KANALIZACJA MIEJSKA NOWY JORK
- Słuchajcie. - Tak, sir.
Ścigamy doktora Baxtera Stockmana.
Był głównym specem od genetyki w T.C.R.I., ale mu odbiło,
zakosił badania warte miliony dolarów, żeby stworzyć…
prawdziwego mutanta.
Ukrywa się w prowizorycznym laboratorium w pustostanie.
Dostaliście neutralizatory mutantów o bardzo wysokiej mocy.
Zlikwidują każdego dziwoląga Stockmana.
Cynthia Utrom osobiście pokieruje akcją z centrali.
Chcesz coś dodać, Cynthia?
To misja o niesłychanie wielkim znaczeniu.
Porażka… nie będzie mile widziana.
Chcę dostać mutanta Stockmana
i cały arsenał, którego użył, żeby go stworzyć.
- Słyszeliście! Ładujcie broń. - Tak, sir!
Zrobiłem to, synku. W końcu stworzyłem śluz.
Jesteś dumny z tatusia?
Moi współpracownicy z T.C.R.I. chcieli zrobić z ciebie broń.
Nie mogłem im na to pozwolić.
Ale już nic nam nie grozi.
A niebawem poznasz swoich braci i siostry.
Będziemy prawdziwą rodziną.
Nigdy takiej nie miałem, syneczku.
Nikt mnie nie lubił.
Czułem większą więź ze zwierzętami z laboratorium
niż z ludźmi.
A zatem ty i twoje rodzeństwo…
będziecie moją rodziną.
I wreszcie będziemy szczęśliwi.
- Jazda! - Naprzód!
Rozdzielić się!
Jazda, jazda!
Stać! Ani drgnij!
Gdzie jest obiekt badań?
Tu go nie ma.
- Proszę, ostrożnie. - Milcz.
Tam są!
Wstrzymać ogień! Bierzemy je żywcem!
Ani drgnij.
Nie! Nie strzelajcie!
Substancja wybuchnie!
Nie!
Wchodzimy.
Cynthia, przykro mi.
Wszystko wybuchło.
Przynieście mi cokolwiek.
Odtworzymy jego badania…
choćby to miało trwać latami.
Odkrycia Baxtera Stockmana muszą przetrwać!
A wraz z nimi, nowe formy życia.
WOJOWNICZE ŻÓŁWIE NINJA ZMUTOWANY CHAOS
PIĘTNAŚCIE LAT PÓŹNIEJ…
Sensei Splinter wyznaczył nam superważną misję.
Cel jest naprzeciwko.
Musimy być przebiegli i podstępni,
by wejść we wrogi, ludzki świat i zdobyć…
jogurt light.
- „Jogurt light”. - Spoko, Batmanie.
- Chcę was zmotywować. - Daj tę listę.
Co jeszcze ogarnąć?
- Chude mleko, lody… - Pyszka.
…owoce i warzywa
i gigapakę Cool Ranch Doritos.
Wolę serowe.
Z naciskiem na rozmiar giga. Podkreślił to.
Donnie, mydła i tak dalej.
Raph, spiżarnia.
- Mikey, przekąski. - Wiadomiks.
I pamiętajcie, nie dajcie się przyłapać ludziom. Bo ludzie to…?
„Ludzie to bestie z piekła rodem. Nie witajcie się z nimi.
Pragną niszczyć wszystko, co inne.
Spotkanie z nimi to pewna śmierć”.
I wiem, że to tylko uprzedzenia, ale tata w nie wierzy.
Niektórzy ludzie są całkiem spoko. Taka Beyoncé.
- Bez ludzi nie byłoby k-popu. - Drake to baza.
Zjadłbym z Tomem Bradym.
Guy Fieri jest git. Zawsze chciałem zjeść u niego w knajpie.
Zgadzam się, ludzie są spoko. Ale mamy robotę.
Do dzieła!
- „Do dzieła, jestem Leo”. - Przywódca.
Zbadaj płuca, bo charczysz.
KAMERA 2
TOTALNY DZIK
Zbrodnia znów uderza w samo serce Manhattanu,
gdzie doszło do kolejnego poważnego napadu.
Skradziono przemysłowy konwerter energii.
Policja podejrzewa związek z czarną serią niedawnych kradzieży.
Nowojorczycy się boją.
Rodzice apelują o godzinę policyjną do schwytania złodzieja.
Jedyny trop prowadzi do tajemniczej postaci
znanej w półświatku jako…
Supermucha.
Nieźle. Powrót z pełnymi siatami.
- Zanieśmy zakupy… - Że co?
Minęła dopiero godzina. Chodź, połazimy.
Bez takich. Mieliśmy się nie włóczyć.
Tydzień temu byliśmy na meczu Knicksów, a wcześniej na koncercie Adele.
- Jej głos masował moje uszy! - Poezja!
Splinter się połapie i da nam szlaban.
To nołlajf. Od lat nie był na powierzchni.
Pewnie myśli, że do sklepu idzie się trzy godziny.
Mieliśmy już nie odwalać.
Ej, na Brooklynie jest kino plenerowe.
- Oby grali komedię. - Lepiej nawalankę.
Musisz wyluzować, Raph.
Nie zamulaj, Leo, rusz się!
No dobra. Zaczekajcie!
O losie.
Epicka kamizelka.
- Chciałbym mieć taki fryz. - A ja jakikolwiek.
Za wcześnie wyłysieliśmy.
W ogólniaku serio tak jest?
Tak, spontanicznie śpiewasz na apelach.
- Wyobrażasz sobie? - W ogóle im nie zazdroszczę.
Zeruj! Zeruj! Zeruj!
Może kiedyś będziemy uwielbiani jak Ferris Bueller.
Tak. Może kiedyś.
Wracajmy do domu.
No chodźcie.
Lubię być młody i chodzić, gdzie chcę!
- Cicho, chłopaki. - Sam bądź cicho.
Dosłownie szepczę. Ciszej się nie da.
- Zrobię biały szum. - Mikey, cichaj.
To jeszcze głośniejsze.
Chłopcy, gdzie byliście?
- Odchodzę od zmysłów! - Sorki, tato…
Nie uwierzysz.
Szedł kot, a ja się boję kotów…
- Właśnie, kot. - Zaraz, zaraz.
Mieliście iść po zakupy i od razu wracać.
Gdzie byliście?
- Były korki… - Ten kot…
Sorry, Splinter, chcieli iść na film, a ja się dałem namówić.
Co? Poszliście na film o ludziach? Fuj!
- Ty krecie. - Hej.
Nie bądź gryzoniofobem.
- Mamy 2023. - Wybacz, tato.
O co ta afera? Obejrzeliśmy film i wróciliśmy. Cali!
Już zapomnieliście?
Nie pamiętacie, czemu ludzie są obrzydliwymi potworami?
Czemu są niebezpieczni? Że chcą nas wydoić dla krwi?
Tato, nawet nie mamy sutków!
Pora przypomnieć wam opowieść.
Z pamięci ją mogę cytować.
Za tę pyskówkę opowiem wam dłuższą wersję.
Tylko nie to!
Zaczęło się 15 lat temu.
Byłem młodym szczurem po dwudziestce.
Sami spójrzcie! Mister kontenera. Miałem cały świat u swoich łap.
Nie, cały świat dawał mi po łapach. To był koszmar!
Nikt mnie nie lubił. Nie miałem przyjaciół.
Szopy mnie nie lubiły. Psy mnie nie lubiły.
A kto mną gardził najbardziej?
Ludzie!
Miałem jednego kumpla. Karalucha.
Dogadywaliśmy się. Miał na imię Kevin.
Był też całkiem smaczny.
Pewnego dnia…
wszystko się zmieniło.
Byliście pierwszymi stworzeniami,
które nie chciały mnie zabić ani zjeść.
Nie mogłem was tam zostawić.
Lepiliście się od śluzu, który ktoś wpuścił do kanału.
Do dziś nie wiem, co to było,
ale zmieniło nas.
Byłem dorosły, więc stałem się człowiekiem szczurem.
