Sherlock nie chce się ze mną bawić.
To nic, skarbie.
Chyba widziałem kacze gniazdo.
Tam, za drzewami.
Witaj, Beatrice. Widziałem kaczuszkę, o tam.
Miał miejsce straszliwy wypadek.
Pożar.
Na razie zostaniesz z panią Tilcott.
Straszliwy wypadek.
Pożar.
Pożar…
Znowu masz koszmary?
Nie pamiętam… pożaru.
Dlaczego?
Włóż płaszcz, bo się przeziębisz.
Nałóż kaptur.
Nie potrzebuję.
Wszystkiego najlepszego.
Matko. Ojcze.
Co roku je dostaję. Skąd one pochodzą?
Ze sklepu specjalistycznego w Holborn.
Więc czemu przynosi je listonosz?
Kto je przysyła?
TAKSYDERMIA I ENTOMOLOGIA
Co roku dostaję na urodziny motyla.
Osoba, która je kupuje, jest tutaj.
Znam cię.
Wiem, że cię znam.
Czemu mnie odesłałeś?
Twoja matka zachorowała,
a ja nie dałbym rady zaopiekować się tobą sam.
Nie było pożaru.
Prawda?
Możesz dziś zostać ze mną.
A potem?
Nie podoba ci się u pani Tilcott?
To nie moje miejsce.
Nie pasuję na córkę pastora.
Spójrz, matko, znalazłam serce.
Wolę być kimś z twojego świata.
Towar będzie transportowany przez Europę.
Musimy go jakoś ukryć.
Paczki nie będą większe niż ta.
Jestem zajęty, skarbie.
Sam diabeł tam nie zajrzy.
Widziałem dziś Mycrofta.
Nie zgadniesz, dla kogo pracuje.
Dla sir Bucephalusa Hodge'a.
Najbogatszego człowieka w imperium.
Mycroft mówił, że Hodge pracuje nad rządowym projektem.
Bardzo tajnym.
Wiesz, co czuję?
Szansę.
Hodge coś knuje.
Może uda mi się u niego zatrudnić.
Poszukam jakiegoś jelenia.
Mój mały szpieg.
Moja cudowna Bea.
Jak Oksford?
Malik jest słabym ogniwem.
Jest chciwy i próżny.
Jeśli ktoś zdradzi Hodge'a, to on.
Zaprosiłam go na spotkanie.
Dobra robota.
Nie mogę się doczekać współpracy.
Ja również.
Mamy go, Bea.
MŁODY SHERLOCK
Beatrice, tu jesteś.
Coś cię dręczy.
Dostawa do Paryża nie wyjechała,
a w domu mamy nieproszonych gości.
Do tego księżniczka jest na wolności
i nie przestanie polować.
Wiem, że jest niebezpieczna. Uwierz mi, znajdziemy ją.
Jak?
Sherlock.
Bardzo w niego wierzysz.
Rozumiem, czemu się denerwujesz. Nie musisz rozmawiać z matką.
Ale chcę.
Moja dzielna córeczka.
Moja Atena.
Pamiętaj, co ci mówiłem.
Twoja matka ma bujną wyobraźnię.
Bea, wyrosłaś na przepiękną młodą kobietę.
Tyle masz mi do powiedzenia?
Co masz na myśli?
Wiem, co zrobiłaś.
Co?
Trafiłaś do zakładu, bo byłaś dla mnie zagrożeniem.
- Dlatego ojciec mnie zabrał. - Rozumiem. Tak ci powiedział?
Bea, ojciec odesłał matkę do szpitala,
bo chciał przejąć jej majątek.
Mówił mi, że to powiesz.
Taka jest prawda. Nie możesz mu ufać.
Od zawsze był dla mnie dobry.
Skarbie.
Bea, musisz nam uwierzyć.
- Posłuchaj. - Dlaczego?
Bo nie mamy powodu kłamać.
A ja jestem twoim bratem.
Kolacja o 20.00.
- Ty! - Matko.
- Zwróciłeś ją przeciwko mnie. - Przestań. Dość, Cordelio.
