W głowę. Kazałam strzelać w głowę.
Ile razy mam wam powtarzać, cymbały?
Dla odmiany ruszcie kiedyś swoimi.
WIEDŹMA
Jak ty wyglądasz.
Po co za nią wybiegłeś?
Głupi smarku.
Idź się umyć.
Jazda, wynoś się stąd!
Głuchy jesteś?
Nie stój tak, tylko spadaj, ty pluskwo.
I nie waż się na mnie patrzeć.
Zabrać go.
A tamta?
Czyli uciekła?
Czy zawsze...
jesteście aż tak bezużyteczni?
To nie są normalne dzieciaki.
Tak... zgadza się.
Żyją na fundamentalnie innym poziomie, niż my.
Szukajcie jej dalej, ale sztabowi donieście...
że zdołaliśmy się jej pozbyć.
- Co? - I tak długo nie wytrzyma.
Wie pan przecież.
Nieprawdaż?
Ale skończy inaczej niż pan.
Umrze z wycieńczenia.
Czy to nas nie naraża? Nie powinna być na wolności.
Niech się pan nie przejmuje.
W końcu ma ledwie osiem lat.
Dosyć.
Żegnam. Muszę coś zjeść.
Co ja tu w ogóle robię o tej porze?
Jedźmy.
Proszę, jedzcie.
Dziecko?
Hej, ty.
Rety, dzieciaku...
Kochanie!
Niedobrze. Czy ona jeszcze żyje?
Kochanie, szybko! Chodź tutaj!
Kochanie! To straszne...
Nie martwcie się.
Ma tylko powierzchowne rany.
- Zagoją się. - To dobrze.
Tyle tylko...
że nie wiem, czy odzyska pamięć.
Mówiliście, że nie zna swojego wieku ani imienia.
Tak. Bardzo panu dziękujemy.
Wiecie już, co zrobicie, gdy wróci do siebie?
Cóż...
10 LAT PÓŹNIEJ
Proszę pana.
Przecież nie jestem kimś obcym.
Moje dziecinki głodują od przedwczoraj.
Wiesz... że ostatnio każdemu jest trudniej.
Rozumiem, że nie macie lekko.
I mimo to pan nie pomoże?
Znacie się z moim tatą od lat.
Wiem przecież. Pan Koo to mój bardzo bliski kolega.
Nie zapomniałem.
No to niech pan pomoże.
Będę miała u pana dług.
Nie mogę wydawać tyle towaru na kredyt.
W przyszłym miesiącu zapłacę.
Ej, stój! Wracaj tu!
Co ty wyrabiasz?
Mówi, że jej krowy głodują. Muszą coś jeść.
Ja ci dam, brzydalu!
To biorę 12 worków!
Dobra.
Nie, zaraz. Ja-yoon!
Zostaw ją, tato. To na razie!
- Pa! szerokiej drogi! - W sumie należy się...
- Uspokój się. - Za miesiąc muszę dostać część...
Zabujałeś się w niej, matole? Od razu oddaj jej cały dom!
To ty nie żałuj znajomym!
Co? Żałuję? Ja ci dam!
Dlaczego zawsze głupiejesz na jej widok?
- No bo jest ładna. - Głupi gamoniu!
Won mi stąd, ty darmozjadzie.
W życiu nie widziałem większego patafiana!
Rety. Patrzcie państwo, ile ojcowskiej miłości.
Co, znowu was obrobiła?
Dajże spokój. Ten matoł wszystko jej oddał.
Powinienem ją zgarnąć za jazdę bez prawka. Tak nie wolno.
Dajcie jej spokój. Jej ojciec choruje.
Za rok będzie pełnoletnia.
Jasne, że dam jej spokój. Martwię się i tyle.
Wejdziesz na kawkę?
Kawkę? A pewnie, że tak.
Cześć.
Znowu wzięłaś ciężarówkę?
Ostrzegałem cię, że to groźne.
Tylko jeżdżę sto razy lepiej od ciebie.
Zostaw, ja to zrobię.
Źle z tobą, tato. Idź do domu. Będę pomagać w weekendy.
W porządku, to jak ćwiczenia.
Jeszcze nie umieram.
Lepiej idź pogadać z matką. Nie chciała obiadu.
Pożarliście się?
No już, idź do niej.
Wracaj szybko do domu.
Przywiozłam paszę. Później dam im jeść.
Kup sobie lepiej jakieś dziewczyńskie ciuchy.
Tak żadnemu się nie spodobasz.
Na co dzień noszę mundurek.
Nie masz się co bać.
Tylko daj słowo, że nie będziesz beczał na weselu.
Jedz, jak ci daję. No dalej.
Mamo?
Mamo.
Chodź do mnie, moje kochanie.
Dlaczego znowu nie jesz, co?
Tata zrobił pyszną owsiankę.
Słuchaj. Nie jedliśmy rano śniadania,
dlatego zgłodniałam i chciałam, by zrobił wcześniej obiad.
A ojciec mi na to: "Przecież dopiero co jadłaś śniadanie".
Zapominam o tym i owym, ale wiem, gdy mam pusty brzuch.
Traktuje mnie jak wariatkę.
No przecież, że nie było śniadania. O co mu chodzi?
Widać sam zapomniał.
- Prawda? - Tak.
Też potem byłam głodna.
Mówiłam mu!
Tata ostatnio strasznie zdziwaczał.
Rzuciło mu się na głowę.
Zaraz ugotuję ci pyszny obiad.
Zjemy wcześniej. Co byś chciała?
Wszystko jedno. Zjem wszystko, co zrobiła moja śliczna córcia.
Znany genetyk Han Min-su spłonął wczoraj wraz z rodziną w swoim domu.
Rany kłute znalezione na ciele wskazują, że został zamordowany.
Policja stara się obecnie wytypować potencjalnych zabójców.
Gwałtownie spadające ceny bydła znacznie odbijają się na hodowcach.
Oto reportaż pana Songa.
Puste obory to dziś powszechny widok.
Mówili ci coś w sklepie z paszą?
A co mieliby powiedzieć?
Chyba... trzeba sprzedać jeszcze parę sztuk.
Nie możemy, tato.
Są za tanie. Tylko stracimy.
Wolę to, niż żeby głodowały.
CHOROBA ALZHEIMERA
ALZHEIMER I PARKINSON
WPŁYW BIAŁEK NA SCHORZENIA MÓZGU
Podobno wzięłaś samochód.
Tata cię widział, bandytko.
Nie wiesz, że nieletnim nie wolno?
Tak trzymaj, to zaraz cię zamkną.
Twój tata jest gliniarzem. Nie da zamknąć przyjaciółki swojej córki.
Nie chcę wykrakać, więc lepiej przestań, co?
Tata nie lubi mieszać pracy z życiem rodzinnym.
Jeśli mnie drapną, nie pójdę siedzieć sama.
Wyśpiewam, że przeputałaś tamtą forsę na podręczniki.
Po co chcesz mnie ciągnąć na dno?
To nie ma z tym nic wspólnego!
A ile razy mówiłaś, że nocujesz u mnie, a szłaś do Ki-Younga?
I co jemu nagle do tego?
Na pewno nie tyle razy!
Też sporo przeskrobałaś, Myung-hee Do.
- Wolno nocować z chłopakami? - Cicho bądź.
- Albo jak raz przyszłaś z tamtym... - Pogięło cię?
Jak nie chcesz, żebym się wygadała, to lepiej trzymaj ojca na wodzy.
Cwaniaro. Wiedźma z ciebie.
- Nie mogę z tobą. - Nie wal!
Chciałaś zarobić, tak?
A co, zapłacisz mi?
Wiedźmo. Patrz na to.
NARODZINY GWIAZDY!
Główna nagroda to pół miliona.
Z taką forsą nie martwiłabyś się już o krowy ani o leczenie matki, nie?
Pokaż no się. Moja profesjonalna opinia jest taka...
Cóż. Musiałybyśmy cię trochę umalować,
ale to wystarczy. Słowo daję, dałabyś radę.
- Przecież to jakiś obłęd. - Co nie?
Co to za program?
Wszędzie lecą zajawki i zapisuje się do niego prawie cała szkoła.
Nie baw się z krowami, tylko włącz kiedyś telewizor, wiedźmo.
To nie prehistoria.
Ej. Skąd nagle jakaś "wiedźma"?
Cicho tam, wiedźmo. Oglądaj.
Zaczynamy wywiad.
Koo Ja-yoon, na początek zadamy kilka pytań.
- Odpręż się i bądź sobą. - Dobrze.
- To twoje pierwsze przesłuchanie? - Tak.
- Czyli nigdy dotąd nie śpiewałaś? - Nie.
- 19 lat, ostatnia klasa liceum? - Tak.
Koleżanka mówi, że jesteś bardzo dobrą uczennicą.
- Klasową prymuską. - Doprawdy?
To byłaby przesada. Jest ładna i bystra.
Nie powinna do tego ładnie śpiewać.
Przykro mi...
Ależ nic się nie stało. Co nam zaśpiewasz?
Piosenka nazywa się...
NARODZINY GWIAZDY
Najlepszy wynik! Ale numer!
Pojedziemy do Seulu!
Odlot! Nie mówiłam, że się dostaniesz?
Przynoszę szczęście! Ze mną nie zginiesz!
Ale zwolnij trochę, zmęczyłam się.
Ty słabeuszu. Dawaj plecak, wiedźmo.
Chodź!
- Wesoło ci. - I to jak!
Mam najładniejszą córkę świata.
A jak ładnie śpiewa!
Zawsze miałaś świetny głos. Wszyscy mówili, że powinnaś.
Co ty opowiadasz.
Dawno nie widziałam kogoś naprawdę uzdolnionego.
Masz jakieś ukryte talenty?
Właściwie nie.
Według mnie masz.
Potrafię jedną rzecz, ale nie wiem czy można to nazwać talentem.
Udajesz innych ludzi?
Nie, to coś innego.
Można powiedzieć, że czaruję.
Pokaż, zaciekawiłaś nas.
Proszę.
Ja-yoon! Dlaczego...?
Spokojnie, mamo.
Niech się państwo nie martwią.
Ludzie z talentami mają teraz wzięcie.
Dzięki temu, że to pokazała, zaraz zaczną o niej trąbić w sieci.
Spisałaś się.
Dalej tego nie ogarniam. Jak ty to robisz?
Też się nauczę.
Może wygram kolejny sezon.
Halo?
Spać mi się chce. Idę do łóżka.
Dobrej nocy.
No nie, znowu? Nie możesz spać u siebie w domu?
Nie marudź. Wiem, że tak lubisz.
Nie mów, że nie. Dobranoc.
I ja śpię przy oknie!
Kochanie, ja tylko...
Będę uważać, mamo.
Nie masz się o co martwić. Sama widziałaś.
Wszystkim się podobało.
Wcale nie chcę być sławna.
Zgarnę nagrodę i już nie wrócę do programu.
Za półfinał dają 30 tysięcy.
Po prostu się boję.
Już ci tłumaczyłam.
Ludzie nie znoszą tych, którzy zbytnio się od nich różnią.
Martwię się, ze nas opuścisz.
To wszystko.
Nawet tak nie mów.
Właśnie, gadasz jak staruszka.
Mała nigdzie się stąd nie rusza.
Właśnie. Niby dokąd bym poszła?
Będę z wami mieszkała już zawsze.
Bez obaw.
Kładźmy się, późno już.
Moje kochanie...
Zaraz, nie wsiadłyśmy!
Jeszcze my! Jedziemy do Seulu! Czekajcie!
Dziękujemy!
Tu siedzimy. Przepraszam.
Rany, o mały włos. Skąd nagle występ na żywo?
Belfer też gadał dzisiaj jak najęty. Nie znoszę typa.
Nie zdążyłyśmy zjeść.
Ty nie jesteś głodna?
Dlatego wzięłam...
- Co to? - Coś w sam raz.
Jajka. Jak zawsze przygotowana i świetnie ogarnięta.
Trzeba przyznać, że jestem boska. Jajka i 7 Up są najlepsze w podróży.
Wiedźmo.
Mogłabyś chociaż podziękować, zanim zaczęłaś żreć.
Ale dobre! Pyszności!
Przyznasz, że niezła jestem w te klocki?
Jestem urodzoną menadżerką.
- Nie gadaj, tylko dawać pić. - Robi się.
W ogóle...
chyba trzeba spisać jakiś kontrakt. Nie żebym ci nie ufała.
Bo ufam, serio. Ale wiesz, jak jest na świecie.
- Dzielimy się równo pół na pół. - Pół na pół?
Nie wydaje ci się, że to ciut za dużo?
Każdy by taki chciał.
To te agencje z Seulu robią ze sław swoich niewolników.
Nie mogę z wami dwiema.
I ta mina...
Bezcenny widok.
Coś ty za jeden? Znasz nas?
Pewnie.
I to dobrze. Zaskoczona?
Jakiś twój kolega?
Chodzisz po kryjomu z takim ciachem, wiedźmo?
Ja go nie znam.
- Czyżby? - Nie.
Czyli znasz ją z telewizji!
Miała najlepszy wynik w eliminacjach.
Widziałeś, jakie robiła odjazdowe czary?
Tak, przyjrzałem się.
Panna Koo Ja-yoon.
Masz imię i nazwisko. Koo Ja-yoon.
Wygodniej mówić do siebie po imieniu, niż po numerze, co?
Nieprawdaż, mała wiedźmo?
Nawet wie, jak ci mówię. Prawdziwy wielbiciel.
Tylko skąd by...
Chyba nie wypsnęło mi się gdzieś w sieci?
No weź.
- Nie pamiętasz? - Czego?
Czego ty ode mnie chcesz?
Nie musisz... przy mnie grać.
Daruj.
Na serio nie pamiętasz? Bo uwierzę.
Znasz mnie skądś?
Pewnie, że tak.
A ty mnie.
Co z tobą?
Chyba ci się z kimś pomyliłam.
Znikąd cię nie kojarzę.
Nie?
Ejże...
Bez takich.
Co ty wyrabiasz? Pogięło cię?
Wszystko gra, Ja-yoon?
Ale numer.
To jakiś zboczeniec!
Tata jest gliniarzem! Będziesz miał przerąbane!
Do następnego.
Spadaj stąd! Za kogo ty się masz?
Psycholu jeden!
Wiedziałam, że coś kombinuje, jak zabrał mi jajko!
Nie płacz, już poszedł.
Popiłem wczoraj trochę. Zaraz dojadę.
Nie przejmuj się.
Te, młotku.
"Młotku"? Do mnie ta mowa?
A widzisz tu jeszcze kogoś? Głuchy jesteś?
Co ty odstawiasz?
Oddzwonię zaraz.
Właśnie że nigdzie nie oddzwonisz.
Co ty, szaleju się nażarłeś? Odczep się, świrze.
- Co mnie łapiesz? - Zabronisz mi, wieśniaku?
Wujku, musiałeś pić od rana?
Wujku...
ZOSTAŃ SŁAWNY
WYGRAJ NAGRODĘ
DAJ Z SIEBIE WSZYSTKO
WIEJSKA GWIAZDA KOO JA-YOON
Z drogi, z drogi!
Którędy?
Ja-yoon, chodź! Tędy!
Prędzej, bo się spóźnimy!
Musisz tak zawsze wymiękać przy ludziach? Dawaj plecak.
- Dziękuję. - Cicho bądź.
Menadżerce też się coś należy, jasne? Pół na pół, bez gadania!
Spóźnimy się! No biegnij!
Zwolnij...
Zostaw już.
Czekaj, nie skończyłam.
- Upudruję cię. - Dosyć.
- Koo Ja-yoon? - To ona!
Co tak późno? Dziś występ na żywo!
- Przepraszam. - Wchodźcie. Ruchy, ruchy!
Zgadza się, to ona.
Nie miała umrzeć z wycieńczenia?
Przyjrzyjmy się dokładniej. Koniec wpadek.
To musi być ona.
Wszędzie bym ją poznała.
Niech pan spojrzy, jest cudowna!
Aż mnie ciarki przechodzą.
Wreszcie ją pan znalazł, panie Choi.
Kto przejdzie zatem do ćwierćfinału? Oto zwycięzcy!
Wiejska gwiazda Koo Ja-yoon!
Gratulacje!
Utrzymała rekordową liczbę głosów od jurorów i od publiczności.
Wielu wróży jej już zwycięstwo w finale.
Przed nami ćwierćfinały! Brawo!
- Ale byłam spięta. - Ja-yoon, czekaj!
- Chodź, cykniemy sobie fotkę. - Ja-yoon?
- Byłaś super. - Dziękujemy.
Publika oszalała na twój widok.
Dzięki tobie program zrobi furorę.
Dziękuję.
Pamiętasz, jak ostatnio czarowałaś? Pokazałabyś to jeszcze raz?
Jasne, umie od chole... Bardzo dużo.
Daj pokaz specjalny.
- Ale... - Wszyscy by obejrzeli.
Najpierw niech wygra. Potem się ustawimy.
- Panie Kim! - Słuchaj...
Mam nadzieję, że to przemyślicie.
Do następnego. Szerokiej drogi.
Dziękujemy.
Ale palant, co?
Pociąg nam ucieknie.
Jasne, pociąg! Daj plecak.
W drogę!
Ja-yoon...
Rozumiem twoje obawy, ale musisz zawiadomić rodziców.
To już nie kwestia kosztownego zabiegu, tylko życia i śmierci.
Kończy ci się czas.
Ile dokładnie mi go zostało?
Jakiś miesiąc, góra trzy.
Jedyny ratunek to przeszczep szpiku od rodzica. Nie ma innej drogi.
Ja-yoon, wszystko gra?
- Żadna Ja-yoon. - Przepraszam.
- Ja-yoon! - Tutaj też nie!
- Przepraszam. - Tu jestem.
- Gdzie? - Już wychodzę.
Poszła ci krew z nosa?
Raju! Trzeba coś zrobić!
- Na pewno ci przeszło? - Tak, nie ma o czym gadać.
Złap taryfę, spóźnimy się.
Już wołam. Uwielbiam te tutejsze taksówki!
O, jedzie.
Liczyłam, że stanie.
A ten za kogo się ma?
Pani Koo Ja-yoon, prawda?
Zgadza się. A kto pyta?
Możemy porozmawiać?
Gratuluję występu.
O tych sprawach możesz pan gadać ze mną.
Tylko na chwilę. Nie zajmiemy długo.
Tylko że jesteśmy już spóźnione na pociąg.
Tak? To wsiadajcie, pomówimy po drodze.
Dalej, zapraszam.
Prze pana...
chyba wolałybyśmy pojechać taksówką.
Dobrze, ty pojedź.
Zamówcie dziewczynie Ubera, żeby zdążyła.
Chodź, zawieziemy cię.
Taxi! Suwajcie się!
Na dworzec, tylko szybko!
Ale szemrane typy. Bałam się jak nie wiem.
Musiało się rozpadać?
I to chyba dopiero zaczyna.
No gdzie ten autobus? Zwykle się tak nie spóźnia.
Dawno powinien tu być.
Prawda, to dziwne.
Mam wezwać tatę?
Daj mu spokój, pewnie jest zajęty.
Wiem, ze nie jest na patrolu.
Poza tym siku mi się chce.
Czekaj, ktoś dzwoni. O wilku mowa!
Tato.
Gdzie?
Cześć. To znowu ja.
Często się spotykamy.
Co tak stoisz i mokniesz?
Czekasz na autobus?
Po drodze widziałem, że jeden złapał gumę. Może to wasz?
Szkoda, że tak leje.
Powinnaś szybko wracać do domu.
Są już starzy.
Nikt by się nie zdziwił, gdyby umarli.
Co?
Wracaj do domu.
I to szybko. Powodzenia.
Ja-yoon, a ty dokąd?
Po taksówkę! Muszę wracać do domu!
Dzwoń do taty i każ mu jechać do gospodarstwa! Prędko!
Dopiero. dzwonił. Czekaj.
- Jesteś? - Tak, słucham?
Rozłączyła się?
Smarkula...
Zawróćmy, dobra?
Zajrzyjmy do gospodarstwa pana Koo.
Tamta ma łeb. Świetna kryjówka.
RODZINA SUNG-HWANA KOO GINIE W WYPADKU
Na co czekamy?
Zróbmy swoje i jedźmy.
Dzień dobry państwu.
Jestem funkcjonariusz Do z rejonowej policji.
Mógłbym może zobaczyć dowody tożsamości?
Tato!
Jesteście. Siadajcie. Zamknij drzwi, bo napada.
Dlaczego nie zapaliłeś światła?
Światła?
Proszę, już świeci.
Szach-mat.
Co jest grane? To tu wcześniej nie stało!
Wisisz mi pięć dych.
Gliniarz gra o pieniądze? No ładnie.
Dam je tobie.
- Przegrałeś. - Nie była moja kolejka?
- Smacznego! - Zapomniałeś?
- Pięć dych. - To na razie!
Pilnujcie się.
- Nie znęcaj się. - Idź do środka.
Znasz tamtych, którzy stali przed domem?
- A co? - To jacyś Amerykanie.
Nic nie wyskoczyło w kartotece...
ale na pewno byli nieco podejrzani. Miałem dziwne przeczucie.
- Czego mogli tu szukać? - Sama nie wiem.
Chyba mnie z kimś pomylili.
Myślisz?
W głowie się nie mieści. Wracaj do środka.
- Cześć. - Do widzenia.
- Czekaj, córciu. - Ruszaj się!
Idę przecież.
- Mam ciężki plecak? - Ujdzie.
Proszę pana, palą się światła w ogrodzie.
Niemożliwe.
Nawet rodzina nie zna kodu do furtki.
Szybko poszło.
Po co mi oni?
Zrobię sobie ognisko.
Miałam zjarać cały dom, ale powiedzieli... że to wystarczy.
Wy...
Patrzcie na niego.
Trzeba było przyjechać...
kiedy zapraszaliśmy.
Po dobroci nie dociera?
Czyli to koniec.
Ale... mogliście zabić tylko mnie.
- Czym zawinili moi bliscy? - Fakt.
Kazali zabić tylko ciebie.
Ale mi się nudziło.
Wybacz.
Nieważne.
Już czas.
Żegnam.
Fajnie, co?
GENETYK I RODZINA GINĄ W POŻARZE
Przenoszą panią do kwatery głównej?
Na to wychodzi.
Kto panu powiedział?
Coś czuję, że nie tymczasowo.
A może tak... zrobiłby pan sobie przerwę? Wyjechał na urlop?
Co to miało znaczyć?
Nic a nic. Urlop służy każdemu.
Przepracował pan blisko 20 lat.
Nie chciałby się pan dokądś wybrać? Pokryjemy wszelkie koszty.
Od kiedy tak się mną pani przejmuje?
Ma pani coś do ukrycia?
Co na przykład?
Choćby...
Chodzi o pana, więc będę z panem szczera.
Proszę dać sobie spokój i się zwolnić.
Szefostwo już zdecydowało, że zamyka sekcję.
Nic panu nie grozi.
Proszę się wybrać do Europy.
Załatwię panu przez ten czas posadę w kwaterze głównej.
Jak pan wie, umiem się dogadać.
Spotkamy się znowu w dowództwie.
Tylko...
co z dziewczyną?
Dziewczyną? Którą?
A, z tamtą.
Cóż... od początku... była naszą własnością.
Bez obaw, zajmiemy się nią.
Co pani planuje?
Zabierzemy ją, a potem...
Ten dzieciak to potwór. Wie pani o tym.
Nie zapanujecie nad nią. Nie macie nad nią władzy.
Nie może przeżyć.
Tak pan sądzi?
Nie lubię wyrzucać pieniędzy.
Dobrze, już dobrze. Niech się pan nie dąsa.
Straszy mnie pan, gdy to robi.
Profesor Baek ma zastrzeżenia?
Najpierw profesor Han, a teraz - doktor Ko.
Obaj mieli wielki wkład w rozwój mojego programu.
Czy to przypadek? A może mamy konkurencję?
Dwa miesiące temu przywieźli kilkoro dzieciaków.
Amerykańskie wyroby, więc trudno je namierzyć.
Śledzimy je.
Ciekawostka...
W porządku.
Nieważne, jak, ale musicie to odzyskać.
Co z dziewczyną? Na pewno musi zginąć?
Słusznie.
W przeciwnym razie może nas narazić.
Zabijcie ją.
Ale dostarczcie mózg.
Żeby cała praca nie poszła na marne.
Jak się pan trzyma?
Gdy już ją pokroimy, zreperujemy was wszystkich.
Do dzieła.
Dobra, zwijamy manatki.
Ładnie posprzątajcie.
Dlatego fanklub jest taki potrzebny.
Bliższa rodzina, dalsza, znajomi i tak dalej.
By głosowali w sieci i przez telefon. I skandowali z widowni.
"Dajesz, dajesz, Ja-yoon! Pokaż wszystkim, Ja-yoon!"
Krzyki i wiwaty z trybun to podstawa.
Żeby ludzie pomyśleli:
"Rety, jaka ona sławna" i zaczęli ją traktować poważnie.
Kojarzą państwo te wielkie agencje, co robią w show biznesie?
Prowadzą fankluby właśnie w tym celu. W kupie siła!
Każdy głos się liczy!
Dlaczego nikt mnie nie słucha?
Plujesz, Myung-hee.
Jedz, nie gadaj.
Zacofańcy...
Wszystko zjem.
Tato? Kim one są i dlaczego siedzą z nami przy stole?
I gdzie się podziała Ja-yoon?
Martwię się, że nasza córcia za mało je.
Przez to nie urośnie.
Idź jej poszukać. Niech siądzie i zje.
- Ja pójdę. - Skończyłaś?
- Ja-yoon! - Chodźmy na górę.
Spokojnie, mamo, zjem wszystko. Idź na górę i odpocznij.
Dlaczego mówisz do mnie "mamo"?
Widziałaś Ja-yoon?
Martwię się o nią, bo jest taka słaba...
Jeśli już zjadłaś, chodźmy na górę.
Później ją nakarmię.
- Jest tutaj? - Tak, chodź.
Tak w ogóle, jest jakaś nieswoja.
Chyba szuka prawdziwych rodziców.
Gdy sprzątałam, znalazłam wycinki z gazet.
Zbierała artykuły o różnych sierocińcach.
Sprawdzała ich adresy w sieci.
Nie martwisz się, że chce ustalić, kim jest?
Skądże znowu. Chodźmy na górę.
Muszę siku. Znowu opiłam się kawy.
A wy kto?
Mama.
Myung-hee!
Cześć, Ja-yoon.
Tęskniłem.
Może coś ci się przypomni... gdy nazwę cię "małą wiedźmą"?
Co ja wam takiego zrobiłam?
W ogóle was nie znam.
Bo uwierzę, szmato.
Mało mnie wtedy nie zabiłaś.
Nie zapomniałbym.
Proszę, zlitujcie się.
To jakaś pomyłka.
Mówię wam, że to nie mnie szukacie.
- Udowodnij to. - Co?
Udowodnij mi, że to nie ty.
Ale jak...?
Myung-hee!
Zabijemy ci koleżankę.
To nie ja.
Przysięgam, że to nie ja.
Dlaczego wszyscy się na mnie uwzięli?
To naprawdę nie ja...
Mówiłam wam coś.
To nie ja.
Nie ja!
Macie coś do mnie?
Nie dociera do was?
Mówię, że to nie ja.
Dobre sobie.
To...
co niby robisz teraz?
Ty potworze.
Szkoda... że cię wtedy nie zabiłem.
Myung-hee...
Chryste Panie!
Jesteś niesamowita.
Popatrz tylko!
Nie masz sobie równych.
To jak? Pamięć już ci wróciła?
Szukasz starych?
O nich się nie martw. Ucięli sobie drzemkę.
Zrób, co każemy, to nic im się nie stanie.
Z nami nie pójdzie tak łatwo, jak z tymi ćwokami.
Kim jesteście?
Dlaczego to robicie?
Czego ode mnie chcecie?
Kurna.
Świetnie grasz.
Aż ciarek dostałem.
Te, koleżanko.
Nie jest jakaś dziwna?
Dlaczego?
Wcale nie jest dziwna.
To zwykła dziewczyna.
Masz mózg tylko dla ozdoby?
Użyj go kiedyś choć raz.
Zastanów się.
Hoduje krowy, pomaga w domu albo przesiaduje z tobą.
Widziałaś ją przy nauce?
Nigdy.
A mimo to jest prymuską.
Nie na skalę klasy, a całego kraju.
Mogłaby być świetna we wszystkim.
Tylko nie chce zwracać na siebie uwagi.
Nie rzucać się w oczy.
Co jeszcze umie?
Dobrze śpiewa, dobrze rysuje...
I jak znakomicie gra!
Uczy się języka ze słuchu po jednej rozmowie.
Powinnaś...
podziękować kiedyś firmie, ty szmato.
Powiesz mi... kim jesteś?
Nie do wiary.
Serio nie pamiętasz?
Nie, naprawdę.
Powiedz mi.
Kim jesteś?
To twoja robota.
Już coś ci świta?
Nie wiem.
Naprawdę nie wiem.
Dobra, zaufam ci na słowo.
Ale musisz teraz jechać z nami. Wszystko ci się przypomni.
Chodź.
Co? Nie jesteś ciekawa?
No chodź.
Wolisz, żebyśmy zarżnęli wszystkich, których znasz w tej wiosce?
Da się zrobić.
Nie naciskam. Zdajemy się na ciebie.
Jak zawodowcy.
Ja-yoon...
Wrócę.
Zadbaj o moich rodziców.
To wszyscy agenci?
Wybrałaś idealny dom.
U starszej pary...
która straciła swojego syna i wnuka w wypadku.
Dwoje inteligentnych ludzi, były architekt ze Stanów...
Jak znalazł.
Wybrałaś ich z długiej listy, prawda?
Bo chciałaś się upewnić, że nigdy cię nie zostawią.
Wprost nie mogli się oprzeć takiemu dziecku.
I co?
Coś się przypomina?
Taka jesteś świetna?
Przekonamy się.
Ty kretynie.
Teraz nie odbiera?
W ogóle nie rzuca.
To przejażdżka?
Gaz do dechy, do cholery.
Jak dobrze, że jesteś.
Szukałam cię przeszło dziesięć lat.
Już się bałam, że nie żyjesz.
Tak się cieszę, że cię widzę.
Bardzo ładnie urosłaś.
O rety.
Łezka się w oku kręci.
Nazywam się Koo Ja-yoon.
Co to za miejsce?
I co chcecie mi zrobić?
A, no tak. Ponoć straciłaś pamięć.
To był istotnie ciężki dzień.
Byłaś mocno poraniona i przeżyłaś niezły szok, prawda?
Domyśliłam się, że tak było.
Inaczej nie zwróciłabyś na siebie uwagi, występując w telewizji.
O czym pani opowiada?
"Ciężki dzień"?
Rozsiądź się wygodnie, a ja...
wszystko ci przypomnę.
Co ty robisz?! Puszczaj mnie!
Jest wprost idealna.
Trzymasz się?
Coś się przypomniało?
To wszystko wyda się skrajnie obce,
ale bez obaw, jestem zawodowcem.
Największym ekspertem w dziedzinie neurologii na świecie.
Nikt nie grzebał w większej ilości mózgów, niż ja.
Tym bardziej, gdy mowa o sztucznie wyhodowanych mózgach, jak twój.
Co żeście...
Co żeście mi zrobili?
Słyszeliście ją? My tobie?
Nie graj mi na sumieniu. Powinnaś raczej dziękować mi za to,
że uczyniłam cię taką ładną i potężną, nie sądzisz?
To ja cię stworzyłam.
Jestem twoją matką.
Chciałaś... nas wszystkich pozabijać.
Cóż.
Miałam wtedy swoje powody.
Twoje pokolenie było udane.
Jak zawsze dopięłam swego.
Przerosłyście w każdym calu dzieci pierwszej generacji,
powstałe jako owoc modyfikacji już istniejących mózgów.
Ale gdy oznajmiliśmy, że eksperymenty się powiodły...
szefostwo zmieniło zdanie.
Zarząd zaczynał się was obawiać.
Martwili się, że nad wami nie zapanujemy.
To zrozumiałe.
Projektowi przyświecały dwa cele:
Miałyście być sprawniejsze fizycznie i bardziej skore do przemocy.
Wszczepiliśmy wam zatem doskonałe geny i szkoliliśmy was do walki.
Byłaś wprost wybitna.
Nawet na tle reszty swojej grupy.
Ocierałaś się o ideał, który sobie wymarzyłam.
Jednak tak wybitne jednostki budzą niepokój.
Człowiek brzydzi się tego, nad czym nie umie zapanować.
Dlatego wkrótce kazano nam się was wszystkich pozbyć.
Nie miałam serca zniszczyć dzieła swojego życia.
Jednak czasem tak już jest. Miałam związane ręce.
Ale przyznaję, że myliliśmy się co do ciebie.
Nie docenialiśmy cię, bo byłaś tylko dzieckiem, ale...
tamtego dnia... zrobiłaś coś niesamowitego.
Nikt, kto stanął na twojej drodze, nie dożył poranka.
Czy już sobie przypomniałaś?
To tutaj cię stworzono, nadążasz?
Szukaliśmy cię wszędzie, ale nigdy nie sądziliśmy,
że będziesz wiodła tak zwyczajne życie.
Nie jesteś do tego zdolna, rozumiesz?
Przemoc leży w twojej naturze, a tej nie zmienisz.
Zakładaliśmy, że nie żyjesz.
Twój mózg już dawno powinien nie wytrzymać,
więc taki był logiczny wniosek.
I wtedy nagle pojawiłaś się w telewizji.
Zdradzając swoje zdolności, jakbyś sama chciała udowodnić, że to ty.
Boli cię głowa?
Masz migrenę i czujesz się, jakby oczy miały ci wyjść z orbit?
Objawy są już skrajnie silne.
Bez pomocy leku zaczniesz krwawić z każdego otworu w ciele, a potem...
umrzesz.
To dlatego używamy mózgu tylko w małym ułamku.
Tak jest nie bez powodu.
Też o tym wiedziałaś.
Dlatego właśnie ograniczałaś wysiłek fizyczny, pragnąc złagodzić objawy.
Często mówiono ci, że jesteś słaba, prawda?
Od dawna szukałaś jednak jakiegoś trwałego rozwiązania.
Ponieważ wiedziałaś, że długo tak nie wytrzymasz.
Jednak wszystko na nic.
Jedyne, co może cię uratować, to przeszczep szpiku.
A przecież nie znasz rodziców.
Szlag.
Zgadza się.
Tylko ja zapewnię ratunek, którego szukałaś.
Ja ocalę cię od śmierci w męczarniach.
Koo Ja-yoon, ty suko!
Jak się czujesz? Wspaniale?
Środek pozwoli ci w pełni wykorzystać swoją moc.
Boski nektar.
Daję ci go w prezencie.
Ale działa tylko miesiąc.
Bez kolejnego zastrzyku wkrótce objawy tylko się nasilą.
Innymi słowy... musisz to przyjmować co miesiąc.
Czy doceniasz... mój dar?
Szczerze...
na to liczyłam.
Że co proszę?
Wiedziałam...
co mi groziło.
I wiedziałam, że musiałaś mieć taki środek.
Co?
Co? Co jest grane?
- Nabrała nas. - Jak?
To nie my tropiliśmy ją. Jędza wytropiła nas.
Dobry wieczór, pani profesor. Dawno się nie widziałyśmy.
Rozpylić gaz.
Dość.
Zakręcić gaz. Róbcie, co mówię!
Gdzie się podziała?
Jak miło znów panią widzieć.
Tak się za panią stęskniłam.
Zdrówko pani dopisuje?
Ty...
Właśnie tak.
Doskonale wiem, kim obie jesteśmy.
Jak taka bystra dziewczyna mogłaby zapomnieć?
Nie zapomniałam o tym nawet na chwilę.
Nie sposób zapomnieć... czegoś tak okropnego.
Prawda?
Czyli...
uknułaś to wszystko?
Zgadza się.
Szukałam pani i tej bazy od bardzo dawna.
Ale...
nie sposób było was znaleźć zwykłymi metodami.
Dlatego uznałam, że zmienię podejście.
Przyznaję, że było ryzykowne... ale już kończył mi się czas.
To pewna śmierć. Nie masz wiele czasu.
Zgadza się.
Zwróciłam waszą uwagę.
Co za bystra dziewczyna!
Taką mnie pani stworzyła.
Bałam się już... że więcej się nie spotkamy.
Będzie niesprawiedliwie, jeśli umrę sama.
Chciałam zabrać was wszystkich ze sobą.
Ale... najpierw...
wezmę to.
Gadaj.
Gdzie masz zapas?
Zasrana pluskwa.
Nie stój tak, tylko spadaj, ty pluskwo.
Walić w łeb! Wycelujcie!
Zginą tylko od strzału w łeb!
Jeszcze się rusza!
A który rozwali mnie?
Ćwiczyłeś od ostatniego razu.
Kurde...
Chyba trzeba było cię zabić.
No, trzeba było.
A tak to dziś ja zabiję ciebie.
Nawet po latach dalej chrzanisz takie głupoty...
A ty jeszcze nie oduczyłaś się mnie nie doceniać.
Ostrzegam cię.
Nie będzie za łatwo.
To dawaj.
Sam mówiłeś...
że nie mam sobie równych.
Dalej nie nadążasz.
Do cholery...!
Pani profesor.
Cierpliwości.
Zaraz z nim skończę.
Nie masz ze mną szans.
Nigdy nie miałeś.
Leżeć.
Nie możecie się dogadać jak dwa grzeczne potworki?
Spokojnie.
Dostanie się wam obojgu.
Niech pan celuje w głowę!
Niech pan zabije te potwory!
W głowę?
Jak?
O tak?
Nie, o tak.
Panie Choi. Dziękuję.
Załatwię panu posadę w...
Nie mam już siły słuchać tego bełkotu.
Nie łaska zaczekać na swoją kolej?
No tak.
Prawie o tobie zapomniałam.
Zostaliśmy tylko my?
Reszta jest w skrytce w sterowni.
A gdzie to robią?
Pewnie... w kwaterze głównej.
Gdzie ona jest?
Powiem ci... jeśli ostatnia zostaniesz na nogach.
To chcesz się bić dalej?
A co?
Oszczędzisz mnie?
W życiu.
Właśnie.
Tak pytam.
Zginiesz!
Chciałaś zobaczyć...
na co mnie stać.
Przyjrzyj się.
Niech to...
Jesteśmy tacy porąbani, że...
nawet nie umiemy normalnie zdechnąć.
Nie przejmuj się.
Ja cię wyręczę.
Gdzie to laboratorium?
Czy to... w ogóle ma sens?
Koo Ja-yoon...
Już nie ma odwrotu.
Chciałabyś dalej tak żyć?
Na twoim miejscu...
zginąłbym jako Koo Ja-yoon.
Nie.
Zamierzam żyć.
Będę żyła jako Koo Ja-yoon.
Po tym wszystkim? Jak? Sądzisz, że to możliwe?
Życie rzadko... układa się tak, jak chcemy.
Gdzie laboratorium?
Wróciłaś.
Nie powinnaś się szwendać po nocy.
Dobrze, że matka śpi.
Nie powinna cię widzieć w takim stanie.
Podawaj jej ten środek.
Co miesiąc przez osiem miesięcy.
Już się jej nie pogorszy.
Nie jest ci potrzebny?
Dla mnie wystarczy tyle.
Może byłoby lepiej... gdyby odeszła zgodnie z naturą?
Będzie się tylko męczyła.
Wrócę do was.
Obiecuję.
Uważaj na siebie.
Nieważnie, kim byłaś.
Wychowaliśmy cię inaczej.
Gdy dorastałaś, w gospodarstwie zginęło mnóstwo psów i krów.
Przez chwilę bałem się...
że spadła na nas klątwa,
bo przygarnęliśmy i wykarmiliśmy wiedźmę.
Żałowałem.
Obwiniałem się za to.
Chciałem wręcz wywieźć cię z gospodarstwa.
Ale... matka mi nie pozwoliła.
Stwierdziła, że każde dziecko sprawia problemy.
Ale jeśli obdarzymy cię miłością...
zostaniesz kochaną osobą.
No już, zmykaj. Pewnie ci się śpieszy.
A to wiedźma...
Tylko wracaj szybko.
TRZY MIESIĄCE PÓŹNIEJ
Czyli to ty.
Miło mi.
Jak się do pani zwracać?
Siostra dużo o tobie opowiadała.
Słyszała pani, co się z nią stało?
Jakoś mnie wytropiłaś.
Domyślałam się, że szukałaś tego.
Splądrowałaś tyle naszych placówek.
Wiem, że jest trwalszy sposób.
Właśnie dlatego...
uznałam, że panią znajdę.
Spokojnie, mamie nic nie grozi.
Tylko mnie dotknij, to urwę ci łeb.
WIEDŹMA
Wersja polska: Platforma nc+ Tekst: Piotr Kacprzak