Papá! Sherlock non xoga comigo.
Non pasa nada, meu amor.
Pareceume ver uns ovos de pato.
Alí, onda as árbores.
Ola, Beatrice. Pareceume ver un dos parruliños por aquí.
Escoita, meu ben. Houbo un accidente terrible.
Incendiouse a casa.
Quedarás coa Sra. Tilcott un tempo.
Un accidente terrible.
Incendiouse a casa.
Incendiouse a casa…
Outro pesadelo?
Non consigo recordar o incendio.
Por que non o recordo?
Pon o abrigo ou arrefriaraste.
A capucha.
Non necesito a capucha.
Feliz aniversario, amor.
Madre. Padre.
O regalo de todos os anos. De onde veñen?
Encargámolas nunha tenda especializada de Holborn.
Logo por que a trae o carteiro?
Quen a mandou?
TAXIDERMIA E ENTOMOLOXÍA
Recibo unha bolboreta cada aniversario.
IMPORTACIÓNS PRENDERGAST
E quen a paga está nesta oficina.
Sei quen é.
Sei que o coñezo.
Por que me afastou?
Túa nai non estaba ben.
Eu non me vía capaz de coidarte pola miña conta.
Non houbo un incendio.
Verdade?
Hoxe podes quedar comigo.
E despois?
Non estás ben coa señora Tilcott?
Non é o meu sitio.
Non nacín para ser filla dun vicario.
Mire, madre, topei o corazón.
Prefiro formar parte do seu mundo.
Os paquetes viaxarán por toda Europa.
Debemos atopar un lugar onde ninguén vaia mirar.
Ningún é máis grande ca este.
Estou ocupado, amor.
Nin ao demo se lle ocorrería mirar aí.
Hoxe vin a teu irmán Mycroft.
E nunca adiviñarías para quen traballa.
Sir Bucephalus Hodge.
O home máis rico do imperio.
Mycroft di que Hodge está ao mando dun proxecto do goberno.
É alto segredo.
Sabes o que cheiro?
Oportunidade.
Hodge trama algo.
E se intento conseguir un traballo na súa oficina?
Atoparei alguén que se deixe manexar.
A miña pequena espía.
A marabillosa Bea.
Que tal Oxford?
O profesor Malik é o elo débil.
É cobizoso e van.
Se algún dos profesores vendese a alma, sería el.
Concerteille unha reunión con el.
Ben feito, Bea.
Malik, ansío facer negocios con vostede.
O mesmo digo, señor.
Caeu no lazo, Bea.
O XOVE SHERLOCK
Beatrice, velaí estás.
Véxote preocupada.
O envío non está no tren a París,
e agora temos a casa chea de hóspedes.
Ademais a princesa segue ceiba
e non parará ata que a paren.
Sei o perigosa que é, Bea. Asegúroche que daremos con ela.
Como?
Sherlock.
Parece confiar moito nel.
Entendo que esteas alterada. Non tes que encararte coa túa nai.
Non, quero facelo.
A miña nena afouta.
A miña Atenea.
Recorda o que che dixen.
Túa nai posúe unha fértil imaxinación.
Bea, convertícheste nunha fermosa e impresionante moza.
Iso é todo?
A que te refires?
Sei o que fixo.
Como?
Metérona no manicomio porque era un perigo para min.
- Por iso padre me levou lonxe. - Xa. Iso é o que che contou?
Bea, meteu a nosa nai no manicomio
porque quería controlar o seu patrimonio.
Díxome que diriades iso.
É a verdade. Non podes crer nada do que di.
Ese home tratoume con bondade.
Querida.
Bea, tes que crernos.
- Escoita. - Por que?
Porque non temos motivos para mentir.
E porque son teu irmán.
Ceamos ás 20:00.
- Ti! - Madre.
- Puxéchela na miña contra! - Por favor. Xa abonda! Cordelia, basta.
- Poste en evidencia. Abonda. - Silas, cabrón!
Sentade, por favor.
Non pasa nada.
Ben.
Agora que a histeria rematou,
quizais podemos sentar.
Por favor, sentemos
e ceemos como xente civilizada.
Ben, non é marabilloso estarmos…
xuntos outra vez?
Unidos de novo.
Mycroft, proba o caviar.
- Non, grazas. - Insisto.
É do Mármara.
Sabe a gloria.