Wy byliście bąblami, więc zostaliście żółwimi chłopczykami.
Gdy teraz o tym myślę, wszystko nabiera sensu.
Dziwna sprawa, ale staliśmy się rodziną.
Mieliście bzika na punkcie świata ludzi.
Postanowiłem zaryzykować.
Przepraszam, nie zauważyłam.
Średnio poszło.
- Boże, to człowiek-szczur! - Że co?
Patrzcie! Szczur!
To bieda kostium Myszki Miki.
Jest prawdziwy! Dotknąłem go!
Zmutowany szczur!
Ubić dziwoląga!
Chłopcy!
Mikey!
- Tam jest! - To nie kot, to szczur!
Wtedy przysiągłem sobie, że już nigdy nie dam was skrzywdzić.
Szukałem sposobu, by odkryć techniki prastarej sztuki ninjitsu.
Chciałem zamienić ciało w śmiertelną broń.
I znalazłem.
SAMOOBRONA Z KERRYM LI
5 SZTUCZEK Z KIJEM BO
Jestem ninją.
Nie potrzebujemy świata ludzi, bo mamy siebie.
Dlatego jestem taki surowy, wiecie?
Prócz was nie mam nikogo.
I to się już nigdy nie zmieni.
- Tego nie wiesz. - Wiem!
Znacie inne mutanty w moim wieku? Jest nas garstka.
Nie ma apek z gorącymi mutantkami.
Wierzcie, sprawdzam co rano.
- Tak. - Fakt.
Naprawdę nie chciałem tego robić.
Macie szlaban na miesiąc.
- Poważnie? - Darujcie sobie.
Namyśliłem się, postanowione.
Ale kicha!
- Raph, daj spokój. - Zamknij się, Leo.
Mikey.
Warto było, panie przywódco?
Chłopaki?
A gdybyśmy nie byli wykluczonymi potworami i moglibyśmy robić, co chcemy,
co byście zrobili?
Tak szczerze, chciałbym być normalny. Kumacie?
Ja bym poszedł do szkoły.
- Wziąłbym dziewczynę na bal. - Z twoją nawijką? Wątpię.
Muszę się wydostać z kanału.
Jesteście spoko, ale łapię doła,
wiedząc, że umrę, widząc wasze twarze.
Wiecie co, chłopaki? I tak stąd nie wyjdziemy, więc…
nie gadajmy już o tym, dobra?
LODY
Dobra, na pozycje. Wóz z beczką na odpady radioaktywne
będzie tu za minutę.
Przyjąłem.
Nie zawalmy tego, panowie. Supermucha nie znosi fuszerki.
Na co mu tyle dziwnego sprzętu?
A co mnie to? Ważne, że hajs się zgadza, nie?
Obiekt się zbliża.
ZWOLNIJ
Minuta do przyjazdu policji.
Pół minuty. Musimy wiać.
Za wcześnie na świętowanie.
Hej, panowie, to jeszcze nie koniec!
Gliny!
Odcięli nam drogę ucieczki. Co teraz zrobimy?
Supermucha nas zabije!
Podejrzany ucieka przez Broadway na południe.
Zaraz. Co jest?
O stary, gdzie nas wyrzuciło?
Dobry Boże, czy to…
On…
Naprawdę jesteś…
Supermuchą.
WŁASNOŚĆ T.C.R.I.
5745 DNI OD OSTATNIEJ UDANEJ MUTACJI
Znowu to samo. Ktoś przejął nasz transport.
Wóz z beczką na odpady radioaktywne.
Latająca lodziarnia? Kolejna kradzież w centrum Manhattanu
wprawiła mieszkańców w osłupienie.
MUCHA
Zamontuj nadajniki w każdym wozie.
Czas poznać tego…
Supermuchę.
No rzucaj.
Spokojnie. Nie ruszaj się.
Teraz, dajesz!
- Mocne, ziom! - I to na raz!
Dopiero co mieliśmy szlaban. Spadajmy stąd.
- Leo, mogę o coś spytać? - O co, Raph?
Nie łupie cię w skorupie, jak cmokasz ojca w zad?
Pewnie nieźle tam capi.
Serem i doritosami.
Ha, ha, ha. Bardzo śmieszne!
Sorry, nie słychać cię.
Zagłusza cię strawiony ser.
Zrób głos Batmana z pełną buzią.
Obczajcie w zwolnionym tempie.
- Najlepsza akcja w życiu. - Kozak.
Teraz spróbujmy z szurikenami.
- Okej, jesteś zwycięzcą, Raph. - Skup się. Dasz radę.
Serio to ja muszę trzymać arbuza?
Ty jesteś szołmanem, Mikey.
Wyluzuj, Mikey. Przeżyjesz.
Nie przeżyje.
Czemu wybraliście owoc, który wygląda jak mój łeb?
Twój łeb wygląda jak łeb Stewiego.
Skończcie! Nie mogę się skoncentrować.
Dobra, Raph. Trzy,
dwa…
Chłopaki. Co to było?
Ej! Ty tam, na dachu! Twoja gwiazda ninja prawie wbiła mi się w głowę.
- A ją co boli? - Krzyczy na nas.
Gniewa się, że dostała szurikenem.
Może wypada zejść i ją przeprosić?
- „Może wypada”? - Chcesz ją wyrwać?
Żadnych narad. To jedno z najgorszych miast…
Ten koleś chce jej chyba pomóc.
Jak na moje, kradnie jej skuter.
Hej, paniusiu, odwróć się!
Darujmy sobie tę gadkę.
- Twój skuter! - Wisicie mi hajs!
Hej! Co robisz?
Ucieka.
Nie trąb na mnie!
Ostrzegaliśmy ją. Nic nie zrobisz. Skoczymy na pickę?
Nie. Przez nas ukradli jej skuter. Musimy jej pomóc!
Przykra sprawa, ale… czy nasza?
Pechowo wyszło, że akurat przechodziła. Raph w nią nie celował.
Muszę odzyskać skuter tej czarującej, ludzkiej kobiety!
Formacja Alfa, do dzieła!
Ma burzę wszystkich hormonów na raz.
Za nim!
Co to było?
Okej, obstawcie wejścia, musimy mieć niezawodny plan.
Połączymy techniki ninja. Zablokujemy drzwi i…
Wjedziemy na pełnej?
Raph!
Cała masa ludzi.
Nie wyglądają na miłych.
Co to za pasztety?
To chyba ci, co łażą po Times Square. No, te maskotki.
Gekony GEICO.
Na moje to jakieś chude Shreki.
Spoko. Szykowaliśmy się na to całe życie.
Nigdy nie biliśmy się na serio.
Jakbyś nie zauważył, mam próchno do obrony.
Czemu akurat kij?
- Obróćmy to w żart. - Tak śmieszny to nie jesteś.
Koniec gadki! Każdej nocy śnię o walce.
- Masz problem z agresją, Raph. - Teraz to ich problem!
Uwaga, sai!
Oemgie! Mam cofkę.
- Mam saia w nodze! - Mikey, uważaj!
Okej, kiepsko zaczęliśmy.
Może poruszy ich nasze trudne dzieciństwo.
- Ubić Shreki! - Nie są poruszeni.
- Myśl, Leo! - Co robisz?
Dobra, Raph. Idź w lewo, a ja…
- Co jest? W lewo! - Mam go!
Mikey, uważaj!
Za wolno! Odjazd!
Koleś, ścisz trochę.
Zostaw! Bo kijem poszczuję!
Życie ci niemiłe?
Co do…?
Sorki, niechcący.
Ej! Przestańcie we mnie rzucać!
- Co robimy? - Odbijamy skuter pięknej kobiety!
Dziesiątka za styl!
Chłopie, wyluzuj!
Mikey, uważaj!
Jak w Szybkich i wściekłych.
Jestem boski.
- Kozak! - Sztos, Raph!
Chłopaki, obczajcie teren!
- Daliśmy radę! - Totalnie pomogłem!
Szybko, kryć się.
Dzień dobry. Przybywam w pokoju i bez broni.
Zabiorę tylko skuter.
Ktoś was sprał do czysta.
