Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪(ผลงานภาพยนตร์ของ NETFLIX)
‪(ได้รับแรงบันดาลใจ ‪มาจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริง)
‪ผมสัญญาว่าจะดูแลหัวใจของคุณ
‪ไปจนชีวิตของผมดับสิ้น
‪ผมอยากเห็นคุณใส่เครื่องประดับ
‪ให้ผมไปเถอะ ธม
‪ธม คุณกับโอมาร์คือชีวิตของผม
‪ผมจะกลับมา
‪อาหมัด
‪ไม่เป็นไรครับ ย่า ‪ผมอยู่นี่แล้ว ใจเย็นๆ นะ ใจเย็นๆ
‪ย่าครับ เราควรไปโรงพยาบาลกัน
‪ไม่
‪ถ้าย่าไป
‪ย่าจะไม่ได้กลับมาที่บ้านนี้อีก
‪เหลือเวลาไม่มากแล้ว
‪ย่าอยู่ได้อีกไม่นานหรอก
‪อย่าพูดอย่างนั้นสิครับ
‪ย่าอยากรู้ อาหมัด
‪ก่อนที่ย่าจะตายจากโลกนี้ไป
‪ย่าอยากรู้
‪ว่าจริงๆ แล้วเกิดอะไรขึ้นกันแน่
‪ตั้งใจฟังเรื่องที่ย่าเก็บงำมาหลายปีมานี้นะ
‪ตั้งแต่ต้นจนจบเลย
‪ย่าไม่เคยเชื่อเรื่องรักแรกพบ
‪(ปี 1939 เซอร์กัม มะละกา)
‪แต่มันเกิดขึ้น
‪ตอนที่เราไม่ทันตั้งตัว
‪มาดูแล้วเลือกกันได้เลยครับ
‪สดๆ จากทะเลเลยนะ
‪ปลาสดๆ จากทะเลทั้งนั้น
‪มาครับ มาดูปลาสดๆ
‪มีปลาทู ปลาซาร์ดีน ปลากุเรา
‪- เข้ามาดูก่อนครับ ‪- เชิญครับ คุณ
‪- มาดูก่อนครับ ‪- นี่ปลาสดๆ เลยครับ
‪ธม ถ้าเธออยากได้ของดีๆ ล่ะก็
‪ไปร้านนั้น
‪เข้ามาเลยครับ มีปลาสดๆ ให้เลือกเยอะ
‪ดูเหมือนลูกค้าเลือกเข้าแต่ร้านออตมานว่ะ
‪ถูกของนาย
‪ซัลมาห์
‪เอาปลาทูนะ มาน เหมือนเดิม ฉันขอตัวใหญ่ๆ
‪- เหมือนเดิมใช่มั้ย ซัลมาห์ ‪- จ้ะ เหมือนเดิมเลย
‪นี่ธม เพื่อนของฉัน หลานสาวของคุณปูเตห์
‪คุณปูเตห์ไม่สบาย เธอมาอยู่ดูแลท่าน
‪- ซัลมาห์ ‪- มีอะไร คาริม
‪ขอบใจนะ มาน
‪มีอะไร
‪ฉันจะเอาเหมือนเธอค่ะ
‪ทุกอย่างหนึ่งริงกิตเลยจ้ะ
‪นั่นเยอะไปแล้วค่ะ
‪ไม่เป็นไรครับ เอาไปเถอะ
‪ให้คุณปูเตห์
‪- ขอบคุณค่ะ ‪- ยินดีครับ
‪คุณธม
‪เสร็จหรือยังจ๊ะ
‪เราไปล่ะนะ
‪- คุณธม ‪- คุณธม
‪เธอนี่ได้ปลามาหนักเต็มตะกร้าเลยนะจ๊ะ
‪ปลาสดๆ ครับ ปลาสดๆ แวะมาดูมาเลือกกันได้
‪ไอ้น้อง แบกของดูท่าจะหนัก ‪ระวังสะโพกหักนะโว้ย
‪ซัลมาห์จ๊ะ
‪ไทบ์ เดี๋ยวฉันไปเอาปลามาเพิ่มนะ
‪มาน
‪อย่าจ้องบ้านหลังนั้นนานนักสิ
‪ถ้าผนังบ้านพังจะทำยังไง
‪ถึงคุณธมผู้...
‪เรียนถึง...
‪นี่สำหรับ...
‪ออตมาน
‪พระเจ้า
‪ขอบคุณนะคะ
‪หมู่นี้ไม่เห็นคุณมาแถวนี้
‪คุณปูเตห์ไม่ค่อยสบายน่ะ
‪ฉันทิ้งท่านไว้นานๆ ไม่ได้
‪ตอนนี้ซัลมาห์เฝ้าท่านอยู่
‪คุณเคยออกทะเลมั้ยครับ
‪ที่จริงฉันกลัวการออกไปทะเลลึก
‪ฉันกลัวจมน้ำ
‪แต่ทะเลสงบกว่าตามชายฝั่งนะ
‪จะเป็นแบบนั้นได้ยังไง
‪หลับตาสิครับ
‪หลับตา
‪นึกภาพตัวเองอยู่กลางมหาสมุทรคนเดียว
‪มองดูท้องฟ้า
‪สีคราม
‪มีแสงแดดสาดส่อง
‪กว้างไกลสุดลูกหูลูกตา
‪มองดูผืนน้ำ
‪สีเขียวมรกต
‪และลึกยิ่งนัก
‪ไกลสุดลูกหูลูกตา
‪มันเงียบงัน
‪ไร้เสียงอื่นใด
‪นอกจากเสียงหัวใจของคุณเต้น
‪สำหรับผม นั่นคือสงบครับ คุณธม
‪แต่ทะเลไม่ได้สงบเสมอ ใช่มั้ย ออตมาน
‪ไม่อย่างนั้น...
‪เรือลำนั้นคงไม่มีสภาพแบบนั้น
‪ผุพัง
‪และถูกทิ้งร้าง
‪อย่างน้อยมันก็เคยได้แล่นออกทะเล
‪เรือไม่ควรจอดทอดสมออยู่ริมฝั่งเฉยๆ
‪คุณปูเตห์
‪ตายแล้ว
‪ยายคะ
‪- คุณปูเตห์คะ คุณปูเตห์ ธม ‪- ยาย
‪- คุณปูเตห์ พระเจ้า ฉันเตือนท่านแล้วนะ ‪- คุณยาย
‪คุณยาย
‪ทำไมถึงล้มล่ะครับ ยาย ยายปูเตห์
‪การตายของคุณยาย
‪ทำให้ย่าหลงทางไร้จุดหมาย ‪และเดียวดายเหลือเกิน
‪ย่าเสียไหล่ที่เคยให้ซบยามร้องไห้ ‪และคนที่ย่ารักไปพร้อมกัน
‪คุณธม
‪คุณจะอยู่ที่นี่อีกนานแค่ไหน
‪คุณธม... คุณธม อย่าไปนะครับ
‪คุณธม คุณไม่ต้องไปหรอก อยู่ที่นี่เถอะ
‪ถ้าผม...
‪คุณธม คุณจะอยู่...
‪- คุณต้องไปเมื่อไหร่ครับ ‪- มีอะไรเหรอ ออตมาน
‪คุณปูเตห์จะไปเมื่อไหร่เหรอครับ
‪คุณจะอยู่ที่นี่อีกนานแค่ไหน
‪วันสองวัน
‪ไม่มีเหตุผลให้ฉันอยู่ต่อแล้ว
‪ฉันไม่เหลือใครที่นี่แล้ว
‪ก่อนคุณไป...
‪ผมรู้ว่า
‪ผมไม่มีเงินถุงเงินถัง
‪ไม่มีครอบครัว
‪ผมมันต่ำต้อยเกินไป
‪แต่ผมก็ไม่ละอายที่จะวาดฝันว่า
‪จะได้คุณมาเป็นภรรยาของผม
‪ผมจะทุ่มเทเต็มที่
‪ผมจะพยายาม
‪ตราบใดที่ผมยังมีแรง ‪ผมจะขยันบากบั่นให้คุณได้...
‪คุณไม่ละอายจริงๆ ด้วย ออตมาน
‪ทำไมคุณถึงคิดว่าฉันเห็นเงินสำคัญกว่าหัวใจ
‪เราก็เหมือนกันแหละ
‪ฉันก็ไม่มีอะไรเหมือนกัน ออตมาน
‪นอกจากหัวใจดวงหนึ่ง
‪หัวใจที่มีรัก
‪ผมสัญญา...