- Kompromitujesz się. - Silas, ty draniu!
Usiądź, proszę.
Już dobrze.
Cóż…
Skoro napad histerii mamy z głowy,
może w końcu usiądziemy.
Proszę, pozwól nam usiąść
i zjeść jak cywilizowani ludzie.
Cudownie jest być…
znowu razem.
Jako rodzina.
Mycrofcie, spróbuj kawioru.
- Nie, dziękuję. - Nalegam.
Z morza Marmara.
Anielski smak.
Zastanawiam się,
czy nie wolałem cię jako asystentkę Hodge'a.
Daj znać, kiedy będziesz wiedział.
Jak długo chcesz nas tu trzymać?
Póki nie powiecie mi, gdzie znajdę Shou'an.
Przypominam ci, Sherlocku, że chciałeś pozwolić jej mnie zabić.
Jeśli ktoś przy tym stole ma prawo czuć niesmak,
to ja.
Mimo to staram się być uczciwy.
- Uczciwy? - Chcieliście Beatrice.
Oto i ona.
Złożyłem obietnicę.
I dotrzymałem słowa.
Kiedy dostanę Shou'an…
- będziecie wolni. - Czy…
Beatrice też będzie mogła odejść, jeśli zechce?
Nie jest więźniem.
Za meczetem przy Ordu Caddesi.
Tam nocuje Shou'an.
Nie było tak trudno, prawda?
Bea.
Bea, posłuchaj mnie.
Nigdy cię nie skrzywdziłam.
Znajdź Shou'an.
Nawet jeden raz.
Przenigdy, kochanie.
Spójrz na nią. Mówi prawdę.
Sherlocku, miałeś zaledwie sześć lat,
wydaje ci się, że będziesz pamiętał każdy szczegół?
To jego styl.
Kłamie i kłamie,
aż wątpisz w to, co sama wiesz.
Są takie przypadki,
że wspomnienia pokazują to, w co chcemy wierzyć.
- Silasie. - Synu.
Zamknij się.
Cóż za elokwencja.
Ach te rodzinne kłótnie!
Panie Holmes, moja rodzina potrafiła się kłócić,
ale to nie byle kłótnia.
To grecka tragedia.
Bea.
Porozmawiajmy bez twojego ojca.
Kiedy nie będziesz pod jego wpływem,
sama zdecydujesz, czy chcesz odejść.
Tego właśnie chcesz?
Beatrice?
Nie.
Proszę.
Oczywiście, że przy tobie tego nie powie.
Beatrice jest bardzo inteligentna i ma swoją wolę.
To twoja sprawka!
- Przekręcasz i naginasz… - Możecie przestać się kłócić?
- Chcesz coś powiedzieć? - Porozmawiamy na osobności?
To, co chcesz powiedzieć,
możesz powiedzieć też w rodzinnym gronie.
Dobrze.
Skontaktowałem się z rządem.
Idą po ciebie, Silasie. Spędzisz resztę życia za kratkami.
Chcą odzyskać swoją broń.
- Na pewno. - Są gotowi zapłacić.
Możemy zaoferować panu
drogę do odkupienia.
Proszę przekonać ojca, by odsprzedał broń
na wyłączność brytyjskiemu rządowi.
- „Zapłacić”? - Sowicie.
Tak.
Mycrofcie.
Jak bardzo sowicie?
Myślę, że możesz…
podać swoją cenę.
Jednak pod jednym warunkiem.
Będziesz sprzedawał tylko im.
A ty będziesz moim pośrednikiem?
Miałbym zdradzić własną rodzinę?
Jeśli chce pan odzyskać karierę,
tak, właśnie tego oczekujemy.
- Tak. - Ty obrzydliwy Judaszu.
Mycrofcie, ty łajdaku.
Nie sądziłem, że jesteś taki.
O to mi chodzi. Inicjatywa! Ambicja.
Mycrofcie.
Chcą dostać broń w ciągu tygodnia.
- Bea? - Możemy to zrobić.
Muszę nadać telegram do ministerstwa.