Pregúntome
se me gustabas máis como axudante de Hodge.
Xa mo dirás cando te decidas.
Ata cando nos terá aquí retidos?
Ata que me digades onde atopar a Shou'an.
Debo recordarche, Sherlock, que ías permitir que me asasinase.
Se algún dos presentes debe sentirse incómodo,
creo que debo ser eu.
Pero aquí estou, tentando ser razoable.
- Razoable? - Querías ver a Beatrice.
Velaquí a tes.
Promesa que fago,
promesa que cumpro.
Cando teña a Shou'an…
- podedes marchar. - E…
Beatrice tamén pode marchar se o desexa?
Non está prisioneira.
Tras a mesquita de Ordu Caddesi.
Aí está Shou'an.
Ben, non foi tan difícil, non si?
Bea.
Bea, escóitame.
Nunca che fixen dano.
Atopa a Shou'an.
Nin unha soa vez.
Nin podería nin querería, meu amor.
Mira para ela. Di a verdade.
Sherlock, daquela apenas tiñas seis anos.
Como esperas que alguén confíe nos teus recordos?
Iso é o que fai sempre.
Mente e mente,
ata que dubidas do que sabes que é verdade.
Verás, nalgúns casos,
os nosos recordos dinnos o que queremos crer.
- Silas. - Fillo.
Cale.
Moi elocuente.
Leas familiares, ou, James?
Sr. Holmes, a miña familia rifa coma a que máis,
pero isto non é unha lea.
É traxedia grega.
Bea.
Por favor, déixame falar contigo sen que teu pai estea presente.
Sen estar baixo a súa influencia.
Para que escollas. Poderías marchar.
É iso o que queres?
Beatrice?
Non tal.
Velaí o tes.
Por suposto que non o vai dicir diante túa, ou si?
Como poderás comprobar, sabe pensar por si mesma.
Sempre o fai!
- Sempre o fai. Retorce, manipula… - Podedes parar de discutir?
- Queres dicir algo? - Podemos falar en privado?
Todo o que debas dicir,
podes dicilo diante desta marabillosa familia.
De acordo.
Falei co goberno da Súa Maxestade.
Veñen prenderte, Silas. Pasarás o resto dos teus días na cadea.
Queren recuperar a súa arma.
- Xa o imaxino. - Están dispostos a pagala.
Existe, non obstante,
un camiño para a súa redención.
Señor Holmes, queremos que convenza a seu pai
para que venda a arma en exclusiva ao goberno británico.
- "Pagala"? - Xenerosamente.
Si.
Mycroft.
A que te refires con "xenerosamente"?
A que podería…
decidir o prezo.
Cunha condición.
Seren os únicos compradores.
E ti serás o negociador, o meu intermediario?
Espera que traizoe a miña familia?
Se quere recuperar a súa carreira,
iso é exactamente o que esperamos de vostede.
- Si. - Es un completo e absoluto Xudas.
Mycroft, pero que rastreiro.
Deus, non te imaxinaba capaz.
Vedes? Disto é do que falo. Iniciativa! Ambición.
Mycroft.
Debes entregárllela nunha semana.
- Bea? - É factible.
Ben. Debo telegrafar a Exteriores.
Farei que te acompañen á oficina de telégrafos
- en canto abra pola mañá. - Vale.
Grazas, padre.
Oíches iso, Bea?
Un dos meus fillos
aínda me chama padre.
Quizais aínda teña unha oportunidade.
Ben, creo que Beatrice mais eu debemos visitar a nosa pequena fábrica.
Por un asunto urxente.
Quedaredes aquí ata que apareza Shou'an.
Beatrice, preparémonos para a viaxe.
Como puideches?
Estarás contento, querido irmán.
Nada máis lonxe.
Atopádea! Traédema.
Isto non o esperabas, non si?
A traizón de Mycroft.
Igual se parece a vostede máis do que cría.
É posible.
Demostraches ser moi brillante, meu fillo.
As mentes coma a túa cambian o mundo.
Es ti quen quixese que se unise a min.
Engánase a si mesmo.
Escoita, o que viches nese túnel de París
cambiará a natureza da guerra.
Non se enviarán tropas á fronte.
Acabará co inimigo sen disparar un só tiro.
E agora tamén me dirá que salvará vidas.