‪ผมสัญญาว่าจะดูแลหัวใจของคุณ
‪ไปจนชีวิตของผมดับสิ้น
‪ไม่นานจากนั้นเราก็แต่งงานกัน
‪ย่าไม่เคยมีความสุขเท่านั้นเลย อาหมัด
‪แต่สองปีต่อมา
‪ญี่ปุ่นก็รุกรานมาลายา
‪(ปี 1941 ญี่ปุ่นรุกรานมาลายา)
‪เร็วเข้า รีบเดินไป
‪ไม่นานญี่ปุ่นก็เข้ายึดครองทั้งประเทศ
‪แต่ละวันผ่านไป ชีวิตเรามีแต่ลำบากยากเข็ญขึ้น
‪เร็ว รีบไป ไปสิ
‪ไป
‪ไปเดี๋ยวนี้
‪เป็นอิสระจากพวกอังกฤษแล้ว
‪เร็วเข้า
‪มิตรสหายกลายเป็นศัตรู
‪มีพวกคิดคดทรยศอยู่ทุกหนแห่ง
‪ใจเย็น ทุกคน พวกเขามาปลดปล่อยเรา ‪ไม่ให้เป็นเมืองขึ้นอังกฤษ
‪ผู้ชายทุกคนต้องมาช่วยคนญี่ปุ่น
‪คนมาเลย์กับคนอินเดีย มานั่งตรงนี้
‪คนจีน ไปนั่งฝั่งโน้น เร็วเข้า
‪คนเอเชียช่วยคนเอเชีย
‪ญี่ปุ่นเป็นพันธมิตรของเรา พวกเขาอยากช่วยเรา
‪ไป
‪ผมต้องไปแล้ว ธม
‪มานๆ อย่าไปนะ มาน อย่าไป
‪ไม่ต้องห่วงนะ
‪ผมจะหาทางกลับมา
‪ไม่ต้องกลัวหรอก
‪เดินตามเขาไป
‪นั่นเป็นครั้งแรกที่ออตมานจากย่าไป
‪ไป เร็วเข้า ไป
‪สงครามจีน-ญี่ปุ่นที่เริ่มขึ้น ‪ณ จีนแผ่นดินใหญ่ลุกลามมาถึงที่นี่
‪คนญี่ปุ่นตามล้างแค้นคนจีนต่อที่มาลายา
‪ขอบคุณ
‪เราหยุดพักที่นี่ แลกเปลี่ยนคนคุม
‪อีกหนึ่งชั่วโมงเราจะเดินทางต่อ
‪ทุกคน ฟังทางนี้ ‪อีกหนึ่งชั่วโมงเราจะเดินทางต่อจากที่นี่
‪เราจะข้ามไปหลังเขาลูกนั้นเพื่อไปสร้างสนามบิน
‪รีบทำกับข้าวเร็ว
‪นี่
‪พูดว่า "ขอให้พบสันติ โอมาร์" เร็ว
‪ขอให้พบสันติ โอมาร์
‪- ขอให้พบสันติ โอมาร์ ‪- ขอให้พบสันติเช่นกัน
‪ไม่นึกว่าจะมาเจอนายที่นี่ บังเอิญดีมั้ยล่ะ
‪ไอ้ยุ่นบ้าเอ๊ย
‪พวกคนจีนถูกไล่ล่าแล้วฆ่าทิ้งอย่างเหี้ยมโหด
‪นายโดนจับได้แล้ว
‪หมอนั่นเป็นคนจีน
‪รีบหนีไปเถอะ
‪นายมาบอกฉันเรื่องนี้ทำไม
‪ไม่เป็นไร ใจเย็นไว้
‪รีบไปจัดการ ไปเดี๋ยวนี้เลย
‪ใจเย็น
‪จับมัน จับตัวมันไว้
‪หาพวกมันให้เจอ
‪ฉันรู้ว่าพวกแกซ่อนอยู่ไหน
‪ที่นี่ไม่มีที่ให้ซ่อนหรอก
‪ไปหาทางโน้น
‪พวกแกหนีไม่รอดหรอก
‪ออกมาซะ
‪เร็วเข้า หาพวกมันให้เจอ
‪พวกมันอาจซ่อนอยู่ในหมู่ศพ
‪แกเข้าใจคำสั่งของฉันมั้ย
‪ที่นี่ทั้งโสโครกทั้งเหม็นเน่าสิ้นดี
‪ออกมา
‪แทงศพดูให้แน่ใจว่าตายแล้วจริง
‪เดี๋ยวก่อน
‪พอแล้ว
‪พวกมันไม่อยู่ที่นี่ ไปกันเถอะ
‪เราเสียเวลาเปล่าๆ
‪เริ่มมืดแล้ว ไว้เรามาหาพวกมันต่อพรุ่งนี้
‪ไปกัน
‪นี่
‪นี่ใหญ่พอมั้ย
‪พักกันที่นี่เถอะ พวกยุ่นเพ่นพ่านอยู่ทั่วเลย
‪เจ็บหรือเปล่า
‪ขอฉันดูซิ
‪แผลเป็นไง
‪พอถึงบ้านแล้วเราค่อยไปเย็บแผล
‪ไม่มีปัญหา
‪นายล่ะ
‪แผลนายน่ะ
‪นี่น่ะเหรอ ไม่เป็นอะไรหรอก
‪ไม่มีปัญหา
‪เหมือนที่พวกคาวบอยชอบพูดกันในหนัง
‪ลัมกาห์เหว่ง
‪ว่าไงนะ
‪ชื่อของฉัน
‪หน้าฉันดูไม่เหมือนคนชื่อโอมาร์ ว่ามั้ย
‪พวกยุ่นแยกไม่ออกหรอก
‪พวกมันจะไปรู้อะไร
‪จักรพรรดิจงเจริญ
‪พวกมันรู้อยู่แค่นั้น
‪ออตมาน
‪ออตมาน ฉันจะดูแลนายเอง
‪ไม่ต้องห่วงนะ
‪ฉันจะพานายกลับเซอร์กัมอย่างปลอดภัย
‪ไม่มีปัญหา
‪"ไม่มีปัญหา" งั้นเหรอ
‪ถ้าไม่ใช่เพราะนาย เราคงไม่เดือดร้อน
‪ถูกของนาย
‪ในนามของพระเจ้าผู้มีเมตตาปรานีสูงสุด
‪ขอบคุณพระเจ้าที่ทุกอย่างราบรื่น ธม
‪เธอตั้งชื่อไว้หรือยัง
‪เราจะรอให้พ่อของเขากลับมาบ้าน
‪มีคนอยู่ตรงนั้น เร็วเข้า
‪ไม่มีปัญหา
‪เร็วเข้า
‪พวกญี่ปุ่นยังอยู่แถวนี้
‪คนที่หนีรอดมาได้ก็ไปซ่อนอยู่หมู่บ้านอื่น
‪อยู่นานหลายเดือน
‪ออตมาน
‪มาน
‪พระเจ้าช่วยไว้แท้ๆ
‪- ขอบคุณ ‪- ไม่เป็นไร
‪- ฉันไปก่อนนะ ‪- ขอบคุณ
‪- ขอให้พบสันติ ‪- เช่นกัน
‪มาน
‪ขอให้พบสันติ ลูก
‪ตั้งชื่อเขาหรือยัง
‪ฉันรอให้คุณมา
‪โอมาร์
‪ครั้งแรกที่เขาจากย่าไป
‪เขากลับมา
‪เขาเกือบเอาชีวิตไม่รอด
‪แต่เขาก็กลับมาบ้าน
‪ขอให้พบสันติ
‪ย่าครับ
‪แม่มาแล้ว
‪แม่
‪แม่ มีอะไรเหรอคะ
‪หลังสงครามนั้น
‪เรานึกว่าจะหมดทุกข์หมดโศกกันสักที
‪แต่ชีวิตก็ยังลำบากยากเข็ญ
‪หลายสิ่งหลายอย่างถูกทำลายไป
‪ออตมานบอกว่า
‪สิ่งดีๆ ไม่เคยได้มาง่ายๆ
‪คุณต้องไล่ตามมัน
‪เขาถึงได้มุ่งออกไปไกลกว่าใครอื่น
‪เขาตรากตรำทำงานหนักกว่าใคร
‪- ไทบ์ ‪- ธม
‪นายเห็นมานมั้ย
‪เมื่อกี้เขาออกทะเลอยู่
‪ฉันชวนให้เขากลับมา แต่เขาไม่ยอมกลับ
‪เขาออกเรือไปคนเดียว
‪พาฉันออกเรือไปหาที
‪ตอนนี้เราออกไปไม่ได้