Nie tak sobie wyobrażałam odwiedziny u mafii.
Zaraz… gdzie jesteście?
Hej.
No halo, widzę was.
Chyba nas widzi.
- Nie. - Totalnie.
Nie będę was ścigać za gwiazdę ninja.
Odzyskaliście mój skuter, więc jesteśmy kwita.
Donnie, idź. Masz sympatyczną twarz.
Kumam, że musicie się ukrywać,
ale im dłużej czaicie się w cieniu, tym bardziej mi to śmierdzi.
Mówi, że śmierdzimy! Jest źle.
A teraz wybitnie mi to śmierdzi, bo gadacie o tym, że to…
- Siema. - Co tam?
Bohaterowie w strojach żółwi.
Będę szczera. Fajniejsze zwierzęta nadal są wolne.
Rekiny. Wilki też są do wzięcia.
Łał, te kostiumy są niesamowite.
Gałki oczne są mokre jak prawdziwe. Jak to się ściąga?
- To twoja skóra. - Dotknęła… To moja skóra.
Czym jesteście? Co to ma być?
Możemy to przegadać nad pizzą?
- Lubicie pepperoni? - Chce na pizzę.
Obstawiałem, że ucieknie.
- Kiedy byliśmy małymi żółwikami… - Jeden typ wylał taki śluz…
- …nasz tata, szczur… - …który zamienił nas…
- …nie wiemy, skąd jesteśmy… - …został naszym ojcem…
Stop, nie wszyscy naraz!
Dobra, kiedy byliście żółwikami,
skapnął na was tajemniczy śluz,
a potem wyrośliście
ze zmutowanych żółwików na zmutowanych żółwio-facetów?
Żółwich chłopców.
- Nastolatków. - Takich kozackich.
Nastolatków! Super. Odjazd.
Dobra, kontynuujcie. Chcę wiedzieć o was wszystko.
Na przykład, czy jest więcej takich jak wy?
Nie, tylko my.
Są całkiem sami na świecie.
I nikt was o to wcześniej nie pytał?
Nie, nigdy.
Czasem udajemy, że gadamy z Wendy Williams.
Czemu to zapisujesz?
Chcę zostać dziennikarką. Piszę do szkolnej gazetki.
Serio? A nie myślałaś o karierze przed kamerą?
Masz do tego świetną twarz.
Nie. Odpada.
Okej.
Próbuję znaleźć coś na temat Supermuchy
i jego licznych zbrodni.
Chcą wprowadzić godzinę policyjną, dopóki go nie złapią.
Rodzice ze strachu odwołali bal.
Chcę pomóc go złapać, żeby wszyscy odetchnęli z ulgą.
Ale to!
Nastoletni karatecy w skorupach. To niezła opowieść.
Nie wiem, czy chcę być w gazecie.
Czemu nie? Przecież to złoto! Świetny temat!
Tata mówił, że ludzie nas skrzywdzą, jeśli się o nas dowiedzą.
No wiesz, zabiją, porwą i wydoją.
Nie wydoję was. Nie macie sutków.
Ludzka kobieto, pytanko mam. Tylko nie ściemniaj.
Myślisz, że jest więcej takich ludzi jak ty?
Którzy nas zaakceptują?
Nie. Nie ma takiej opcji.
Serio, zapomnij o tym.
- Wiedziałem! - Żegnaj, nadziejo.
Zaczekajcie.
Tak szczerze mówiąc…
nie boję się was tylko dlatego,
że mi pomogliście.
Gdybym tak po prostu na was wpadła,
byłabym przerażona.
Pewnie uciekłabym z krzykiem.
Sorki, mama mnie męczy.
Tata do nas pisał! Chyba panikuje.
Przynajmniej nasi starzy są tacy sami.
- Na stówę. - Tak samo wkurzający.
Tata na bank nie jest szczurem gigantem.
To brzmi jakby właśnie nim był.
Przesyłam wam moje namiary,
gdybyście chcieli się kiedyś pobujać po mieście, dajcie znać.
Marzę o tym, żeby o was napisać. Poważnie.
Dobranoc.
Wydaje się spoko.
- Znowu zaczyna. - Jak zawsze.
- To twój typ? - Daj ten numer.
No daj go! Proszę! Daj telefon!
Pierwsza bójka w życiu i wygraliśmy! To było coś!
Chcę tego więcej.
Zasmakowałem życia i mam ochotę na dokładkę.
Chcę czuć, jak się rozpływa, drapie w gardło i…
Wyczerpałeś tę metaforę pół zdania temu.
Ale ma rację. Mam dość nudnego życia.
Słyszeliście April
i słowa płynące z jej pięknych, kształtnych ust.
Polubiła nas, bo jej pomogliśmy. Jesteśmy jej bohaterami.
A gdybyśmy tak uratowali całe miasto?
- Jak to? - Pomyślcie.
SUPERMUCHA GŁÓWNYM PODEJRZANYM
Użyjemy naszych umiejętności, żeby złapać Supermuchę.
Zaciągniemy go pod ratusz, rzucimy policji pod nogi i powiemy:
to my złapaliśmy Supermuchę!
Wyglądamy ciut inaczej, ale jesteśmy spoko.
I ludzie będą gadać:
„Ej, te żółwie są w porządku, jestem taksiarzem z Bronksu”.
I wtedy całe miasto już nas pokocha! Nie będą się nas bać.
Podpiszcie moje dziecko!
A potem, kiedy szum medialny przycichnie,
pójdziemy do liceum
i będziemy normalni, albo nawet bardziej lubiani niż inni.
Okej, całkiem sprytny plan. Jak Hulk w Avengers: Koniec gry.
Pewnie, jest zielonym potworem, ale…
wszyscy wiedzą, że ich ocalił, więc strzelają z nim selfiki.
Wiedziałeś, że Ruffalo to improwizował?
- Wiadomo, aktorska klasa. - Załóżcie podcast filmowy.
Plan jest świetny.
W końcu będę miał ziomków oprócz was.
Tak! Też mam cię dość.
Ale co będzie z tatą?
Na razie nie musi o niczym wiedzieć.
Prawda?
April musi nam pomóc.
Mówiła nam, że bada sprawę Supermuchy.
Podrzuci dobre tropy.
- Wchodzisz w to? - No pewnie.
Jazda! Udało się, Mikey!
Halo? Żółwie? Znaczy, żółwik. To wy?
Cześć.
April. Tak, tu Leo!
Dzwonię, bo rozmawialiśmy i mamy dla ciebie propozycję.
Pomożesz nam znaleźć Supermuchę, my go złapiemy, ty to nagrasz,
wszystko to opiszesz, wypuścisz artykuł, bal się odbędzie,
a świat nas pokocha.
W sumie, czemu nie.
Ale szczerze, zdążyłam o tym zapomnieć.
Miałam mnóstwo rzeczy na głowie.
Przy okazji, macie w ogóle uszy?
- Powiedz, że tak. - No chyba.
Myślą, że mają uszy.
Okej, świetnie.
Spotkajmy się o 20.00 w Eastman High.
Nikogo nie będzie, a ja trzymam wszystkie tropy w ciemni.
Spoko, fajnie. No to mamy randkę.
Jaką randkę? Co?
Co? Nie, Leo, rozłącz się.
Nie pogrążaj się.
Mam słaby zasięg, do zoba wieczorem.
I kto tu nie ma nawijki?
- Sorry, tato, mamy sprawę na mieście. - Pa! Kocham cię!
Na razie. Buziaki!
Co oni znowu knują?
Naprawdę przyszliście. To nie wyglądało bezpiecznie.
Te skoki? Leciutka rozgrzewka. Dla nas to bułka z masłem.
Zamiast bułek wolę pizzę z goframi.
- Jest smaczniejsza, niż myślisz. - Myślę, że to niebo w gębie.
No dobra, to te drzwi.
Serio? Możemy tak po prostu wejść?
Tak. No pewka.
Witajcie w progach Eastman High.
BAL ODWOŁANY
Dziwne. Mam wrażenie, jakbyście chcieli chodzić do ogólniaka.