Odeskortujemy cię do biura telegrafistów
- z samego rana. - Dobrze.
Dziękuję, ojcze.
Słyszałaś, Bea?
Jeden z moich synów…
wciąż nazywa mnie ojcem.
Może jeszcze jest dla mnie szansa.
Beatrice i ja musimy odwiedzić naszą fabrykę.
Sprawa jest pilna.
Zostaniecie tu, dopóki nie znajdziemy Shou'an.
Musimy przygotować się do podróży.
Jak mogłeś?
Jesteś zadowolony, drogi bracie?
Wręcz przeciwnie.
Znajdźcie ją i przyprowadźcie do mnie.
Nie spodziewałeś się tego.
Zdrady Mycrofta.
Może wdał się w ciebie bardziej niż ja.
Być może.
Wykazałeś się geniuszem, chłopcze.
Umysły takie jak twój zmieniają świat.
To ciebie chciałbym u swojego boku.
Naprawdę masz urojenia.
To, co widziałeś w tunelu pod Paryżem,
zmieni naturę działań wojennych.
Żołnierze staną się zbędni.
Wróg zostanie pokonany bez jednego wystrzału.
Powiedz mi jeszcze, że to będzie ratować życie.
Jedna demonstracja wystarczy. Nikt nie rozpocznie wojny.
A lud nazwie cię królem Silasem Rozjemcą.
Czemu nie?
Patrzysz na świat i widzisz tylko siebie?
Dorośnij, chłopcze.
Świat, w którym żyjemy, jest zbudowany cegła po cegle
na ludzkim smutku.
Przetrwają najsilniejsi.
Wiesz, jaka jest najbardziej radykalna myśl ze wszystkich?
Nie jesteśmy ponad naturą.
Niektórzy z nas są robotnicami.
Inni prowadzą w tańcu.
Ty i ja
jesteśmy urodzonymi przywódcami.
Czy ci się to podoba, czy nie, jesteś moim synem.
To nasza chwila. Wykorzystaj ją.
Zostań moją prawą ręką i bądź moim dziedzicem.
Nie po to masz Beatrice?
Beatrice jest wyjątkowa na swój sposób,
ale ty jesteś kimś zupełnie innym.
Powiedz jej, że ją okłamałeś.
Pozwól jej wrócić z matką, a przemyślę twoją propozycję.
Słyszałeś. Ona nie chce.
Oczywiście, że tak, ale możesz ją przekonać.
Porozmawiaj z nią.
Jeśli wyjedzie, ja zostanę.
Porozmawiam z nią.
Przepraszam.
Shou'an nie było pod tamtym adresem.
KSIĄŻĘ
Tak?
Przeszkadzam ci?
Skąd.
Znalazłem na półce tę ciekawą książkę.
Machiavelli.
„Jako że miłość i strach nie mogą współistnieć,
jeśli musimy wybierać”…
„Bezpieczniej jest budzić strach niż być kochanym”.
Podziwiasz go, prawda?
Mojego ojca.
Widzę to w tobie.
Swój rozpozna swego.
Spójrz tylko, jak on żyje.
Naprawdę.
Musisz docenić skalę jego ambicji.
Gdyby biedny Bucephalus Hodge nie zginął…
niewątpliwie padłby z zazdrości.
Nie przejmujesz się etyką.
Nie jak Sherlock.
Etyka nas tylko spowalnia.
Ale ty już to wiesz.
W Oksfordzie
stałaś obok swoich braci
i nie zdradziłaś się,
nie zareagowałaś ani trochę.
Działałam we własnym interesie.
Nie wkurza cię to?
Co?
Bycie w cieniu Sherlocka.
To on jest tym wyjątkowym.
A ty, Moriarty, jesteś jego pomocnikiem.
Nie jestem.
Kiedy wrócimy z fabryki,
Sherlocka ma tu nie być.
Oczywiście, że tak. Chcesz rządzić gniazdem.
Na wszystko jest pora i czas.
Dobrze spaliście?
Shou'an nie było tam, gdzie mówiłeś, Shirley.
Wielka szkoda.
Zawiodłeś mnie.