‪- ไว้ฝนหยุดแล้วฉันจะออกเรือ ‪- ฉันไปกับนายด้วยนะ
‪- เธอไปไม่ได้ ‪- ฉันจะไปกับนายด้วย
‪งั้นก็ได้
‪แต่ไม่ใช่ตอนนี้ ‪พอฟ้าเปิดแล้ว ฉันค่อยออกไปตามหาเขา
‪ระวัง
‪วันนี้นายตื่นเช้านะ
‪ธม
‪เธอไม่ได้กลับบ้านเหรอ
‪ไปกันเถอะ ท้องฟ้าเปิดแล้ว
‪ไม่ต้องห่วงนะ ธม
‪เราหาเขาเจอแน่
‪พระเจ้าจะช่วยให้เขาปลอดภัย
‪- มาน ไทบ์ นั่นออตมาน มาน ‪- มาน
‪ไทบ์ เร็วเข้าสิ
‪มาน
‪ระวังมือนะ ธม
‪คุณอย่าทำแบบนี้อีกนะ มาน อย่าทิ้งฉันไปอีกนะ
‪มานเอ๊ย มาน นายนี่มันดื้อด้านชะมัด
‪นั่นคือครั้งที่สองที่ออตมานจากย่าไป ‪แล้วกลับมาหาย่า
‪ย่าคิดว่าสองครั้งก็เกินพอแล้ว
‪จากนี้ไป ครอบครัวของเราจะอยู่อย่างสงบสุข
‪(ปี 1949)
‪ลมพัดโชยมา
‪กิ่งไม้หักร่วงลงมาบนโขดหิน
‪ลูกตัวหนักนะ โอมาร์
‪หนึ่ง
‪สอง
‪นกพากันร้องด้วยความตกใจกลัว
‪ขอให้พบสันติ
‪ฟ้ามืดเมฆครึ้ม
‪- ขอให้พบสันติ ‪- เช่นกัน
‪นายกลับมาสักทีนะ มัวไปทำอะไรตั้งนาน
‪- ไม่เจอกันตั้งนาน ‪- เดี๋ยวนี้นายดูดีเลยนะ
‪เดี๋ยวนี้พวกเธอโตเป็นสาวกันแล้วนะ
‪หลังสงครามจบ พวกเขาก็ชีวิตดีนะ
‪มีเรือก็เยอะ
‪งานก็ชุม
‪- ฉันกลับล่ะนะ มาน ‪- ได้
‪- ขอให้พบสันติ ‪- นั่นใครเหรอ พ่อ
‪กะลาสีน่ะ โอมาร์
‪กะลาสีคืออะไรฮะ
‪พวกเขาทำงานบนเรือลำใหญ่ๆ
‪และท่องไปรอบโลก
‪รอบโลกเลยเหรอ
‪น่าสนุกดี
‪ขอบคุณพระเจ้า
‪ฉันหิวจะแย่แล้ว
‪- ธม ผมไปหาคาริมนะ ‪- ผมไปกับพ่อด้วยได้มั้ย
‪- ในที่สุดฉันก็ถึงบ้าน ‪- นายเจอพายุบ้างหรือเปล่า
‪ขอให้พบสันติ
‪ขอให้พบสันติเช่นกัน
‪- เป็นไงบ้าง คาริม ‪- อะไรเนี่ย
‪มองทางนี้ เจ้าหนู
‪- โอมาร์ มองตรงสิ ‪- หนึ่ง สอง สาม
‪โอมาร์ไม่รู้ว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้น
‪แต่ย่ารู้
‪เขาจะจากเราสองคนไปอีก
‪ความหลังของเราสอง
‪ฉันคิดถึงเธอเหลือเกิน
‪จันทร์เจ้าเอ๋ย
‪ดวงดาราอยู่แห่งหนใด
‪เห็นอยู่เหนือ
‪ต้นไทร
‪มาเถิด
‪มาเถิด ที่รัก
‪มาด้วยกัน
‪ไปเดินเล่นกัน
‪ดวงดาวมากมาย
‪แนบชิดพระจันทร์
‪มาเถอะ
‪ไปไหนเหรอ
‪ไปเดินเล่นกัน
‪คืนนี้ท้องฟ้าโปร่งดี
‪ดวงดาวมากมายแนบชิดพระจันทร์
‪มาเถอะ
‪- อย่าร้องไห้สิ ‪- อย่าไปนะ มาน
‪ผมไม่อยากให้เรายากจนไปชั่วชีวิต
‪แต่เรา...
‪เราหาทางทำกินที่นี่ได้
‪ฉันจะรับเย็บผ้ามากขึ้น คุณก็...
‪ผมจะทำอะไรได้อีก ธม
‪ผมเป็นคนเล ธม
‪ผมรู้จักแค่ท้องทะเล
‪ผมอยากเห็นคุณใส่เครื่องประดับ
‪แม้ไม่ใช่เพชร
‪เป็นทองก็ยังดี ถึงจะเล็กจิ๋วแค่ไหน
‪ผมเคยสัญญากับคุณไว้
‪ถ้าคุณรับผมเป็นสามีของคุณ
‪ผมจะตั้งหน้าตั้งตาหาเงินมาให้คุณ
‪แต่ฉันไม่อยากได้มัน มาน
‪เรามีพอแล้ว
‪ให้ผมไปเถอะ ธม
‪คุณจะไม่ลืมฉันใช่มั้ย
‪- ไม่มีวัน ‪- สัญญาสิ
‪สัญญากับฉันว่าคุณจะกลับมาหาฉัน มาน
‪ธม คุณกับโอมาร์คือชีวิตของผม
‪ผมจะกลับมาบ้าน
‪เหมือนเรือที่ไร้ทิศทาง
‪รักและได้รับรัก
‪ขอบคุณ
‪เรียบร้อยแล้ว ไทบ์
‪เดี๋ยว
‪รอเดี๋ยว
‪ฉันเกือบตกเรือแน่ะ
‪ขอให้พบสันติ โอมาร์
‪- มาน ‪- ลัม
‪ช่างเถอะ
‪ดูนายสิ
‪ฉันชินกับหน้าหงอๆ ‪"ฉันอยากกลับบ้าน" ของนายมากกว่า
‪ธม
‪คุณคือคุณธมเหรอ
‪มิน่าล่ะนายถึงบังคับให้ฉันพากลับมาส่งที่เซอร์กัม
‪ธม นี่ลัมจ้ะ
‪โอมาร์ นี่โอมาร์ ลูกชายของฉัน
‪- โอมาร์เหรอ ‪- โอมาร์
‪เขาหล่อเหมือนฉันเลย
‪นี่
‪- นายก็ทำงานบนเรือเหรอ ‪- ใช่ ฉันจะไปทำบนเรือสไวร์
‪ฉันเหมือนกัน
‪สไวร์เหรอ
‪ดีเลย ฉันมีเพื่อนแล้ว
‪คุณธม ไม่ต้องห่วงนะ ‪ผมจะดูแลสามีของคุณอย่างดี
‪ถ้าเขาทำตัวไม่ดี ผมจะ...
‪นี่ๆ
‪โอมาร์ ตั้งใจเรียนนะ
‪ช่วยดูพวกไก่ด้วย
‪ดูแลเรือของพ่อด้วย
‪พ่ออยากกลับบ้านมาเห็นทุกอย่างยังอยู่ดี
‪ครับ พ่อ
‪ดูแลแม่ของลูกด้วยนะ
‪เขียนจดหมายมาหาฉันนะ มาน
‪ธม คุณก็รู้ว่าผมเขียนจดหมายไม่เก่ง
‪พยายามสิ
‪เขยิบหน่อย
‪และนั่นเป็นครั้งสุดท้ายที่ย่าได้เห็นเขา
‪ย่าอยากรู้ว่าทำไมเขาไม่กลับมาบ้าน อาหมัด
‪เขายังมีชีวิตอยู่มั้ย หรือว่าเขาตายแล้ว
‪แล้วถ้าเขาจากไปแล้ว เขาตายยังไง
‪หลุมศพของเขาอยู่ไหน
‪ย่าอยากให้แกไปหาว่าตอนนี้ปู่อยู่ที่ไหน
‪ย่าต้องรู้ให้ได้
‪ก่อนย่าจะตาย
‪มันหลายปีแล้วนะ ย่า
‪ผมจะตามหาเขาได้ยังไง
‪ผมจะเริ่มได้จากไหน
‪ลองไปถามพ่อของแกดู
‪แม่คะ โอมาร์...