Bo chcemy. O niczym innym nie marzymy.
Ty nie lubisz szkoły?
Nie, tak się zgrywam.
Jako bardzo popularna i lubiana osoba wprost kocham moje liceum.
Ale dość o mnie. Jest tak, jak sobie wymarzyliście?
Nie.
Jest nawet lepiej! Atak Tytanów?
Właściciel tej szafki lubi anime.
Nie znam tej osoby, a wiem, że będziemy kumplami.
Ej, obczajcie!
Boże, nie wierzę! Przesłuchania do kółka impro!
Muszę się zapisać! To niesamowite!
- Nie uczymy się tu. - Jeszcze.
Przesłuchania są za dwa tygodnie. Daj nam czas.
Trzeba podać nazwisko.
Jak my się nazywamy?
Nigdy o tym nie myślałem.
- Czy my nie mamy nazwiska? - Kim jesteśmy?
Luz. Podzielę imię na pół.
Michael Angelo.
Hej, jestem Michael Angelo. Perfecto.
Więc ty jesteś Leo Nardo!
Nerdo!
Hej, Nerdzie!
A może Leon Ardo. Spoko imię.
Zejdźcie już z Nerda. Wrażliwy jest.
- Musiało boleć. - Nerdo!
Przynajmniej nie jestem „Rzygullą”.
rzygulla!
- Słaba ksywa. - Może to literówka.
Pewnie chodzi o „Krzykullę” i śpiewa punk.
April RZYGULLA
Ty jesteś Rzygullą?
- To Rzygulla! - Nie śpiewasz.
Dość! Dajcie wyjaśnić.
Mówiłam wam, że chcę być dziennikarką,
postanowiłam, że będę czytać wiadomości w szkolnej telewizji
i nie poszło za dobrze.
Chyba chodziło o stres przed kamerą,
poczułam, że od tego lęku zaraz eksploduję, no i nagle…
- Nie gadaj. - Niestety.
Stałam się wiralem.
Powstały przeróbki.
Memy.
Dźwięk trendował na TikToku.
DOSTANĘ TĘ ROLĘ ZOMBIE?
Pomyślałam, że zdemaskuję Supermuchę, bal się odbędzie,
nie będę musiała błaźnić się przed kamerą,
zasłynę z czegoś cool, a nie…
Z bycia Rzygullą? Jednak czujesz niesmak?
Śmiej się. Na zdrowie.
Ale może ja też chcę być bohaterką, żeby inni mnie lubili, dobra?
Chodźmy, co?
Na razie mam tyle.
Tak, wiem, niezwykle imponujące.
Supermucha pracuje nad jakąś maszyną.
Nad bronią, jak Gru, Megamocny i inni złole.
Napada na transporty z zaawansowanym sprzętem.
Z najwyższej półki, za gruby hajs.
Ale brudną robotę zleca najgorszym bandziorom w mieście.
- Nie wiemy, jak wygląda. - Czemu?
Bo każdy, kto widział jego twarz, umiera.
Kozak.
Nie, to bandzior.
Dobra, to jak my go znajdziemy?
Kojarzycie napad na lodziarnię?
Ukradł beczkę na odpady radioaktywne.
Znalazłam to w dziupli tych gości, którzy zabrali mój skuter.
Robią brudne interesy z Supermuchą.
Warsztat prowadzi ta czwórka.
Szemrana Sharon, Bezwłosy Bronson, Tom Tupecik i Normik Nate.
To oni wiedzą, gdzie się ukrywa Supermucha.
- Konkretne tropy. - I żałosne ksywy.
- Lepsze niż Nerdo. - Stanęło na Leonie Ardo.
Do roboty, żółwiki.
Zamaskowani bohaterowie
Nalot na Supermuchę
Normik Nate się tym zajmuje!
Ja tu materace sprzedaję! Rządzi Szemrana Sharon.
Nie gadam z żółwiami!
Idźcie do Toma Tupecika!
Ja nic nie wiem.
Gdybym wiedział, wysłałbym was do Berniego.
- Ale nic nie mówiłem. - Gdzie Buc Bernie?
No i masz, będę gadał. Było tak.
Moje chłopaki podprowadziły beczkę, ale Supermucha ich kropnął.
A potem wymusił na mnie kolejny skok. Chciał asymilatora.
Zagroził, że jakby co, mnie też kropnie.
Więc wczoraj jeden buchnąłem.
Wymianę ugadaliśmy na dziś wieczór, pod mostem.
My mu damy to ustrojstwo, a on nam da spokój.
Brawo. Grzeczny Bernie.
Raph, przecież gadał!
To było tak ekscytujące! Czuję, jak mi adrenalina w żyłach skacze!
Spodziewa się ludzi Berniego wieczorem, za godzinę, pod Mostem Brooklińskim.
Przyjedziemy z fantami wozem Berniego. I bum!
Supermucha wpadnie w naszą sieć!
To było dobre, April! Nagrałaś?
Mam nagrywać wszystko, co robicie? Bo trzy czwarte to żenada.
- Tak! - Ja gadam.
Jestem gangusem. Gadem z podziemia, typie.
Mam swag, że mucha nie siada. Wymiękasz czy mamy dila?
Podziemia są nasze.
Jesteśmy gwiazdami podziemia, człowieku.
- Załatwię cię bez popitki. - Stawiasz się?
Jesteśmy na górze. Wyszliśmy.
Się wie! Na górze!
Bronks. Bronks. Trzęś!
Po tym nagraniu nawet ja was mniej lubię.
Szczerze.
- Uważaj na żółwie podziemia. - Bronks.
O nie, tata napisał.
Chłopcy! Wracajcie! To pilne!
Co się mogło stać?
Pewnie znów panikuje przez kota.
Albo nie umie włączyć Roku.
Załatwmy to i ruszajmy do akcji.
April, mieszkamy za rogiem,
ale tata nie lubi ludzi.
Chamskie.
Chociaż sama też nie lubię szczurów.
- Masz prawo. - Zrozumiałe.
Zaczekaj tu, dobra? Zaraz wracamy.
Karaluch surfuje na ludzkim bobku.
Miodzio. Marzyłam, żeby to zobaczyć.
Niespodzianka!
Tato, nie możesz nas tak straszyć.
Witajcie w domu!
- Co tu robią balony? - Co jest, tato?
Nie jestem głupi. Wiem, co się święci.
- Wiesz? - Tak.
Macie dość kanałów. Chcecie żyć wśród ludzi.
Znalazłem ludzkie ubrania w waszych rzeczach.
Co to, kurna, jest?
- To nie nasze. - Ktoś to podrzucił.
Chłopcy, nie gniewam się. I chyba wiem, jak was rozweselić.
Ściągnąłem ludzki świat tutaj. Patrzcie!
Przyjaciele. „Hej, jestem człowiekiem”.
Przywitajcie Chrisa.
„Hej, jestem Chris Pine, najlepszy Chris. Mam piękne brwi”.
- Niesamowite, co? - Udało ci się.
To nie wszystko. Jestem kelnerem. Jak w ludzkiej restauracji.
Usiądźcie. Złóżcie zamówienie.
Wybierzcie, co chcecie. Byle to była pizza.
Tak, pizza.
Doceniamy to, tato, ale mamy sprawy na mieście.
O co tu chodzi? Czemu wciąż się wymykacie?
Tylko nie kłamcie. Macie kłopoty? Coś się stało?
Ktoś was próbuje wydoić?
Nikt nas nie chce wydoić!
Czemu zawsze o tym gadasz?
Pomóc wam? Możecie na mnie liczyć.
- Nie! - Nie, tato, słuchaj.
Robimy to, co zwykle.
Ogarniamy zakupy i sprzęty do mieszkania.
Naprawdę? To wszystko?
- Tak, nic więcej. - Zupełnie.
- Dzięki za niespodziankę. - Miło było.
- My już pójdziemy. - Pa.
Bez kitu, dobrze jeździsz, Donnie.
Miesiące pykania w Forza Horizon nie poszły na marne.
Halo? April, jesteś na pozycji?