- Sprawdzałeś pod łóżkiem? - Nie.
Czyli musicie zostać, dopóki nie „sprawdzimy pod łóżkiem”.
Mycrofcie.
Powiedz rządowi, że dostanie broń do…
Do soboty.
- Do soboty. - Oczywiście.
Przykro mi, Sherlocku.
Matko.
Zatem do roboty.
Zabierz go do telegrafisty i zaraz wracaj.
Mój chłopiec na posyłki.
Rozmawiałeś z Beatrice?
Najpierw Shou'an.
Dobrze. No to ruszamy.
- Po co być niegrzecznym? - Oczywiście, dziecko.
Kochanie, widziałeś?
Bea wciąż tam jest, musimy ją tylko zabrać od Silasa.
Myślę, że przejrzy na oczy.
Poczekajmy.
Dziękuję.
Muszę pilnie nadać telegram do Londynu.
Ty.
Dziękuję.
Szlag. Może mi pan naostrzyć ołówek?
Dziękuję.
Odwróć się.
Otwórz drzwi.
Do środka.
Zuch chłopak.
Przepraszam za ołówek.
Chodź.
Księżniczko.
Wiesz, że nią nie jestem.
Stary nawyk.
Przyda mi się twoja pomoc.
Obserwuję ich i nie widzę żadnych słabych punktów.
Możemy ich pokonać.
Są uzbrojeni i mają przewagę liczebną.
Powiedz to Spartanom. Musimy tylko obmyślić plan.
Chwila. Czy to…
Mycroft.
Co on robi?
Macha do was.
Jeśli myśli, że mi się przypodoba,
niech się zastanowi.
Nie, spójrz.
On nas nie zdradził.
Tak. Czołem. Przepraszam.
Wracam z ważnej misji od ojca.
Jeśli natychmiast nie otworzycie,
do wieczora stracicie głowy.
Wracamy na górę.
Nie?
A to co?
Proszę o klucze.
Lepiej to wezmę.
Wybacz.
- Brawo, drogi bracie. - Dzięki, drogi bracie.
- Poszło gładko. - Owszem.
Na ziemię!
Matko.
Cudownie.
- Miło, że wpadłaś. - Chciałam cię zobaczyć.
I zabić twojego ojca.
Wstrzymać ogień!
- Chodź. - Nic ci nie jest?
Wszystko w porządku.
Jezu, czuję, że żyję!
Wybacz, że w ciebie wątpiłam.
W tych okolicznościach wątpiłbym sam w siebie.
Dobra robota.
I vice versa.
Gdzie wasz ojciec?
W swojej fabryce.
Gdzie?
Nie wiemy.
Jeszcze.
Mamy jakieś wskazówki, gdzie może być ta fabryka?
Nie. Nic a nic.
Musimy coś znaleźć.
A to? Wygląda jak mapa wybrzeża.
Jest bezużyteczna. Nie ma nawet zaznaczonej północy.
Fakt.
Podłoga.
- Co z nią? - Kamienie są wytarte.
Od częstego chodzenia.
Pod ścianą?
Czemu pod ścianą są wytarte kamienie?
Właśnie.
Chyba że…
Próbowałem.
Uwielbiam tajne przejścia.
Tak.
Jak stary sklep z tkaninami.
Czemu to ukrywał?
Rety.
Skarbie, taką samą lalkę Bea miała w dzieciństwie.
Pamiętasz?
Opium.
Stworzył sieć handlową dla tekstyliów…
- I wykorzystuje ją do przemytu. - Te same trasy wykorzysta
do przemytu gazu bojowego.
Spójrzcie.
Profesor Thompson, Malik…
Roberts i Enright.
Fale dźwiękowe miały przewidywać,
jak gaz będzie reagował na zmienne warunki pogodowe.
Trajektoria. Równania trajektorii.
Rakiety.
Budują rakiety. One mają przenosić gaz.
Zrzucać śmierć z przestworzy.
Profesor Malik.
„Tanatyt”.
Minerał pod naszą ziemią.
I to.