‪เจย์บาห์ แม่รู้
‪ย่าครับ
‪ต่อให้ผมไปตามหา
‪- ผมว่าผมคงไม่พบคำตอบหรอก ‪- ลองดู อาหมัด
‪- ขอให้พบสันติ พ่อ ‪- เช่นกัน
‪แกเพิ่งมาถึงเหรอ อาหมัด
‪- ครับ พ่อ ‪- แกกินอะไรมาหรือยัง
‪กินแล้วครับ
‪พ่อครับ
‪ผมถามอะไรพ่อได้หรือเปล่า
‪ผมอยากถามเรื่องปู่
‪ลมพัดโชยมา
‪กิ่งไม้หักร่วงลงมาบนโขดหิน
‪พ่อครับ
‪พ่อ
‪แกเพิ่งมาถึงนี่ อาหมัด
‪แกกินอะไรมาหรือยัง
‪กินแล้วครับ
‪พวกนั้นเป็นของของพ่อ
‪ผมขอดูได้มั้ยครับ
‪รูปนี้คือตอนแม่ของแกกับพ่อไปเดตกันครั้งแรก
‪แล้วรูปนี้ล่ะครับ
‪นี่ตอนที่พ่อไปเรียนปริญญาโทที่ลอนดอน
‪คราวนั้นพ่อได้รับทุน
‪ปี 1966
‪นี่ล่ะครับ นี่แผนที่อะไร
‪แผนที่ของปู่
‪(แด่โอมาร์)
‪พ่อครับ นี่...
‪แกเพิ่งมาถึงเหรอ อาหมัด
‪แกกินอะไรมาหรือยัง
‪(สมุดโทรศัพท์อังกฤษ)
‪(ธมและโอมาร์ ถนนลามา ‪หมู่บ้านเซอร์กัม มะละกา มาเลเซีย)
‪- ฮัลโหล ‪- ครับ สวัสดีครับ
‪- ผมอาหมัด โอมาร์ ‪- ค่ะ
‪ผมฝากข้อความไว้เมื่อวาน ‪ให้จามิล โนห์จากมาเลเซีย
‪จริงด้วย คุณถือสายรอสักเดี๋ยวได้มั้ยคะ
‪ครับ ได้ครับ ผมจะรอ
‪(ปี 1949 เรือสไวร์ ชายฝั่งสิงคโปร์)
‪ขนของลงเร็วเข้า อย่ามัวอู้
‪หลังจากเซอร์กัมมา พ่อก็ขึ้นเรือจากสิงคโปร์
‪เขาเป็นคนมาเลเซียคนเดียว ‪ในหมู่กะลาสีรุ่นพี่คนอื่นๆ
‪งานหนักมาก
‪แต่เขาไม่เคยรู้สึกว่าหนัก ‪เขาสนแค่ว่าครอบครัวต้องกินอยู่ดีขึ้น
‪อย่าอู้ เร็วเข้า
‪ให้ไวกว่านี้
‪ทำงานอีกแล้วเหรอ เขาทำอะไรน่ะ
‪- ลมแรง ฝนตกหนัก ‪- อีกแล้วเหรอ
‪กินหมูสิ เดี๋ยวนายก็ดีขึ้นเอง
‪แกโง่หรือไง
‪เขาเป็นมุสลิม เขาไม่กินหมู
‪ที่จริง ฉันไม่รู้หรอกว่ามุสลิมกินอะไร
‪เขาคงกินลมมั้ง เขาถึงได้อยู่ข้างนอกตลอด
‪จริง
‪เขาไม่ค่อยกินอะไร ‪แต่เขายังแข็งแรงกว่านายสองคนอีก
‪แกพูดว่าไงนะ
‪อะไร
‪แกฟังไม่เข้าใจเหรอ
‪ลัม
‪นี่
‪ไปทำงานไป
‪ไปกันเถอะ
‪จะมีเรื่องกับพวกนั้นไปทำไม
‪พวกมันทำฉันอารมณ์เสีย
‪ถ้าฉันไม่สน ทำไมนายต้องสน
‪นายซึมซับภาษาจีนเร็วดีนะ
‪ก็ได้แค่งูๆ ปลาๆ
‪ไหนขอซุปกะหล่ำ ‪"ที่อร่อยที่สุดในโลก" ของนายหน่อย
‪มันอร่อยมาก
‪จนทำให้เป็ดคึกทำลูกตลอดปีเลย
‪ขอฉันชิมหน่อย
‪ฉันอยากรู้ว่ามันอร่อยจริงหรือเปล่า
‪น้องชายของฉันคนนี้
‪ล่องเรือไปรอบโลก
‪เขาคิดถึงเมียของเขา
‪และเขาทุกข์หนัก
‪- ไปรษณีย์ครับ ‪- ขอบคุณ
‪ไปรษณีย์ครับ
‪ไปรษณีย์
‪- ทำการบ้านที่ครูให้เสร็จหมดหรือยัง ‪- ครับ ครู
‪ดีจ้ะ
‪ไปหาแม่ไป
‪แม่ฮะ บุรุษไปรษณีย์มามั้ย
‪หิวหรือเปล่า ลูก
‪คงพรุ่งนี้ล่ะมั้ง
‪จดหมายของพ่ออาจจะมาถึงพรุ่งนี้ก็ได้
‪พรุ่งนี้ผมจะรีบกลับจากโรงเรียน ‪ผมอยากรอบุรุษไปรษณีย์
‪แม่ฮะ แม่ต้องพยายามนะ แม่
‪เวลาจดหมายของพ่อมา แม่จะได้อ่านออก
‪ขอให้พบสันติ
‪- เช่นกันครับ ‪- โอมาร์
‪หนังสือของเธอ โอมาร์
‪เธอลืมไว้ที่โรงเรียน
‪ขอบคุณครับ ครู
‪- งั้นผมไปก่อนนะ ‪- ขอบคุณค่ะ
‪ถ้าโอมาร์
‪หรือใครก็ตามอยากให้ผมสอน
‪ผมหมายถึงว่าเรียนรู้ไว้ก็ดีนะ ‪ไม่มีอะไรต้องอาย
‪ไปรษณีย์ครับ
‪บุรุษไปรษณีย์ รอเดี๋ยว
‪ไปรษณีย์ รอก่อนครับ
‪มีอีกมั้ยฮะ
‪ไม่มีแล้ว
‪แม่ ดูนี่สิ
‪"ด้วยรักและคิดถึงจากออตมาน ฮาจิ อาเลียส"
‪ผมบอกแม่แล้วไงว่าวันนี้จดหมายจะมา ใช่มั้ย
‪นายทำอะไรน่ะ
‪นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่นายขโมยเสบียงนะ
‪แบบนี้คุณเรียกว่าขโมยเหรอ
‪ผมแค่เอาไปนิดหน่อย ไม่เยอะเลย
‪ถ้าผมไม่เอาไป ของก็เน่า ‪ยังไงคุณก็โยนมันทิ้งอยู่ดี
‪ไม่มีใครมีอภิสิทธิ์ที่นี่
‪รวมถึงนายด้วย
‪- เชฟ ‪- อย่ามายุ่ง
‪รอเดี๋ยวครับ
‪มันไม่ใช่ความผิดของเขา
‪มันเป็นความผิดของผมเอง
‪เรื่องนี้พวกนายก็ผิดทั้งคู่แหละ
‪ดูซินายทำอะไรลงไป
‪แต่มันไม่ใช่ความผิดของนาย
‪ฉันกินของที่เขาทำไม่ได้
‪ฉันจะไปบอกกัปตัน
‪มาน
‪มาน ทำไมนายทำตัวโง่แบบนี้
‪เดี๋ยวนายก็โดนไล่ออกด้วย
‪ฉันไม่สน ลัม
‪ถ้านายไป ฉันก็ไป
‪- นายไม่ได้ผิดด้วยซ้ำ ‪- มาน อย่า
‪- แกอยากปากสว่างนักใช่มั้ย ‪- แกมีปัญหาอะไรวะ
‪จับมันไว้
‪ตรงนี้มีเรื่องอะไรกัน
‪นี่ จากนี้ไม่มีฉันแล้ว นายดูแลตัวเองให้ดีล่ะ
‪เมื่อไหร่ฉันจะได้เจอนายอีก ลัม
‪เรื่องนั้นเราไม่รู้หรอก
‪แต่นายกับฉัน เรามีชะตาร่วมกัน
‪รอดูแล้วกัน
‪ญี่ปุ่น
‪(ปี 1950 โอกินาวะ ญี่ปุ่น)
‪(เกาะเชจู เกาหลีใต้)
‪(ด้วยรักและจุมพิตจากออตมาน ฮาจิ อาเลียส)
‪(ปี 1951 ฮ่องกง)
‪ผมอยากกลับบ้าน ธม
‪หย่อนของลงมา
‪โอเค ไปทางนั้น ขยับไปหน่อย
‪ขยับหน่อย โอเค
‪เอาวางลง ขยับนิด
‪โอเค
‪(ติดไฟง่าย)
‪เรียบร้อย
‪นี่ๆ
‪นายเป็นอะไรมั้ย เร็ว ช่วยเขา
‪มันอันตรายเกินไป
‪ไฟคลอกเขา เร็วเข้า
‪ไฟคลอกเขา ช่วยเขาเร็ว
‪- เร็วเข้า ‪- มาตรงนี้หน่อย
‪- รักษาเรือไว้ก่อน เร็วเข้า ‪- ดับไฟ
‪- ขอบคุณ ‪- ไม่เป็นไร
‪ขอบคุณ
‪- ขอบคุณ ‪- ไม่เป็นไร
‪เขียนรายงานความเสียหายมาให้ฉัน ‪ระบุว่าเสียอะไรไปบ้าง
‪(ปี 1952 เซอร์กัม)
‪ฉันยังคงเฝ้ายื้อ
‪รักที่ยังหลงเหลืออยู่
‪สิ่งที่ยังเหลือ
‪อยู่ในใจเธอ
‪ถึงแม้ว่า
‪เธอจะอยู่ไกลแสนไกล
‪ถ้ายังมีรักให้ฉัน
‪กลับบ้านมาหาฉันเถิด
‪แม่
‪แม่ อย่า
‪ถึงเขาไม่อยากเขียนจดหมาย
‪ทำไมเขาไม่เขียนอะไรก็ได้ ‪มาบนโปสการ์ดพวกนั้นล่ะ
‪แม่
‪- เขายังจำเราได้มั้ย โอมาร์ ‪- เขาจำได้อยู่แล้ว
‪เขาไม่เคยถามว่าเราเป็นยังไง ‪ว่าเราลำบากกันหรือเปล่า
‪- เขาไม่เคยบอกเราว่าเขาเป็นตายร้ายดียังไง ‪- ชีวิตบนเรือมันลำบาก
‪งานก็หนัก ไม่มีเวลา
‪อย่าโกรธเลยครับ
‪แม่ไม่ได้โกรธ
‪เดี๋ยวพ่อก็เขียนมาหา
‪ผมรู้ว่าพ่อเขียนแน่
‪(ด้วยจุมพิตแห่งรักจากออตมาน ฮาจิ อาเลียส)
‪ขอให้พบสันติ
‪- ขอให้พบสันติ ‪- เช่นกัน
‪นี่เงินที่ฉันยืมมาจากออตมานสักพักแล้ว
‪เอาไปใช้เถอะ
‪ฉันไปแล้วนะ
‪ขอบคุณ
‪- ขอบคุณ ‪- ไม่เป็นไร
‪แม่
‪- คุณไหวหรือเปล่า ‪- แม่
‪ทำไมหมอนั่นถึงขึ้นเรือของพ่อล่ะ
‪แม่ขายเรือไปแล้ว
‪แม่ พ่อไม่ยอมให้คนอื่น...