Tak i nagrywam. Pamiętajcie,
to nagranie zaważy na tym, jak ludzie będą was postrzegać.
Więc nie bądźcie krindżowi jak ostatnio.
- Nie my rzygaliśmy przed kamerą. - Jesteśmy super.
Cicho, zaczyna się, to jego ludzie!
- Widzicie te auta? - Noszą Timberlandy.
- Ma dripu za czterech. - Gość jest super.
Obczaj te felgi, bracie!
Mamy dwie fury i motocykl.
Góra dziesięciu karków.
Ale się będą trzęśli,
kiedy zamiast Berniego zobaczą mutanty!
Boże, wygram Emmy.
Co robimy, Leo?
Ty tu jesteś przywódcą.
Formację alfa?
Nawet nie wiesz, co to znaczy!
Co to ma być?
Streszczać się. Otwierać puszkę.
Joł!
Co?
Co jest? Małe żółwiki?
W mordę! Nie wierzę.
Słodziaki z was.
Buc Bernie trzyma żółwie na warsztacie.
Nie pracujemy z Bernim. Przyszliśmy cię poznać.
Nie wierzę, że inne mutanty istnieją!
Ale faza! Normalnie akcja jak z filmu.
Będę strzelał.
Z 15 lat temu ktoś wrzucił maź do kanału
i was zmutowało.
My na to mówimy „śluz”, ale tak.
- Jakoś przyjemniej brzmi. - Ma w nazwie luz.
Śluz, śluz…
Milutkie, co nie? Bo to śluz.
W mordę! Śluz. Podoba mi się.
No to ten sam śluz stworzył mnie.
To mój tata, Baxter Stockman,
wpuścił śluz do kanału.
Jesteśmy, jakby, kuzynami.
- Mamy rodzinę. Nie wierzę! - Co tam, kuzol?
Jak się masz, kuzol?
Marzyłem o kuzynie.
No i masz cały klan, młody.
Sorewicz. Ekipy nie przedstawiłem.
To są Bebop i Rocksteady.
- Co się gapicie? - Macie problem?
- Ta tutaj to Skrzydłowa. - Skrzydełko!
Ray Filet.
Ray Filet
Mów normalnie, to nie talent show.
Ray Filet.
- Skórogłowa. - Uszanowanko.
Czyngis-Żab.
- A kuku, maleństwo. - A jaką ma kurteczkę.
A kuku. A kuku.
Już ja wam nakukam.
Rządzi się jak dyktator. To przez to imię, żabiks!
A to Kanalia. Mówi po robacku.
I mój ziom, Mondo Gekon.
Elo, jak leci?
- Przylepa ze mnie. - To się odlep.
Wydaje się spoko, dobra energia.
- Wolę twoją. - Nie, ja twoją.
- Ja twoją. - Ja twoją.
Wyczuwam, że mamy…
dobry przelot!
Mondo, przestań się obściskiwać!
Właśnie. Pamiętajcie o artykule.
Wiemy, że chcesz złożyć superbroń.
Broń? Buduję coś przeciwnego.
Broń zabija.
A ja chcę tworzyć.
- Brzmi ciekawie. - Co to takiego?
Jak chcecie pogadać, to skoczmy na miasto.
TOR KWANTOWY SALON GIER - BAR
OTWARTE
Kałabanga, brachol! Właśnie to wymyśliłem.
Okej, Ray!
Ostrożnie z żądłem.
Okej, Ray.
Wreszcie znam kogoś wściekłego.
- Jak tu się nie wściekać? - Na wszystko!
Nie no, chłopaki, wy to łapiecie!
- Wszedłem na ostro! - Dobre.
- Dziewczyno, wymiatasz. - Nic innego nie robię.
- Bilon się skończył. - Ogarnę to.
- Niesamowite. - Zbierajcie, bo kasa ucieka.
To jeszcze nic.
Posłuchaj tego.
No to był soczysty żart!
Chłopaki. Mówcie, co się dzieje?
Tak szczerze, sam nie wiem.
Przepytaj go!
Dowiedz się, co typek knuje.
Mieliście dokończyć opowieść o tym, skąd się wzięliście
i czego chcecie.
Czego chcemy? To proste.
Akceptacji.
Nie wierzę, ziom! My też.
Zacznę od początku.
Moim najwcześniejszym wspomnieniem w życiu jest smutny tata opowiadający,
że nikt go nie akceptował.
Facet po prostu marzył o rodzinie. Po to stworzył nas.
Ale była szefowa postanowiła, że odbierze mu wszystko.
Zniszczyli nasz dom.
Wyniosłem moich małych braci i siostry.
Byłem najstarszy, musiałem ich wychować.
Świetnie się spisał. Jesteśmy zsocjalizowani.
Jakoś szło, myślałem,
że ludzie zabili tatę,
ale na pewno nie wszyscy są źli.
Wyszliśmy poznać kumpli.
I nie poszło za dobrze.
Był jeden taki typ.
Uparł się, że nas dopadnie. I zaciuka!
Nasz tata miał tak samo.
Dlatego całe życie siedzimy w kanałach.
To nie dla mnie. Ucieczka jest dla słabych.
Wiecie, co zrobiłem? Dopadłem go pierwszy.
Złapałem go pod brodą i zacząłem bić.
Aż całkiem zmienił kolor. Bum!
I już wiedziałem, co robić.
Postanowiłem sprzątnąć całą ludzkość, żeby mutanty miały władzę nad Ziemią.
To jakiś pomysł.
Po staruszku mam niezłą głowę do nauki, więc pomyślałem:
„A gdybym tak skręcił sobie maszynę, żeby wdrożyć ten plan?”.
Zacząłem kraść potrzebne części
i teraz jestem gotowy.
Użyję kapki mojej własnej krwi,
żeby stworzyć uzbrojoną wersję naszego śluzu.
A potem wystrzelę ją prosto do atmosfery,
gdzie wyparuje.
Teraz najlepsze.
Śluz zamieni każde zwierzę na Ziemi w supermutanta.
Każdą muchę, pchłę, kleszcza, węża, rybę i walenia.
Co do jednego!
Będziemy dominującym gatunkiem na planecie.
To okropne. I źle się skończy. Dla mnie.
Co się w tym planie dzieje z ludźmi?
Nic dobrego.
Jeśli mamy czuć się bezpiecznie na widoku,
to ludzie muszą się zawinąć.
Część z nich na pewno wszamiemy, zniewolimy, zamienimy w ekopaliwo.
Z tych ciekawszych zrobimy rozrywkę, co nie, ziomeczki?
Ci dranie robią wystawy psiaków i wyścigi konne.
No to my urządzimy wystawy rudych babek, wyścig wąsaczy z bebechem.
Rzut bombelkami. Coś w ten deseń. Wymyślę coś głupiego.
To brzmi coraz gorzej.
Będą pupilami.
Jestem otwarty na propozycje.
Wszystko, co wam przyjdzie do głowy, jest do zrobienia. Kumacie?
Tylko myślcie szybko,
bo skoro mam ten złom, mogę dokończyć urządzenie
i akceptacja będzie nasza.
- Tak! - Super!
To jak będzie? Wchodzicie w to, żółwiksy?
Bo możemy to uruchomić jeszcze dzisiaj.
- Za chwilę, Filet! - Tak, ziomki!
Hej, szybkie pytanko.
Macie jakiś plan,
czy mam nakręcić, jak ochoczo pomagacie
w stworzeniu broni, która zniszczy ludzkość?
Zatrzymacie go? Zatrzymacie, prawda?
Niech ktoś kaszlnie, żeby potwierdzić.
Supermucho, a co gdybyśmy tak, na przykład,
sam nie wiem, tak dla beki kminię, odrzucili plan?
Co byś zrobił, gdyby nam nie pasował?
Tak tylko w teorii mówiąc, wiadomo.
To by znaczyło,
że się co do was myliłem.
I żadne z was prawilne żółwiksy.
A to akurat
srogo mnie wpienia!
Nie, no co ty…
Zrobię z was zupę żółwiową.