Abondará unha demostración para que ninguén ouse comezar unha guerra.
E a xente proclamarao o rei Silas, o pacificador.
Por que non?
Cando observa o mundo, só se ve a vostede mesmo?
Madura, rapaz.
O mundo no que vivimos constrúese ladrillo a ladrillo
sobre a tristura humana.
Só sobreviven os máis aptos.
Sabes cal é o pensamento máis orixinal e radical de todos?
Que non somos superiores á natureza.
Algúns somos humildes abellas obreiras.
Outros dirixen o baile.
Ti mais eu
somos líderes natos.
Sexa que che guste ou non, Sherlock, ti es sangue do meu sangue.
Agora é o teu momento. Aprovéitao.
Sé a miña man dereita, o meu sucesor, o meu herdeiro.
Non é Beatrice todo iso?
Beatrice é excepcional ao seu xeito.
Pero ti es estás noutro nivel.
Dígalle que lle mentiu.
Déixea marchar con madre, e considerarei a súa oferta.
Xa a oíches. Non quere.
Claro que non quere, pero se alguén pode convencela…
Fale con ela, Silas.
Se consegue que marche, quedarei.
Falarei con ela.
Descúlpame.
Shou'an non estaba onde el dixo.
O PRÍNCIPE MAQUIAVELO
Si?
Molesto?
Claro que non.
Topei este entretido libro nos andeis.
Maquiavelo.
"Como o amor e o temor dificilmente poden coexistir,
se debemos elixir entre ambos…"
"É máis seguro ser temido que ser amado."
Admíralo, non si?
A meu pai.
Véxocho na cara.
Un recoñece os seus iguais.
Repara en como vive.
En serio.
Tes que admirar o tamaño da ambición dese home.
Se o pobre Bucephalus Hodge non estivese morto…
creo que morrería de envexa.
A ética non vai contigo.
Con Sherlock si.
A ética só é un lastre.
Pero ti iso xa o sabes.
En Oxford,
tiveches diante a teus irmáns,
e non lles deches nin a menor pista,
nin un indicio de que os coñecías.
É un mero cálculo de interese propio.
Non che molesta?
O que?
Estar á sombra de Sherlock.
Que el sexa o especial.
E ti, Moriarty, o seu fiel escudeiro.
Non son o seu escudeiro.
- Cando volvamos da fábrica… - Ei.
Non quero aquí a Sherlock.
Claro que non. Queres liderar a colmea.
Hai un tempo para cada cousa.
Espero que durmísedes ben.
Shou'an non estaba onde me dixeches, Shirley.
É unha mágoa.
Que decepción.
- Mirou debaixo da cama? - Non.
Así que teredes que quedar aquí ata que miremos "debaixo da cama".
Mycroft.
Asegúralle ao goberno da Súa Maxestade que recibirán as armas…
A fin de semana.
- A fin de semana. - Abofé.
Perdóame, Sherlock.
Madre.
Bule logo.
Acompáñao á oficina de telégrafos e tráeo de volta.
O meu mozo dos recados.
Falou con Beatrice?
Primeiro Shou'an.
Ben. Hai que marchar.
- Non hai por que ser maleducados. - Tes razón, filla.
Viches, querido?
Bea segue estando aí. Só temos que afastala de Silas.
Recobrará o sentido, Sra. Holmes.
Pouco a pouco.
Grazas.
Debo mandar un telegrama a Londres. Urxente.
Ti.
Grazas.
Vaites. Podería afiarme isto?
Agradézollo.
Dá a volta.
Abre a porta.
Métete aí.
Así me gusta.
Desculpe o do lapis.
Pasa.
Princesa.
Sabes que non son unha princesa.
Temo que é o costume.
Veño pedirche axuda.
Observo a súa rutina, e non atopo un punto débil.
Poderiamos gañarlles.
Van armados e teñen vantaxe numérica.
Díllelo aos espartanos. Debemos elaborar un plan.
Un momento. Ese non é…?
Mycroft.
Que fai?
Diría que te está saudando.
Se cre que así vai recuperar o meu favor,
está moi equivocado.
Non, madre, mire.
Non nos traizoou.
Si. Ola. Desculpen.
Veño dunha misión urxente para meu pai.
Se non abren a porta agora mesmo,
poden darse por mortos ao final do día.
Xa volvemos para arriba.
Non?