‪แม่
‪แม่ขายเรือไปแล้ว ขายไปแล้ว
‪แต่นั่นเรือของพ่อนะ พ่อจะต้องโกรธแน่
‪โอมาร์
‪แม่จะไปตามหาพ่อของแก
‪แม่จะหาเขาให้เจอ
‪พาเขากลับบ้าน
‪แต่ถ้าเขากลับมาแล้ว...
‪แล้วเรือของเขาไม่อยู่ จะยังไงต่อ
‪แล้วถ้าเราเก็บเรือไว้ แล้วเขาไม่มีวันกลับมาล่ะ
‪เขาไม่อยู่ที่นี่
‪มีพ่ออยู่ด้วยดีกว่ามีแต่เรือของเขานะ
‪ใช่มั้ย โอมาร์
‪โอมาร์
‪คุณจะไปตามหาเขาที่ไหน
‪โปสการ์ดล่าสุดของเขาส่งมาจากฮ่องกง
‪แล้วถ้าเขาไม่อยู่ที่นั่นล่ะ
‪ฉันต้องลองดู
‪มีอะไรคะ ครู
‪เงินจากที่ขายเรือ ‪ไม่พอให้คุณเดินทางไปฮ่องกงหรอก
‪รับเงินนี้ไปเถอะครับ
‪ผมยืนกรานจะให้
‪ไม่ค่ะ ครู
‪ฉันกลัวว่าฉันจะไม่มีเงินมาคืนคุณ
‪ผมพูดจากใจ
‪คุณทยอยคืนผมทีละนิดได้ เมื่อไหร่ก็ได้
‪ผมแค่อยากช่วยโอมาร์
‪ครูคะ
‪สาบานกับพระเจ้า...
‪เราจะตอบแทนคุณอย่างงาม
‪ให้พระเจ้าเป็นพยาน
‪ภาวนาต่อไปนะ คุณธม
‪(ปี 1953 ฮ่องกง)
‪(สำนักงานท่าเรือ)
‪ตามฉันมา ไม่ต้องห่วง
‪อย่าให้เธอหนีไปได้
‪- ช่วยด้วย ‪- หลีกให้พ้นทางฉัน
‪- ทางนี้ ‪- ช่วยด้วย
‪เข้าไป เงียบสิ
‪- เข้าไป ‪- ธม
‪- ไอ้เจ๋อนั่นใคร
‪แกเป็นใคร
‪ผม...
‪ผมเอง
‪ท่าทางแกดูกระจอกชะมัด
‪- เอามันออกไป ‪- ไม่ ฟังก่อน ฟังผมก่อน
‪คุณเพิ่งไปลากเธอมาจากถนน ‪คุณรู้มั้ยว่าเธอเป็นใคร
‪ฉันไม่สนว่าเธอเป็นใคร
‪ฉันรู้แค่ว่าเธอจะโกยเงินให้ฉันได้เยอะ
‪โอเค ได้ๆ ๆ ไม่ต้องห่วง
‪ไม่ต้องห่วงเลย
‪ไม่มีปัญหา โอเคมั้ย
‪- พาเธอเข้าไป ‪- ลัม
‪- ไม่มีปัญหา ‪- ลัม
‪โอเค งั้นผมไปบอกเฮียค่วนดีมั้ย
‪คุณเอาคนของเขามาหาผลประโยชน์ใส่ตัว
‪ดูซิว่าเฮียค่วนจะว่ายังไง
‪เดี๋ยว
‪แกพูดว่าไงนะ
‪เฮียค่วนเหรอ
‪เธอเป็นเด็กของเฮียค่วนเหรอ
‪เราไปหาเฮียค่วนกันมั้ยล่ะ
‪อาเหง่า ปล่อยเธอไป
‪มาสิ
‪มาเร็ว
‪เด็กใหม่พวกนี้
‪เธอต้องเรียนรู้กฎกติกาบ้าง
‪ถือไปเองสิ
‪- ขอบคุณ ลัม ‪- รีบเดินไปเถอะน่า
‪คุณมาทำอะไรที่ฮ่องกง มานอยู่ไหน
‪ฉันมาตามหาเขาที่นี่
‪มองอะไรของแก กลับไปทำงานสิ
‪คุณนี่ดื้อเหมือนออตมานเลย
‪มาถึงนี่คนเดียว
‪มันอันตรายนะ
‪ฉันต้องมาตามหาออตมาน
‪คุณรู้มั้ยว่าเขาอยู่ที่ไหน
‪ผมอยู่กับเขาบนเรือไม่นาน
‪แล้วผมก็ไม่ได้เจอเขาอีกเลย
‪ฉันนึกว่าจะตามหาเขาได้ง่ายๆ
‪ฉันนึกว่าพอฉันมาถึง...
‪น่าจะมีคนรู้จักเขา...
‪รู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน
‪เหมือนในหมู่บ้านของเรา
‪ที่นี่มันไม่เหมือนกัน
‪เอาล่ะ ผมมีพรรคพวกหลายคนที่ท่าเรือ
‪บางคนเคยทำงานบนเรือสไวร์
‪ผมจะไปถามดูให้
‪ส่วนตอนนี้ คุณอยู่ที่นี่นะ
‪ผมจะไปอยู่กับเพื่อนคนนึง
‪ฉันมากวนคุณแท้ๆ เลย ลัม
‪ออตมานก็เป็นเหมือนน้องชายของผม
‪เราเลยเป็นครอบครัวเดียวกัน
‪เขามีเมียน้อยหรือเปล่าเนี่ย
‪เราปิดหน้าต่างไว้จะดีที่สุด
‪ฉันเคยเจอมาน
‪เขาได้เลื่อนตำแหน่งและได้ขึ้นเงินเดือน
‪แต่จากนั้นฉันก็ไม่เจอเขาอีก
‪ออตมานขึ้นเรือพีแอนด์โอไป
‪ตอนนี้เรืออยู่ที่รัสเซีย
‪แต่พวกเขาไม่แน่ใจว่าเรือจะกลับมานี่เมื่อไหร่
‪คนนั้นคือยูซป
‪เขาเคยเจอออตมานที่นี่
‪แล้วเขาบอกว่ามานได้เลื่อนตำแหน่ง ‪และได้ขึ้นเงินเดือนที่เรือพีแอนด์โอ
‪เขาได้เลื่อนตำแหน่งและได้ขึ้นเงินเดือน...