- Źle nas zrozumiałeś. - Pamiętasz? Jesteśmy kuzolami.
- Nie kuzoluj mi tu. - Żartowaliśmy.
Śliskie. Rodziny się nie wybiera.
Tak naprawdę straszliwie jara nas twój plan.
Genialny jest. Zwłaszcza zagłada ludzkości.
To się wytnie.
Chłopaki, mam pomysł.
Ziomeczku,
zróbmy tak, że pokierujesz nas swoją furą, a my pojedziemy vanem.
Ładnie. Gładko.
Spoko. Ale szybko jeżdżę. Nie chcę, żebyście mi się zgubili.
Mondo, Skrzydłowa, Rock!
Jedziecie z żółwiksami.
- Prowadzę! - A w ogóle możesz?
Nie.
Wrzuć Spice Girls!
- Nie lubisz Phish? - Wyjce jakieś!
Co się patrzycie? Wymyślcie coś.
Hej, ziomki! Fajnie się z wami jedzie, ale w sumie nie wiemy dokąd.
Widzicie tamten budynek? No to nie tam.
Jedziemy na złomowisko okrętów na Staten Island.
- Najlepsza dzielnia. - Kocham Staten Island!
Okej! Teraz. Załatwcie tych durni.
Łatwo ci mówić ze skutera. Mam walczyć ze zmutowanym nosorożcem?
Może włączę coś, co wszyscy znają?
Zablokujemy hamulce, dachujemy i po nas.
- Nie ma szyby. - Bez szans.
Musiałbym mieć mniej imponujący biceps, żeby się wcisnąć albo jakąś wajchę.
Na przykład kij?
Mam. 4 Non B's.
Spoko nuta, nie?
Impreza życia.
Dobre są.
Co tu się dzieje?
Wybacz.
Co jest?
Żółwiki, streszczajcie się!
Nie dam krzywdzić Rocka.
Spokojnie, chłopaki, ogarnę.
Nie ogarniam. Nie ogarniam!
Już po was, skorupy!
O tak!
Nie powstrzymacie mnie! To monster truck! Bierz ich, Mondo!
Donnie!
Patrz, jak jedziesz!
Wyrzuciliście mnie przez przednią bezszybę.
Bardzo niespoko!
Wybacz. Musieliśmy.
Wiesz co? Nie wybaczam!
A mnie nie jest przykro. Pa, jaszczur.
Bum!
Wróciłem, zielone smarki.
Uspokójcie się albo wam głowy odgryzę!
Supermucha jest w drodze, a on taki miły nie będzie.
- Nie jesteś miła! - On będzie gorszy.
Ostatnia szansa! Oddajcie urządzenie!
Szósta rano, psy pukają do drzwi
Dawaj!
- O nie! - Ziomki?
Nie! Pokonał mnie własną bronią!
I ma do bicia cztery ręce!
A ja myślałem, że jesteście spoko. To jeszcze nie koniec!
Szybko! Łap go!
Rozrywa mnie na pół!
A kuku.
O nie!
Już, już, już! Okrążyć je! Obstawić teren!
April! Pomocy!
Słodkich snów, dziwadło.
Co? Co się dzieje?
Hej! Wypuśćcie nas! I to już!
Ocknęliście się, żółwie.
Czekałam na to spotkanie
od bardzo, bardzo dawna.
Nie wiem, czego pani chce,
ani czemu tak strasznie gada, ale musimy wyjść.
Tam jest napakowana mucha!
Mnie się nie przerywa.
Jestem Cynthia Utrom,
a wy do mnie należycie.
Co?
Hej!
Przestań!
Wystarczy.
Wykorzystam was do tego, żeby stworzyć stabilny mutagen.
A dzięki niemu powołam do życia
superarmię zmutowanych żołnierzy.
Delfiny podkładające bomby na łodziach podwodnych,
orły strącające drony przeciwnika.
Węże prześlizgujące się pod liniami wroga.
Chwała, jaką zdobędą,
niemal doprowadza mnie do łez.
- Co to ma wspólnego z nami? - Czego chcesz?
Chcę
waszej krwi.
Istnieje tylko jeden sposób, by ją zdobyć.
O nie!
- Nie wierzę. - Ona chce…
Podłączcie żółwie do Megadojarki!
Chce nas wydoić!
Filet, słyszałeś, że ryby głosu nie mają?
Jakbym chciał się dołować, tobym załączył Johna Legenda.
- Sorry, szefie. - Bracie.
I pamiętajcie! To szczęśliwy dzień!
Bo dziś wykończymy każdego człowieka na tym okropnym, szpetnym globie!
Więc uśmiechnij się, Mondo!
Chłopcy! Wróciliście! Wybaczacie mi?
Moja niespodzianka się udała?
Cofnij się! Bo ugryzę!
Hej, spokojnie, panie szczurze. Jestem April.
Nic panu nie zrobię.
Kumpluję się z pana synami. Chłopaki wpadli w tarapaty.
Nie, błagam! Przestańcie!
- Źle to wygląda. - Boli?
No oczywiście! Doją mnie z krwi!
Spróbuj myśleć o czymś innym!
Tak, na przykład o pizzy, Mikey!
Nie! Na pizzy jest ser, ser jest z mleka, a ja jestem dojony jak krowa!
O niczym innym nie myślę!
Tak mi przykro, Mikey!
Nie przerywajcie, dopóki zbiornik się nie zapełni.
No to pozamiatane, wydoją nas tu na śmierć.
Nie wierzę, że April nas olała. Może tak to sobie uknuła.
Daliśmy jej dobrą historię.
„Żółwi chłopcy pomagają złolowi stworzyć broń”.
Całkiem chwytliwy tytuł.
- Klikbejtowy. - Czytałbym.
Żałuję całej masy rzeczy.
Już nie spróbuję mrożonego jogurtu.
- Mogłeś! - Wiem. Zawaliłem sprawę!
Nie poszedłem na koncert BTS.
- Możemy… - Coś tam zanucimy.
Tak, zaśpiewamy ci kawałek BTS.
Serio? Byłoby super.
No dalej.
Nawet nie znacie słów.
- Co się dzieje? - Alarm.
- Czemu przerwaliście? - Zabezpieczam panią Utrom.
Mamy towarzystwo.
- Chłopcy! - Tata!
Cofnijcie się, karki! Dobrze radzę! Przyszedłem po synów,
którzy mnie okłamali, o czym porozmawiamy w domu.
Co ty powiesz, Ratatouille?
Łap drugą maszynę i podepnij go, jak tamtych.
Nie nazywaj mnie Ratatouille.
Jazda, jazda!
- Pokaż mu styl szczura! - Nie uciekniesz!
Załatw go!
Paralizatorem!
Jest zbyt szybki!
- Brawo! - Jazda, tato!
Jestem ninją.
Tata!
- Chłopcy, wszystko gra? - Tak!
- Gra jak nigdy. - Jest git.
Jak nas znalazłeś?
Byłabym ostatnią lamą,
gdybym chociaż nie próbowała go wezwać.
April!
- Boże, wróciłaś? - Nie spodziewałem się.
Ta kobieta mówi, że mnie okłamaliście.
Co się stało? Co robiliście?
Nic takiego.
Chwileczkę. Co to za maszyna?
- Jakiś złom. - Ta tutaj?
Dojarka?
MEGADOJARKA-2000
- Nie, wręcz przeciwnie. - Na bank nie.
- To dojarka. - Mówiłem, że was wydoją!
Znowu się porzygam.
Chłopcy! Wyszliście z kanału i was wydojono!
Pomogliście złemu robalowi stworzyć maszynę,
która zniszczy calutki świat, w tym jedynego, dobrego człowieka, April!
I dlatego posprzątamy wasz bałagan,
wrócimy do domu i zostaniemy tam na zawsze. Jasne?
A co z artykułem April?
Artykułu nie będzie!
April, do domu! To koniec! Okej?
Żebyście byli w życiu szczęśliwi i bezpieczni,
musicie zawsze słuchać mnie! Idziemy.
Przykro mi, że bal się nie odbędzie.
To już nieważne.
