywowane. Nie podoba mi się to.
Wiecie, że drzwi się wyłączyły?
Cutter na ratunek! Z drogi, podwładni.
Brakowało mi świeżej stęchlizny.
Muszę przejść.
Przepraszam. Muszę przejść.
Dobra robota, MIFT.
Najwyższa pora odłożyć Chrapcię na miejsce.
Chodź. No już. Twój pokój.
Wszystko gra, wszystko gra.
Mike, może jednak jej zaśpiewasz?
Co? Nie będę jej śpiewał piosenki.
- Masz piękny głos. - Dawaj.
Nie. Nie będę...
Misiu-pysiu.
Okej. Niech wam będzie.
Ale zrobię to dla ciebie.
Odłożę cię Na twoje miejsce
Odłożę cię Gdzie twój cichy kąt
Odłożę cię Na twoje szczęście
Lecz do snu nie zaśpiewam, a skąd
Nie pozbawiasz mnie tchu
No pogódź się z tym
Nie pozbawiasz mnie tchu za grosz
Więc nie czaruj mnie już I oczka swe zmruż
Ja do snu nie zaśpiewam, a skąd
Usteczka i nos nie rozczulą mnie
Nie sięgnie serducha twój wzrok
Paluszki, a sio, nie rusza mnie to
I tak szczerze to pachniesz jak wrzos
Odkładam cię więc Na twoje miejsce
Ja ci nie śpiewam, to wcale nie śpiew
Gdy jesteś już Na swoim miejscu
Ja zbieram się, by rzec...
Dobranoc, Chrapciu.
Adieu
Misiu-pysiu, ty i Sulley tak ładnie się nią zajęliście.
Może ja i on doczekamy się własnej słodzinki-pralinki.
- Mike! - Tak się zgrywam, rybciu-grzybciu.
Niezły stresik.
Ale daliśmy radę. Nie uważasz?
Tak jak na propedeutyce strachu.
Ale ty mnie nie pamiętasz.
„Lepszego miejsca tu nie znajdziesz”.
Co?
Spytałem cię: „Czy to miejsce jest wolne?”,
na co ty: „Lepszego miejsca tu nie znajdziesz”.
Jednak pamiętasz.
Tak. Pamiętam też, że poczęstowałaś mnie cukierkami Gluciakami.
Zapamiętałem to, bo je uwielbiam.
Ziomki z uczelni.
Ziomki z uczelni. Tak.
Kiedyś będziemy wspominać
tę dzisiejszą akcję.
Ziomki z pracy.
Tak, ziomki z pracy. Dokładnie.
Wiem, gdzie Duncan chowa swoje Gluciaki.
- Serio? Gdzie? - Pod klatką Froto.
- Oj. Tam. - Podkradam je cały czas.
- To nie są cukierki. - Tak.
- Owszem, cukierki. - To...
- W drogę. Zjemy trochę. - Nie jedz tego.
Cukie-cukierasy...
Val, nie.
KURS KOMEDIOWY Mike'a
No dobra.
Aspirujące śmieszaki, proszę o uwagę.
Proszę o uwagę.
Dziś sprawdzimy sobie, jakie możliwości daje ta okrągła
niby-dętka, znana jako poduszka-pierdziuszka.
Super.
Jak widzicie, już ją napompowałem, bo tak było w instrukcji,
a teraz umieszczę ją na krześle. Niech się dzieje komedia.
Zaczynamy.
Obserwujcie.
To będzie genialne.
Lada moment.
Komedia.
Zepsuta raczej nie jest.
W instrukcji napisali tak:
„Dobrze napompuj poduszkę, po czym...”.
Ratuj ją!
I kończymy dzisiejszą transmisję.
Na razie, potwory.
To było radio
Kreatury.fm, a mówił do was Bob Ohydniak.
Napisy: Hanna Malarowska