‪แต่เขากลับบ้านไม่ได้
‪ลัม คุณช่วยอะไรฉันหน่อยได้มั้ย
‪คุณช่วยส่งจดหมายนี่ให้ออตมานได้มั้ย
‪ฉันรู้ว่ามันไม่ง่าย
‪แต่ฉันไม่รู้จะขอให้ใครช่วยแล้ว ลัม
‪ผมจะพยายาม
‪ฉันไม่สนว่าจะนานแค่ไหน
‪ตราบใดที่จดหมายส่งถึงมือเขา
‪ผมจะดูให้แน่ว่าเขาได้รับจดหมายนี้
‪ขอบคุณนะ ลัม
‪เสี่ยวโป
‪ส่งจดหมายนี่ให้ถึงมือออตมานบนเรือพีแอนด์โอ
‪ต้องส่งให้ถึงมือเขานะ
‪ชิง
‪ฝากจดหมายนี่ไปให้ออตมานที
‪(ปี 1953 เรือเดินสมุทรพีแอนด์โอ ‪มหาสมุทรแปซิฟิก)
‪(ถึงออตมาน ฮาจิ อาเลียส)
‪มีพื้นที่ที่ว่างเปล่า
‪ที่ถูกเติมเต็ม
‪ไปรษณีย์ครับ
‪ช่วยฉันหิ้วนี่ที
‪ไปรษณีย์ครับ
‪ในใจอันอ้างว้างของฉันนี้
‪ไม่มียารักษา
‪ใจที่บอบช้ำนี้
‪ที่ฉันต้องการคือให้เธอกลับมาอยู่กับฉันอีกครั้ง
‪ฉันยังคงเฝ้ายื้อ
‪รักที่ยังหลงเหลืออยู่
‪สิ่งที่ยังเหลือ
‪อยู่ในใจเธอ
‪ถึงแม้ว่าเธอจะอยู่ไกลแสนไกล
‪เขาไม่กลับมาหรอก โอมาร์
‪ลูกต้องยอมรับเรื่องนั้นให้ได้
‪แม่ยอมรับแล้ว
‪ผมรู้ว่าพ่อจะกลับมาบ้าน
‪ถ้าเขาไม่กลับมา...
‪ผมก็จะไปตามหาเขา
‪ได้ข่าวจากออตมานบ้างมั้ย
‪ไม่มีแม้แต่โปสการ์ด
‪จดหมายของเขา...
‪ไม่มีอะไรเลย
‪ลัมก็ยังไม่ส่งข่าวอะไรมา
‪กะลาสีพวกนี้เป็นเหมือนกันหมด
‪แต่ผมเป็นคนบกนะ คุณธม
‪(ปี 1954 มาดากัสการ์)
‪(ปี 1954 เดอร์บัน แอฟริกาใต้)
‪(ปี 1955 เรคยาวิก ไอซ์แลนด์)
‪หย่อนลงมา
‪(ปี 1956 ลิเวอร์พูล อังกฤษ)
‪ลงมาอีก
‪หย่อนลงมา
‪(ร้านเพนนี เลน ฟิชแอนด์ชิปส์)
‪(มาเลย์มิวสิกดูเอต)
‪ลมพัดโชยมา
‪กิ่งไม้หักร่วงลงมาบนโขดหิน
‪ลงมาอีก
‪ลงมาอีกนิด
‪ช้าๆ
‪หยุด
‪คุณโอเคมั้ย
‪แน่ใจนะ
‪(ปี 1960)
‪(สโมสรกะลาสีมาเลย์)
‪เขาชักเบ็ดขึ้นมา แล้วเขาก็ถามว่า
‪"นั่นนางเงือกเหรอ"
‪"ไม่ใช่ นั่นปลากระเบน"
‪แล้วเขาก็ถามฉันว่า "มันตัวผู้หรือตัวเมีย"
‪"ปลากระเบนท้อง"
‪ท้อง เขาว่างั้น
‪นายนึกภาพออกมั้ย ปลากระเบนท้องน่ะ
‪ขอให้พบสันติ โอมาร์
‪มาน
‪ลัม
‪- มาน ‪- ลัม
‪รอไม่ไหวแล้ว
‪ในนามของพระเจ้าผู้มีเมตตาปรานีสูงสุด
‪- รสชาติเหมือนเดิมนะ ลัม ‪- รสชาติเป็นไง
‪ห่วยแตก
‪นายได้กลับมาลายามั้ย มาน
‪นายได้เจอธมมั้ย
‪หลังนายออกเรือมาสามปี ‪เธอมาตามหานายที่ฮ่องกง
‪ตอนนั้นนายเพิ่งลงเรือไปรัสเซีย
‪ดีที่เธอมาเจอฉันเข้า
‪เธอมาตามหาฉันจริงๆ เหรอ ลัม
‪มันอันตราย
‪แต่เธอกล้าหาญ...
‪เหมือนนาย
‪เธอบอกว่าเธอต้องตามหานาย
‪เพราะไม่ได้ข่าวจากนาย แล้วนายไม่ได้กลับบ้าน
‪นายไม่ได้กลับบ้านเลยเหรอ
‪กลับไปบ้านเถอะ
‪ทำไมนายถึงมาแก่งั่กอยู่นี่คนเดียว
‪ไปอยู่บ้านไม่ดีกว่าเหรอ
‪ถ้าฉันมีเมียมีลูก ฉันคงไปอยู่บ้านแล้ว
‪เอากาแฟหรือชา ลัม
‪กาแฟอยู่แล้ว
‪นายไม่รู้ใจฉันหรือไง
‪เอานี่ เอานี่ไป
‪- ไม่ต้อง ‪- ที่ที่ฉันจะไปมีของดีกว่านี้อีก
‪เอาไปเถอะ
‪ลัม
‪ฉันอยากขอบคุณที่นายช่วยฉันเสมอ
‪- ถ้านาย... ‪- อะไรกัน
‪ทำไมนายพูดจาแบบนี้
‪ชีวิตเรามีอะไรให้ทำอีกเยอะ
‪ฉันจะส่งโปสการ์ดมาให้นาย
‪นี่ เร็วเข้าเถอะ
‪ถ้าฉันตกเรือ ฉันจะไม่ได้ไปอเมริกานะ
‪ดูแลตัวเองดีๆ ล่ะ
‪นี่
‪ไม่มีปัญหา
‪(ปี 1966)
‪โทษทีครับ
‪ผมมาหาออตมาน ฮาจิ อาเลียส
‪ออตมาน ฮาจิ อาเลียสเหรอ
‪ทางโน้น
‪อย่าบัง
‪พ่อ
‪โอมาร์เหรอ
‪โอมาร์ ลูกพ่อ
‪แกหาพ่อเจอได้ยังไง โอมาร์
‪ลุงลัมส่งจดหมายไปหา
‪เขียนที่อยู่ของพ่อให้
‪นั่งสิ
‪มาดื่มอะไรก่อน
‪พ่อไม่มีอะไรมาก โอมาร์
‪ล่องเรืออยู่หลายปี
‪แต่ไม่มีอะไรให้อวด
‪พ่อ
‪บ้านของเราในหมู่บ้านยังอยู่ดีนะ
‪แต่เรือของพ่อ แม่ขายไปแล้ว
‪ไม่เป็นไร
‪นั่นเป็นทรัพย์สมบัติของแม่ของแก ไม่ใช่ของพ่อ
‪พ่อไม่อยากกลับบ้านเหรอ
‪ที่นั่นไม่มีที่สำหรับพ่อแล้วล่ะ โอมาร์
‪พ่อไม่อยากเจอแม่เหรอ
‪พ่อไม่สงสารแม่เลยเหรอ
‪ทำไมพ่อไม่กลับบ้าน
‪เล้าไก่หลังบ้านน่ะ
‪ตอนนี้ใหญ่กว่าเดิมนะ
‪พ่อจำตอนที่ไก่หนีออกมาได้มั้ย
‪เราวิ่งไล่มันไปรอบบ้านเลย
‪เราต้อนมันจนมันเข้ามาในบ้านของเรา
‪แกยังจำเรื่องนั้นได้อยู่เหรอ โอมาร์
‪ครับ พ่อ
‪สามสี่วันจากนั้น...