Popełniliście tyle okropnych błędów, żeby ludzie was polubili i zrozumiałam,
że też chciałam go przywrócić ze złych powodów.
No cudownie!
Wsparcie jest w drodze. Blokujmy wejście.
Może się rozmyślili i znowu wyskoczyli na kręgle?
Nie, młody.
Jesteśmy o krok przed wami.
- Zdrajcy! - Gady wredne!
Zawiedliście nas! Ludziofile!
Co tam, brachole?
- Cofnąć się! - Do tyłu!
Nie chcę bić mutantów, ale to zrobię.
Nie umiecie się poddać?
Co takiego w tych zafajdanych ludziach aż tak się wam podoba?
Ludzie to złożone istoty.
Są dobrzy, jak April, i źli, jak babka, co nas wydoiła.
Co zrobiła?
I powiem to, choć ich nie lubię,
jeśli ich zniszczymy, będziemy tak paskudni jak oni.
Nie dam sobie wmówić, że macie luz z wybiciem ludzkości.
No nie ma opcji, jesteście super!
Lubię was. Był przelot.
Żadne z was złole. Spójrzcie na siebie.
Ale inaczej nas nie zaakceptują.
- Nie! - My was akceptujemy.
Możecie z nami zamieszkać.
Tak, pomieścimy się.
Ja to w sumie nie chcę zabić ludzi. Chcę tylko śpiewać.
Ray Filet
Racja, Ray. Mnie też to nie leży.
Co jeżeli twarze ofiar będą nawiedzać mnie we śnie?
- Właśnie. - To piętno na całe życie.
Ziom, naprawdę możemy się wprowadzić?
- No raczej! - Zią!
- Ziomski! - Ziom!
- Poziomek! - Abrakadaziom!
Co to za grupa wsparcia?
Może jeszcze odpalcie kadzidło i postukajcie w bębny.
Zabić skorupy!
Nie. Nie chcemy tego robić.
I chyba nigdy nie chcieliśmy.
Nie wiedzieliśmy, że są inne opcje.
Ale żółwie nam pokazały, że można inaczej.
Więc może dajmy na luz i czilujmy.
Tak, ekipo, czilujmy.
Nie, jaszczur, ja nie cziluję, jasne? I wy też nie.
A teraz, do roboty!
- Mucha, serio… - Wyłącz maszynę.
I wy przeciwko mnie?
Po tym, co dla was od dzieciaka robię?
Jeśli chcecie zatrzymać maszynę,
musicie zatrzymać mnie.
- Strasznie mnie wpienia! - Wkurza mnie całe życie!
To przez niego tacy jesteśmy!
Zrobimy coś z tym?
Bierz go! Bij!
- Załatw go! - Dawaj, Rock!
Bracie!
Rock! Nie!
- Gnojku! - Dawaj!
- Chrum, chrum! - Mój kolczyk!
Maszyna!
Teraz mamy szansę! Szybko!
Jestem za mała!
Ej! Jazda stąd!
O nie! Śmierdzimorda!
Z wyskoku!
Ray Filet!
Rozwalmy ją! Walnijmy nią o ścianę!
Rozerwij kabel!
STAN KRYTYCZNY!
Niespodzianka! Działam na cztery ręce!
Czy to, co robię, w ogóle pomaga?
Poddajcie się, póki czas!
Uwaga!
Ray Filet.
Ray… Filet.
Nazywają cię rodziną
A gdy mogą, nóż ci w plecy wbiją!
Mamy go!
Co się dzieje? Czemu to robicie?
Żebyście byli w życiu szczęśliwi i zawsze bezpieczni,
musicie słuchać mnie!
Szczuras! Rusz się! Pomóż mi! Jesteśmy tacy sami.
Nienawidzimy ludzi! Ja po prostu nie jestem tchórzem!
Nie waż się tak mówić!
Szczerze, tato, trochę cię poniosło.
Powstrzymaliśmy go?
Tak myślę.
Jeśli maszyna do zamiany zwierząt w mutanty
wpada z hukiem do oceanu, w którym są różniaste zwierzęta,
to co się może stać?
Co?
- Wyczołgał się. - To tylko wieloryb.
Ma strasznie żółwie tempo. Nie jest źle.
- Dobra, jest źle. - Jest o wiele gorzej.
Tak jest! Patrzcie na mnie! I podziwiajcie!
Najlepiej! Nie jestem już Supermuchą, tylko Super Ekstra Muchą!
Łączę gatunki jak najlepsza rap płyta!
Godzilla dwa zero. Co jest?
Wieloryba kita?
Mam szczypce. Ciało wieloryba i czoło z żyrafy.
A moje stópki? Jakieś tysiąc koni!
Większa moc niż sportowe bryki!
Dzięki, żółwie! To wszystko wasza zasługa.
Nowy Jorku…
szykuj się.
No dobra! Ziomki, chcieliśmy dobrze, wyszło jak zwykle.
- Skoczymy na pizzę? - Serio?
Nie mamy szans. Zwłaszcza gdy stał się tym czymś.
Chcecie wracać do domu?
Zaraz przyleci wojsko.
W filmach o Godzilli zawsze przylatują.
Jak u was sytuacja z Wi-Fi?
Można streamować?
Nie!
Okej! Jakoś przeżyję.
Ja nie o tym!
Chłopcy, nawaliłem.
Nie chcę być jak Supermucha.
Kocham was. I chcę waszego szczęścia.
Może i sam nie wielbię ludzi,
ale chcę, żeby was lubili, bo wiem, że wy o tym właśnie marzycie.
Dlatego dopadniemy tego potwora. Tak, że się nie podniesie.
Nagramy to i pokażemy ludziom!
Wszyscy was pokochają i zaakceptują!
Będą skandowali: „Żółwie! Żółwie! Żółwie!”.
Panie Splinter, ta piękna przemowa dodała mi skrzydeł!
Była motywująca! Jeszcze jak.
Ale zabrakło w niej jednego.
Jak go pokonać?
- Halo? - Powiesz mi, na co patrzę?
Co się stało z akcją „Powstrzymać Supermuchę”?
Zmieniliście plany czy co?
Sporo się wydarzyło.
- Zauważyłam. - Nie ma czasu na wyjaśnienia.
Masz jakiś pomysł, jak tę maszkarę unieszkodliwić?
W sumie to chyba mam.
Spotkajmy się przy nodze tego czegoś. Dobra? Spoko.
Jazda!
Lecimy, skarbie!
Epickie wejście to to nie jest!
Dostałem glutem!
Nowy Jork! Nowy Jork!
Przejmuję to miasto!
Godzilli się spodziewaliście? Nie!
Okej, jedziemy. Sokole oko. Dasz radę, Raph.
Zamknij jedno oko, to pomaga.
Cicho.
Nie zepsuj tego.
Co jest, kurna?
Udało się. Zrobiliśmy to.
Chyba trafiłem.
Jest git, co nie?
To tyle? Jeden konik? A kopytkuj sobie.
Chyba jednak chybiłeś.
Prosicie się o śmierć.
- Źle to wygląda. - Co powiedział szczypiec do oka?
Trzask!
Rocksteady! Stary!
Mondo!
Spoko, odrasta. Widzisz?
Mikey!
Donnie!
Dzięki, bracie.
- Gdzie pozostali? - Nie wiem!
Gdzie tata? I April?
Kiedyś skończą mu się auta.
Nie przesadzaj!
Nie kręcą was bryki?
- Tylko nie mercedes E klasa! - Prius. Może być.
Tesla! Ktoś się wścieknie.
Chyba go zgubiliśmy.
Walnę od tyłu.
Żyjecie, chłopaki?
Potworne mutanty sieją zniszczenie w centrum Nowego Jorku.
Mam tylko jedno pytanie: eksperymentujemy na żywych,
czy załatwiamy problem?
Z ostatniej chwili. Mutanty zaatakowały miasto.
Mutanty panoszą się po Times Square.
Nie wiemy, czym są, ale szykujemy odpowiedź zbrojną.
…chcą zniszczyć Wielkie Jabłko.
W mieście panuje zmutowany chaos.