To równanie, które zmienia go w pełzającą śmierć.
Jamesie.
- Gdy się poznaliśmy. - Tak.
Tworzymy nowe liczby, ale one nie są prawdziwe.
Są wymyślone.
Potrafią rozwiązać nierozwiązywalne równanie.
Są dwa rozwiązania.
Każdego równania.
- Wartość dodatnia i… - Ujemna.
- Jeśli mamy dodatnią… - Możemy znaleźć ujemną.
Stworzyć związek neutralizujący zagrożenie.
Teoretycznie możemy pokonać Silasa.
Tak, teoretycznie.
Co? Mamy problem?
Równanie nie jest dokończone.
Sherlocku, spójrz.
Wszystkie linie prowadzą do środka okręgu.
- To pole rażenia? - Efektu działania gazu.
Wszystkie zaczynają się w jednym miejscu.
„Afszin”.
Może tam ma fabrykę?
Zabierzesz nas tam?
Tak. To dzień drogi stąd.
W porządku, znajdźmy Beatrice.
Szybko. Znam drogę przez góry.
Musisz mi coś powiedzieć.
Co?
Wiedziała, prawda?
Pani Tilcott?
Dokładnie wiedziała, kim jestem.
Czemu pytasz o to teraz?
Bo chcę wiedzieć teraz.
Chciałem, by zajął się tobą ktoś, kogo znam i komu ufam.
Tak mnie znalazłaś?
Czemu mnie wtedy nie odesłałeś?
To przez twoją matkę, prawda? Te wszystkie pytania.
Zalazła ci pod skórę.
Ona taka jest, powinienem był wiedzieć. Ta kobieta kłamie i manipuluje.
Ostrzegałem cię.
Niepewność siebie ci nie przystoi.
Jestem pewna siebie.
Nie jestem pewna ciebie.
Co ty pleciesz?
Naprawdę była dla mnie zagrożeniem? Matka.
Na pewno to dlatego mnie zabrałeś?
Powiesz Sherlockowi,
że zabawiałaś się z jego przyjacielem?
Nie. A dlaczego?
Bo działamy zgodnie z naszymi pragnieniami.
We własnym interesie.
Ty na pewno to rozumiesz.
Słyszę, jak rozmawiasz z Sherlockiem.
Mówię mu to, co musi usłyszeć, żeby był po naszej stronie.
Ze mną robisz to samo?
Nie do twarzy ci z zazdrością.
Poza tym wizja naszej trójki…
Czy to byłoby coś złego?
Zatrzymamy się tu na noc.
Powiedzmy, że odzyskamy waszą siostrę,
ona wróci i znów będziecie rodziną.
Żadnego zabijania się.
- Co dalej? - Nie myślałem na tym.
Nie wiem.
A co z tobą?
Pewnie wrócę razem z wami.
Myślę, że brytyjski rząd
nieźle by zapłacił za broń twojego ojca.
Nie będę częścią niczego, co pozwoli mu zarobić choć pensa.
Nie jemu, Sherlocku. Nam.
- Nam? - Tak.
Może zamiast ją niszczyć,
sami sprzedamy ją rządowi.
Pomyśl.
Zyskamy wolność. Będziemy mogli robić, co chcemy.
Będą stawiać nam pomniki. Nikt nie stanie nam na drodze.
Spokojnie! Tylko żartuję.
- Esadzie, zajmiesz się tym? - Oczywiście.
Pakujemy i wysyłamy.
Nie sprzedajemy tylko Brytyjczykom, prawda?
A jak myślisz?
Kiedy zawrzemy z nimi umowę,
sprzedamy broń Francuzom.
Prusakom, Rosjanom, Chińczykom. Każdemu chętnemu.
Czemu tylko rządom?
Mów dalej.
A prywatni nabywcy?
Rynek się nie kończy.
Zawsze miałaś większe ambicje niż ja.
Moja cudowna Bea.
Cudowna i niesamowita.
- Co się stało? - Jedziesz do Oksfordu.
Jest…
duża szansa, że spotkasz Mycrofta, albo Sherlocka.