Mira para aí.
As chaves, por favor.
Será mellor que colla isto.
Desculpe.
- Ben feito, meu irmán. - Grazas, meu irmán.
- Que ben saíu todo. - Saíu, si.
Abaixo!
Madre.
Deus te bendiga.
- Grazas por vir. - Quería verte de novo.
Iso e matar a teu pai.
Alto o fogo!
- Madre, veña. - Madre, está ben?
Alterada, pero ben.
Deus, síntome vivo!
Perdoa por dubidar de ti.
Tranquila. Eu tamén dubidei, dadas as circunstancias.
Que boa xogada.
O mesmo digo.
Onde vai teu pai?
Na súa fábrica.
Onde?
Non o sabemos.
Aínda.
Temos algunha pista de onde pode estar esa fábrica?
Non. Ningunha.
Ten que haber algunha pista.
E isto? Semella un mapa dalgunha costa.
Non nos vale. Nin sequera ten marcado o norte.
Certo.
O piso.
- Que ten? - As baldosas están gastadas.
Debido ás pisadas.
Baixo a parede?
Por que hai baldosas gastadas a carón da parede?
Non debería.
A menos que…
Só era unha idea.
Encántanme os pasadizos secretos.
Moi ben.
Parece un vello almacén téxtil.
Por que querería mantelo en segredo?
Ai, Deus santo.
Querido, esta boneca é coma a que Bea tiña de pequena.
Lembras?
É opio.
Monta unha rede de comercio téxtil…
- E úsaa para o contrabando. - E polas mesmas rutas
distribuirá o axente nervioso.
Mirade isto.
Profesor Thompson, Malik,
Roberts e Enright.
Con este estudo sobre ondas de son predín
a reacción do axente nervioso en distintos climas.
Traxectorias. Son ecuacións de traxectorias.
Foguetes.
Están construíndo foguetes para soltaren o axente nervioso.
Para espallaren a morte dende o ar.
Profesor Malik.
"Tanatita."
O mineral das terras do meu pobo.
E isto.
É a súa ecuación para convertelo nunha morte lenta.
James.
- Cando nos coñecemos. - Si.
Creamos números novos. Pero os números non son reais.
Son imaxinarios.
Créanse para resolver ecuacións irresolubles.
Solución oposta ou complementaria.
Sempre hai outra solución.
- O revés do positivo. - O negativo.
- Tendo o positivo… - Podemos dar co negativo.
E crear un composto que neutralice a ameaza da morte lenta.
En teoría, podemos derrotar a Silas.
En teoría, si.
Que? Algún problema?
A ecuación está inacabada.
Sherlock, ven ver isto.
Mira, todas estas liñas van dar ao centro dun círculo.
- Será o radio de acción? - Como se espalla.
Todos parten da mesma localización.
"Afshin."
Será a fábrica?
Podes levarnos alí?
Si. Está a un día de camiño.
Moi ben, imos en busca de Beatrice.
Bulide. Coñezo un camiño atravesando as montañas.
Necesito que me diga unha cousa.
O que?
Ela sabíao, non si?
A Sra. Tilcott.
Sabía perfectamente de onde saín.
Por que mo preguntas agora?
Quero sabelo agora.
Quería alguén coñecido que coidase ben de ti.
Foi así como me atopaches?
Por que non me botou nese momento?
Isto é por túa nai, verdade? Todas estas preguntas.
Meteuse na túa cabeza.
Iso é o que fai coa xente, ben o sei. Mente, manipula.
Advertinte sobre ela.
Non é propio de ti dubidar de ti mesma.
Non dubido de min.
Dubido de vostede.
Que diantre dis?
De verdade era madre unha ameaza para min?
Foi esa a razón pola que me afastou?
Contaraslle a Sherlock
o ben que o pasaches onte co seu amigo?
Seguro que non. Por que?
Porque actuamos segundo os nosos desexos.
Actuamos polo noso propio interese.
Seguro que ti o entendes mellor que ninguén.
Vexo como lle fala a Sherlock.
Dígolle o que precisa escoitar para mantelo do noso lado.
Acaso non o fai comigo?
Os celos non son propios de ti.
Ademais, nós os tres xuntos…
Tan malo sería?
Pasaremos a noite aquí.
Supoñamos que recuperamos a túa irmá,
que volve á casa e sodes felices.