‪พ่อก็เดินทางไปสิงคโปร์
‪จากนั้นพ่อก็ไม่กลับมาเลย
‪พ่อรู้มั้ย
‪แม่ยังรอพ่ออยู่นะ ถึงจะผ่านมาตั้งหลายปี
‪แกรู้มั้ยว่าทำไมพ่อถึงไม่กลับไป
‪พ่ออยากกลับบ้าน
‪แต่พ่อไม่ใช่ผู้กุมชะตาชีวิตตัวเอง
‪(ถึงออตมาน ฮาจิ อาเลียส)
‪(ปี 1953 เรือเดินสมุทรพีแอนด์โอ ‪มหาสมุทรแปซิฟิก)
‪เรามุ่งเข้าหาไต้ฝุ่น
‪พระเจ้าช่วย
‪หักขวาสุดตัว
‪ไปดาดฟ้าด้านบน
‪ขึ้นไป เร็วเข้า ไป
‪- ไป ‪- เร็วเข้าๆ
‪เร็วเข้าๆ มาเร็ว
‪- เงินของฉัน ‪- ระวัง
‪อย่าไป
‪ไปหาทางอื่นๆ
‪เอาตัวเองให้รอดซะ
‪(เบ็นไลน์)
‪มีคนอยู่ในน้ำ เอาห่วงยางมา
‪เขาเป็นยังไงบ้าง
‪มาน
‪พระเจ้าช่วย ออตมาน
‪เรือนี่จะไปไหนเหรอ คาริม
‪ไปมะนิลา
‪แล้วก็กัว
‪เคปทาวน์ แล้วก็ตรงกลับลอนดอน
‪มันจะผ่านสิงคโปร์มั้ย
‪นายคิดจะกลับบ้านเหรอ
‪แต่ฉันจะกลับบ้านในสภาพแบบนี้ได้ยังไง
‪มีแค่เสื้อผ้าติดตัว
‪ฉันคงอายเกินจะสู้หน้าทุกคน
‪โดยเฉพาะธม
‪นายพูดอะไรของนายน่ะ
‪เรือของนายล่ม ‪เรื่องนั้นเป็นความผิดของนายได้ยังไง
‪และฉันบังเอิญรู้จักเมียของนายด้วย
‪นายคิดจริงๆ เหรอว่าเธอสน ‪ว่านายหอบเงินกลับบ้านหรือเปล่า
‪ขอแค่นายปลอดภัยก็พอ
‪เธอแค่อยากรู้ว่านายปลอดภัยดี มาน
‪(ปี 1953 สิงคโปร์)
‪หลังฟังเรื่องราวของพ่อ
‪ผมก็เข้าใจเขามากขึ้น
‪ถึงผมรู้ว่าเขายังเก็บบางอย่างไว้ในใจ
‪ยังไงซะ
‪ผมก็ยังอยากให้เขากลับบ้านไปหาแม่
‪พ่อ
‪ว่าไง โอมาร์
‪ผมควรกลับไปลอนดอนแล้ว
‪ผมจะกลับมาใหม่ โอเคมั้ยครับ
‪โอเค
‪ผมคงอยู่ลอนดอนอีกไม่นาน
‪หลังผมเรียนจบแล้ว
‪ถ้าพ่ออยากกลับบ้าน
‪เรากลับด้วยกันได้นะ
‪แน่นอน
‪แล้วผมจะกลับมานะ
‪ได้สิ
‪วันหยุดช่วงคริสต์มาส
‪ได้สิ
‪เราจะกินข้าวด้วยกัน โอเคมั้ยครับ
‪ได้
‪ผมจะโทรมาหาพ่อ
‪ตอนเย็นนะ
‪ตอนกลางวัน พ่อทำงาน
‪แม่ของแกรู้มั้ยว่าพ่ออยู่ที่นี่
‪ไม่รู้
‪โอเค
‪ผมไปแล้วนะ
‪โอเค
‪- ขอให้พบสันติ ‪- เช่นกันครับ
‪ไปสิ
‪นี่ คุณ
‪นี่ คุณ เราถึงแล้ว
‪(ปี 2010 ลิเวอร์พูล)
‪สวัสดีครับ แม่ ย่าเป็นยังไงบ้าง
‪โอเค
‪ผมเพิ่งมาถึง
‪แล้วผมจะโทรหาถ้ามีอะไร
‪โอเค ขอให้พบสันติ
‪โอมาร์
‪แม่คิดถึงลูกนะ
‪ผมก็คิดถึงแม่ครับ
‪พ่อบอกให้ผมดูแลเรือลำนั้น
‪แต่แม่ขายเรือไปแล้ว
‪เพราะแม่จำเป็นต้องไปฮ่องกง
‪แล้วแม่จะรีบกลับมา
‪แม่คะ
‪แม่ๆ ๆ
‪รออาหมัดนะคะ หนูจะโทรหาเขา
‪แม่จะได้คุยกับ...
‪โอมาร์อยู่นี่ค่ะ แม่ เขาอยู่ตรงนี้เอง
‪คุณมาตามหาใคร
‪เพื่อนคนไหนของผมล่ะ
‪ผมสงสัยว่าคุณรู้จักปู่ของผมมั้ย
‪ออตมาน ฮาจิ อาเลียสน่ะ
‪เขามาจากเซอร์กัม เขาพักที่...
‪ออตมาน เซอร์กัมเหรอ รู้จักสิ
‪แน่ล่ะ ผมรู้จักเขา เราเป็นเพื่อนรักกัน
‪เราเคยไปคลับด้วยกันตลอด
‪สมัยก่อนน่ะ
‪คุณรู้มั้ยครับว่าตอนนี้เขาอยู่ไหน
‪ออตมานตายแล้ว
‪เราเป็นของพระองค์ ‪และเราย่อมต้องกลับไปหาพระองค์
‪นานหรือยังครับ คุณลุง
‪นานมากแล้ว
‪ผมจำไม่ได้ว่าปีไหน
‪ตอนนั้น
‪ลูกชายของเขาอยู่ที่นี่ด้วย
‪เราทุกคนทำพิธีฝังออตมานด้วยกัน
‪หมวกใบนั้นเป็นของเพื่อนสนิทของเขา เขาชื่อลัม
‪ออตมานหัวเราะชอบใจเสมอ ‪เวลาเล่าเรื่องเกี่ยวกับลัม
‪คุณรู้มั้ยว่าเขาถูกฝังอยู่ที่ไหน
‪ปู่คะ ปู่โอเคมั้ย
‪ปู่ดื่มน้ำหน่อยมั้ยคะ
‪ฉันอาเลีย
‪เราคุยกันแล้ว
‪คุณรู้เรื่องปู่ได้ยังไง
‪จากสมุดบันทึกของพ่อของผม
‪ขอฉันอ่านได้มั้ย
‪ผมขอตัวเดี๋ยวนะครับ
‪- สวัสดีครับ แม่ ‪- อาหมัด
‪ย่าเป็นยังไงบ้าง
‪เราแทบไม่เหลือเวลาแล้ว ท่านจะเสียแล้ว
‪มีอะไรเหรอ
‪คุณย่าใกล้จะสิ้นใจแล้ว
‪ตอนนี้
‪ผมต้องตามหาหลุมศพของปู่
‪ย่าบอกว่าถ้าปู่ตายแล้ว ให้หาหลุมศพของเขา
‪ผมต้องรีบทำก่อนจะสายเกินไป
‪แต่ผมไม่รู้จะเริ่มจากไหน ผมไม่รู้จักลิเวอร์พูล
‪เอาล่ะ เราไปไหนกันดี
‪ใครจะรู้บ้าง
‪โรงพยาบาลมั้ย
‪หรือมัสยิด
‪พวกเขาอาจลงบันทึกไว้
‪รอเดี๋ยวนะ
‪อะไรครับ
‪มีศาสตราจารย์อยู่ท่านหนึ่ง
‪ที่ทำวิจัยเกี่ยวกับกะลาสีมาเลย์ ‪ที่ลิเวอร์พูลเมื่อนานมาแล้ว
‪เขาต้องรู้แน่
‪นั่นแหละเขา
‪ศาสตราจารย์บันเนลล์
‪(รถพยาบาล)
‪ขอบคุณค่ะ ทิม
‪เอเวอร์ตัน
‪ทิมบอกว่า
‪ชาวมุสลิมถูกฝังอยู่ที่สุสานเอเวอร์ตัน
‪ผมไม่เจออะไรเลย
‪ไง ทิม ตอนนี้เราอยู่ที่เอเวอร์ตัน ‪แต่ฉันหาไม่เจอเลย
‪ไม่ค่ะ
‪ขอบคุณนะคะ ขอบคุณ
‪- เราต้องไปแล้ว ‪- อะไรนะ
‪ทิมบอกว่าตอนนี้สุสานมุสลิมอยู่ที่เอเวอร์ตัน
‪แต่ก่อนปี 1970 ฝังที่สุสานแอนฟิลด์
‪ผมไม่เข้าใจ
‪เขาอยู่ในแอนฟิลด์ อาหมัด
‪เดี๋ยว ที่แอนฟิลด์มีหลุมศพเป็นพัน
‪เราจะหาเขาเจอได้ยังไง
‪สำนักทะเบียน
‪ทิมบอกให้เราไปสำนักทะเบียนก่อน
‪ไม่พบชื่อในปี 1966
‪เดี๋ยวนะ
‪ทำไมปู่ของคุณไม่กลับบ้านล่ะ
‪เขาคงเก็บเงินได้มากพอสมควรหลังเรือล่ม
‪ถ้าไม่มาก อย่างน้อยก็คงพอกลับบ้าน
‪ทำไมเขาถึงปักหลักอยู่ในลิเวอร์พูล
‪- และไม่... ‪- อาเลีย ช่วยฟังได้มั้ย
‪ไม่พบชื่อในปี 1966
‪โทษทีค่ะ ฉันลืมเล่มนี้ไป
‪ฉันอยู่ตรงนั้นนะ ถ้าคุณจะให้ฉันช่วย
‪ถัดไป
‪(ออตมาน ฮาจิ อาเลียส)
‪"ออตมาน ฮาจิ อาเลียส"
‪จุดฝัง...