To może być dla ciebie trudne.
To od ciebie zależy, czy im powiesz, ale…
Jeśli zdradzisz, że jesteś ich siostrą…
wszystko, nad czym pracowaliśmy,
będzie zagrożone.
Nigdy cię nie zdradzę, ojcze.
Nigdy.
Profesorze Malik.
Panie Holmes.
Afszin.
Oto i on.
Rzucimy okiem?
Chętnie, Jamesie, ale jak tam wejdziemy?
Słucham pomysłów.
Chwila.
Mapa z gabinetu Silasa
przedstawia zarys tych gór.
Miała być do niczego.
- Nie miała północy. - To nie mapa.
To był przekrój poprzeczny.
To nie były drogi, ale tunele.
Te tunele są pod naszymi stopami.
Jest drugie wejście.
- Imponujące. - Dziękuję.
To Malik.
Idę za nim.
- Zaczekaj. - Pójdę z nimi. Uważaj na siebie.
Proszę.
Kiedy ktoś zostaje zamordowany,
wierzymy, że jego dusza trafia do Lian Yu.
- Do otchłani. - Jestem tylko naukowcem.
- Szukam prawdy. - Dusza uwolni się dopiero,
- kiedy ktoś ją pomści. - Nie.
Uwalniam dusze moich rodziców.
Zawalimy to miejsce.
Witaj, Beatrice.
Jasne, że mnie znalazłeś.
W końcu jesteś Holmesem.
Zastanawiałam się, co po mnie masz.
Jestem od ciebie starszy,
to ty dziedziczysz po mnie.
Bea.
Posłuchaj.
Posłuchaj mnie.
Nie wiem, od czego zacząć.
Cały czas, kiedy byłam zamknięta,
utrzymywały mnie przy życiu jedynie
wspomnienia o tobie.
Pamiętasz srokę?
Srokę ze złamanym skrzydłem, którą znalazłyśmy w lesie.
Chciałaś ją uratować.
Położyłyśmy ją do pudełka w szopie
i codziennie karmiłyśmy.
Aż pewnego dnia przyszłyśmy…
a ona odleciała.
Przetrwała.
I oto jesteś ty.
Przetrwałaś.
Przeżyłaś.
Pamiętam.
Naprawdę?
Pamiętam tę srokę.
Wierzę ci.
Wierzę.
Kochanie.
Dziękuję.
Wrócisz z nami? Proszę, skarbie.
Tak, ale najpierw muszę coś zrobić.
- Prowadź. - Idziemy za tobą.
Może być.
Wystarczy, by góra się zawaliła.
- Co ty robisz? - Zaraz do was dołączę.
- Ojcze. - Tak, Beatrice?
- Zobacz, co znalazłam. - Beatrice.
Przyprowadziłaś przybłędy.
Sherlocku.
Znalazłeś to miejsce.
To twój największy sukces.
Co ty wyprawiasz?
Podsłuchałam go, Sherlocku. W ogrodzie.
Zostań moją prawą ręką i bądź moim dziedzicem.
Mnie obiecał to samo.
Beatrice, nie.
Dałam ci wszystko.
Nie chcę tego, Beatrice. Dobrze?
- Nie chcę być jego dziedzicem. - Beatrice.
Nie zdradziłbym cię.
Odpalaj.
James! Ruchy!
Żyjecie?
Gdzie on się podział?
Gdzie on jest?
- Gdzie on jest? - Musimy uciekać.
Tędy!
Sherlocku!
Naprawdę muszę cię szukać?
Spokojnie. Ona jest tu z tego samego powodu.
Chcesz coś powiedzieć?
Nie.
Sherlocku, zamierzasz patrzeć, jak zabijają bezbronnego człowieka?
Taki jesteś?
Sherlocku.
Nie z zimną krwią.
Obiecałeś.
Odpowie za swoje zbrodnie przed sądem.
Nie ty o tym decydujesz. Z drogi.
Nie ruszę się, Beatrice.
Nie mam oporów przed zastrzeleniem ojca,
myślisz, że ciebie oszczędzę?
Nie ruszę się.