Ninguén tenta matar a ninguén.
- Que farás despois? - Non pensei no futuro.
Non o sei con certeza.
E ti?
Supoño que volverei á casa.
Creo que o goberno británico
pagaría moi ben pola arma de teu pai.
Non quero formar parte de nada co que meu pai gañe un só penique.
El non, Sherlock. Nós.
- Nós? - Si.
E se non a destruímos?
Vendémoslla ao goberno da Súa Maxestade.
Pénsao.
Liberdade, Sherlock. Poderiamos facer o que quixésemos.
Faríannos grandes estatuas. Ninguén se poñería no noso camiño.
Veña, ho! Estou de broma.
- Esad, podes ocuparte disto, por favor? - Si. señor.
Comezade a embalalo todo para o envío.
Non llela imos vender só aos británicos, ou?
Ti que cres?
En canto cerremos o trato co goberno británico,
venderémola aos franceses.
Prusianos, rusos, chineses… A quen a queira mercar.
Por que só aos gobernos?
Continúa.
Por que non a particulares e a empresas?
O mercado é infinito.
Sempre fuches máis ambiciosa ca min.
A miña marabillosa Bea.
Tan marabillosa.
- Que pasou? - Que vas ir a Oxford.
Verás, é…
moi probable que vexas a Mycroft, mesmo a Sherlock.
Supoño que che vai resultar difícil.
Por suposto, ti decides se queres contárllelo…
Pero se lles dis que es súa irmá…
todo o que conseguimos xuntos…
Todo iso correrá perigo.
Nunca o traizoaría, padre.
Nunca.
Profesor Malik.
Señor Holmes.
Afshin.
Velaí o está.
Imos botar un ollo?
Todo isto está moi ben, pero como entramos?
Acéptanse ideas, por favor.
Un momento.
O mapa do estudio de Silas.
A forma desas montañas coincide.
O que non valía,
- e nin tiña o norte. - Non é un mapa.
É un plano transversal.
Non eran estradas. Eran túneles.
Eses túneles están baixo os nosos pés.
Hai outra entrada.
- Impresionante. - Grazas.
Aí está Malik.
Vou por el.
- Agarda. - Vou con ela. Coidado.
Por favor.
Na miña vila, cando matan alguén,
cremos que a súa alma queda no Lian Yu.
- É un abismo. - Só son un científico.
- Busco a verdade. - Cando vingan a súa morte,
- quedan liberados. - Non.
Eu liberarei a meus pais.
Botemos isto abaixo.
Ola, Beatrice.
Como non ías atoparme?
Á fin e ao cabo, es un Holmes.
Pregúntome se te pareces a min.
Dado que son máis vello ca ti,
creo que es ti quen se parece a min.
Bea.
Escoita.
Escóitame, querida.
Non sei por onde empezar.
Durante o tempo que pasei no manicomio,
todos eses anos, o único que me mantiña en pé
eran os recordos contigo.
Lembras a pega?
Atopamos unha pega no bosque que tiña a ala rota.
Ti querías salvala.
Así que a metemos nunha caixa no alpendre do xardín,
e iamos darlle de comer todos os días.
Ata que un día fomos e…
saíra voando.
Sobrevivira.
Igual ca ti.
Sobreviviches.
Recórdoo.
Recórdalo?
Recordo a pega. Lembro…
Créote.
Meu amor.
Grazas.
Virás connosco? Por favor, querida, virás con nós?
Irei, pero primeiro debo facer algo.
- Vai diante. - Seguímoste.
Isto servirá.
Isto abondará para derrubar a montaña.
- James, que fas? - Agora mesmo vou.
- Padre. - Si, Bea.
- Mira o que atopei. - Beatrice.
Recolliches uns vagabundos.
Sherlock.
Deches co sitio.
O teu mellor truco.
Que fas?
Escoiteino, Sherlock, no xardín.
Sé a miña man dereita, o meu sucesor, o meu herdeiro.
A min prometeume o mesmo.
Beatrice, non.
Deicho todo.
Non quero, Beatrice. Oíches?
- Non serei o seu herdeiro. - Beatrice.
Nunca te traizoaría.
Ponlle lume.
James! Veña! Bule!
Estades ben?
Onde foi?
Onde está?
- Onde está? - Debemos marchar xa!
Por aquí!
Sherlock!
Vou ter que ir buscarte?
Tranquila. Está aquí pola mesma razón ca ti.
Queres dicir algo?
Non.
Sherlock, vas quedar aí vendo como disparan a un home indefenso?
É iso propio de ti?
Sherlock.
A sangue frío non.
Fixeches unha promesa.
Responderá ante a xustiza polos seus delitos.
Iso non o decides ti, Sherlock. Quita do medio.
Non me moverei, Beatrice.
Se non teño reparos en disparar a meu pai,
podo dispararche a ti tamén.
Non me moverei.
Que está facendo? Non, pare! Quite de enriba!
Pare! Sólteme!
Sólteme!
Sempre souben que me querías, fillo.
Non. Non.
É todo canto queda.
En que momento cres que se desviou
e colleu o camiño equivocado?
Na súa opinión, non se desviou.
Todo era intencionado, todo seguía un plan.
Non estaba arrepentido.
Seguía outro código.
- Deféndelo? - Non o defendo, Mycroft.
Trato de entendelo.
Trato de entender a súa…
mente criminal.
Sherlock?
É coma un panal.
Apis mellifera.
A abella melífera.
Para, por favor.
Quería que eu tivese isto. Por que?
Non somos superiores á natureza.
"Non somos superiores á natureza."
- Foron as súas palabras. - Sherlock?
Deixábame unha pista.
Abonda, Sherlock. Debo insistir.
Todo seguía un plan. Nin unha palabra fóra de lugar.
Sobreviven os máis aptos. O pensamento máis orixinal.
- Non somos… - Sherlock!
Abonda. O que dis non ten sentido.
"Orixinal."
Darwin.
A ORIXE DAS ESPECIES DARWIN
Non somos superiores.
Todo segue un plan.
Deixa a chave.
- Por que? - Por favor.
Pecha o libro, Sherlock.
Acabouse.
Grazas, meu irmán.
Verás, nunca me entusiasmou a realeza.
Pero…
debo admitilo:
es a miña princesa favorita.
Grazas, Sherlock Holmes.
Espero que atopes o xeito
de darlle bo uso a esa túa mente marabillosa.
RAÍCES DE CORPLEY
Encaixan á perfección.
Ola.
Pareces canso.
Non durmín moito esta noite.
Teño eu a culpa?
Non me queixo.
Teño que ensinarche algo.
Estou intrigada.
Fariamos bo equipo.
Ti mais eu.
- Seguíronte? - Non. Tiven coidado.
Sherlock está aí.
Non te vires.
Sae por atrás.
- Ata a noite. - Vale.
- Supoñía que estarías aquí. - Acertaches.
Necesitaba escapar da familia.
- Acaba con un. - Sobre todo a miña.
- Dous whiskys, por favor. - Agora, señor.
Lamentas perder a bolsa de estudos en Oxford?
Lamento coñecerte?
O conserxe da papeleira?
Servente.
Nunca gocei do honor de ser conserxe.
- Se non me distraeses… - Distraínte?
…sería o primeiro da miña promoción.
- Sen dúbida. - Acadaría un bo posto no goberno.
Serías imparable.
Secretario de Exteriores.
Non poñas límites á túa ambición.
Habías ser Primeiro Ministro como mínimo.
Si, podería ser quen manexase todos os fíos, non si?
Vale, se insistes…
Non.
Non me arrepinto.
De feito…
creo que debería agradecerche,
Sherlock Holmes,
que me salvases dunha vida aburrida.
Pois a iso eu respondería
que de nada.
Que?
Sei que o tes,
James.
Agora non me veñas con misterios.
O resto da ecuación de Malik.
Sei que o tes.
Tes razón.
Como non ías tela?
Sabes que o collín. E sabes para que?
Para nós os dous.
Se esa arma rexorde das súas cinsas,
teremos os medios para derrotala xuntos.
Ti mais eu.
E logo non me cres?
Sherlock, despois do que pasamos xuntos, estou seguro de que a estas alturas…
xa me coñeces.
Iso que é?
Nada.
Nada?
Non é nada.
Liu Mei Yi!
Collíchelos?
Collín. Collinos a todos.
Conseguíchelo.
Xa estás na casa.
Volviches viva á casa.
Subtítulos: Beatriz Rivas Pazos
Supervisora creativa: Abraham Díaz López