‪เจน 11
‪"คาน"
‪"ชิฮานิซ"
‪"ฮาริธ สุไลมาน"
‪"ชิราจูดิน"
‪"ออตมาน
‪บิน ฮาจิ อาเลียส"
‪(ออตมาน บิน ฮาจิ อาเลียส ‪มรณะวันที่ 10 ธันวาคม ปี 1966 อายุ 53 ปี)
‪ย่าครับ
‪ผมเจอแล้ว ย่า
‪ข้าพเจ้าหวังให้พระองค์ปกป้องจากมาร
‪ในนามของพระเจ้าผู้มีเมตตาปรานีสูงสุด
‪พระเจ้า ให้อภัยเขาด้วยเถิด ‪โปรดเมตตาเขา ยกเว้นโทษให้เขา
‪ยังติดต่อไม่ได้เหรอ
‪ไม่มีคนรับสาย
‪ผมต้องไปแล้วจริงๆ
‪แล้วผมจะ...
‪ขอบคุณครับ
‪ไม่เอาน่า
‪ฉันอาจได้เจอคุณในวันอีดปีหน้าก็ได้
‪ครับ
‪ไปเถอะ
‪ไปสิ
‪ย่าครับ
‪ผมเอง
‪ผมกลับมาแล้ว
‪ผมเจอปู่แล้ว ย่า
‪ปู่เสียไปแล้ว
‪เราเป็นของพระเจ้า
‪นี่คือหลุมศพของปู่
‪ในลิเวอร์พูล
‪ออตมาน บิน ฮาจิ อาเลียส
‪ปู่เสียเดือนธันวาคม ปี 1966 ครับ ย่า
‪เขาตายก่อนย่า
‪เขาตายยังไง อาหมัด
‪มีคนรักเขามั้ย
‪เขามีครอบครัวที่นั่นมั้ย
‪ไม่ครับ ย่า
‪แต่...
‪พ่ออยู่ที่นั่นด้วยตอนปู่เสีย
‪พ่อฝังศพปู่
‪ที่ผ่านมานี้ โอมาร์รู้มาตลอด
‪ว่าพ่อของเขาเสียแล้ว
‪หนูไม่รู้เลยค่ะ
‪หนูไม่รู้ค่ะ แม่
‪พ่อเคยให้จดหมายย่ามั้ยครับ
‪จากปู่น่ะ
‪แม่ อ่านจดหมายของพ่อเถอะนะ
‪มันสายไปแล้ว โอมาร์
‪จดหมายฉบับนี้ไร้ความหมาย
‪แม่ครับ
‪แม่ไม่อยากรู้เรื่องพ่อเหรอ
‪เขาเคยถามถึงเราบ้างมั้ย โอมาร์
‪เคยมั้ย
‪สิบแปดปีนะ โอมาร์
‪ที่ผ่านมาก็มีแค่แม่กับแก
‪เขาไม่อยู่ที่นี่
‪แล้วตอนนี้
‪เขาส่งจดหมายมา เพื่ออะไร
‪เพื่อกลับมาหาเราเหรอ
‪แม่
‪แม่ แม่ทำอะไรน่ะ
‪- ใจเย็นนะ แม่ ‪- หลีกไป โอมาร์
‪แม่
‪แม่ ใจเย็นก่อน แม่
‪หลีกไป โอมาร์
‪อย่ามาลามปามแม่นะ
‪นี่เป็นความผิดของแกทั้งหมด
‪เพราะแก โอมาร์
‪แม่เอาแต่รอเขา
‪อย่าได้พูดชื่อเขาอีก
‪พ่อ
‪จดหมายของปู่อยู่ไหนครับ พ่อ
‪ดันสิ
‪- ดันอีก ‪- ลากไป
‪ผมขอโทษนะ แม่
‪ผมไม่ฟังแม่
‪ผมไม่ได้โยนจดหมายของพ่อทิ้ง
‪ผมเก็บมันไว้มาตลอด
‪แม่คะ
‪ให้ผมอ่านมั้ยครับ ย่า
‪- "ธม" ‪- ธม
‪ตอนจดหมายนี้ถึงมือของคุณ
‪ผมคงไม่อยู่บนโลกนี้แล้ว
‪แต่ว่าผมไม่เคยลืมคำสัญญาของผม
‪มาน
‪ทำอะไรของแกน่ะ มาน
‪ออตมาน
‪นี่
‪หยุด
‪หยุด เดี๋ยว
‪ออตมาน
‪หยุด
‪เดี๋ยวก่อน มานี่
‪ปล่อยวางเถอะ ไทบ์
‪อย่าโกรธเลย
‪มันเป็นเรื่องดีนะ
‪ฉันแค่รู้สึกสงสารออตมาน
‪ถ้าเขากลับมาล่ะ
‪แล้วธมล่ะ
‪แล้วโอมาร์ล่ะ
‪นายไม่สงสารเหรอ
‪ครูฮัสซันน่ะเป็นคนดี
‪เขามีฐานะ
‪จะได้มีคนดูแลธมกับโอมาร์ในอนาคต
‪พระเจ้าบันดาล ไทบ์
‪ธม
‪ผมอยากเห็นคุณใส่เครื่องประดับ
‪แม้ไม่ใช่เพชร เป็นทองก็ยังดี
‪ถึงจะเล็กจิ๋วแค่ไหน
‪แต่ย่าไม่เคยแต่งงานใหม่
‪ย่าอยากเดินหน้าต่อไป
‪แต่ใจของย่าแน่วแน่ไม่ยอมเปลี่ยน
‪ใจเรียกร้องหาแต่เขา
‪ฉันขอโทษ ฉันทำไม่ได้
‪เขาคงกลับบ้านมาเซอร์กัมคืนนั้น
‪ปู่กลับมาบ้าน อาหมัด
‪พ่อกลับมาบ้าน โอมาร์
‪ยกโทษให้ผมด้วย ธม
‪ที่คิดว่าคุณจะมีความสุขมากกว่า
‪กับคนที่ร่ำรวย
‪มากกว่าอยู่กับคนที่คุณรัก
‪ยกโทษให้ผมด้วยที่ไม่เชื่อคำพูดของคุณ
‪ยกโทษให้ผมด้วยที่ทำให้เราห่างกันมาตั้งหลายปี
‪ผมเคยคิดว่า
‪เรือที่ไม่ออกทะเลนั้นไร้คุณค่า
‪แต่ตอนนี้ผมรู้แล้ว ธม
‪เรือที่ล่องทะเลอยู่ร่ำไป ‪โดยไม่มีท่าให้กลับมาเทียบ
‪นั่นคือชีวิตที่สูญเปล่าโดยแท้จริง
‪ผมไม่เคยลืมคุณเลย ธม
‪ผมยังคงรักคุณ
‪จวบจนถึงวันนี้
‪เราเป็นของพระองค์ ‪และเราย่อมต้องกลับไปหาพระองค์
‪ถ้าเราไม่มีโอกาสได้เจอกันในชาตินี้
‪ขอให้พระองค์นำเรามาพบกัน
‪ในชาติหน้า
‪มีพื้นที่ที่ว่างเปล่า
‪ที่ถูกเติมเต็ม
‪ในใจอันอ้างว้างของฉันนี้
‪ไม่มียารักษา
‪ใจที่บอบช้ำนี้
‪ที่ฉันต้องการคือ
‪ให้เธอกลับมาอยู่กับฉันอีกครั้ง
‪(ออตมานเสียชีวิตหกเดือนหลังพบกับโอมาร์)
‪(เขาไม่เคยเดินทางกลับบ้านอีก)
‪(ธมไม่เคยแต่งงานใหม่ ‪ยังคงรอคอยออตมานจนถึงวันที่เธอสิ้นใจ)
‪(ตอนนี้โอมาร์อาศัยอยู่ที่เปตาลิงจายา)
‪(ในที่สุดเขาก็เดินทาง ‪ไปเยี่ยมหลุมศพออตมานหลังผ่านไป 49 ปี)