Co ty wyprawiasz? Zostaw mnie!
Puść mnie!
Puszczaj!
Zawsze wiedziałem, że mnie kochasz.
Nie rób tego.
Tyle zostało.
Jak myślisz, kiedy zszedł na złą drogę?
Kiedy to się stało?
W jego mniemaniu nigdy.
Wszystko było zamierzone, zgodne z planem.
Nie okazał skruchy.
Miał inny kodeks moralny.
- Bronisz go? - Nie bronię go, Mycrofcie.
Próbuję go zrozumieć.
Staram się zrozumieć jego…
zbrodniczy umysł.
Sherlocku?
To plaster miodu.
Apis mellifera.
Pszczoła miodna.
Przestań, proszę.
Chciał, żebym to miał. Dlaczego?
Nie jesteśmy ponad naturą.
„Nie jesteśmy ponad naturą”.
- Tak mi powiedział. - Sherlocku?
Zostawił mi ślad.
Dość, Sherlocku, nalegam.
Wszystko było zamierzone. Każde słowo ma znaczenie.
Przetrwają najsilniejsi. Radykalna myśl.
- Nie jesteśmy… - Sherlocku…
Dość. Mówisz bez sensu.
„Najsilniejsi”.
To Darwin.
O POWSTAWANIU GATUNKÓW
Nie jesteśmy ponad naturą.
Wszystko zamierzone.
Odłóż to.
- Dlaczego? - Proszę.
Zamknij książkę.
To koniec.
Dziękuję, drogi bracie.
Nigdy nie przepadałem za arystokracją.
Ale przyznaję…
jesteś moją
ulubioną księżniczką.
Dziękuję, Sherlocku.
Mam nadzieję,
że dobrze wykorzystasz swój piękny umysł.
PIERWIASTKI ZESPOLONE
Pasuje idealnie.
Czołem.
Witaj.
Jesteś zmęczony.
Prawie nie spałem.
To moja wina?
Nie narzekam.
Chcę ci coś pokazać.
Jestem ciekawa.
Dogadalibyśmy się.
Ty i ja.
- Śledził cię ktoś? - Nie. Byłam ostrożna.
Jest tu Sherlock.
Nie odwracaj się.
Wyjdź tyłem.
- Do zobaczenia. - Tak.
- Wiedziałem, że tu będziesz. - Słusznie.
Muszę odpocząć od rodziny.
- Twoja potrafi napsuć krwi. - Tak.
- Dwie szklanki whisky. - Oczywiście.
Żałujesz stypendium na Oksfordzie?
Czy żałuję poznania ciebie?
Portiera z koszem na śmieci?
Lokaja.
Nie miałem zaszczytu zostać portierem.
- Gdyby nie ty… - Co takiego?
…byłbym najlepszy na roku.
- Na pewno. - I robiłbym karierę dla rządu.
Nie do zatrzymania.
Skończyłbym jako minister.
Nie ograniczaj się tak.
Powiedziałbym, że zostałbyś premierem.
Pociągałbym za sznurki.
Skoro nalegasz.
Nie.
Niczego nie żałuję.
Tak naprawdę…
powinienem ci podziękować,
Sherlocku Holmesie,
za uratowanie mnie przed życiem pełnym nudy.
W takim razie
nie ma za co.
Co?
Wiem, że to masz,
Jamesie.
Nie mów do mnie zagadkami.
Drugą część równania Malika.
Wiem, że ją masz.
To prawda.
Oczywiście, że tak.
Wiesz, że ją zabrałem. A wiesz dlaczego?
Dla nas.
Jeśli ktoś odbuduje tę broń,
my będziemy mogli go powstrzymać.
Ty i ja.
Nie wierzysz mi?
Sherlocku, tyle razem przeszliśmy, że chyba…
mnie znasz.
Co to?
Nic.
Nic?
Nic.
Liu Mei Yi!
Dorwałaś ich?
Dorwałam ich wszystkich.
Udało ci się.
Dotarłaś do domu.
Przeżyłaś.
Napisy: Jakub Jadowski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger