Powinieneś być dumny.
Spełniłeś już dwa jej życzenia.
Wiem, że nie chce ci powiedzieć, jakie to były.
Pech, ale pieprzyć to.
Trzy życzenia, nim zawiązane zostaną trzy węzły.
Dobry mąż.
Jak się macie?
Zdrowe dziecko.
Hej.
O Boże.
Ale trzecie życzenie Emmy to jedyne, które się jeszcze nie spełniło.
Boże, wybacz mi.
Jak ją straciłem?
To nie jest dziecko.
Co się stało?
Hej, jestem William. William Wheeler.
Czytałem, że twoja żona rodziła w metrze.
KOBIETA RODZI W METRZE
Znalazłem cię w mediach społecznościowych.
Wszystkie zdjęcia.
Poranki w parku.
JUŻ ZA NIM TĘSKNIĘ
- Jesteś programistą? - Tak.
Setka ludzi z setką komputerów
będzie pracować dzień i noc.
Nie przestaną.
Spojrzysz? Nie ma go.
Kim jest Kinder Garten? Czemu to zrobił?
Chciałem zobaczyć dziecko.
„Mam go”.
Tak brzmiała wiadomość.
Żadna z kobiet nie znalazła swojego dziecka.
Odwiedź grób Briana.
William Webster Wheeler ma dom w Forest Hills.
MAPA DRZEW NOWEGO JORKU
Ten obszar w Queens był nazywany Małą Norwegią.
W galerii sztuki w Norwegii jest nagie zdjęcie twojej żony.
Moja rodzina pochodzi z Norwegii.
Żeglowanie mam we krwi.
Pewnego razu, konkretnego razu,
bo dokładnie 5 lipca 1825 roku,
52 mężczyzn i kobiet wypłynęło z Norwegii
niewymiarowym slupem, który nazwali Restauration.
Ci imigranci byli prześladowani na tle religijnym,
więc uciekli do Stanów.
To nie była mało prawdopodobna przeprawa.
Ona była niemożliwa.
Jakim cudem im się udało?
Mieli pomoc, ano takim.
KONIEC JEST JUŻ BLISKO...
ODMIENIEC
NA PODSTAWIE POWIEŚCI VICTORA LAVALLE’A
A gdy moi przyjaciele zobaczyli moją prawdziwą tożsamość,
nadali mi prawdziwe imię.
Już je znasz, Apollo.
Niby skąd?
Plany na kolację,
posiłek inspirowany małym Brianem,
gotowane warzywa.
Ty jesteś Kinder Garten!
My. My jesteśmy Kinder Garten.
Dziesięć tysięcy mężczyzn o jednym imieniu.
Zabiłeś własną córkę.
Dokonałem wyboru dla rodziny.
Dokonałem najtrudniejszego wyboru.
Nie. Co zrobiłeś?
Wezwałem posiłki.
Ktoś idzie.
Zrobiłeś, o co prosiłem?
Odzyskałeś moją Grettę? Moją Grace?
- Gdzie jest moja rodzina? - Ktoś idzie.
Miałeś ich przyprowadzić.
Ktoś idzie!
Prosiłem cię o prostą przysługę, Apollo.
To twoja wina, nie moja.
O rety!
Pewnego razu mężczyzna i kobieta chcieli mieć dziecko.
Teraz masz kłopoty.
Przeklinam cię.
Kurwa.
Cal, on nie jest tym, za kogo go masz!
Nie.
Gdzie jesteś? Gdzie...
Gdzie jesteś?
Nie.
Cal!
Gayl!
Gayl.
Mogę poczytać z tobą?
Gretta.
„Gra muzyka, tancerze poruszają się szybko.
Dziecko w ich ramionach nigdy nie zachoruje”.
Zabiłam ją.
Gretta by żyła, gdybym jej nie sprowadziła.
Pomagała wyprowadzić dzieci.
Cal.
Cal!
- Mamy wszystkich? - Którzy przeżyli.
- Nic ci nie jest? - Masz rację. Idź z nią.
- Nie jestem złym człowiekiem! - Sukinsyn...
- Nie, wiem... - Przestań. Nie możemy ryzykować.
- Pozwólcie mi wyjaśnić! - Musimy się wydostać z wyspy.
Ładnie proszę.
Nic wam nie jest?
- Weź ją za rękę. - Okej.
Nie chcesz się bawić?
To uciekaj, mała świnko.
Uciekaj.
Uciekaj!
Okej.
Wstrzymaj oddech.
Spokojnie.
Chodźcie.
Okej. Chodźcie cicho.
Nic z tego. Nie ma, kurwa, mowy.
To głupie. Chcesz, byśmy tam zeszli?
Nie możemy wrócić.
Jesteście gotowi?
Hej. Ja ją wezmę. Okej?
- Nie mogę stracić kolejnego. - Wiem.
- Nie mogę. - Wiem, że nie możesz i nie stracisz.
Okej? Zaufaj mi.
Szybko, nie mamy wiele czasu.
Już idę!
- Gdzie jesteście? - Dobra.
Owiń wokół mnie nogi.
- Gotowa na przygodę? - Nie.