Wiem jedno: nienawidzę mutantów!
Zmutowane żółwie sieją zniszczenie na ulicach,
widok jest okropny.
To one!
Chyba nie wyszło tak, jak chcieliśmy.
Oni nas nienawidzą.
- Mają nas za złych. - Nie. Gorzej.
Mają nas za potwory.
Nigdy nie będziemy normalni.
Słuchajcie…
April miała rację. Robiliśmy to dla akceptacji.
I tak, wiem, że chcieliśmy zostać bohaterami ludzi.
I choć raczej nas nie polubią, nadal warto zachować się, jak należy.
Ale jak? Każdy nasz plan zawiódł.
Plan? Ty narzekasz, że nie mamy planu?
Co robisz lepiej nawet od Marka Ruffalo?
Improwizuję.
To niemożliwe.
Mówi typ, który przeczytał więcej komiksów o walce z potworami niż wszyscy ludzie!
Tak, ale…
Na stówę masz pomysł, jak go pokonać.
No jasne! Atak Tytanów!
Olbrzymy atakują i mają słaby punkt,
takie miejsce na szyi.
Tak, a tutaj to wielorybie nozdrze.
Totalnie.
Jeśli wsadzimy ten środek do jego kichawy,
dostanie się do krwiobiegu.
Zdemutantyzuje go.
Tak jest! Demutantyzacja złola!
- Raph, pora, żebyś się odpalił. - Naprawdę?
Jak petarda. Żadne zasady nie obowiązują. Wykorzystaj gniew.
Dobra, odpalam!
Po wszystkim ogarniemy ci terapię.
Wiesz co, przed chwilą, po raz pierwszy w swoim życiu
nie gadałeś jak lamus. Byłeś przywódcą.
Naprawdę? Naprawdę!
Jestem przywódcą! Co za moc!
- I musiałeś zepsuć. - Do dzieła!
Ten kask to inwestycja życia.
MUTANTY ATAKUJĄ
SIEDZIBA KANAŁU SZÓSTEGO
Dość tych fejk niusów.
Dobra, jest źle. I to bardzo.
A oto historia dnia. Armia mutantów,
której przewodzą cztery żółwie,
zaatakowała Nowy Jork z wielkim muchowielorybem.
Kręć! Mam niusa z pierwszej ręki!
Nazywam się April O’Neil i…
Na żywo mówi April O’Neil z potwierdzonymi informacjami.
Muchowieloryb uderzył w centrum, ale nastoletnie żółwie
ze szczurem, guźcem, płaszczką, krokodylem,
gackiem, żabą, jaszczurem i karaluchem walczą przeciwko olbrzymowi,
żeby ocalić Nowy Jork.
Muchowieloryb jest zły, ale pomniejsze mutanty są dobre!
Myślałam, że mam to za sobą. A nie, jak widać, przed.
Jak już mówiłam…
Tato, mówisz w tym samym języku co Kanalia?
Mamy wiele wspólnego. Całkiem gorąca z niej babka.
Fuj, obleśne.
- Nie powinieneś prowadzić. - Przepraszam.
No ale wjedź już tam!
Jestem królem Nowego Jorku!
Niezły ślizg!
Kałabanga!
Mam was.
Tato!
Załatwione! Już po was. To koniec!
Nie powstrzymacie mnie.
A ludzie was nie polubią, bo ten gatunek to dno!
Twarde te skorupy. Rozłupię was jak pistacje!
Ale boli!
Mówiłem, że nie chciałbym was widzieć, umierając,
ale teraz, gdy umieramy, cieszę się, że na was patrzę.
To było wzruszające.
- Płaczę. - Kocham cię.
Chłopcy, nie!
Twarde te skorupy.
Wszystko gra?
Pomóc panu?
To on! Ten szczur od żółwi!
Żółwie nie chcą was skrzywdzić.
Są zwykłymi nastolatkami, które walczą przeciwko muchowielorybowi!
Znam fakty.
Pomóc panu?
Tak, dziękuję.
Do szpitala czy weterynarza?
Nie, muszę to przekazać chłopcom.
Robi się.
Hej, to ludzie! Pomagają nam!
- Serio? - Tak!
Nie pozwolę na to.
Wskakuj pan! Lecimy!
Hop! Hop! Hop!
Hej, jestem taksiarzem z Bronksu! Pomogę!
Zawieź to żółwiom!
Co jest, kurna?
Patrz! Jestem pożyteczna!
A jaka silna.
Mam!
Niech ktoś to ode mnie przejmie!
Człowieniu, ja się tym zajmę.
Załatwię cię tu i teraz.
Pudło.
Spoko, masz plecy.
Mondo, ty śliski jaszczurze!
- Okej, Ray! - Mam!
- Przesyłka dla was. - Szybko!
Stop! Nie w mały palec! Ludzie!
Co jest?
W mordę!
Rzucaj!
Mam!
Mikey, łap!
Gorący ziemniak!
Macie przewalone!
Raph!
- Leo! - Mam!
Cholera!
Myśleliście, że mnie to wykończy?
Żółwie! Żółwie!
- Co jest? - O co chodzi?
- Udało się! - Polubili nas!
Te żółwie są w porządku.
Podpiszcie Brajanka!
Nadajemy z Times Square, gdzie bohaterskie żółwie
uratowały Nowy Jork. Historię przedstawiła Avril…
April O'Neil. April O, apostrof, Neil.
Żadna „Rzygulla”. A jeśli tak mnie nazywacie, to co?
Jestem na wizji! Tak jest!
Niełatwo poznać mutantki w moim wieku.
Ray Filet
To będzie upload na milion subów.
Oryginalny komplet komiksów Akiry? Będę czytać po nocach.
- Kanapa stanie tu. - Pod ścianą.
- To banał! - Sam jesteś kanał!
Żabciu, kiszoną cebulę niosę czule!
To danie to poezja.
Niewiarygodne. Wasz pierwszy dzień szkoły!
Pamiętajcie! Wciąż jestem pod telefonem.
Gdybyście się bali, kanały idą przez całe miasto.
Możecie wrócić do domu.
Gdyby ktoś się czepiał, dzwońcie,
coś niecoś potrafię.
A ona zje dowody.
Nic nam nie będzie.
- Jesteśmy gotowi. - I to od dawna.
Serio. Dobrze nas przygotowałeś.
Jestem z was dumny, chłopcy. Bardzo was kocham.
- A my ciebie. - My też, pa.
I ciebie też, karaluszku.
Tato, przestań! To obleśne!
Idźcie pokazać ludziom, że jesteście super.
WITAJCIE Z POWROTEM!
BAL SIĘ ODBĘDZIE
Co? Ej, to te żółwie.
Chłopaki! Cześć! Jak dobrze, że jesteście. Oprowadzę was.
Zaczekajcie.
April BOHATERKA
Siema!
Tu Donnie, znalazłem swoje plemię.
Skręć go w precla!
Uszanowanko! Witam w australijskim obuwniczym!
Macie jakieś najki?
Nie, ale mamy buty z podobnym znaczkiem, bumerangi!
Tu znów April O’Neil. I nowy, mocny temat do „Wieczoru z April”.
Leo! Ile można? Szeroki kadr! Poziomy!
Sorki, nie chciałem.
Kim są T.C.R.I.? Pokrętna, tajna organizacja i twórcy śluzu.
Ich biuro opustoszało dzień po słynnym ataku!
Wszyscy wyparowali.
Ale my ich znajdziemy.
- To prawda. - Tak będzie.
April, skoro bal się odbędzie,
pomyślałem, że może chciałabyś…
Z przyjemnością, Leo. Myślałam, że zwymiotujesz.
Mało brakowało.
Robimy to tak, że…
- To po przyjacielsku? - Co?
Cóż…
Przynajmniej znalezienie tych stworzeń
będzie prostsze, niż sądziłam.
Obawiam się jednak, że ich pojmanie nastręczy nam kłopotów.
Jest na to sposób.
Tak, wiem.
Przyprowadź mi…
Shreddera.
Napisy: Zuzanna Chojecka