To idziemy. Właśnie tak. Schodzimy w dół. Okej, gotowa?
Trzymaj się.
Szlag.
Masz trzymać bardzo, bardzo mocno. Okej.
Trzymaj się mnie. Dobrze. Tak jest. Trzymaj się mocno.
Świetnie ci idzie. Okej.
Idź dalej.
Już prawie jesteście.
Wraca.
- Mamo! Nie! - Trzymam cię.
Cal!
Idź!
- Okej. Schodzimy. - Idźcie dalej!
Idźcie na dół!
Apollo!
Hej!
Ty! Rusz się!
Musicie ją złapać, okej?
Teraz musisz mi zaufać, okej?
Zamknij oczy i mi zaufaj.
Umiesz latać. Jesteś superbohaterką!
Mam cię.
Emma.
Obudź się.
Czas się obudzić.
Już dobrze.
Obudź się.
Dasz radę.
Jesteś superbohaterem.
Nie rozumiesz. Ale zrozumiesz.
Boże.
Emma. Szlag.
Mówiłam, że mamy marynarkę.
Szybko. Nie mamy wiele czasu.
Wrócił zniszczyć budynki.
Myśli, że uwięziła nas woda. Chodźmy.
Idziemy!
Szybko, na pokład.
Okej. Zajmij mi miejsce, dobra?
Pomóc? Proszę.
Szlag.
Dziękuję, Apollo.
Jesteś dobrym człowiekiem.
- Cal, musimy ruszać. - Apollo,
- ty nie płyniesz. - Co?
Pomogę ci wsiąść do kajaka. Zaufaj mi.
Ruszajcie. Nie oglądajcie się za siebie.
Dziękujemy, Cal.
- Cal, czemu nie wsiadłaś? - Musimy go czymś zająć,
żeby trawler trochę odpłynął.
Ale są już na wodzie.
Duży umie pływać.
Ludzie nazywają nas wiedźmami.
Może chodzi im o kobiety, które dokonywały niemożliwego.
Gdy musisz chronić tych, których kochasz, stajesz się kimś innym.
Przeobrażasz się.
Jedyna magia, Apollo,
to to, co robisz dla ludzi, których kochasz.
Gdy ostatni raz widziałam Emmę,
wiosłowała przez rzekę, by znaleźć waszego syna.
I mówię ci, tam, na tej wodzie ta kobieta,
ona błyszczała.
Mama po ciebie płynie.
Wydostańmy cię stąd.
- Wsiadaj. - Znasz mit o Kallisto?
Tak, Zeus zmienia
ją i jej syna w konstelacje, w Wielką i Małą Niedźwiedzicę.
To najszczęśliwsze z zakończeń mitów.
Kallisto może spędzić wieczność ze swoim dzieckiem.
Zawsze go widzi.
Zawsze wie, że jest bezpieczny.
Jestem zmęczona i chcę znowu zobaczyć mojego synka.
- Co - A ty...
Apollo, musisz odnaleźć żonę, byś mógł wreszcie uwierzyć.
Tak. Okej. Ale jak mam ją znaleźć?
„Brian jest w lesie”. To powiedziała.
W Nowym Jorku jest tylko jeden las.
Apollo!
Czy to ty?
Nie mów, że te suki cię zostawiły.
Nie martw się.
Jeszcze raz.
Płyń, Apollo.
Cal, a ty co zrobisz?
Kupię ci trochę czasu.
Jak?
Pokażę im pazury.
Okej.
Cal, dawaj. Dawaj, Cal.
Ona jest moja.
Jesteś w pułapce, świnko.
Ona cię zabije.
Nie dam jej tej satysfakcji.
„Dziecko to spełnione marzenie.
Ale marzenia są ulubionym posiłkiem wróżek.
Stoją przy oknie i patrzą, jak śpi.
Dziecko tak piękne, że aż wróżki płaczą.
Chcemy go, potrzebujemy go. Jest nasze.
Zamknij zasuwkę, bo szyba się trzęsie.
Matka i ojciec śpią w łóżku.
Gotowi, by umrzeć, leżą jak martwi”.
Jestem bogiem Apollem.
„Dziecko zniknęło, ale oni się nie dowiedzą...
jego miejsce zajęło stworzenie bez życia,
twarde i zimne.
A teraz zabawa. W lesie jest przyjęcie.
W ciemności, za końmi ludzie są ubrani ładnie.
Gra muzyka, tancerze poruszają się szybko.
Dziecko w ich ramionach nie zachoruje, nie zestarzeje się,
nie osłabnie, nie będzie niekochane”.
Tak długo jak na niebie świecą gwiazdy.
Wróżki będą je trzymać przy piersi.
Nie oddadzą go”.
Cholera.
„Kochają je mocno”.
Idę po ciebie.
„Kąpią o świcie.
Chowają podstępnie.
W domu, w lesie...
zagubione w dziczy”.
My jesteśmy Kinder Garten.
Dziesięć tysięcy mężczyzn o jednym imieniu.
Opowiedz mi o swojej podróży.
Opowiedz o swojej życiowej podróży,
a powiem ci, kim jesteś.
Napisy: Agnieszka Otawska